‫غروب رو دیدی؟
‫آسمون خیلی رنگارنگ شده.
‫ای خدا. غروب که اصلا از اینجا معلوم نیست.
‫می‌تونم تصورش کنم.
‫این‌طور که پیداست، استاد تصور کردنم.
‫دنی، پیشم بمون. بذار کمکت کنم.
‫اشکالی نداره. خودم ردیفش می‌کنم.
‫نمی‌کنی.
‫کمک لازم داری. بذار کمکت کنم.
‫دیگه می‌تونم حضورت رو مسدود کنم.
‫چه عالی. درود بر روان‌درمانی.
‫دنی، بیدار شو.
‫دنی، خواهش می‌کنم ‫بذار حضور پیدا کنم.
‫چی؟
‫همه‌جا ساکته.
‫تا حالا اصلا ساکت نبوده.
‫دنی.
‫دنی، بیدار شو.
‫«اتاق شلوغ» ‫«فصل یکم، قسمت دهم»
‫ببین، ببین، ببین. بچه‌ها رو بنداز تو گونی.
‫سفت ببندش. ‫این‌جوری قطع تنفسشون رو می‌فهمی.
‫لطفا نفر بعدی بیاد.
‫- سلام استن. ‫- سلام راس.
‫باید باز هم از این بگیرم.
‫این بسته رو که دو هفته پیش گرفتی پسر.
‫- خب که چی؟ ‫- استن.
‫هوم. ‫ببین، کافیه این دادگاه رو پشت‌سر بذارم،
‫بعدش دیگه نمی‌خورم. خب؟
‫شرمنده‌ام پسر.
‫- اذیت نکن دیگه راس. ‫- استن.
‫داری معطلمون می‌کنی پسر. بجنب دیگه.
‫- خودت هم می‌دونی کارتون مسخره است، مگه نه؟ ‫- من که قوانین رو وضع نکردم پسر.
‫من به کشورم خدمت کردم، ‫عین گداهای بدبخت میام اینجا،
‫- خیلی‌خب... استن، درک می‌کـ... بس کن! ‫- ولی باز هم هیچی نصیبم نمی‌شه.
‫- کمبود دارو دارم. ‫- آروم باش. بیرونت می‌کنن‌ها.
‫- حقمه بهم دارو بدین! ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب. بیا اینجا. بیا اینجا!
‫باید از دکتر وقت بگیری. خب؟
‫خونسرد باش.
‫مرسی.
‫[دارین به آمریکا برمی‌گردین] ‫[منوی رستوران والنتین]
‫بله؟
‫جناب قاضی...
‫مهلت ارسال پروپوزالت گذشت. ‫چندین هفته است که سر کلاس‌هات نیومدی.
‫یعنی گزینه مناسبی ‫واسه استاد دائم شدن نیستم؟
‫رایا، تو شهادتت رو دادی. ‫همه‌جوره به این پسر کمک کردی.
‫وقتشه از پرونده‌اش کنار بکشی.
‫آفرین دختر خوب.
‫نذار احساسات مانع کارمون بشه.
‫- چرا نذارم؟ ‫- جانم؟
‫مگه دلیل اصلی کارمون احساسات نیست؟
‫- رایا. ‫- اگه نیست هم نباید باشه؟
‫باید برم شام بخورم. ‫سر کلاس می‌بینمت.
‫مرسی.
‫استن؟
‫اِم، باید صحبت کنیم.
‫افکار خودکشی خیلی رایجه. ‫چطور پیش‌بینی نکرده بودم؟
‫از این حرف‌ها نزن.
‫تحت نظر خودم بود استن.
‫افراد خیلی زیادی این بچه رو ‫روسیاه کردن.
‫خودت رو مقصر ندون.
‫تو هم دیگه روان‌شناس شدی؟
‫منظور خاصی ندارم.
‫فقط می‌دونیم اگه صدای افتادنش ‫از تختش رو نشنیده بودن، الان مرده بود.
‫فعلا باید امیدوار باشیم ‫تا صبح زنده بمونه.
‫[زندان جزیره رایکر]
‫- به هوش اومده؟ چیز دیگه‌ای نگفتن؟ ‫- نه.
‫یکی باید به این جماعت ‫کلمات بیشتری یاد بده.
