‫سه نفر از بازیکن‌‌ها ‫با اکثریت آراء
‫سریعاً حذف می‌شن.
‫- وای خدا‌ جون! ‫- خیلی از این کار بدم میاد.
‫- نمی‌خوام همچین کاری بکنم. ‫- باید با همه صحبت کنیم.
‫- کسی هست که بخواد بره؟ ‫- سه نفر خیلی زیاده.
‫- من که نمی‌تونم. ‫- وای!
‫اولین آزمون از دو آزمون حذف خوابگاهی
‫نیم ساعت دیگه برگزار می‌شه.
‫وای خدا ‌جون!
‫- وای... ‫- وای خدا!
‫- یا خدا! ‫- از این کار خوشم نمیاد!
‫مردم دیگه فهمیدن صرف بازی کردن ‫کافی نیست.
‫این بار اولیه که شخصیت‌های ما
‫شاید واقعا داره زیر نظر گرفته می‌شه.
‫وای خدا!
‫همه وحشت کردن. ‫این آزمون‌های خوابگاهی
‫مردم رو مجبور می‌کنه تصمیم‌هایی بگیرن که ‫طبیعتا نمی‌گیرن
‫و زیاد هم وقت نداریم.
‫«بازی مرکب» ‫«مسابقه»
‫«قسمت چهارم» ‫«جایی واسه قایم شدن نیست»
‫بچه‌ها باید در موردش صحبت کنیم ‫و همه هم باید هم باید صحبت کنن.
‫آره... باید در موردش صحبت کنیم.
‫بچه‌ها گروهی راجع بهش ‫صحبت کنیم؟
‫- جمع بشید. ‫- گروهی صحبت می‌کنیم.
‫زودباشید، همه بیاین.
‫می‌دونم همه‌مون باید اینجا باشیم ‫ولی دیگه داره مجبورمون می‌کنه...
‫همه‌مون 100 درصد می‌خوایم باشیم، نه؟
‫ولی بخشی از بازی اینه که ‫سه نفرمون باید برن.
‫و برای این کار باید یه راه منصفانه پیدا کنیم.
‫می‌تونیم راحت یه بازی یا ‫راه حل خیلی راحت پیدا کنیم
‫که همه سرش توافق کنیم
‫اینکه سه نفر بعد از
‫بازی حذف بشن...
‫- نه. ‫- کسایی که موافق‌اند.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫از این به‌هم‌ریختگی‌های بازیشون خوشم میاد.
‫کسی نمی‌خواد رأی ‫به خروج یکی دیگه بده.
‫ما پرتو عشق هستیم.
‫من در اصل پزشکم و ‫گاهی جراحی انجام می‌دم
‫و معمولا نقش رهبر تیم رو دارم. ‫«کن، دکتر وی، بازیکن 330.»
‫هر دفعه که شوکه می‌شیم ‫اگه تکنیک‌هایی داشته باشیم
‫می‌تونیم به خودمون مسلط بشیم ‫و از خودمون بخوایم که تصمیم بگیریم.
‫ما از جایی که ترسه اومدیم
‫یا از جایی که عشقه؟
‫طبق چیزهایی که تا الان فهمیدم
‫به نظرم بهتره به سه نفر محدود بشیم
‫و همه‌مون موافقت کنیم ‫این سه نفر کی باشن.
‫- نه. ‫- امکان نداره.
‫- عمراً. ‫- نه، این‌جوری نه.
‫چون همین‌ الانش هم داریم بازی می‌کنیم. نه.
‫بازیکن 330 مغروره... ‫انگار... خودشیفته‌ست. ‫«چِینی، بازیکن 179.»
‫خودش رو همه‌کاره می‌دونه ‫و مغروره.
‫توی این بازی غرور جایگاهی نداره.
‫اشکالی نداره بچه‌ها چیزی بگم؟
‫به نظرم اگر کسی ‫می‌خواد بیرون بره
‫البته تقریبا همه استرس داریم
‫یادتون باشه که آدمایی ‫اینجا هستن که می‌خوان بمونن.
‫من دارم به اینکه چی درسته فکر می‌کنم... ‫چون الان گروه بزرگی هستیم
‫همه راحت نیستن که نظراتشون ‫رو این‌طوری در میون بذارن.
‫مثلا، بهمون وقت بدین ‫بعد یه کاریش می‌کنیم.
‫تمام!
‫توی همچین جاهایی
‫وقتی قراره یک سری متحد باشن
‫و همه نگاهشون به رهبران ‫این متحدهاست
‫معمولا من خودم رو خیلی نشون نمی‌دم.
‫من اکثر دوستام رو اینجا پیدا کردم.
‫متحدینم رو پیدا کردم. ‫باید متحد داشته باشی.
‫چون شاید به بقیه ‫برای کمک نیاز داشته باشی.
‫کی رو بیرون کنیم؟
‫رأیمون رو سر دکتر هدر ندیم، نه؟
‫من با دکتر‌هایی مثل اون نمی‌گردم.
‫این‌ها کنترل شرایط رو دست می‌گیرن.
‫من رفیقای دکتر کمی دارم ‫چون خیلی‌هاشون این شکلی‌اند.
‫- آره. ‫- با دکتر‌ها آبم توی یه جوب نمی‌ره.
