‫مضطربی؟
‫هه هیچوقت.
‫خبر خوب اینه که، من فکر می‌کنم ‫دنیس قراره ترفیع بگیره. به زودی.
‫و وقتی اون ترفیع بگیره، ‫منم می‌تونم ترفیع بگیرم، و...
‫آره ۳ دلار بیشتر در ساعت خیلیه.
‫- درست می‌شه. ‫- آره، می‌دونم عزیزم.
‫من... من فقط یکم بهم شوک وارد شد،
‫وقتی در مورد افزایش اجاره شنیدم. ‫واسه همین هم...
‫عزیزم،
‫درست می‌شه.
‫من نمی‌خوام اینجا رو از دست بدیم.
‫- نمی‌دیم. ‫- نمی‌تونیم
‫می‌دونی، لویی مجبور میشه ‫مدرسه عوض کنه،
‫اون تازه داره دوست پیدا می‌کنه.
‫دوست‌های جدید پیدا می‌کنه.
‫شاید.
‫اون یه جورایی عوضیه.
‫- تینا. ‫- حالا کلاً دارم می‌گم.
‫سابقه‌اش خوب نیست.
‫خوب نیست، نه؟
‫نه، بد ـه.
‫باور کنید هیچکس نمی‌خواست ‫کار به اینجا بکشه،
‫اما واقعیت شرایط فعلی اینه.
‫اوم، همه‌ی شما کارکنان ‫فوق‌العاده‌ی شرکت بودید،
‫و ما برای سال‌ها خدمات شما ‫سپاسگزاریم. ‫
‫جدا شدن هیچوقت آسون نیست،
‫اما فکر می‌کنم با گذشت ‫زمان متوجه خواهید شد که...
‫کار چطور بود؟
‫همون همیشگی، همون همیشگی.
‫لویی، شام حاضر ـه.
‫پاشو بیا اینجا دیگه!
‫بیداری؟
‫هوم.
‫می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟
‫البته.
‫من کارم رو از دست دادم.
‫چی شد؟
‫همه رو اخراج کردن.
‫خیلی متاسفم عزیزم.
‫فردا می‌رم یه کار دیگه پیدا می‌کنم.
‫همه چی درست می‌شه.
‫[رزومه‌ی تینا ماخرو]
‫لویی، اون لعنتی رو خاموش کن!
‫سلام.
‫می‌تونم رزومه‌ام رو بدم؟
‫اوم، می‌توستید فقط تو ‫لینکدین درخواست بدید.
‫راحت‌تر بود.
‫و ویژگی فوق‌العاده‌ای ‫ که این کار داره
‫اینه که به معنای واقعی ‫کلمه، هیچ محدودیتی
‫برای میزان درآمد شما وجود نداره.
‫تماماً به خودتون و اینکه چقدر ‫می‌خواید کار کنید بستگی داره.
‫خودم رو بگم، من پارسال ‫۱۰0 هزار دلار درآمد داشتم.
‫حالا، شما یه پولی رو پیشاپیش میدید، ‫اما این فقط برای شروع فروشه.
‫در اصل این تعهد شما به خودتونه،
‫و یه قوله که شما هرچی در توان دارید ‫برای این کار می‌ذارید.
‫پنج سال پیش کارت اتوبوسم منقضی ‫شد. داشتم تو خیابون راه می‌رفتم.
‫اومدم اینجا، و اون روز ‫زندگی من تغییر کرد.
‫لویی، بسه!
‫سلام. اوه...
‫می‌تونم رزومه‌ام رو بدم؟
‫ما قطعاَ این رو توی ‫پرونده نگه می‌داریم.
‫باشه.
‫ممنون.
‫پسر عموی دیگو رو می‌شناسی ‫که شرکت حمل و نقل داره؟
‫به گمونم این آخر هفته ‫موقعیت کاری مازاد دارن،
‫واسه همین هم به یکی دیگه نیاز دارن.
‫گفت ۸۰۰ دلار می‌شه، شاید بیشتر ‫اگه اون خونواده خوب انعام بده.
‫تو چطور دو تا کار پیدا می‌کنی ‫و من تو یکیش موندم؟
‫روز شانسمه به گمونم.
‫به نظرت پسر عموی دیگو ‫موقعیت شغلی دیگه‌ای نداره؟
‫مثلا یه چیزی برای یه ‫خانوم مسن ناموفق.