‫- چرا. یه سری چیز دیگه هم گفتن. ‫- دیگه چی گفتن؟
‫گفتن می‌تونه آخر هفته ‫تو دادگاه حاضر بشه.
‫چی؟ شوخیشون گرفته؟
‫از نظر دادگاه،
‫دو بیانیه نهایی و یه اعلام حکم ‫بیشتر باقی نمونده.
‫در نتیجه، سلامت جسمانیش کفایت می‌کنه.
‫- خیلی تند راه می‌ری. ‫- ها؟
‫- تند راه می‌ری. ‫- پام بلنده.
‫هیئت منصفه در چه حاله؟
‫خب، قاضی تأخیر پزشکی اعلام کرده ‫که به نفع ماست.
‫هیئت منصفه معمولا اقدام به خودکشی رو ‫نشانه عذاب وجدان محسوب می‌کنه.
‫ای خدا، مردم همیشه ‫نسبت به هم بدبینن، مگه نه؟
‫آره، همیشه بدبینن؛ ‫ولی تو نیستی، مگه نه؟
‫نه‌خیر، من نیستم. ‫می‌تونی بهم پیشنهاد خرید پل بدی.
‫می‌خرمش.
‫آره.
‫دنی. سلام.
‫وای، خدا رو شکر.
‫اینجا رو باش. ‫این بچه سالم و سلامته، مگه نه؟
‫خوبی؟ حالت چطوره؟
‫الان درد داری؟
‫نمی‌خوای چیزی برات بیارم؟
‫دنی؟
‫دنی در امانه؛
‫ولی نه الان اینجاست، نه بعدا میاد.
‫تنها مقصر این شرایط هم خودتی.
‫خواهش می‌کنم بذار باهاش صحبت کنم جک.
‫گمون کنم همه‌مون می‌دونیم ‫نتیجه آخرین صحبتتون از چه قرار بود.
‫بی‌انصافی نکن.
‫من صرفا سعی کردم کمکش کنم.
‫فرض کن دنی چند روز دیگه می‌ره زندان.
‫با احتساب شرایط هم ‫احتمالش خیلی زیاده.
‫موافق نیستی؟
‫پس از خودت بپرس پسره بیش از همه ‫به کمک کی نیاز داره؟
‫به کمک تو یا من؟
‫نه‌خیر، به نظرم تو دیگه ‫به حد کافی کمکمون کردی،
‫پس برو یه از دست رفته‌ی دیگه ‫واسه خودت پیدا کن.
‫باقیش رو خودم ردیف می‌کنم.
‫پرستار، خیلی خسته‌ام و اگه می‌شه، ‫ترجیح می‌دم استراحت کنم؛
‫ولی از جفتتون خیلی ممنونم...
‫که به ملاقاتم اومدین ‫دکتر و وکیل عزیز.
‫واقعا...
‫... خیلی لطف کردین. ‫مطمئنم باز هم می‌بینمتون.
‫خیلی‌خب.
‫باز هم بدجوری برام دردسر درست کردی استنلی.
‫عین لورل و هاردی شدیم. نه؟ گمون نکنم.
‫خب، مسلما بد نیست در آینده ‫کمی با فرهنگ عامه‌پسند آشنا بشیم.
‫من که بهت گفته بودم این‌طوری می‌شه.
‫دنیای بیرون به درد تو نمی‌خوره پسرم.
‫از اولش هم به دردت نمی‌خورد.
‫بیش از حد طاقت‌فرساست.
‫پسر خوبی باش و همین‌جا بمون، خب؟
‫مجبورم نکن اینجا رو پر آب کنم.
‫زبون همدیگه رو می‌فهمیم؟
‫بهتره غذا بخوری.
‫گرسنه نیستم.
‫به حدی رسیده بود که می‌تونست ‫باقی شخصیت‌هاش رو کمی کنترل کنه.
‫حتما جک دوباره قوی‌تر شده.
‫شاید پسره نمی‌خواست حضور داشته باشه.
‫بعد از این همه سختی، ‫واسه چی باید حاضر بشه؟
‫چیکار کنیم استن؟
‫شکست می‌خوریم رایا.
‫حتما چیزی رو از قلم انداختیم. اصلا...
‫نامه خودکشی ننوشته بود؟
‫نچ. ولی این...