‫چند نفری هستن که ‫هوادارایی دارن
‫و با حذف کردن اون‌ها ‫هواداراشون به هم می‌ریزن
‫و این شاید کمک کنه که گروه گانبو ‫کارش به آخر برسه.
‫گوش کن، به نظرم تا وقتی که ‫یکدست باشیم مشکلی پیش نمیاد.
‫به نظرم باید یکدست باشیم ‫چون اگر همه به یکی رأی ندیم
‫ممکنه یکی از ما به اشتباه ‫انتخاب بشه.
‫نه من... ‫کاملا موافقم با این حرفم.
‫به نظرم... باید رهبر‌ها رو انتخاب کنیم.
‫- من به تی‌جی رأی می‌دم. ‫- واقعا؟ خیلی‌خب.
‫- عالیه. ‫- آره، آره، آره.
‫از بعد قضیه‌ی دیروز ‫سر همه چیز استرسی می‌شم.
‫- واقعا؟ ‫- آره، بهم خوش گذشت.
‫من... لزومی نداره توی ‫این سفر طولانی باشم.
‫به نظرم همه به هم ‫حس دشمنی پیدا کردن.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫- شماره‌های زیادی داره بگو‌مگو میشه؟ ‫- اوهوم
‫ان شاء الله مال من که نیست.
‫- نه. ‫- خیلی‌خب، ممنون.
‫نه.
‫بازیکن 286، دوست من، چاد، ما با هم ‫دوست شدیم. ‫«مِی، بازیکن 287.»
‫این بازی همش درباره‌ی آمادگی ‫ذهنی و جسمیه
‫و با هم ارتباط داریم... ‫برام خیلی مهمه.
‫خیلی‌خب بیاین صحبت کنیم. ‫استراتژیتون چیه؟
‫باید آدما رو حذف کنیم تا ‫ازشون محافظت کنیم.
‫آره ولی... باید هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫ولی تی‌جی، یه چیزی هست. ‫باید این گروه رفاقتیمون رو درک کنیم.
‫- ما یه گروه یک‌دست داریم. ‫- جسی و سید بخشی از گروه‌اند.
‫- یکدستِ یکدستِ یکدست. ‫- جسی با ماست.
‫خب... من که می‌دونم ‫کی رو می‌خوام حذف کنم.
‫فقط نمی‌خوام اولین نفری باشم ‫که تصمیم می‌‌گیره
‫چون اگه هوام رو نداشته باشن
‫مسلما من رو هدف می‌‌گیرن.
‫شاید این‌ها استراتژیکی باشن.
‫منم همین‌طور فکر می‌کنم.
‫من شماره‌های زیادی رو شنیدم.
‫یکی از بزرگ‌هاشون ‫دکتر ویه.
‫بهش دکتر هم می‌گن.
‫همچین حسی دارم، ‫چون شخصیت بزرگی
‫در محبوبیت و معروفیت داره.
‫مشخصه... آدم زرنگیه ‫مردم شاید فکر کنن دردسر بشه براشون.
‫بخاطر این، هدفش می‌گیرن. ‫بازیکن 374 یه جوریه انگار میگه
‫«آماده‌م برم خونه.»
‫اوه!
‫بازیکن 374 یه جوریه انگار میگه ‫«دیگه نمی‌خوام اینجا باشم.»
‫- اون بازیکن 374 ـه؟ ‫- آره.
‫کیه؟
‫- اونجا اون گوشه می‌نشست. ‫- خیلی‌خب.
‫من یه نظری دارم.
‫باید با هم رأی بدیم.
‫- اوهوم. ‫- نمیشه همین‌طوری به یکی رأی بدی.
‫مردم قراره گروهی رأی بدن ‫و این همه رو توی خطر می‌ندازه.
‫- به نظرت، خودت توی خطری؟ ‫- و اگر...
‫به نظرت توی خطری؟
‫این یه چیز شخصیه. ‫باید اون کاری که دلت می‌گه انجام بدی.
‫- من که دیگه گیج شدم. ‫- منم گیج شدم!
‫یه سری شماره بگو‌مگو میشه. ‫شما این شماره‌هایی که
‫بگو‌مگو میشه رو شنیدین؟
‫شنیدم بازیکن 374 یکیشونه.
‫- دکتر وی یکیشونه. ‫- آره.
‫شنیدم تی‌جی یکیشونه.
‫جلب کردن توجه بقیه ‫اینجا کار خطرناکیه.
‫من که نظرم اینه ‫خودمون تصمیم بگیریم
‫و خیلی زودتر از زمان مشخص تصمیم گرفتیم. ‫بازی قراره ادامه داشته باشه.
‫هر روزی که درش هستیم،
‫آدمای بیشتر و بیشتری... ‫قراره حذف بشن.
‫بخشی از بازی همینه.
‫- چه شماره‌هایی شنیدی؟ ‫- شماره‌‌ی 330 رو شنیدم.
‫تصویب شد! آره!
‫بوم! بریم تو کارش!
‫اینکه به اجازه‌ی خودش حذف میشه ‫بدجوری حالش رو می‌گیره.
‫کارما چیز عجیبیه.
‫آره! راست می‌گی.
‫بهم گفتن که من ترسناک رفتار می‌کنم
‫من مدرک ریاضی دارم. ‫مدرک دکترا دارم.
‫نه تنها خوشگلم بلکه زرنگ هم هستم.
‫معمولا مرد‌ها زن زرنگ و خوشگل ‫رو دوست ندارن.