‫یه خانوم جوون زیبا.
‫به چی داری فکر می‌کنی؟
‫هر روز یه گوشه تمرگیدم و هیچ ‫غلط مفیدی نمی‌کنم، و انگار که...
‫عزیزم، همش دو هفته گذشت.
‫می‌دونم، ولی من اینجوری نیستم.
‫من کار کردن رو دوست دارم.
‫من روتین داشتن رو دوست دارم
‫می‌فهمم عزیزم. واقعا می‌گم.
‫آره ولی تو میری سر کار.
‫اوهوم.
‫تی، من یه دربانم.
‫باید برای مردم در باز کنم.
‫آره، ولی من نمی‌تونم ‫هیچیزی رو باز کنم.
‫[کار اداری]
‫سلام مامان.
‫آره، هنوزم محصولات آوون رو می‌فروشی؟
‫اوه، هنوزم اون کار کمک‌معلمی رو ‫برای کودکان استثنایی انجام میدی؟
‫نه، من خوبم.
‫مـ... من فقط می‌خواستم بدونم که ‫هنوزم از اون دوقلوها مراقبت می‌کنی؟
‫خب کار بیشتر در ارتباط با ‫برگه‌های زمانی
‫و تاییدشون برای حقوقه.
‫به علاوه مدیریت برنامه‌ی ‫شیفت‌های کاری و این جور چیزها.
‫آره، این دقیقاً همون کاریه که تو شغل ‫قبلیم انجام می‌دادم، پس عالیه.
‫عالیه. بذارید یه سری فرم بیارم که پر کنید، ‫بعدش می‌تونیم یه مصاحبه داشته باشیم.
‫- مرجعی اینجا دارید؟ ‫- اوهوم.
‫هوم. مدرک کارشناسی‌تون رو دارید؟
‫یعنی... از دانشگاه؟
‫خیلی متاسفم.
‫اینجا تو این مورد واقعاً سختگیرن.
‫می‌دونم که فوق‌العاده آزاردهندست،
‫اما همیشه سعی می‌کنن ‫از نیروهای خودمون ارتقا بدن،
‫واسه همین هم همه‌ی استخدامی‌های ‫جدید باید مدرک تحصیلی داشته باشن،
‫برای پتانسیل رهبری.
‫امـ... اما من دقیقاً همین کار ‫رو ۱۵ سال انجام دادم.
‫- نه، حتما. ‫- پس...
‫متاسفم.
‫شاید بتونید مدرسه‌ی ‫شبانه رو امتحان کنید؟
‫قطعا تو شغل پیدا کردن کمک می‌کنه.
‫آره، شاید.
‫ ‫ممنون که اومدید.
‫هوم. ‫
‫لویی در مورد اون کارتون‌ها ‫چی بهت گفتم؟ کمش کن!
‫[استخدام مدیر] ‫[مصاحبه‌ی استخدامی فردا] ‫[سلام تینا. می‌خوایم تو رو دعوت کنیم...]
‫اوه، ممنون.
‫سلام.
‫من برای مصاحبه اومدم.
‫اون... لغو شده.
‫اون‌ها...
‫دیروز یکی رو استخدام کردن.
‫آره، اما من تو لینکدین درخواست دادم.
‫- یه ایمیل گرفتم... ‫- اوه، آره.
‫اوه، شاید، اما هیچ ‫موقعیت شغلی‌ای نیست.
‫متاسفم.
‫مطمئـ...
‫باید... شاید... شاید ‫بتونید یه چک کنید... لطفا؟ ‫
‫آره. مـ... من چک کردم. اوه...
‫ام... هیچ شغلی نیست. ‫مـ... متاسفم.
‫باشه، ام... ‫
‫خب، پس، اوم، شما باید ‫اون پست رو حذف کنید.
‫مثلاً بلافاصله، می‌دونید؟
‫مردم ممکنه امیدوار بشن.
‫و این حکم تبلیغات دروغ رو داره، ‫یا حالا هر چیز دیگه‌ای، می‌دونید؟
‫باشه. بهشون می‌گم.
‫عالیه.
‫و... و، می‌دونی دیگه چی ‫می‌تونی بهشون بگی؟
‫[تاخیر ۳۵ دقیقه] ‫[تاخیر ۲۸ دقیقه]
‫[بیف]
‫خیلی‌خب! ‫امروز در چه حالیم خوش تیپ؟
‫... قهوه با شکر و خامه، دو تا ‫سیب زمینی و یه کوکاکولا؟
‫آره. برات میارم، برات میارم.