‫نه، وایستا. ‫ولی این یکی رو تختش کنارش بود.
‫- آدامه. ‫- آدامه.
‫خب، چه دردی داری که عین نقل و نبات ‫قرص می‌خوری؟
‫به خاطر جریانات جنگه.
‫«جریانات جنگ»؟
‫منظورت چیه؟ می‌شه بیشتر توضیح بدی؟
‫اختلال اضطراب پس از سانحه دارم.
‫جوان بودم و عضو برنامه آموزشی سربازان شدم.
‫تجربه فرماندهی نداشتم ‫و اوضاع خیلی خوب پیش نرفت.
‫منظورت چیه؟ افرادت جون باختن؟
‫آره. تعدادشون هم خیلی زیاد بود ‫و مسئولیتش رو قبول می‌کنم.
‫متوجه منظورت نمی‌شم.
‫همین الان بهت گفتم ‫عضو برنامه آموزشی شدم.
‫یعنی خودت داوطلب شده بودی. ‫واسه همین تقصیر خودته؟
‫- آره. می‌شه این‌طور گفت. ‫- چرا که نه؟
‫یا می‌شه گفت وسط جنگ بودین ‫و خودت بچه بودی.
‫- بس کن. ‫- درست نمی‌گم؟
‫اصلا به قیافه‌ام می‌خوره ‫که مشتاق شنیدن تحلیلت باشم؟
‫جریان از همین قراره استن.
‫هر آسیب‌دیده‌ای واسه خودش ‫داستانی سرهم می‌کنه.
‫«نباید شب تنها قدم می‌زدم.»
‫- «نباید دامن کوتاه می‌پوشیدم.» ‫- آره، نباید می‌پوشیدم.
‫«نباید عصبانی می‌شدم.» ‫«نباید حاضرجوابی می‌کردم.»
‫خودمون رو مقصر ‫بلایایی که سرمون میاد می‌دونیم.
‫این‌جوری خیال می‌کنیم شرایط ‫تا حدی تحت کنترلمونه، ولی نیست،
‫آخه اتفاقات بد همیشه رخ می‌دن.
‫پس تا قبول نکنیم ‫همه‌اش تقصیر خودمون نیست،
‫نمی‌تونیم بهبود پیدا کنیم.
‫حالت خوبه؟ حواست پرت شد؟
‫وای خدایا. خودشه.
‫بیا باقیش رو ببریم. ‫تو راه برات توضیح می‌دم.
‫- ماشین داری؟ همین اطرافه؟ ‫- اِم، همین اطراف ماشین دارم.
‫خیلی‌خب. الان بارون می‌گیره. باید بریم. ‫می‌شه لطفا حساب کنی؟
‫می‌شه دو بسته بیرون‌بر بدین؟
‫خب، دلیل شکستمون...
‫در واقع هنوز شکست نخوردیم.
‫آره، ولی فرض کنیم خورده باشیم. ‫دلیلش چی بود؟
‫آخه باید تعرضش رو به شکلی نشون بدیم ‫که هیئت منصفه قانع بشه.
‫ولی کار ما برعکس بود.
‫آره، خب، تقصیر کندی بود.
‫حرف من هم حساب نیست، ‫آخه دنی نمی‌دونه بهش تعرض شده یا نه...
‫- درسته. متوجهم. ‫- ... می‌گه فقط به آدام تعرض شده.
‫داری ناموفق‌ترین ‫شهادت‌های تاریخ رو یادآوری می‌کنی؟
‫خب، شاید شاهدمون رو ‫اشتباه انتخاب کرده بودیم.
‫بلایی که سر دنی اومد، ‫بلایی که سر آدام اومد...
‫اصلا تقصیر دنی نبود؛
‫ولی خودش نمی‌دونه.
‫عذاب وجدانش و شرمش...
‫باعث شده نفهمه واقعا چه اتفاقی افتاده بود.
‫واسه همین باید نشونش بدیم.
‫این‌جوری از دنی جواب می‌گیریم.
‫واسه همینه که خیلی نازه.
‫با آدم دعوا می‌کنه، ولی وقتی حقیقت رو ‫نشونش بدن، بالاخره باور می‌کنه.