‫عموما زن‌های خوشگل و خل‌و‌چل ‫رو دوست دارن ‫ولی من همه‌چی تموم‌ام.
‫بزرگترین نقطه ضعف من اینه ‫که یهویی تصمیم می‌گیرم
‫که یعنی خوب وقت نمی‌ذارم.
‫صبور نیستم و ‫کامل به چیزی فکر نمی‌کنم.
‫من مغز بزرگی دارم، می‌‌دونی؟ ‫می‌تونم به هر چیزی فکر کنم
‫ولی وقتی تحت فشارم
‫ممکنه همین‌طور راحت ‫اشتباه کنی.
‫بیاین بچه‌‌ها!
‫چی شده؟
‫به اندازه‌ی کافی سیب قاچ شده ‫برای همه هست.
‫رفتیم توی یه اتاق. ‫یه کاسه پر از سیب بود.
‫- سیب سبز. ‫- آره.
‫چقدر هم که داستانشون واقعیه!
‫وای ما رو ببینید... ‫«چقدر که آدمای خوبی هستیم.»
‫«این همه سیب رو برای شما قاچ کردیم.»
‫با سیب اومدن، خب؟ ‫به نظر من مشکوکه.
‫این‌جوری نبود که با شکلات بیان. ‫«لورنزو، بازیکن 161.»
‫من بابت اون سیب‌ها نگران بودم.
‫فقط با خودمون گفتیم چیزی ‫برای میان وعده می‌خورین یا نه؟
‫سیب این همه خوشحالی نداره که!
‫من که نمی‌خوام. ‫ممنون!
‫ممنون از محبتتون ‫ولی من نمی‌خوام.
‫ما فقط اومدیم که برای ‫همه سیب بیاریم.
‫بازیکن 161 رو دیدم بی‌ادبی می‌کنه.
‫ممکنه بی‌ادب باشه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، از داستان ‫سیب‌ها خسته شدم.
‫معمولا برای دوست پیدا کردن ‫به روش خودم کار می‌کنم
‫چون واقعا برام مهم نیست
‫و می‌دونم اگه همچین ‫انرژی‌ای توی اتاق باشه
‫به سمت من میان و دوستای ‫وفاداری می‌شن
‫و از این قضیه مطمئنم.
‫راستش من نمی‌تونم آدمایی ‫که الکی بقیه رو خوشحال می‌کنن تحمل کنم
‫و همین‌طور بگردم « سلام، حالتون چطوره؟» ‫از چیزایی صحبت کنم که دوست ندارن.
‫ما که ارتباطی با هم نداریم. ‫لازم نیست با هم بگردیم.
‫فقط بخاطر شرایط با هم‌ هستیم. ‫من همچین کاری نمی‌کنم.
‫حتی توی بازی هم نمی‌تونم. ‫متنفرم از این کار.
‫انگار واقعی نیست.
‫باید حس کنم واقعیه ‫و این‌طوری انجامش می‌دم.
‫آره به گمونم...
‫بازیکنان، توجه کنید.
‫رأی گیری در آستانه‌ی برگزاری‌ست.
‫بازیکنان، لطفا یک صف منظم ‫روبه‌روی صفحه کلید تشکیل بدین.
‫آماده‌اید؟
‫بفرما اول!
‫باشه، می‌خوای تو اول باشی؟
‫من... برام مهم نیست اول باشم.
‫از پسش برمیای.
‫هر کدوم باید یه بازیکن رو ‫برای حذف کردن انتخاب کنید.
‫همه‌ باید رأی بدید
‫و سه بازیکن با بیشترین ‫رأی حذف می‌شن.
‫دارم می‌لرزم، هر چند که داشتم ‫دشمن می‌تراشیدم برای خودم
‫توی این بل‌بشو و این ‫قشقرق نبودم
‫و می‌دونم همه استرس دارن.
‫هر کسی می‌تونه یه چیزی کوچیکی رو ‫به چشم کینه بگیره
‫و بعد بوم! آماده‌ی حذف شدن می‌شی.
‫بازیکنان! هر موقع دستور دادم
‫نزدیک صفحه‌ کلید بشید
‫و شماره‌ی بازیکن رو ‫برای حذف کردن وارد کنید.
‫باورم نمی‌شه.
‫من نگرانم؟ نه.
‫من خصومتی با کسی نداشتم.
‫می‌دونم که خطری تهدیدم نمی‌کنه ‫چون آدم‌های زیادی هستن که ازشون خوششون نمیاد.
‫اولین باری که یک بازیکن، ‫رأی اول رو می‌گیره
‫عکسشون روی صفحه نشون داده میشه.
‫لعنتی.
‫اوه!‌ خیلی عجیبه.
‫مسئله اینه که
‫اگه اولین نفری باشی که ‫به یه آدم جدید رأی می‌دی
‫دقیقا رأی خودت رو لو دادی، ‫«دَش، بازیکن 141»
‫و این نقطه ضعف بزرگی ‫برای این بازیه.
‫این رو تضمین می‌کنی ‫که یکی قراره بیاد سراغت.
‫وای خدا.
‫وقتی که اسمم رو با رأی ‫اول دیدم
‫می‌دونستم فاتحه‌م خونده‌ست.
‫یکی از استراتژی‌هام این بود که توی این ‫موقعیت‌ها نقطه ضعف‌هام رو نشون بدم.
