‫بازی مرکب، فصل۲
‫«قسمت ۴: شش‌پا»
‫درست مثل ظرف غذاهاییه که مامانم برام می‌ذاشت.
‫غذای تو چیه؟
‫نمی‌خوای بخوری؟
‫ببین، باید یه چیزی بخوری.
‫مگه نشنیدی که میگن: ‫«حتی دم مرگم باید غذا خورد.»
‫موقع غذا خوردن یا بعدشم می‌تونی فکر کنی. ‫بیا.
‫بخور دیگه.
‫ولش کن اصلاً.
‫شاید این‌جوری بهتر باشه.
‫نمی‌دونم تو وضعت چطوره،
‫ولی اون ۲۰ میلیون ‫حتی سود بدهی‌ام رو هم نمیده.
‫اگه یه بازی دیگه انجام بدیم…
‫جونگ‌به.
‫دفعه قبل که اینجا بودم،
‫یکی عین همین حرفو زد.
‫و آخرش،
‫همینجا مُرد.
‫پس کمکمون کنین آقا.
‫گفتین که قبلاً این بازی‌ها رو انجام دادین.
‫من به خاطر شما دکمه دایره رو زدم.
‫راستش، ترسیده بودم. ‫می‌خواستم انصراف بدم و برم.
‫ولی شما باعث شدین فکر کنم ‫شاید بتونم یه بازی دیگه انجام بدم.
‫- منم همینطور. ‫- منم.
‫- آره. ‫- منم.
‫آقا.
‫شما می‌دونین بازی بعدی چیه، مگه نه؟
‫درسته.
‫شما برنده قبلی هستین، ‫پس باید بدونین.
‫بازی بعدی چیه؟
‫بازی دوم
‫دالگونا بود.
‫دالگونا؟ همون آبنبات شکری که باید ‫شکلشو در بیاری؟
‫آره.
‫باید از بین چهارتا شکل یکیشو ‫ انتخاب می‌کردیم و درش می‌آوردیم.
‫چهارتا شکل؟ کدومش راحت‌تر بود؟
‫مثلث.
‫سخت‌ترینش چی بود؟
‫چتر.
‫چتر؟
‫یعنی بعضیا چترو انتخاب کردن؟
‫بدبخت‌ها همون موقع ‫فاتحه‌شون خونده شده.
‫پس یعنی همه باید مثلث انتخاب کنیم.
‫اون‌وقت همه می‌تونیم از این مرحله رد شیم.
‫هیس! ساکت!
‫اگه هر ۳۶۵ نفرمون زنده بمونیم،
‫به جایزه هیچی اضافه نمیشه.
‫اون‌وقت الکی جونمونو به خطر انداختیم.
‫- راست میگه. ‫- آره.
‫گوش کنین. بهتره این اطلاعات ‫بین خودمون بمونه.
‫- نظرت چیه؟ ‫- موافقم.
‫نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫من اینو میگم که جون همه رو نجات بدم.
‫اگه مطمئن شیم بازی بعدی دالگوناست،
‫من هر چیزی که می‌دونمو به بقیه میگم.
‫دالگونا، مثلث.
‫شما کدوم شکلو انتخاب کردین؟
‫مامان. الان یه چیز مهم فهمیدم.
‫گندش بزنن. مامان!
‫اینم بخور.
‫به خاطر بچه‌ت باید بخوری.
‫تخم‌مرغ برای زن باردار خوبه.
‫من به بیشتر از ده تا زن تو محله‌مون
‫کمک کردم بچه‌هاشونو به دنیا بیارن.
‫از فرم بدنت و راه رفتنت می‌تونم بفهمم.
‫به نظر میاد وقت زایمانت نزدیکه.
‫اگه شکمتو فشار بدی داخل که قایمش کنی،
‫هم برای خودت بده هم برای بچه. ‫خطرناکه.
‫برای همینه که قبلاً درد داشتی.
‫اونجوری که فکر می‌کنین نیست.
‫با این وضعت چطوری سر از ‫ همچین جایی درآوردی؟
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- ترسوندیم!
‫- بیا. الان وقت معاشرت نیست. ‫- چی…
‫باشه، یه لحظه صبر کن.
‫تو باید غذاتو تموم کنی،
‫اگه حس کردی حالت خوب نیست، ‫فوری بیا پیشم.
‫- عجله کن! ‫- من اونجام، باشه؟
‫چرا؟ چی شده؟
‫می‌تونم یه سؤال بپرسم؟
‫واسه چی برگشتی اینجا؟
‫گفتی برنده شدی و رفتی بیرون.
‫پس حتماً ۴۵.۶ میلیارد وون برنده شدی.
‫همه رو خرج کردی؟
‫باز رفتی سراغ شرط‌بندی روی اسب‌ها؟
‫اون پول مال من نیست.
‫خون‌بهای کساییه که اینجا مُردن.
‫این پولی که اون بالاست هم همینطور.
‫مجبور نیستی اینجوری بهش نگاه کنی.
‫تو که اونا رو نکشتی،
‫تازه با خرج نکردن پول هم زنده نمیشن.
‫اگه ضربدر رو زده بودی،
‫همه از اینجا زنده می‌رفتن بیرون.
‫درسته. من آخرین نفری بودم که دکمه دایره رو زدم.
‫ولی ۱۸۲ نفر دیگه هم می‌خواستن بمونن.