‫بعدش خودش و هیئت منصفه ‫می‌فهمن واقعا چه اتفاقی افتاده.
‫- خروجی بعدیه. یک و نیم کیلومتر دیگه است. ‫- خیلی‌خب.
‫سلام. مگه کلاس نداشتی؟
‫اِم، دیگه کار از کار گذشته.
‫منظورت چیه؟
‫به مدیرمون گفتم باید ‫یه روز دیگه هم مرخصی بگیرم،
‫اون هم گفت باید تصمیمم رو بگیرم.
‫- ناراحت شدم. ‫- اصلا کی می‌خواد استاد باشه؟
‫اساتید پیرن. من نمی‌خوام پیر بشم. ‫هیچ‌کس نمی‌خواد پیر بشه.
‫مگه نه؟
‫آره.
‫استن، موفق می‌شیم؟
‫از من می‌پرسی؟
‫سلام.
‫اینجا کار داشتم. ‫خواستم برات آرزوی موفقیت کنم.
‫وقتی پلیس جماعت آرزوی موفقیت کنه، ‫معلومه طرف بدبخت شده.
‫همیشه بی‌شعور بودی کامیسا.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اِم، فرانک می‌خواست واسه تو هم ‫آرزوی موفقیت کنم. اِم...
‫- نه‌خیر، نمی‌خواست. ‫- نه، نمی‌خواست.
‫نتیجه همیشه باب میل آدم نیست.
‫داری میل خودت رو می‌گی ‫یا میل من کارآگاه؟
‫تو از جون و دل مایه می‌ذاری. ‫الان هم گذاشتی.
‫همین بدون احتساب نتیجه کارتون ‫خیلی ارزشمنده.
‫- مواظب خودت باش. اوهوم؟ ‫- تو هم مواظب خودت باش متی.
‫باشه.
‫- هیئت منصفه رو بیارین. ‫- همگی بلند بشین.
‫حضور در جایگاه پرتاب...
‫وقتی بازی رو به اتمامه و قطعا شکست می‌خوریم ‫حس عجیبی داره.
‫فقط کاش زودتر اومده بودم. ‫شاید لذت می‌بردم.
‫بشینین.
‫جناب کامیسا، دیگه حرفی ندارین؟
‫یه شاهد دیگه هم داریم جناب قاضی.
‫خیلی‌خب. بفرمایین.
‫وکیل مدافع دنی سالیوان رو ‫به جایگاه احضار می‌کنه.
‫با توئم.
‫از صمیم قلب به درگاه خداوند ‫قسم می‌خورین...
‫راست بگین، چیزی رو از قلم نندازین ‫و اصلا دروغ نگین؟
‫قسم می‌خورم.
‫لطفا اسم کامل و آدرستون رو ‫جهت ثبت در اسناد بگین.
‫دنیل سالیوان، ساکن نیویورک، اِلم ریج، ‫خیابان اِلم، پلاک ۹ هستم.
‫ولی دروغ می‌گی، مگه نه؟
‫تقریبا مطمئنم آدرسم رو درست گفتم.
‫آدرست رو نمی‌گم، اسمت رو می‌گم.
‫تو دنی سالیوان هستی؟
‫معلومه که دنی سالیوانم. ‫کی می‌خوام باشم؟
‫- اسمت جک نیست؟ ‫- اعتراض دارم.
‫نمی‌دونم وکیل مدافع ‫چه بازی‌ای راه انداخته...
‫جناب قاضی،
‫باید فرض رو بر بیگناهی ‫دنی سالیوان قرار بدیم.
‫حقشه چنین فرضی کنیم، ‫الان هم...
‫باید حداقل فرض کنیم ایشون دنی نیست.
‫- اجازه می‌دم. ‫- جناب قاضی...
‫می‌خوام با دنی صحبت کنم.
‫- خب، دارین می‌کنین جناب. خودم... ‫- ... هستم.
‫حالا هم که اینجام، ‫اگه اشکالی نداشته باشه،
‫خیلی خوشحال می‌شم...
‫روایت خودم رو تعریف کنم.
‫خیلی‌خب «دنی». بفرما.
‫من از ناپدریم متنفر بودم.
‫قبل از ورودش به زندگیمون،
‫خودم و مامانم تنها بودیم، ‫بعدش هم خیلی باهاش بدرفتاری می‌کرد.