‫قهوه با شکر و خامه. ‫سیب زمینی و کوکاکولا.
‫- مارتی. ‫- دوتا قهوه بی‌نام.
‫[ساندویچ گوشت ایتالیایی]
‫خانوم. هی، خانوم، دیگه ‫نمی‌تونید اینجا سیگار بکشید.
‫- بله شما. ‫- نوبت مارتیه!
‫- مارتی... ‫- دو تا قهوه‌ی بی‌نام آمادست.
‫سیب زمینی و یه کوکاکولا. ‫دو تا قهوه با شکر و خامه.
‫- آره، میشه ۲۱/۵۰ دلار. ‫- جزمین، سفارشت آمادست!
‫- ممنون. آره. ‫- واقعا فکر می‌کنی من خوش‌تیپم؟
‫ده از ده ای.
‫- خیلی‌خب، ماماسیتا، چی می‌خوری؟ ‫- اوه، فقط یه قهوه.
‫- همین؟ ‫- فقط قهوه.
‫- چجوری می‌خوای؟ سیاه؟ مدل دانکین؟ ‫- سیاه. سیاه.
‫مارک. مارک. مارک.
‫مارک مامور نارک (نیروی پلیس). ‫ممنون، مارک، ممنون.
‫- سفارش آقای ریشو رو آماده کردی؟ ‫- سفارش آقای ریشو الان آماده میشه.
‫بفرمایید. یه قهوه‌ی سیاه. ‫مهمون من.
‫- سفارش... ‫- مارتی!
‫- سفارش آقای ریشو. ‫- ممنون.
‫- مارتی! ‫- گور پدرت. سفارشت رو میندازم دور.
‫بفرمایید عشقم.
‫- این برای شماست، خانوم جوان. ‫- ممنون.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- به حساب خودمونه.
‫- این چیه؟ ‫- یه ساندویچ گوشت گاو ایتالیاییه.
‫گوشت گاو ایتالیایی چیه؟
‫گوشت گاو ایتالیایی چیه؟ اوم...
‫- می‌دونی ساندویچ دیپ فرانسوی چیه؟ ‫- آره.
‫این یه دیپ ایتالیاییه.
‫- باشه. ‫- امیدوارم دوست داشته باشید.
‫من ریچی‌ام.
‫من تینام. ممنون ریچی.
‫از ملاقاتت خوش‌وقتم.
‫نوش جان.
‫خیلی‌خب. ‫هی، نایک ایر، بیایید بترکونیم!
‫منتظر دعوتنامه‌ی رسمی‌ای؟
‫یکی دیگه.
‫اینم از این، آبراهام.
‫اوه، یه «شماره هفت» می‌خوای؟ ‫(ساندویچ بیکن و کاهو و گوجه با مرغ)
‫یه «شماره هفت» واسه این ‫بچه خوشگل شبیه خودشیفته‌ها.
‫یه «شماره هفت» می‌خوای،
‫برو همون مک دونالد کوفتی پسر. خب؟
‫برو. آره.
‫چه مرگته تو؟
‫گمشو بیرون.
‫لعنتی رفیق. باشه.
‫باید تو یه موضع قدرت باشی داداش.
‫اگه تو موضع قدرت نباشی ‫هیچوقت این مرحله رو رد نمی‌کنی.
‫ولی من خروس طلایی رو گرفتم.
‫آره، این جادوگره می‌زنه دمار ‫از روزگارش درمیاره احمق.
‫می‌خوای تو تمیز کردن میز کمک ‫کنی یا اینجایی که بازی کنی؟
‫- آره، می‌تونم بعد از اینکه ‫جادوگره رو دیدم... ‫- نیل!
‫«می‌تونم بعد از اینکه ‫جادوگره رو دیدم کارمو بکنم؟»
‫«می‌خوام بعد از ‫دیدن جادوگره کار کنم.»
‫- هی، نیل. ‫- چیه؟
‫یه صف کامل اینجا داریم. ‫چی کار داری می‌کنی؟
‫- بازی می‌کنی؟ ‫- الانه که جادوگره رو ببینم.
‫- «جادوگر.» ‫- ناموساً؟
‫- آره. ‫- هی، چی‌چی، سفارش‌ها رو بگیر.