‫و ۱۸۲ نفر دیگه هم می‌خواستن برن.
‫حالا گیریم که
‫من ضربدر رو می‌زدم و همه می‌رفتیم،
‫الان همه خوشحال بودن؟
‫فکر می‌کنی اگه بعداً منو می‌دیدن،
‫به خاطر نجات جونشون ازم تشکر می‌کردن
‫و می‌گفتن الان خوشحالن؟
‫خب حالا. ‫دیگه فایده‌ای نداره کسی رو سرزنش کنیم.
‫هر چی نباشه هر کی یه بدختی‌ای داره.
‫بیاید روی بازی فردا تمرکز کنیم، باشه؟
‫این آقا قبلاً همه این بازی‌ها رو برده.
‫اگه با هم باشیم، ‫هیچ نگرانی‌ای نداریم.
‫درست میگه آقایون.
‫باید کنار هم باشیم.
‫من تا آخرش باهاتونم.
‫تو کی هستی؟
‫آقای عزیز.
‫من دائه‌هو هستم. کانگ دائه‌هو.
‫- آها، آقای دائه‌هو. ‫- بله.
‫قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫موقع بازی، آقای شماره ۴۵۶ اینجوری گفت
‫«تکون نخور!» و من طرفدارش شدم.
‫می‌خوام بیشتر باهاتون آشنا شم آقایون. ‫لطفاً بهم فرصت آشنایی رو بدین!
‫«تکون نخور!» خیلی باحال بود.
‫صبر کن ببینم.
‫بله، قربان؟
‫نیروی دریایی بودی؟
‫بله، چطور مگه؟
‫دوره چندم؟
‫داری می‌خندی؟
‫پیروزی به هر قیمتی!
‫من دوره ۱۱۴۰ بودم قربان!
‫آزاد!
‫«دائه‌هو»
‫می‌دونستم یه جور خاصی هستی.
‫- قربان! ‫- دوره ۷۴۶ هستم. بیا یه تیم خوب تشکیل بدیم.
‫ناامیدتون نمی‌کنم!
‫قربان!
‫روحیه‌ت عالیه.
‫بله قربان!
‫بله!
‫خوشمزه‌ست؟
‫من نتونستم بخورم.
‫بعد از دیدن تیربارون شدن بقیه، ‫چطور هنوز اشتها داری؟
‫اون رمز ارز زندگی منم نابود کرد.
‫برای همین اومدم که پول گیرم بیاد.
‫آره، بهتره خیلی پول گیر بیاری.
‫به خاطر اون رمز ارز لامصب،
‫بیشتر از ۵۰۰ میلیون وون از دست دادم،
‫پولی که با جون کندن از رپ ‫خوندن درآورده بودم.
‫من ۳۰۰ میلیون از دست دادم.
‫بهتره این بازی‌ها رو ببری و ‫یه عالمه پول گیر بیاری که طلبمونو پس بدی.
‫باشه، فهمیدم. حالا میشه برین؟ ‫می‌خوام غذا بخورم…
‫کثافتِ عوضی، ‫عین گاو هی داری می‌خوری.
‫پسش بده.
‫نه.
‫خیلی دلت می‌خواد اینو بخوری؟
‫پس تانوس بهت غذا میده.
‫خوشمزه‌ست، نه؟
‫- کثافت. ‫- لعنتی
‫- آشغال. ‫- تمومش کن.
‫مرتیکهٔ احمق
آشغال
‫به خاطر تو اون همه پول‌ ‫رو از دست دادم، لعنتی
‫- آشغال. ‫- بذار منم بزنمش.
‫- کثافت. ‫- هی.
‫برو کنار.
‫نمک‌ نشناس نباش و هرچی بهت میدن رو کوفت کن!
‫جوونی خوب چیزیه. ‫هنوز انرژی دارن این کارا رو بکنن.
‫ممکنه خیلی صدمه ببینه.
‫یکی باید جلوشونو بگیره.
‫می‌دونم.
‫من؟
‫پسرا، وسط غذا خوردن دارین چیکار می‌کنین؟
‫موقع غذا خوردن دعوا نکنین.
‫بزرگترا اینجا نشستن. ‫رعایت کنین.
‫تازه، دو به یک نامردی نیست؟
‫خجالت نمی‌کشین؟
‫داری منو نصیحتم می‌کنی ‫وقتی خودتم تو این خراب‌شده گیر کردی؟
‫داداش، کمتر زر بزن
‫و به فکر بچه‌های خودت باش.
‫چی گفتی؟
‫گفتم نصیحتتو نگه‌دار واسه بچه خودت.
آشغال
‫صبر کن.
‫ولم کن.
‫- عالی بود! دمت گرمه! ‫- ایول!
‫ترکوندی!
‫این دیگه چه جونوریه؟
‫اونم قبلا نیرو دریایی بوده؟
‫کار امروز تموم شد.
‫همه سربازها، ‫لطفاً به اتاق‌هاتون برگردین.
‫نایئون!
‫همراهش میای؟
‫بله، من پدرشم.
‫لطفاً ببریدش بیمارستان دانشگاه سوهیون.
‫خدایا منو از بند گناهانم رها کن...
‫مامان، خوابی؟
‫عزیزم، ببخشید.
‫ببخشید.
‫اگه بیداری، میشه یه کم حرف بزنیم؟
‫باشه.
‫فکر می‌کنم قبلاً تند رفتم. ‫می‌خوام عذرخواهی کنم. ببخشید.