‫گمون کنم می‌شه گفت ‫رفتارش خیلی توهین‌آمیز بود.
‫التماسش می‌کردم ولش کنه، ‫ولی خیلی می‌ترسید.
‫خب، مطمئن بود در اون صورت ‫پیداش می‌کنه و بلایی سرش میاره.
‫گمون کنم واسه همین ‫اصلا از خونه دور نشدم.
‫تعرضش اصلا تمومی نداشت. ‫حتی بدتر هم شد.
‫من صرفا می‌خواستم بترسونمش.
‫خودم می‌دونم کارم اشتباه بوده ‫و مسئولیتش رو کاملا می‌پذیرم.
‫جناب قاضی، شاهدم معارضه.
‫شاهد معارضتون موکل خودتونه.
‫ولی همون‌طور که گفتم، ‫گمون نمی‌کنم موکل خودم باشه.
‫آقای کامیسا، واقعا...
‫خواهش می‌کنم، کافیه کمی ‫آزادی عمل بهم بدین جناب قاضی.
‫آقای کامیسا، دارین آبروی خودتون رو می‌برین.
‫باشه.
‫خیلی‌خب. باهات مخالفم.
‫ایشون آدم خوش‌تیپیه، قبول نداری؟
‫چرا.
‫- آقای کامیسا... ‫- خواهش می‌کنم جناب قاضی، فقط...
‫خب، اون یکی پسر ‫تو این نقاشی کیه؟
‫آدامه.
‫خب، آدام کیه؟
‫به نظرم ارتباطی نداره.
‫ولی ریاست جلسه با تو نیست. ‫باید جواب سوالم رو بدی.
‫سوالاتشون کاملا بی‌ثمره جناب قاضی.
‫- جواب سوالم رو بده جک. ‫- اصلا چنین کاری نمی‌کنم.
‫شاهد باید جواب سوال رو بده.
‫- آدام برادر... ‫- ... دوقلوم بود.
‫برادر دوقلوی دنی بود؟
‫گمون کنم الان همین رو گفتم.
‫خیلی‌خب.
‫خب... این عکس رو به خاطر داری؟
‫رو دیوار نشیمن خونه دنی بود، مگه نه؟
‫- آره. ‫- عکس کیه؟
‫عکس کندیه. عکس مـ... ‫عکس مادرم و خودمه.
‫خب، به نظرت اصلا عکس عجیبی نیست؟
‫متوجه منظورتون نمی‌شم.
‫واسه چی متوجه نمی‌شی؟
‫این عکس اصلا غیرعادی نیست؟
‫نه.
‫به هیچ وجه.
‫آدام الان کجاست دنی؟
‫دنی؟
‫جواب سوالم رو بده دنی.
‫فوت شده.
‫کی فوت شده؟
‫در دوران کودکی فوت شد.
‫در دوران نوزادی فوت نشد؟
‫نه، در دوران کودکی فوت شد.
‫پس چرا تو این عکس حضور نداره؟
‫- چرا تو این یکی حضور نداره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫چرا...
‫بس کن!
‫چی رو بس کنم! ‫دیگه ازت سوال نکنم؟
‫- نه، با شما نبودم. با... ‫- چرا تو این یکی نیست؟ تو این یکی چی؟
‫چرا تو کل این عکس‌ها ‫یه بچه بیشتر نیست؟
‫اِم...
‫چی به سر آدام اومده بود دنی؟
‫- تکرار می‌کنم، چی به سر آدام اومده بود؟ ‫- نه.
‫من که بهت گفتم چی به سر آدام ‫اومده بود مردک
‫آقای سالیوان،
‫باید عفت کلام رو تو دادگاهم رعایت کنین.
‫عذر می‌خوام جناب قاضی. اِم...
‫خیلی‌خب. فوت شده. چطوری؟
‫اِم... اِم... اِم...
‫ممکنه به خاطر نداشته باشی؟
‫وای خدا.
‫دنی؟
‫چی به سر آدام اومده بود دنی؟
‫سلام دن.
‫آدام.
‫چی به سر آدام اومده بود دنی؟
‫مجبور شد بره.
‫واسه چی؟
‫به خاطر کارش مجبور شد.