‫می‌رفتم و
‫به همه می‌گفتم ‫یکم ناخوش‌ام.
‫انگار که می‌‌خوام برم خونه.
‫با خودم گفتم شاید بعضی‌ها ‫فکر کنن که می‌خوام برم.
‫- اصلا کار خوبی نیست. ‫- لعنتی.
‫خیلی وحشیانه‌ست.
‫عجب!
‫اولین نفر به بازیکن 374 رأی داد
‫همین خودش دلیل کافی برای ‫بیرون کردن یکی هست.
‫کسی نمی‌خواد اولین نفری باشه ‫که اسم یا صورت جدیدی رو نشون میده.
‫فکر نکنم این کار خیلی‌ها رو ‫خوشحال کنه.
‫وقتی نفر دومی مخفی کاری معنایی نداره
‫چون همه می‌دونن به کی رأی دادی
‫ولی دارم به کسی فکر می‌کنم ‫که بی‌ادب بوده با من
‫و به نظرم همین روش ‫درستی برای برخورد باهاش بود.
‫لعنتی.
‫- وای خدا!‌ وای خدا! ‫- توقع این رو نداشتم! وای!
‫چرا من رو انتخاب کرده؟
‫توی بازی ماهی مرکب همه ‫مثل افعی‌اند.
‫واقعا نمی‌تونی به کسی اعتماد کنی!
‫هر تصمیم کوچیکی مهمه
‫و ترسی از این ندارم که
‫تصمیم سختی بگیرم اگر که مجبور بشم.
‫واقعا تحت تأثیر بازیکن 302 قرار گرفتم
‫چون جفتمون زن‌های ‫مستقل و قوی‌ای هستیم ‫«آماندا، بازیکن 19»
‫و ما خانم‌ها باید هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫دل تو دلم نیست که نوبتم بشه. ‫واسه این کار آماده نیستن.
‫مردم می‌ترسن صورت جدیدی رو ‫اون بالا نشون بدن
‫چون بعدش هدف قرارت می‌دن.
‫بازیکن 161 و 374 رو می‌بینم
‫می‌دونم که باید سه بازیکن رو حذف کنیم
‫و من آماده‌م که نفر سوم رو ‫روی صفحه نشون بدم.
‫قراره من رو هدف قرار بدن
‫چون قراره نفر سوم رو ‫نشون بدم.
‫لعنتی... کارش رو کرد! ‫کارش رو کرد!
‫آره، من جدی‌ام.
‫بدجور هم جدی‌ام.
‫ایستادم و به بازیکن 330 رأی دادم
‫چون تیم من تصمیم گرفت به 330 رأی بده.
‫و قراره تمام تلاشمون رو بکنیم ‫تا هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫وقتی دشمن داشته باشیم ‫باید هوای هم رو داشته باشیم
‫و مراقب هم باشیم ‫و وفادار به هم باشیم.
‫بازیکن 179 سر حرفش موند.
‫ترسی نداره
‫و همه این‌جوری بودن ‫«وای!»
‫این زن قوی‌ایه.
‫فکر کنم داره جالب میشه.
‫شاید.
‫آدم‌های خوبی اینجا هستن.
‫به نظرم به یه زن نیاز داریم.
‫همینه دیگه.
‫دقیقا.
‫سورپرایز.
‫وای خدا! منم!
‫- کی فکرش رو می‌کرد؟ ‫- کی فکرش رو می‌کرد؟
‫با توجه به اتفاقی که افتاد ‫کسی رو انتخاب کردم که من رو انتخاب کرد.
‫سعی دارم به خودم فرصت ‫مبارزه بدم.
‫بدون جنگ از اینجا بیرون نمی‌رم.
‫اگه بیرون برم، ‫با یه انفجار بیرون می‌رم.
‫یادم نیست که 2 0 3 بود یا 302 ‫فقط خواستم مطمئن بشم.
‫یکیه.
‫- فکر کنم فهمیدم. ‫- فرقی نداره، حله.
‫از همون اول ازت ‫خوشم نمی‌اومد.
‫متنفر‌ها، متنفر باقی می‌مونن ‫ولی اگه ازم متنفر باشن کارما یقه‌شون رو می‌گیره.
‫مشخص بود که 179 سردسته‌ی
‫اون اتحاد چهار هسته‌ست
‫ولی خیلی از صورت‌های اون ‫صفحه عملا تهدیدی ندارن.
‫منم واقعا امیدوار بودم که مردم ‫زرنگ باش و شماره‌ی 179 رو وارد کنن.
‫بازیکن‌ها! رأی‌گیری کامل شد.
‫سه بازیکنی که بیشترین رأی رو دارن
‫سریعاً حذف خواهند شد.
‫من بخاطر پول اومدم.
‫من وفاداری‌ای ندارم. ‫وفاداری من به اون قلّکه.
‫اولین بازیکن حذف شده...
‫بازیکن 374 هستش.
‫رفت!
‫خلاص!
‫چه بی‌رحم!
‫بازیکن حذف شده‌ی بعدی...
‫بازیکن...330 هستش.
‫می‌بینیمت داداش.
‫
‫یوهو! ‫330 از جمعمون رفت!
‫خوشحالم چون من به اندازه‌ی ‫کافی جرئتش رو داشتم
‫که روی صفحه نشونش بدم.
‫مسئله‌ی شخصی نبود. ‫تصمیم گروهی بود.