‫حس می‌کنم داره میاد.
‫رفیق، به معنای واقعی ‫کلمه هیچ شانسی وجود نداره
‫که این مرحله رو رد کنه.
‫چرا، یه احتمال قوی هست.
‫هیچ احتمال کوفتی‌ای مثل جاذبه نیست، فک.
‫و تو نمی‌تونی با جاذبه مذاکره کنی!
‫- بویاکاشا! ‫- بجنب، بیا!
‫بجنب.
‫[کمترین امتیاز ممکن] ‫اوه! ‫
‫- من خیلی بازندم! ‫- ای عقب مونده‌ی لعنتی!
‫- اوه، بی‌خیال! ‫- عقب مونده!
‫- باید به مامانت زنگ بزنی. ‫- آره!
‫به مامانت زنگ بزن بگو مُردی.
‫آره درسته.
‫- من زنده‌ام. ولم کن! ‫- هی پسرعمو. پسرعمو.
‫- بس کن! ‫- هی به اون خانوم چی گفتی؟
‫- من هیچی نگفتم. ‫- یه ساندویچ مجانی بهش دادم.
‫واقعاً داره گریه می‌کنه.
‫آره، چون تو توی این بازی ‫کوفتی خیلی داغونی.
‫آره، خب منم الان ناراحتم.
‫آره، ناراحتی. ‫
‫تو ناراحتی. ‫ ‫باید بهش بگی که گریه نکنه. ‫ ‫- لعنتی من باید اینو بگم؟ ‫- همه‌ی آدم‌های عادی رو می‌ترسونه. ‫
‫می‌خوای چی بهش بگم؟
‫- نمی‌دونم. می‌دونی... ‫- چی؟
‫یه جنتلمن باش پسرعمو. ‫برو بهش بگو دیگه.
‫-چی بهش بگم؟ ‫- نمی‌تونه اینجا گریه کنه.
‫- همینجوری اینو بگم؟ ‫- نمی‌تونه اینجا گریه کنه.
‫نمی‌خوای اون جواهر کوچیک همدلی ‫کوفتی رو به مردم بدی رفیق؟
‫نمی‌تونه اینجا گریه کنه.
‫- تو یه بربر کوفتی‌ای. ‫- برو به صف برس.
‫- فک، می‌تونی کمک کنی؟ ‫- آره.
‫آره؟ می‌تونی به درد بخوری ‫و فقط بری کمک کنی؟
‫اوه...
‫واقعاً ساندویچه انقدر بده؟
‫اوه نه. من، من... من فقط...
‫من خوبم.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم، چون قبل‌تر دیدمت.
‫انگار گریه می‌کردی.
‫فکر نمی‌کنم واقعا گریه می‌کردم.
‫نمی‌دونم. به نظر من که ‫داشتی واقعاً گریه می‌کردی.
‫آره، اما نه، مثل هق هق کردن.
‫هق هق نمی‌کردی؟ ‫خیلی‌خب، این درست.
‫هق هق نمی‌کردی، اما فکر ‫کنم داشتی گریه می‌کردی.
‫یه جورایی.
‫روز بدی داشتی، نه؟
‫- بدترین. ‫- آره.
‫شما چی؟ ‫
‫اوم، نمی‌دونم. می‌تونم بگم، ‫یه روز گند عادی و معمولی.
‫آره، می‌دونم.
‫تصور کن چه خوب بود اگه نمی‌دونستی؟
‫می‌دونی؟ مثلا اگه این خط پایه نبود.
‫آره، اونوقت انسان نبودم.
‫دقیقاَ.
‫اوه.
‫می‌تونم من اول بگم؟
‫- خواهش می‌کنم. آره. ‫- آره؟
‫خیلی‌خب. بشینم؟
‫- بشین آره. ‫- آره؟
‫ما یه دسشویی اون پشت داریم
‫که، انگار... یعنی این دسشویی ‫تسخیر شدست.
‫- هی همش داره منفجر می‌شه.
‫انگار که... انگار که، به یه اندازه ‫افسرده کننده و نفرت انگیزه. ‫
‫و انگار همه‌ی زمین اطرافش ‫کاملا پوسیدست.
‫پس این...
‫نمی‌دونم. وضعیت بد اوله.
‫شماره‌ی دو، اوم... شرکت تحویله.
‫این یارو پیکمون... ‫شرایط ما رو تغییر داد.