‫نه، اشکالی نداره.
‫همه تقصیرها رو انداختم گردن تو.
‫من تند رفتم.
‫زنم خیلی مریضه.
‫سیروز حاد داره. ‫باید پیوند کبد بشه.
‫ولی حین آزمایشاتش،
‫فهمیدیم بارداره.
‫دکتر پیشنهاد داد بچه رو سقط کنه،
‫ولی گوش نمیده.
‫میگه حتی اگه بمیره هم ‫بچه رو به دنیا میاره.
‫می‌دونی، زنم خیلی یه‌دنده‌ست.
‫هیچ‌وقت نتونستم نظرشو ‫درباره چیزی عوض کنم.
‫دربه‌در دنبال یه اهداکننده می‌گشتیم،
‫و حالش هم روزبه‌روز بدتر می‌شد.
‫هر چی میشد قرض گرفتم،
‫ولی بازم کم بود.
‫درمونده شده بودم.
‫بعد یکی از قدیمی‌ترین فروشنده‌هام
‫وضعیتمو فهمید ‫و پیشنهاد کمک داد.
‫منم ازش پول قرض گرفتم.
‫ولی بقیه فکر کردن رشوه‌ست،
‫و از کارم اخراج شدم.
‫کل جوونیمو پاش گذاشته بودم.
‫این بازی‌ها آخرین امیدم بود.
‫می‌فهمم.
‫می‌دونم منظورت چیه، آقای شماره ۴۵۶.
‫که ذات این پول چیه.
‫ولی من…
‫واقعاً به این پول نیاز دارم،
‫حتی اگه خون‌بها باشه.
‫به این پول نیاز دارم…
‫تا زنم و بچه‌مونو نجات بدم.
‫جمعش کن.
‫چرا؟ هیچی به درد نمی‌خورد؟
‫این چه وضعشه؟
‫همینه؟ بقیه‌ش کو؟
‫اعضا قابل استفاده نبودن.
‫خیلی وقت بود مرده بودن. ‫فقط چشم‌ها قابل استفاده بودن.
‫بهت گفتم زنده بیاری.
‫چی داری میگی؟ ‫عمداً خودم نزدم بهشون.
‫یکی دیگه دوباره بهشون شلیک کرده ‫تا مطمئن شه مُردن.
‫اون یکی هم همینطور.
‫به پاش شلیک شده بود، ‫ولی یکی دوباره به سرش شلیک کرده.
‫کی داره این کار رو می‌کنه؟
‫هویت تأیید شد.
‫قربان.
‫از اتاق عمل گزارش می‌دم.
‫چطور پیش رفت؟
‫بیشتر بازیکن‌ها به سر یا قفسه سینه‌شون ‫شلیک شده بود و در جا مُرده بودن.
‫یکی به کسایی که هنوز زنده بودن ‫دوباره شلیک کرده تا مطمئن شه مُردن.
‫فقط چندتا محصول قابل استفاده گیرمون اومد.
‫کی این کار رو کرد؟
‫فکر کنم شماره ۱۱
‫شماره ‍‍۱۱
‫افسر می‌خواد تو رو ببینه.
‫هویت تأیید شد.
‫خواستین منو ببینین قربان؟
‫ماسکتو بردار.
‫بهت گفتم اگه نمی‌خوای کمک کنی، ‫دخالت نکن.
‫شنیدم دوباره بهشون شلیک کردی
‫تا مطمئن شی مُردن.
‫فقط داشتم وظیفه‌مو انجام می‌دادم.
‫چند وقته…
‫همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫دقیق یادم نمیاد.
‫اگه درست یادم باشه…
‫حدود هفت ساله.
‫وقتی اولین بار اومدم ببینمت،
‫تو اون بیمارستان درپیت
‫عین یه جنازه به سقف زل زده بودی
‫باورم نمی‌شد کل واحد ‫تعقیبو از پا درآورده بودی
‫و تنهایی خودتو تا خط مرزی رسونده بودی.
‫دلم برات سوخت.
‫می‌خواستم یه فرصت دوباره بهت بدم.
‫همیشه ممنون شما بودم.
‫پس کاری که میگمو بکن.
‫نمی‌خوام این کار رو بکنم.
‫می‌ترسی فرمانده بفهمه؟
‫نیازی نیست نگران باشی.
‫دفعه قبل اشتباه کردیم و گذاشتیم ‫یه بازیکن عمل‌ها رو انجام بده
‫تا بهش اطلاعات بازی رو بدیم.
‫این دفعه یه دکتر از بیرون استخدام کردیم.
‫پس هیچ‌وقت نمی‌فهمه، حتی اگه بفهمه هم…
‫موضوع این نیست.
‫پس چه مرگته؟
‫وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم،
‫گفتی می‌خوای بچه‌ای که ‫ول کردی رو پیدا کنی.
‫گفتی هر کاری لازم باشه می‌کنی.
‫نظرت عوض شده؟
‫وقتی اولین بار اومدی پیشم،
‫گفتی کار من اینجا اینه که
‫به یه سری که ته‌خط رسیدن ‫با خلاص کردن‌شون از درد کمک کنم.
‫من بهت اعتماد کردم. ‫برای همین اومدم اینجا.
‫این تو بودی که تغییر کردی.
‫اونا که به هر حال می‌میرن.