‫ولی هنوزم حس می‌کنم که ‫من رو هدف دارن.
‫آخرین بازیکنی که حذف می‌شه...
‫بازکین 161 هستش.
‫من مردم رو مقصر نمی‌دونم.
‫اون زنه رو مقصر می‌دونم.
‫رُز ناراحت شده.
‫آره.
‫70 بازیکن باقی مونده
‫و کل پول 3.86 میلیون دلاره.
‫اولین باریه که کسی دست نزد.
‫یکی از سخت‌ترین تصمیم‌هایی ‫که گرفتم...
‫- خیلی حس گندی داره. ‫- آره.
توجه کنید بازیکن‌ها تا نیم ساعت دیگه خاموشی زده می‌شه
دومین آزمون خوابگاهی فردا برگزار می‌شه.
‫تنها دلیلی که به 161 رأی دادم
‫این بود که بعضی مواقع ‫بی‌ادب بود و...
‫فکر نکنم اصلاً چیز مثبتی ‫برای گفتن داشته.
‫- اما بازیه دیگه. ‫- بازیه.
‫- فقط میشه بازیو انجام داد. ‫- دقیقاً.
‫من ویراستار مجله‌ی «نیویورک تایمز» بودم، ‫[لین - شماره‌ی 302] ‫[ویراستار بازنشسته‌ی روزنامه]
‫و تو خیلی از بخش‌ها کار کردم. ‫[از شهرستان برگن، نیوجرسی]
‫برای بخش ورزشی استخدام شدم ‫چون پیشینه‌ام همین بود. ‫[از شهرستان برگن، نیوجرسی]
‫همیشه جای عروسک، ‫توپ تو دستم بود.
‫هیچوقت هدف عروسک‌ها رو درک نمی‌کردم، ‫پس رفتم سمت ورزش.
‫مادرم ورزشکار بود.
‫مادرم ورزشکار خیلی خوبی بود،
‫برای دوران خودش،
‫و تو دوران دبیرستان و قبلش ‫ورزشای مختلف بازی می‌کردم،
‫اما در نهایت رفتم دانشگاه. ‫رفتم دانشگاهِ «ایالت کانزاس»،
‫ اونجا اولین زنی بودم که
‫بورسیه‌ی کامل بسکتبال بهم تعلق گرفت.
‫- به اون یکی یارو رأی دادم چون... ‫- واقعاً؟
‫- ممنون. ‫- نه کاری نکردم، دختر.
‫- خوشحالم هنوز اینجایی. ‫- ممنون، عزیزم.
‫اون خیلی مهربونه.
‫واقعاً دارم حس می‌کنم ‫ذات واقعی مردم داره مشخص میشه. ‫[چینی - شماره‌ی 171]
‫واقعاً فقط می‌خوام متحدینم کنارم باشن،
‫می‌دونی، همین 176، 182 و 183
‫تا خاطر جمعم کنن ‫که اینجا بهم نیازه.
‫به کی رأی میدی؟ ‫به کی رأی میدی؟ به من رأی میدی؟
‫نه، خیلی مضطرب بودم، ‫و داشتم سعی می‌کردم تو و 302 رو نجات بدم.
‫خوشحالم تو هم فهمیدی ‫یه کار تیمی بوده. خیلی‌خب.
‫نه، نه، دقیقاً. به کسی که ‫اول رفت خونه‌شون رأی دادم.
‫چون حاضرم قسم بخورم ‫یه رأیِ 179 دیدم. دیدمش.
‫از طرف من؟
‫- دارم سر به سرت می‌ذارم. ‫- دختر سر به سر من نذار.
‫نمی‌خواستم هیچکس ببینه ‫چون اینطوری داشتم زیر لب آواز می‌خوندم...
‫نه، به هیچ وجه نه. ‫چنین کاری در حقت نمی‌کردم.
‫من به چینی رأی دادم، ‫[دش - شماره‌ی 141]
‫اما کاملاً دارم به اینا دروغ میگم ‫و... میگم که رأی ندادم، ‫[دش - شماره‌ی 141]
‫چون واضحاً رهبرِ ‫یه اتحاده.
‫پس حین بازی بعدی، ‫حس می‌کنم ممکنه بیان سراغ من،
‫و می‌دونم که من تنها ‫احساس آسیب‌پذیری نمی‌کنم.
‫خیلیا گفتن ‫یه تتو می‌زنن.
‫- اوه، می‌زنم من. ‫- خیلی عالیه. جدی؟
‫تتوی کارتِ تماس رو ‫که دایره، مثلث، مربع داره، می‌زنم.
‫- می‌زنیش؟ واقعاً؟ ‫- کارت به همراه رنگ و عدد 232.
‫و بعد، ممکنه ‫گروه گانبو هم بهش اضافه کنم.
‫- واقعاً؟ وای. ‫- اوهوم.
‫ممکنه چند تا تتو باهم گیرم بیاد.
‫- نگاش کن. ‫- خیلی خفن میشه.
‫بقیه از اینکه یه سری ‫تتوهای بزرگ دارم...
‫یکم غافلگیر شدن.
‫[ریک - شماره‌ی 232] ‫[پزشک]
‫یه تتو دارم که کل ساق‌پای راستم
‫تا رون‌ـم رو دربرگرفته. ‫[اهل شهرستان آرمسترانگ، پنسیلوانیا]
‫داستان زندگیمه. ‫یه ادای احترام به خانواده‌ام.