‫ما رو از پرداخت طی ۴۵ روز به ۳۰ روز ‫رسوند، که خیلی بده، می‌دونی؟
‫چون من می‌خواستم ازش بخوام ‫که پرداخت ما رو ۶۰ روزه کنه.
‫پس به جای این گفتگوی دوست‌داشتنی،
‫الان باید در مورد یه ‫برنامه‌ی پرداخت صحبت کنیم.
‫و به گمونم شماره‌ی سه...
‫شماره سه تو یه سطح کلی.. ‫و به نوعی سطح کلانه،
‫ما خب... به اندازه‌ی کافی ‫اینجا نیرو نداریم.
‫پس کسایی که اینجا هستن یه جورایی ‫نسبت به هم بداخلاقی می‌کنن
‫چون ما مدام با هم ‫یه برخورد کوفتی داریم.
‫پس نمی‌دونم، حال و ‫هوای کلی افتضاحه.
‫و، آره، به گمونم ‫این منو ناراحت می‌کنه.
‫هوم، مورد چهارم‌ای هم هست؟
‫اوه.
‫آخرین باری که به رختخواب ‫رفتم رو یادم نیست.
‫می‌دونی؟
‫چطوره...، اوم، تو بگی؟
‫اوم... یک، صاحبخونم ‫اجاره‌مون رو افزایش داده...
‫-...خیلی زیاد، که مشکل سازه. ‫- خب.
‫دو، شوهرم سال‌هاست ‫که منتظر ترفیعه
‫که احتمالا قرار نیست اتفاق بیوفته.
‫اوه، سه، کارم رو از دست دادم.
‫چهار، من برای هر شغلی تو این شهر ‫درخواست دادم و به چیزی نرسیدم.
‫پنج، من ۴۶ سالمه.
‫اوه پسر.
‫آره.
‫اوم... مورد شیشم‌ای هم هست؟
‫من هم آخرین باری که به رختخواب ‫رفتم رو یادم نیست.
‫عه؟
‫خیلی‌خب. بهتری؟
‫- نه واقعا. ‫- حتی یه ذره‌ی هم نه.
‫آره. آره.
‫خب، ما سعی کردیم، درسته؟
‫آره.
‫اینو نگاه.
‫این چه کوفتیه؟
‫هیچ نظری ندارم.
‫نه، من، اوه...
‫داداش کوچیکم، اون سرآشپزه.
‫- اوه، چه باکلاس. ‫- آره.
‫اون... ام...
‫اون کارش درسته.
‫- عه؟ ‫- آره.
‫تو، ام...
‫تا حالا با کسی آشنا شدی که مثلا...
‫می‌دونه دقیقاً تو این دنیا ‫چه خبره و می‌خواد چی کار کنه؟
‫یعنی قشنگ می‌دونه و نه تنها می‌دونه،
‫توش هم واقعاً خوبه.
‫هوم. مثل یه رویا به نظر میاد.
‫دارم میگم، من، من واقعاً ‫فکر می‌کنم که این یه رویاست.
‫هوم.
‫این یه کسب و کار خونوادگیه؟
‫هی.
‫می‌دونی... ‫بابام اینجا رو راه انداخت. ‫
‫اونم خودشو فرسوده کرد.
‫با یه... با یه انبوه بزرگ از ‫بدهی‌های پرداخت نشده.
‫یه نگاهی انداخت و رفت، می‌دونی؟
‫سریع رفت. فرار کرد سمت تپه‌ها، ‫هیچوقت برنگشت.
‫هوم. همین‌جورین.
‫چی، بدهی‌ها؟
‫- باباها. ‫- آره واقعاً.
‫خب، این کار رو دوست داری؟
‫اوم.
‫نـ... نمی‌دونم یعنی من... ‫من آدم‌ها رو دوست دارم.
‫خب، اما کار رو دوست داری؟
‫قطعاً دوست ندارم که ‫هیچوقت حال نکردم.
‫می‌دونی؟ من من من دوست ندارم ‫هر روز به اندازه کافی پول در بیارم
‫تا بتونم خرج دیروز رو بدم.
‫دوست ندارم وقتی، اوم... ‫اتفاقات بد می‌افته.
‫فر خراب میشه یا فاضلاب می‌زنه بالا.
‫دوست ندارم وقتی شرکت تحویل پیازهای ‫کوفتی رو یادش میره، می‌دونی؟
‫ولی آره. نه، من دوست دارم. من...