‫فقط داریم از اعضای بدنشون ‫استفاده می‌کنیم که بقیه رو نجات بدیم.
‫چه اشکالی داره؟
‫اگه دستور دیگه‌ای ندارید،
‫می‌خوام مرخص شم.
‫[اداره پلیس دوبونگ سئول]
‫هی، هوانگ. خیلی وقته ندیدمت.
‫هوانگ جون‌هو!
‫بدون اینکه به من بگی استعفا دادی؟
‫بعدشم غیبت زد. ‫کدوم گوری بودی؟
‫می‌دونی چقدر التماس کردم ‫تا تبدیلش کنن به مرخصی بدون حقوق؟
‫رئیس، حرفتون تموم شد؟
‫چی؟
‫لطفاً کمکم کنین.
‫ببین، دیگه چه کاری از دستم برمیاد؟
‫می‌خوای باهات بیام دنبال اون جزیره بگردیم؟
‫بله.
‫وای خدا.
‫باید فوراً جستجو رو شروع کنیم.
‫وگرنه آقای سونگ گی‌هون ‫و بقیه اونجا به خطر می‌افتن.
‫مگه قبلاً درباره این حرف نزدیم؟
‫قربان، اوضاع از اون موقع تغییر کرده.
‫اگه الان جلوشونو نگیریم،
‫ممکنه دیگه فرصتی پیش نیاد.
‫رئیس کیم.
‫بله قربان.
‫این دفعه چش شده؟ ‫تو که گفتی وضعش بهتر شده.
‫جون‌هو، دوباره داروهات رو بخور. ‫خجالت نداره.
‫قربان!
‫واقعاً می‌خواین بذارین اون آدما بمیرن؟
‫سال‌هاست داری این چرت و پرتا رو تحویلم میدی!
‫اگه راست میگی، مدرک بیار!
‫پلیس با مدرک کار می‌کنه!
‫استعفاشو اجرایی کن.
‫دیگه نمیشه کمکش کرد.
‫ولی قربان…
‫اه، لعنتی. هی!
‫گفتم این فکر خوبی نیست. ‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی برگردی.
‫قربان! قول میدم ببرمش پیش روانپزشک! ‫لطفاً صبر کنین!
‫دیدی؟ چی بهت گفتم؟ ‫پلیسا هیچ‌وقت کمک نمی‌کنن.
‫خودمون انجامش میدیم. اگه به دو تا تیم تقسیم شیم، ‫شاید شانسی داشته باشیم.
‫آره. ‫ناخدا پارک یه قایق دیگه برامون پیدا کرده،
‫و نیروی بیشتری هم گرفتیم.
‫به دو تا تیم جستجو تقسیمشون کردیم.
‫باشه، خوبه.
‫اگه بازی‌ها شروع شده باشن، ‫فقط پنج روز وقت داریم.
‫باید سریع بجنبیم.
‫فهمیدم.
‫همه چی آماده‌ست، فقط ‫منتظریم هوا بهتر شه.
‫به زودی می‌بینمت.
‫یه چیزی بخور و آروم باش. ‫امروز که نمی‌تونیم راه بیفتیم.
‫ناخدا. مطمئنین فردا می‌تونیم بریم؟
‫پیش‌بینی هوای فردا هم خوب نیست.
‫ببین.
‫من سی ساله رو دریام
‫فکر می‌کنی اونایی که همه‌ش ‫جلوی کامپیوتر می‌شینن
‫دریا رو از من بهتر می‌شناسن؟
‫پس اگه فردا نتونیم راه بیفتیم، ‫تقصیر شماست.
‫چرا انقدر عجله داری؟
‫دو ساله داریم دنبال اون جزیره می‌گردیم.
‫چطوری الان می‌خوای پیداش کنی؟
‫خب، اینا محرمانه‌ست، ‫پس نمی‌تونم با جزئیات بهتون بگم.
‫ولی یکی از دوستامون ‫به اون جزیره برده شده.
‫همونی که قبلاً اونجا بوده؟
‫چی؟
‫صبر کن، شما از جریان آقای سونگ خبر دارین؟
‫هوانگ یه چیزایی بهم گفته.
‫خب پس، می‌تونم راحت بهتون بگم.
‫اسمش سونگ گی‌هونه.
‫برنده قبلی این بازیه.
‫می‌خواست از اون عوضیا انتقام بگیره،
‫پس یه ردیاب جی‌پی‌اس گذاشت اینجا ‫و اجازه داد ببرنش به جزیره.
‫ولی نمی‌دونم چطوری اطلاعات لو رفت.
‫پس همه چیزایی که هوانگ گفت راست بود؟
‫آره!
‫من فقط برای این کمکش کردم جزیره رو پیدا کنه
‫چون اون یارو رو از آب نجات داده بودم.
‫ولی خب، نمی‌تونستم حرفاشو باور کنم.
‫درباره بازی‌ها، پول، و…
‫ناخدا، منم اولش باور نمی‌کردم.
‫ولی واقعاً وجود دارن.
‫اون آدمای نقابدار. خودم دیدمشون.
‫تو یه کلوب با شوکر بهم حمله کردن.
‫آدمای نقابدار با شوکر؟
‫آره!
‫پس برای همینه که اینهمه آدم با خودت آوردی.
‫لعنتی.
‫خیلی ترسناک به نظر میان. ‫مثل یه دسته کوسه.
‫با یه مشت آدم بی‌رحم طرفیم.