‫امم...
‫خیلی فکر می‌کنن پزشک‌ها، پزشک‌های پیرتر،
‫این کارا رو نمی‌کنن.
‫من تعداد سرگرمی‌هام ‫از دست در رفته.
‫و یکیشون، پرورش گل ارکیده‌اس،
‫و یه تتوی گل ارکیده‌ی بزرگ ‫به اندازه‌ی واقعی روی پام
‫دارم و اول اسم هر کدوم از ‫نوه‌هام توش نوشته شده.
‫هجده‌تا. و امیدوارم یه چند تا دیگه اضافه کنم، ‫گرچه دیگه جا نیست.
‫- شب همگی بخیر. ‫- شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫عجب روزی بود، مرد. ‫عجب روز فوق‌العاده گندی بود.
‫بازیکنان، توجه کنید. ‫این زنگ بیدارباش شماست.
‫وای بزن بریم!
‫دومین آزمون به زودی ‫آغاز خواهد شد.
‫قدردان اینم که هنوز هستم ‫تا یه روز دیگه رو ببینم،
‫تا هنوز تو این مسابقه باشم ‫و صدم رو بذارم.
‫باید تا جایی که می‌تونم ‫آدما رو طرف خودم نگه دارم.
‫اینطوریه که نباید دشمنی واسه خودم بتراشم.
‫خیلی هیجان‌زده‌ام و ‫آماده‌ام تا این مسابقه رو بترکونم.
‫اوهوم.
‫ممکنه یکم ساده به نظر بیاد، اما ‫از اولش یه استراتژی رو داشتم،
‫اینکه به معنای واقعی هر کاری که تو اون زمان ‫حس درستی میده رو انجام بدم.
‫- اصالت و نوآوری بهترین استراتژیه. ‫- واست... آره. آره.
‫هممون حذفِ رو در روی شخصی
‫برامون سخت‌تر از خود بازیه،
‫و همه دارن تیم و اتحادیه و ‫اینجور چیزا تشکیل میدن.
‫هرکی که تو یه اتحادیه‌اس ‫دنبال دلگرمی اضافیه،
‫و همه سعی دارن تصمیم بگیرن ‫نفر بعدی که میرن سراغش کیه
‫تا خودشون احساس امنیت پیدا کنن.
‫بچه‌ها چه حسی دارین درمورد... ‫درمورد اینکه چی قراره پیش بیاد؟
‫به نظرم الان موقعیه که می‌خوان ‫تیم‌ها رو علیه هم قرار بدن.
‫به نظرم اگه به هم بچسبیم، ‫به نفع‌مونه.
‫زمان جدایی پیش میاد، ‫اما فعلاً، کنار هم می‌مونیم.
‫- گروه گانبو! ‫- هیس.
‫آروم ولی. بفرما، لکسی، ‫تو یک دو سه رو بگو.
‫- یک، دو، سه. ‫- گروه گانبو.
‫- هی. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫همه اینجا تهدید محسوب میشن.
‫- اگه تا اینجا رسیدی... ‫- نه؟ آره.
‫- همه اینجا تهدید محسوب میشن، درست میگی. ‫- ...همه تهدید محسوب میشن.
‫می‌دونی هواتو دارم. ‫پس، هرچی خواستی، فقط بهم بگو.
‫ممنونم.
‫- منم همین کارو برات می‌کنم. ‫- اوهوم.
‫حس می‌کنم اینجا همه ‫استرس دارن، مرد.
‫دیوانه‌واره.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها، نکته اینجاست. ‫نکته اینجاست.
‫یه اتحاد چهار نفره
‫بین چینی، داریوش، مربی، و جسی هست.
‫و خیلیا هستن ‫که ازشون پیروی می‌کنن.
‫همه باید به چینی رأی می‌دادیم. ‫من این کارو کردم.
‫اما درمورد رأی‌ـم دروغ دارم میگم بهشون.
‫به چینی رأی دادم چون اون ‫رهبر اتحادیه‌اس.
‫نمی‌دونم چی می‌خوای بگم. ‫باید اینجا مراقب باشی.
‫- آره. ‫- اوه، می‌دونم.
‫مراقب باش چون دلت نمی‌خواد ‫مورد هدف قرار بگیری.
‫خیلی‌خب، می‌خوای یکم ‫چرخش 360 درجه‌ی عجیب‌غریب ببینی؟
‫- کله‌مَعلق‌های دوبله چوبله‌ی خفن چی؟ ‫- آره، می‌خوام ببینم.
‫چند وقتیه انجامش ندادم. ‫ممکنه درد بیاد. آماده‌ای؟
‫- وای! ‫- بفرما.
‫- راستشو بخوای... ‫- هوم؟
‫دش.
‫سلام. چطوری؟
‫داشت درمورد... ‫اتحاد شما حرف می‌زد و...
‫بذار بشینم عزیزم ‫چون باید اینو درست بشنوم.
‫اون... اون... اون اساساً گفت ‫به چینی رأی داده.
‫چی؟!
‫اساساً داشت می‌گفت ‫که این بهترین استراتژیمونه.
‫باورم نمیشه.
‫حس می‌کنم... ‫باید ازش دور بشم.
‫حس می‌کنم... اعتمادم بهش اینطوری رفت...