‫من... من آدم‌ها رو دوست دارم، می‌دونی؟
‫هوم.
‫پس گمونم مردم برای همین ‫این کارو می‌کنن.
‫- چی کار؟ ‫- رستوران می‌زنن.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم. یعنی می‌دونم، انگار...
‫می‌دونم خیلی گند به نظر میاد،
‫اما من فکر می‌کنم که، ‫اگه واقعاً بهش فکر کنی،
‫می‌دونی، اون... اون...
‫می‌دونی، اون لحظات ‫خاص زندگیت رو مثل...
‫جشن‌ها، اوقات خوش، ‫می‌دونی، خوشی‌ها...
‫حس می‌کنم، می‌دونی، همیشه ‫کنار غذا اتفاق می‌افتن، می‌دونی؟
‫به این باور داری؟
‫آره. من... فکر کنم ‫دارم کم کم باور می‌کنم.
‫- باشه. ‫- آره.
‫- حتماً. ‫- آره.
‫پس اگه می‌تونستی هر کاری داشته ‫باشی، شغل رویاییت چی بود؟
‫خدایا. نمی‌دونم. تو چی؟
‫فکر نمی‌کنم من شغل ‫رویایی داشته باشم.
‫من تو هیچی اونقدر خوب نیستم، پس...
‫آره یعنی من فکر می‌کنم ‫تو خیلی چیزها خوبم،
‫اما نه مثلا در حد ‫درخشان بودن تو یه چیزی.
‫- فکر کنم بیشترمون همینیم. ‫- آره.
‫یادمه وقتی بچه بودم ‫به یه سفر علمی رفتم.
‫اصلا یادم نیست برای چی بود،
‫اما یادمه وارد یه ساختمون ‫قدیمی شدیم، می‌دونی؟
‫زیبا بود. مثل یه آرت دکوی بی‌نقص.
‫و هر طبقه، مثل یه کسب و کار ‫متفاوت بود، می‌دونی؟
‫همه‌چی رسمی بود.
‫می‌دونی، یه سری با کت ‫و شلوار و لباس رسمی کار می‌کردن
‫و انگار براش ساخته شده بودن. ‫و...
‫یادمه به این ساختمون به چشم ‫ساختمون رویاها فکر می‌کردم، می‌دونی؟
‫چه نوع رویاهایی؟
‫خب، اگه به تک تک ‫اون آدم‌ها فکر کنی،
‫اون‌ها یه رویا داشتن، درسته؟
‫و اون رویا اون‌ها رو به اون ساختمون و بعد ‫به اون طبقه و بعد به اون شغل هدایت کرده.
‫و اینجوری بود... می‌دونی؟
‫ ‫پس برات الهام‌بخش بوده.
‫نه. منظورم اینه که، رفیق، ‫کاملاً افسرده کننده بود.
‫- یعنی منو کشت. ‫- چطور؟
‫من آخه... نمی‌دونم.
‫منظورم اینه که، من یه بچم و اونجام، ‫و پیش خودم می‌گم:
‫«خب، این اتفاق برای من نمی‌افته.»
‫می‌دونی، من می‌دونستم...
‫می‌دونستم قراره ازش محروم باشم؟
‫می‌دونی؟ مثلاً... من یه سری ‫کارها داشتم، می‌دونی؟
‫من کسایی رو داشتم که باید ‫ازشون مراقبت می‌کردم، انگار...
‫نمی‌دونم. اون چرت و پرت‌های ‫رویایی... هوف، می‌دونی، فقط...
‫می‌دونی، قرار نبود ‫برای من اتفاق بیوفته.
‫من ۱۵ سال اونجا بودم.
‫جایی که اخراجم کردن.
‫بی‌رحمانست.
‫هوم. بی‌رحمانه.
‫و وقتی برای همه‌ی این شغل‌ها ‫درخواست می‌دم...
‫همش بچه‌هان. درسته؟
‫بچه به نظر میان.
‫رفیق، این بدترین چیز نیست؟
‫آره.
‫اما همچنین قشنگ، می‌دونی؟
‫چرا؟ چطور؟
‫- به نظر گرسنه میان، می‌دونی؟ ‫- آره.
‫و...
‫و من با خودم فکر می‌کردم،
‫شاید من این رو در خودم از دست دادم.