‫رئیسم دنبالشون می‌گشت، و…
‫به هر حال، الان دیگه تو هم با مایی، باشه؟
‫یا باهم می‌میریم یا باهم زنده می‌مونیم.
‫هیچکی قرار نیست بمیره.
‫من ده ساله دارم این قایقو می‌رونم.
‫هیچ‌وقت هیچ مشکلی پیش نیومده.
‫حتی یه نفرم زمین نخورده.
‫باشه. پس روت حساب می‌کنم.
‫به بازی دوم خوش اومدین.
‫پس مثلث راحت‌ترینشه؟
‫آره.
‫هی. این چه جور مثلثیه؟
‫حتی مایی که نیروی دریایی بودیم هم ‫نمی‌تونیم این کار رو بکنیم!
‫این قرار بود آسون‌ترینش باشه؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫این یارو همه‌مونو به کشتن میده!
‫- هی! ‫- من…
‫می‌خوای چیکار کنی،
‫مسئولیتشو گردن بگیری؟
‫تو که گفتی برنده شدی!
‫گفتی قبلاً انجامش دادی!
‫- نه، من… ‫- می‌خوای چیکار کنی؟
‫چطوری مسئولیتشو قبول می‌کنی؟
‫یه کاری بکن!
‫من… من فقط…
‫نگاش کن
‫جون‌هی.
‫پس واقعاً نمی‌دونستی؟
‫فکر می‌کردم فقط خودتو زدی به اون راه
‫خب، تو همیشه به فکر خودت بودی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫یادت رفته؟
‫تو بهم گفتی اون ارز رو بخرم.
‫تو…
‫آها، اینو یادت نرفته.
‫سقطش نکردی؟
‫توافق کرده بودیم.
‫به دنیا میارمش
‫چطوری می‌خوای بدون پول بچه بزرگ کنی؟
‫پول در میارم.
‫پول در میارم، قرضامو میدم، و یه خونه می‌گیرم.
‫این بچه کسیو نداره، ‫پس مادرش باید پول در بیاره.
‫برای همین اینجایی؟ که پول در بیاری؟
‫با این وضعیتت چطوری می‌خوای اینجا دووم بیاری؟
‫قرار نیست ازت کمک بخوام، ‫پس ادا نیا.
‫بهت نمیاد.
‫اومدی اینو بگی؟
‫نه، اومدم قیافه کتک خورده‌تو ببینم.
‫حقته.
‫توجه کنید.
‫بازی دوم به زودی شروع میشه.
‫لطفاً از دستورات کارکنان پیروی کنید.
‫دوباره تکرار می‌کنم.
‫- وقتی رفتیم بیرون درباره‌ش حرف بزنیم. ‫- بازی دوم…
‫می‌خواستم برم.
‫به خاطر تو نتونستم.
‫گی‌هون.
‫مثلث.
‫روت حساب می‌کنم رفیق.
‫آره.
‫اون چیه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫وقت بازیه.
‫مثلث.
‫به بازی دوم خوش اومدین.
‫این بازی به صورت تیمی انجام میشه.
‫لطفاً در ده دقیقه آینده ‫به تیم‌های پنج نفره تقسیم بشید.
‫دوباره تکرار می‌کنم.
‫این بازی به صورت تیمی انجام میشه.
‫لطفاً در ده دقیقه آینده ‫به تیم‌های پنج نفره تقسیم بشید.
‫مگه دالگونا بازی تیمی بود؟
‫مگه قرار نبود دالگونا بازی کنیم؟
‫نه، به نظر نمیاد.
‫پس بازی چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫چی؟ تو که گفتی قبلاً اینجا بودی.
‫گفتی مثلث راحت‌ترینشه. ‫همه‌ش چرت و پرت بود؟
‫متأسفم.
‫تأسفت بخوره تو سرت!
‫جوری حرف می‌زدی انگار همه چیو می‌دونی.
‫همه این آدما چرت و پرتات رو باور کردن. ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫مسئولیتشو قبول می‌کنی؟
‫بسه دیگه.
‫لطفاً الان تقسیم شید.
‫آره، ولش کن.
‫وقتتو با این دیوونه تلف نکن.
‫نباید چرت و پرتاشو باور می‌کردیم.
‫ای بابا. بیاین اول یه تیم درست کنیم.
‫که برنده قبلی بودی؟ ‫دیوونه عوضی!
‫دالگونا؟ مثلث؟ گمشو بابا.
‫چطوره با من هم‌تیمی شی؟
‫چی شده؟
‫- پس بازی دالگونا نیست؟ ‫- نه، فکر نکنم.
‫پس چیکار کنیم؟
‫بیا بریم.
‫کجا؟
‫باید دست بجنبویم ‫اگه می‌خوایم تو یه تیم خوب باشیم.
‫ببخشید.
‫من هنوز بهت اعتماد دارم.
‫اگه اشکالی نداره،
‫دوست دارم تو تیم تو باشم.
‫باشه. بیاین مثل مرد وایسیم ‫و یه تلاشی بکنیم.
‫یه بازی بچگونه‌ست دیگه، نه؟ ‫ما که همیشه بازی می‌کردیم.
‫درسته آقایون. منم باهاتون میام.
‫حس می‌کنم با شما از پس هر کاری بر میام.
‫این روحیه تفنگدار دریاییه.
‫اصلاً برای نیروی دریایی دلیر ‫زشته که دالگونا درست کنن.