‫جایزه، جیگر!
‫اوه، این منو عصبی می‌کرد، دختر. ‫منو عصبی کرد.
‫وای. می‌دونی، ‫فکر کردم رفیق‌مونه.
‫پس راستش باید به 179 بگم.
‫بازیکن 141، ‫داره یکم اوضاعش قاراشمیش میشه.
‫باید حواسمون بهش باشه.
‫[داریوش - شماره‌ی 176]
‫دختر، چینی! ‫باورت نمیشه.
‫یه جورایی کر‌ـم ‫پس باید همینجا بشینم.
‫خیلی‌خب، دارم می‌شنوم.
‫خب، حدس بزن ‫کی داره میره اینور اونور میگه
‫که انتخاب تو ‫بیشتر راهبردیه؟
‫- کی؟ ‫- دش.
‫- وای. وای. ‫- اوه.
‫وحشتناکه.
‫تعجب نمی‌کنم. واقعاً حس می‌کنم ‫شماره‌ی منو گذاشت اون داخل.
‫قطعاً.
‫دش از کنترل خارجه.
‫باید شروع کنیم ‫به ساخت همبستگی.
‫ازت محافظت می‌کنیم.
‫بفرما، پرتاب خوبیه، ‫خوبه!
‫اوه! خیلی‌خب. خیلی‌خب!
‫ببین. همشون...
‫243.
‫اون رهبره.
‫- سردسته‌اشونه؟ ‫- آره.
‫همم.
‫من یه دیده‌بانم.
‫این همه اتحاد‌های مردمحور رو می‌بینم ‫که شکل می‌گیرن
‫خیلی اذیتم می‌کنه.
‫من ازدواج کردم، یه زن قویم،
‫هر روز با این مسئله دست و پنجه نرم می‌کنیم.
‫وقتی... وقتی این مسئله رو اینجا می‌بینم، ‫واقعاً فقط...
‫[فالیسیا - شماره‌ی 229]
‫عصبیم می‌کنه. ‫ما واسه این چیزا اینجا نیستیم.
‫بازیکنان، توجه کنید.
‫بازیکن 232،
‫لطفاً همراه یک بازیکن به انتخاب خودتون ‫وارد اتاق روزمرگی بشید.
‫استیون، بریم.
‫- برو، استیون. ‫- برو بریم.
‫- خوش بگذره. ‫- بلی، جناب. وایسا بیام، پیرمرد.
‫تو خانواده‌ام ثباتی وجود نداشت، ‫[استیون - شماره‌ی 243] ‫[مالک شرکت حمل‌ونقل] ‫مسیری نبود.
‫من از خانواده‌ی بزرگی میام.
‫نُه تا بچه. من... من یکی از اون نُه تام.
‫و پدرمادرم، تو سن پایین ‫شروع به بچه‌دار شدن کردن.
‫یعنی دارم میگم خیلی سن‌شون کم بود ‫که بچه‌دار می‌شدن.
‫ما بی‌خانمان بودیم. ‫تو ماشین زندگی می‌کردیم.
‫بچه بودیم از این خونه به اون خونه ‫و از اینور به اونور می‌رفتیم.
‫و هیچوقت... حتی... ‫حتی هر شب نمی‌تونستیم غذا بخوریم.
‫پس خیلی با پدرمادرم نزدیک نبودم، ‫حتی با مامانم هم،
‫که من... ‫وقتی بچه بودم، مامانی بودم.
‫پس آره... من... هنوز ‫با مامانم حرف می‌زنم.
‫اینطوری نیست که ‫به شرایط عادت نکرده باشیم،
‫اما بابا... بابام، ‫تقریباً بی‌اهمیته. واقعاً گَنده.
‫اوه، ببین چی اینجا داریم.
‫بازی داکجی.
‫برو سراغش.
‫تو... می‌دونی چطوری برگردونیشون؟
‫نه.
‫- برگشت. ‫- اوه، باید بهش ضربه بزنی؟
‫نوبت توئه.
‫باید بهش ضربه بزنی.
‫- پس فقط بکوبمش روش؟ ‫- آره.
‫- و ضربه‌ام خطا رفت. ‫- بعضی وقتا مسئله همیشه... قدرت نیست.
‫بیشتر شاید، اینطوریه.
‫اوه، وای.
‫سعی می‌کنم پامو اینجا بذارم.
‫- اینطوری. ‫- نگاش کن.
‫اوه، چه آسون.
‫پرتاب... آسون.
‫یکم گوشه.
‫دوباره... امتحان کن.
‫- اینطوری؟ ‫آره.
‫- برگشت. ‫- آفرین.
‫تو یه چیز دیگه‌ای، بابابزرگ.
‫- وای. ‫- وای.
‫انجامش دادم.
‫این لامصب خیلی آسونه.
‫و نتونستم برگردونمش.
‫بازیکنان، توجه کنید.
‫بازیکن 243...
‫تو بازی داکجی رو باختی.
‫وای اینجا چه خبره؟
‫عیب نداره، مرد.
‫کارت‌ها.
‫فکر کردم فقط داشتیم ‫بازی می‌کردیم.
‫یه جورایی تقصیر منه.
‫من نگران خودم نیستم.
‫نگران استیوم.
‫فکر کردم می‌خوان بگن ‫«243، وقت تمومه.»
‫این چه کوفتیه؟
‫شکلات تخته‌ای.