‫خب، مگه آدام چیکار کرده بود؟
‫خودش می‌خواست. ‫می‌خواست مارلین کارش رو بکنه.
‫آخه نمی‌خواست هیچ مشکلی پیش بیاد.
‫آخه نمی‌خواست مامانمون تنها باشه.
‫می‌خواست مارلین...
‫هر کاری می‌خواد باهاش بکنه.
‫اون هم بارها و بارها بهش تعرض کرد؛
‫ولی خودش می‌خواست.
‫واسه همین مجبور شدم ‫بفرستمش بره.
‫آدام کیه دنی؟
‫برادرمه.
‫ولی تو اصلا برادر نداشتی، درسته؟
‫درسته.
‫آدام کیه دنی؟
‫خودمم.
‫آدام خودمم.
‫دیگه سوالی ندارم جناب قاضی.
‫اون لحظه چه حسی داشتی؟
‫فقط سکوت حاکم رو به خاطر دارم.
‫هیئت منصفه به نتیجه رسیده؟
‫رسیدیم جناب قاضی.
‫بهش عادت نداشتم.
‫عادت نداشتم عدم وجود صدایی ‫تو ذهنم باعث نجاتم بشه؛
‫می‌شه متهم بلند بشه؟
‫ولی چیزی پیدا کرده بودم ‫که نجاتم داد.
‫واقعا؟ چی پیدا کرده بودی؟
‫آقای فورمن، می‌شه لطفا ‫حکمتون رو بخونین؟
‫اعضای هیئت منصفه اجماعا ‫متهم دنیل سالیوان رو...
‫به دلیل اختلال روانی...
‫بیگناه اعلام می‌کنیم.
‫آقای سالیوان.
‫دنی، می‌شه خطاب به خوانندگان ‫روزنامه‌مون چیزی بگی؟
‫می‌شه نظرت رو بگی؟ ‫به نظرت...
‫آفرین پسر.
‫وقتی به مشکل می‌افتم، یکی به کمکم میاد.
‫کی نجاتت می‌ده؟ ‫از آهنگ «بیتلز» نقل‌قول می‌کنی؟
‫نه.
‫تو رو می‌گم رایا.
‫تو نجاتم دادی.
‫خودت چه حسی داشتی؟
‫می‌خواستم همزمان گریه کنم ‫و جیغ بکشم؛
‫ولی بیش از هرچیزی خسته بودم.
‫عجیبه که من ازت سوال بپرسم، مگه نه؟
‫آریانا کجاست؟
‫ولی ممنون که باهام مرورش کردی.
‫وقتی ذهن آدم تفکیک می‌شه،
‫حواسش از احساسات بقیه پرت می‌شه.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا همین‌طوره.
‫دلم هم خیلی برات تنگ شده بود.
‫ولی اذیت نکن دیگه، ‫امکان نداره صرفا خسته بوده باشی.
‫گمون کنم ضدحال هم خوردم.
‫اصلا بعد از پیروزیمون ‫دم دادگاه سخنرانی نکردم.
‫کسی ازم استقبال نکرد.
‫بالاخره حکم آزادیت رو نگرفته بودیم، ‫خیلی جزئی‌تر بود.
‫برات فرصت ایجاد کردیم.
‫ولی بعدش رفتی. ‫یهو رفتی.
‫- تصور صحبتت با روان‌شناس دیگه‌ای... ‫- [آسایشگاه روانی سن فرانسیس]
‫اولش خیلی برام دشوار بود.
‫از نظر عقلانی، می‌فهمیدم باید ‫رابطه جدیدی شکل بدی،
‫درمان‌های جدیدی رو در پیش بگیری و خوب بشی.
‫ولی راستش رو بخوای، اولش زیاد ‫از شرایط خوشم نمی‌اومد.
‫دل من هم برات تنگ شده بود.
‫حاضر بودم حالت رو از دکترهای جدیدت بپرسم، ‫ولی باید رازدار می‌بودن.
‫همیشه هم نگرانت بودم.
‫بفرمایین.
‫ولی بعدش مادرت باهام تماس گرفت.
‫سلام مامان.
‫سلام دن.
‫چی شد که بالاخره بعد از دو سال ‫گذاشتی به ملاقاتت بیاد؟
‫آخه متوجه شدم ‫هرچقدر هم که بگذره،
‫اصلا آمادگیش رو پیدا نمی‌کنم.