‫اگه قراره بازی کنیم، ‫باید ارزش به خطر انداختن جونمونو داشته باشه.
‫مثل «باک‌باک» یا بازی مرکب، درسته؟
‫بله! من حتماً برای برنده شدن ‫جونمو به خطر می‌ندازم قربان.
‫پس فقط یه نفر دیگه نیاز داریم.
‫بسپریدش به من قربان. میرم یکی رو پیدا می‌کنم.
‫باشه. یکی رو پیدا کن که حاضر باشه ‫برای برد جونشو به خطر بندازه.
‫بله قربان! پیروزی به هر قیمتی!
‫برو.
‫جون‌هی.
‫بیا هم‌تیمی شیم.
‫نه.
‫باید تو یه تیم باشی.
‫تو تیم تو نمیام.
‫انقدر ادای قوی بودنو در نیار.
‫فکر می‌کنی کی یه کی مثل تورو می‌خواد؟
‫به تو ربطی نداره. ‫می‌تونم از پس خودم بر بیام.
‫ببخشید که بهت زنگ نزدم.
‫ولی منم اوضاع سختی داشتم.
‫می‌دونی که همه می‌خواستن منو بکشن.
‫شیش ماه کامل ازت بی‌خبر بودم. ‫فکر کردم مُردی.
‫باشه، ببخشید.
‫حالا بیا هم‌تیمی شیم.
‫اگه از اینجا زنده بیرون نری ‫نمی‌تونی بچه رو به دنیا بیاری.
‫بهت اعتماد ندارم.
‫تو دیگه واسه من مُردی.
‫اونجا رو. اون چطوره؟
‫- چون می‌تونه تند بدوئه؟ ‫- آره.
‫بهت که گفتم. شاید مسابقه دو نباشه…
‫اگه یه نفر دیگه لازم دارین، من می‌تونم…
‫نه، داریم.
‫ببخشید.
‫می‌خواین با من هم‌تیمی شین؟
‫- اگه زور لازمه، ما داریم، پس… ‫- ببخشید.
‫اگه دو نفر می‌خواین، ما می‌تونیم بیایم؟
‫آره. عالی میشه.
‫نفر دوم کجاست؟
‫متأسفم. شما اون جور آدمایی نیستین ‫که دنبالشیم.
‫باشه.
‫اگه پیرزنه رو ول کنی، قبولت می‌کنیم.
‫پیرزنه مادرمه.
‫یونگ‌سیک، تو برو پیش اونا.
‫خودم یه تیم پیدا می‌کنم.
‫مامان! مسخره‌بازی در نیار.
‫مامان، چرا ناراحتی؟
‫تو که خیلی قوی‌ای.
‫سرتو بالا بگیر. ‫بذار اون برق چشماتو ببینم!
‫مثل همون وقتا باش که ‫می‌خوای حالمو بگیری.
‫بچه پررو.
‫چطور جرئت می‌کنی ‫اینجوری با من حرف بزنی؟
‫- خیلی پررویی! ‫- آهان، این شد.
‫این شد مامان خودم.
‫ببین، بریم از اون آقایون بپرسیم.
‫یکی رو پیدا کردم.
‫اسمت چیه؟
‫پارک مین‌سو.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫بانو، ببخشید؟
‫بیا باهم بازی کنیم.
‫خب، چرا باید این کار رو بکنم؟
‫مگه نمی‌دونی این کیه؟
‫این تانوسه، رپره.
‫با رپم نصف بشریتو می‌کشم
‫صبر کن، یه دختر؟ ‫ما نمی‌دونیم بازی چیه.
‫درسته، تانوس.
‫پس همه سنگ‌های بی‌نهایتو داری؟
‫البته.
‫فقط با من باش، هیچی نمیشه. ‫باشه؟
‫باشه.
‫ولی من قبلاً به یکی گفتم باهام هم‌تیمی شه.
‫مشکلی نیست. کی هست؟
‫اسمت چیه؟
‫مین‌سو.
‫این‌که شبیه بچه احمقاست
‫احوالت؟ خوش‌وقتم داشم
‫- قربان! یکی رو پیدا کردم. ‫- بله.
‫حتماً جونشو به خطر می‌ندازه که برنده شه.
‫پیروزی به هر قیمتی!
‫هی، تو هم نیرو دریایی بودی؟
‫دوره ۹۴۶ قربان!
‫پسر، با سه تا تفنگدار دریایی، ‫شکست‌ناپذیر می‌شیم.
‫نظرت چیه؟ من که ازش خوشم میاد.
‫ببخشید.
‫لطفاً بذارین تو تیمتون باشم.
‫شرمنده، ما پنج نفر شدیم.
‫تو رو خدا کمکم کنین.
‫من باردارم.
‫اوه، شکمت…
‫مهلت انتخاب تیم‌ها به زودی تموم خواهد شد.
‫- می‌تونیم… ‫- می‌خواین…
‫بی‌شعورای احمق!
‫باعث شدین من بیام پیشتون ‫در حالی که شما باید می‌اومدین پیش من.
‫باید دل و روده‌تون رو بریزم بیرون!
‫زمان انتخاب تیم تموم شد.
‫بازی‌ای که انجام می‌دین ‫پنج‌گانه شش‌پاست.