‫- چیه؟ ‫- شکلات تخته‌ای.
‫اوه خدای من.
‫- تو یه چیز دیگه‌ای، بابابزرگ. ‫- همون پیرمرد صدام کن.
‫- بابام رو پیرمرد صدا می‌کنم. ‫- اوه. خب...
‫اما خوشم میاد از این.
‫نمی‌تونم یه بچه دیگه بیارم خونه. ‫زنم منو می‌کشه.
‫قطعاً!
‫فکر کردم...
‫اینکه استیو داشت ‫باهام برمی‌گشت آسوده خاطر شدم.
‫من دیوونه‌ام. اوه، استیو.
‫یا خدا.
‫ترسناک بود.
‫خداروشکر من مسئول حذفش نبودم.
‫دیوانه‌واره.
‫فقط بی‌سروصدا. بی‌سروصدا.
‫آره.
‫ما چیکار کردیم؟ چیکار کردیم؟ ‫یکم ظرف شستیم.
‫دلم برا پسرم تنگ شده.
‫خوابش هم دیدم...
‫دوستت چی می‌گفت الان؟
‫بیا خونه.
‫دلم برای دخترم تنگ شده، می‌دونی؟
‫امیدوارم اینطوری نباشه که... ‫دخترم به این فکر نکنه که
‫مثلاً «مامانی کجاست؟» ‫امیدوارم آروم باشه فقط.
‫می‌دونم بهش فکر کردم.
‫اینطوری بودم که ‫«برام سواله که بچه‌ام سراغمو گرفته یا نه.»
‫بعد عذاب وجدان می‌گیری که ‫وارد این بازی شدی و بچه‌تو تنها گذاشتی.
‫به خاطر اون انجامش میدم. ‫فکر کنم می‌خوان برنده بشیم.
‫واقعاً می‌خوان.
‫خیلی از ما ها اینجا بچه داریم...
‫چی شده؟
‫بهت گفتم، بهت گفتم.
‫- بهتون گفتم، بچه‌ها. ‫- اوه، نه!
‫اوه!
‫اون چیه؟
‫این چه کوفتیه؟
‫من حقیقتاً از اینکه ‫جلو وایسادیم می‌ترسم.
‫چرا؟
‫چیزای بد برای آدمای جلو ‫اتفاق میفته.
‫- حداقل با هم حذف میشیم. ‫- نه، من حذف نمیشم.
‫این چه کوفتیه؟
‫اوه خدای من، خیلی ترسیدم.
‫بازیکنان، توجه کنید.
‫این دومین آزمون حذفی خوابگاهی‌ـه.
‫پنج داوطلب احتیاجه.
‫می‌خوای بری؟
‫قبل امروز، ‫گمونم انگار یه تماشاچی بی‌سروصدا بودم،
‫اما حالا وقتشه.
‫تعداد داره کاهش پیدا می‌کنه. ‫باید پا پیش بذارم دیگه.
‫- داوطلب بشم؟ ‫- هوم؟
‫- داوطلب بشم؟ ‫- خطرناکه.
‫داوطلب بشم؟
‫عمراً من داوطلب بشم.
‫نمی‌خوام کلاهمم اونجا بیفته.
‫سعی نمی‌کنم که... ‫احتمال حذف شدنم باشه.
‫عمراً. ‫نه، واسه خودشون.
‫خیلی‌خب. ‫من یکی‌ـش هستم.
‫یکی باید انجامش بده. امیدوارم این ‫یه جورایی بهم شانس اینو بده که...
‫[جسی - شماره‌ی 183]
‫یه سری کار عادلانه بکنم و ‫از این وضعیت یه چیز مثبت درارم.
‫یه داوطلب داریم.
‫واضحاً، بازیکنا می‌تونن حذف بشن.
‫اما من انجامش میدم. ‫دلو به دریا می‌زنم. ‫[جول - شماره‌ی 375]
‫داوطلب بشم؟
‫هوم؟
‫- گوش کن... ‫- انجامش میدم.
‫سه نفر داریم؟ چهار نفر؟
‫- چهار، پنج. ‫- پنج.
‫من چیکار کردم؟
‫لامصب قلبم تو دهنمه.
‫- به نظرت این یعنی چی؟ ‫- یه جعبه‌ی اسباب بازیه.(ازش آدمک میاد بیرون)
‫اوه، خدای من.
‫یکیش مثلاً حذفت می‌کنه ‫یا یه همچین چیزی، یکیش بَده.
‫اوه!
‫پنج بازیکنی که
‫برای شرکت در این آزمون ‫داوطلب شدند،
‫لطفاً یک جعبه از شش جعبه‌ی موجود ‫انتخاب کنید و پشتش بایستید.
‫اوه، حالم بَده.
‫- امیدوارم توش پول باشه. ‫- امیدوارم.
‫خیلی فکر نکن، ببین حست چی میگه.
‫جعبه‌ی خوبیه. جعبه‌ی خوبیه.
‫شش جعبه‌ای که جلوی شما ‫قرار دارند، حاوی یک غافلگیری هستند.
‫- حس بدی راجع بهش دارم. ‫- منم حس بدی دارم.
‫جعبه‌ی شما ‫یا حاوی قدرتِ
‫حذف کردن بازیکنان دیگه...
‫...یا یه امتیاز تو بازی بعدی...
‫یا...
‫حذف فوری شماست.