‫- آره. ‫- می‌دونی؟
‫مثلاً من نگران پرداخت اجاره‌ام.
‫مثلاً، نگران پول خرید روزانه، ‫چیزهای واقعی، درسته؟
‫و فکر می‌کردم جداً برام آسونه که ‫واقعاً از دست این بچه‌ها عصبانی شم.
‫مثلا بگم «تف به بچه‌ها. ‫هیچی بارشون نیست.»
‫اون‌ها هیچی نکشیدن، ‫نمی‌دونن استرس واقعی چیه.
‫اما من اینم می‌گم که...
‫«من هر بهایی می‌دم تا یکی ‫از اون‌ها لعنتی‌ها باشم.»
‫اوه، رفیق.
‫خیلی درسته لعنتی.
‫من مثل چی حسودیم میشه.
‫هی!
‫- خنده‌داره که چقدر سخت بوده... ‫- اوهوم.
‫...برای من که چیزی پیدا کنم، مرد.
‫- من ظرف می‌شورم، زمین تمیز می‌کنم. ‫- هوم.
‫آت و آشغال می‌فروشم، می‌دونی؟
‫من باید خرجمو در بیارم، درسته؟
‫من نیازی به روحیه ندارم.
‫من نیازی به اشتیاق ندارم. ‫من نیازی به جادو ندارم.
‫من نیازی به نجات دنیا ندارم، ‫می‌دونی؟
‫من فقط...
‫من فقط می‌خوام شکم ‫بچمو سیر کنم، می‌دونی؟
‫ایول.
‫آره مرد.
‫فقط یه روتین بهم بده.
‫من پایه‌ام.
‫باشه. اوه.
‫گوش کن، ممکنه اون ساندویچ ‫کوفتی رو کامل پرت کنی تو صورتم،
‫و و و، مثلا این کار رو بکنی، خب؟
‫چون من می‌خوام صادقانه بگم، اینجا...
‫این رستوران کوفتی، افتضاحه.
‫یعنی افتضاحه. مثلا میری خونه ‫و بوی کوفتیش هست. می‌دونی؟
‫و اینجا دیوونه‌واره.
‫و اینجا کلی داد و بی‌داد کوفتی هست.
‫اما قسم می‌خورم، روزهایی هست ‫که خیلی خوش می‌گذره.
‫یعنی خیلی خوش می‌گذره‌ ها.
‫و... و... و حقوقش بده، خب؟
‫اما روزهایی هست که کلی ‫از انعام درمیاریم و انگار...
‫- حس خیلی خوبی داره، می‌دونی؟ ‫- هوم.
‫پس...
‫اوه...
‫چی داری از من می‌خوای؟
‫من به یه آشپز جدید نیاز دارم.
‫جدی؟
‫آره.
‫من یه رزومه‌ی واقـ... ‫من یه رزومه‌ی واقعی دارم.
‫با رزومه جیکار کنم؟
‫من با رزومه دسشویی تمیز می‌کنم.
‫- هوی. ‫- من نیازی به رزومه ندارم. ‫من با تو صحبت کردم.
‫- چیه؟ می‌دونی؟ نظرت چیه؟ ‫- هوی، پسرعمو!
‫مایکل! دستگاه نوشابه باز به فنا رفته.
‫رفیق، من صدات رو شنیدم!
‫خفه خون بگیر دیگه!
‫پس اینو می‌بینی؟ اساساً ‫این‌جوریه، یعنی همیشه.
‫- هوی پسر عمو، چی گفتی؟ ‫- محض رضای خدا.
‫بذار برم ببینم این چی میگه، خب؟
‫اوه ببین، ممنون. ‫در موردش فکر کن، خب؟
‫راستی من تینا ماخرو هستم. سلام.
‫- سلام. مایکل برزاتو و... ‫- باشه.
‫- مایکل! نوشابه، مایکل. ‫- از گفتگویی که داشتیم ممنونم.
‫- من هم همین‌طور. ممنون مرد. ‫- آره از ساندویچت لذت ببر.
‫- حتماً. ‫- در موردش فکر کن. من همینجام.
‫- باشه مایکل. ‫- رفیق، صادقانه. یعنی چرا؟
‫رفیق... بچه‌ها همون همیشگیه.
‫ فقط از یه صدای داخلی استفاده کن.
‫من فقط یکی دارم.
‫چی؟
‫هوم...
‫هوووم...