‫در شروع بازی پاهاتون به هم وصله
‫هر نفر به نوبت تو هر ده متر ‫یه بازی کوتاه انجام میده،
‫و اگه ببرید، تیم می‌تونه بره سراغ بازی بعدی.
‫بازی‌های کوتاه اینان.
‫شماره یک، داکجی.
‫شماره دو، پرتاب سنگ.
‫شماره سه، یه‌قل دوقل.
‫شماره چهار، فرفره چوبی.
‫شماره پنج، جگی چاگی.
‫هدف شما اینه که همه بازی‌های کوتاه رو ببرید
‫و در عرض پنج دقیقه از خط پایان رد شید.
‫- لطفاً بازیکن هر بازی رو انتخاب کنین. ‫- شما انتخاب کنین.
‫تو چی بلدی؟
‫خوبه که یه خانم تو تیم داریم.
‫بلدی یه‌قل دوقل بازی کنی، مگه نه؟
‫مگه دخترا دیگه یه‌قل دوقل بازی نمی‌کنن؟
‫هیچ‌وقت بازی نکردم.
‫آها.
‫راستش،
‫من می‌تونم یه‌قل دوقل بازی کنم.
‫تو؟ یه تفنگدار دریایی؟
‫با چهارتا خواهر بزرگ‌تر بزرگ شدم.
‫بعضی وقتا باهاشون بازی می‌کردم.
‫درسته. ‫هیچ کاری نیست که یه تفنگدار دریایی نتونه انجام بده.
‫بقیه چی؟ ‫تو کدوم بازی خوبین؟
‫من تو داکجی خوبم.
‫تو ایستگاه مترو، ‫بیشتر از اون یارو بردم.
‫باشه پس.
‫شماره ۲۲۲، تو داکجی بازی کن.
‫من پرتاب سنگ رو انجام میدم.
‫من تو تیم بیسبالم پیچر بودم. ‫تو پرتاب کردن خوبم.
‫پس جگی چاگی و فرفره می‌مونن.
‫کدومشو خوب بلدی؟
‫خب،
‫هر چی تو بگی من انجام میدم، گی‌هون.
‫تو اسم منو می‌دونی؟
‫آه، دوستت داشت اسمتو صدا می‌کرد، ‫منم فکر کردم امتحان کنم.
‫ناراحت شدی؟
‫نه، اشکالی نداره.
‫خب گی‌هون، کدومو خوب بلدی؟
‫فکر کنم تو جگی چاگی بهترم.
‫پس من فرفره رو انجام میدم.
‫- باشه. ‫- بچه‌ها، دستاتونو بذارین رو هم.
‫همه با هم!
‫با شماره سه، میگیم «پیروزی به هر قیمتی.»
‫یک، دو، سه.
‫پیروزی به هر قیمتی!
‫تیم یک و دو، آماده شید.
‫- بریم! ‫- بزن بریم!
‫بازی شروع میشه.
‫بجنبین.
‫- یک، دو! ‫- یک، دو!
‫آروم باشید.
‫قبول.
‫- آماده، برو! یک، دو! ‫- یک، دو!
‫رد شد.
‫- یک، دو! ‫- یک، دو!
‫بنداز! با خیال راحت.
‫لطفاً از خط رد نشید.
‫لعنتی!
‫یه سنگ دیگه.
‫- چی؟ ‫- چه خبره؟
‫- بجنب! ‫- برو!
‫- آماده، برو! یک، دو! ‫- یک، دو!
‫بزن!
‫بجنب، عجله کن!
‫اگه تو پرتاب سنگ خراب کنی،
‫وقت زیادی هدر میره.
‫قبول.
‫- یک، دو! ‫- یک، دو!
‫برای یه‌قل دوقل، باید از همه مراحل رد شید
‫و در آخر تمام پنج سنگ تو دست‌تون باشه.
‫هر پنج تا سنگ. ‫ بشین.
‫- بشین. ‫- مواظب باش.
‫وقت نداریم! عجله کن!
‫هنوز می‌تونیم برسیم. آروم باش و تمرکز کن!
‫- می‌تونی. ‫- آره.
‫هنوز می‌تونیم موفق شیم.
‫چطور نتونستی بزنی؟
‫بریم!
‫- یک، دو! ‫- یک، دو!
‫- همه‌شو با هم! ‫- همه‌شو بگیر!
‫رد شد.
‫- لطفاً از اول شروع کنین. ‫- دائه‌هو.
‫- پرتابو تمرین کن. ‫- پرتاب؟
‫- می‌تونی! فقط آروم باش و بنداز! ‫- می‌تونی!
‫حرومزاده! چطور نتونستی بزنیش؟
‫- تو که گفتی خوب بلدی! ‫- بجنب، بریم!
‫- بدو! ‫- لعنتی!
‫- یک، دو! ‫- یک، دو!
‫- همینه. ‫- خوبه.
‫آفرین. همینه!
‫- آره! ‫- تونستی!
‫- تمومش کن. ‫- تمومش کن.
‫- بجنب، انجامش بده!
‫خفه شید!
‫تونست!
‫قبول.
‫برو!
‫- عجله کن! ‫- بجنب! وقت نداریم!
‫آروم باش!
‫- می‌تونی! ‫- بزن بریم!
‫- رد شد. ‫- خورد بهش!
‫از خط رد شدین.
‫از خط رد شدی؟
‫احمق! ‫از خط کوفتی رد شدی!
‫- وقت نداریم! باید بریم! ‫- لعنت بهت!
‫- عجله کن! ‫- یک، دو!
‫- بجنب!
‫- لعنتی. ‫- آروم باش.
‫- اشکال نداره. ‫- وقت داریم.
‫آروم باش. دوباره امتحان کن.
‫باشه.
‫خواهش می‌کنم.
‫لعنت بهت. ‫همه‌مونو به کشتن میدی.
‫- کثافت. ‫- بجنب.
‫- باید بریم! ‫- سریع برش دار!
‫لعنتی.
‫- بگیرش! ‫- عجله کن!
‫اگه فرفره رو خراب کنی، ‫حتی بیشتر طول می‌کشه.
‫واقعاً می‌دونی چطور فرفره رو بچرخونی؟
‫اگه مطمئن نیستی، ‫می‌تونی با من عوض کنی…
‫فقط خدایان آسمان و زمین ‫تصمیم میگیرن من کجا برم.
‫شما احمق‌ها همونجایی که هستین بمونین.
‫چرا این احمق همه‌ش به دید تحقیر نگاه می‌کنه؟
‫فکر می‌کنه چون رمال و جادوگره ‫می‌تونه بی‌ادب باشه؟
‫عجله کن.
‫- تونستم! ‫- قبول.
‫تونستم.
‫- بریم! ‫- بزن بریم!
‫بیا، بریم.
‫- صبر کن. ‫- نه!
‫- خواهش می‌کنم! ‫- نه!
‫وقتتون تموم شد.
‫نفرات زیر حذف شدن.
‫شماره‌های ۱۶، ۴۵، ۱۷۸، ۱۸۹،
‫۱۹۸، ۲۵۴، ۲۸۶، ۳۴۱،
‫۳۹۵ و ۴۱۶.
‫باید می‌رفتیم! ‫الان همه‌مون می‌میریم!
‫همه‌مون به خاطر اونایی که رأی دادن ادامه بدیم می‌میریم!
‫الان می‌خواین چیکار کنی؟
‫- فکر می‌کنی می‌تونی زنده بمونی؟ ‫- نگاشون کن!
‫- چیه؟ ‫- تو کشتیشون.
‫می‌تونی… ‫می‌تونی یکی از اونا رو بهم بدی؟
‫- «اونا»؟ ‫- همونی که انداختی بالا.
‫تو صلیبت قایمشون کردی.
‫نمی‌دونم چه زری داری می‌زنی.
‫اگه عصبی شم و بازی رو ببازم، همه می‌میریم.
‫دستام بدجور می‌لرزه.
‫- توجه کنین. ‫- نام‌سو.
‫- بازیکنان. ‫- نام‌گیو هستم.
‫یه نوع جدیده. خیلی قویه لعنتی. ‫از پسش برنمیای.
‫هی.
‫من وقتی تو کلوب کار می‌کردم ‫همه جور چیزی مصرف می‌کردم.
‫حتی وقتی اومدی کلوب، ‫برات چندتا آوردم.
‫مرتیکهٔ معتاد.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫گفتی اسمت چی بود؟
‫مین‌سو.
‫مین‌سو. اون جمله معروف دریاسالار یی سون‌شین چی بود؟
‫«اونی که دنبال زندگیه می‌میره. ‫اونی که دنبال مرگه زنده می‌مونه.»
‫پس نترس. به خودت بگو ‫برات مهم نیست اگه بمیری.
‫اونوقت زنده می‌مونیم، پولو می‌بریم، ‫و از این خراب‌شده می‌ریم بیرون.
‫هی، سرت تو کار خودت باشه.
‫من؟
‫آره، تو. آقای رو ویبره.
‫این چه طرز حرف زدنه؟
‫نباید یه دختر انتخاب می‌کردیم. ‫چه اخلاق گندی داره.
‫تو یه بدبختی که باید با قرص ‫اعصابت آروم شه.
‫زنیکهٔ داغون
‫توجه کنین.
‫بازیکنان، لطفاً صبر کنید ‫تا محل بازی رو مرتب کنیم.
‫بازش کن.
‫دستوره.
‫لطفاً نه…
‫تیم‌های بعدی، لطفاً آماده شید.
‫منو نگاه کن.
‫من هیون‌جوام. چو هیون‌جو.
‫یونگ‌می، وقتی باهام حرف زدی، ‫همون موقع فهمیدم.
‫فهمیدم چقدر شجاعی.
‫پس باید به خودت باور داشته باشی.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫سعی می‌کنم.
‫آفرین. من، جانگ گوم‌جا، ‫از جنگ کره جون سالم به در بردم.
‫با چندتا بازی بچه‌گونه نمی‌میرم.
‫بچه‌ها. ‫بیاین خودمونو جمع و جور کنیم و انجامش بدیم.
‫من پسر خانم جانگ گوم‌جا هستم ‫که از جنگ کره جون سالم به در برد.
‫پارک یونگ‌سیک.
‫خانم، اسم شما چیه؟
‫من سون‌نیو هستم،
‫شمن دریا.
‫من ایمان دارم که می‌تونیم موفق شیم.
‫بیاین به همه اینا نشون بدیم
‫که این بازی‌ها واسه ما چیزی نیستن.
‫- تیم سه و چهار، آماده شید. ‫- خدایان عزیز آسمان و زمین…
‫خدایان عزیز آسمان و زمین، ‫لطفاً در این آزمایش راهنماییم کنید…