‫واسه همین مجبور شدم ‫عواقب کارم رو بپذیرم.
‫دیگه وقتش بود.
‫خیلی قشنگه. چی‌ان؟ ستاره‌ان؟
‫کرم شب‌تابن.
‫کرم شب‌تابن؟
‫به فکر گذشته بودم.
‫خیلی قشنگه.
‫می‌ذارن هر روز نقاشی کنم.
‫می‌گن واسه درمانم مفیده.
‫خب، نقاشیت از اولش هم خوب بود،
‫ولی... ‫این‌ها واقعا خیلی قشنگن.
‫راستش، احتمالش هست ‫چندتاشون رو تو نمایشگاه بذارن.
‫عین هنرمندان واقعی می‌شی، ها؟
‫آره.
‫الان ساکن اوک‌ویلم.
‫واحد کوچکی دارم.
‫مارلین چی شد؟
‫تا چند وقت هفته‌ای دو بار ‫می‌اومد دم ساختمونم.
‫پلیس‌ها هم دخالت کردن.
‫از یه روزی به بعد دیگه نیومد.
‫الان هم بیش از یه ساله ‫که نه دیدمش، نه خبری ازش شنیدم.
‫از اون موقع کلی مشاوره رفتم.
‫هر روز به فکرتم.
‫می‌خوام بدونی.
‫البته خودم می‌دونم مامان خوبی نبودم.
‫جفتمون می‌دونیم نبودم.
‫جفتمون می‌دونیم در واقع...
‫بدجوری...
‫روسیاهت کردم.
‫از کی خبردار شدی؟
‫تو پدرت رو به خاطر نداری.
‫پدر واقعیت رو می‌گم.
‫راستش، اصلا نمی‌خواستم بهت بگم.
‫آخه اصلا خاطره خوشی نداشتم.
‫باردار که شدم، ۱۶ ساله بودم.
‫زمان ازدواجمون ۱۷ ساله بودم.
‫ولی وقتی تو ۴ ساله بودی...
‫متوجه شدم داره...
‫واسه همین تا می‌تونستم ‫ازش دور شدم؛
‫ولی تک و تنها بودن...
‫وای، اصلا از پسش برنمی‌اومدم.
‫واسه همین وقتی مارلین...
‫خیلی قوی پرتوان و مطمئن جلوه می‌کرد.
‫می‌تونست ازمون مراقبت کنه.
‫ما هم به چنین فردی نیاز داشتیم.
‫یکی باید ازمون مراقبت می‌کرد.
‫من به چنین فردی نیاز داشتم.
‫گمون کنم تا مدت زیادی به خودم می‌گفتم... ‫حقیقت نداره.
‫امکان نداره حقیقت داشته باشه.
‫امکان نداشت باز هم پای چنین آدمی رو ‫به زندگیمون باز کرده باشم؛
‫ولی کرده بودم...
‫و شرمنده‌ام.
‫بستری که من واسه آزارت فراهم کردم...
‫حتی اگه اصلا من رو نبخشی...
‫اصلا ازت دلخور نمی‌شم،
‫آخه مادر باید از فرزندش محافظت کنه.
‫ولی من شکست خوردم.
‫شکست خوردم.
‫می‌خوام بدونی ‫خودم می‌دونم.
‫می‌دونم.
‫خوشحالم که اومدی.
‫شاید بتونم باز هم بیام؟
‫شاید تجدید نظر کنی.
‫شاید باز هم درخواست کنم.
‫ولی باز هم درخواست نمی‌کنه.
‫خب، اگه تلاشش رو بکنه، ‫اصلا می‌تونی ببخشیش؟
‫تلاشش رو نمی‌کنه.
‫نه، احتمالا نمی‌کنه.
‫همه‌مون تمام توانمون رو ‫به کار می‌بریم دیگه.
‫ولی گاهی اوقات تمام توان آدم کافی نیست.
‫می‌گن آثار هنری دردکشیده‌ها بهتره.
‫چرت و پرت می‌گن.
‫موافقم.
‫ولی حال خودت چطوره؟ ‫همین الان رو می‌گم.
‫اِم، عین سابقم.
‫ولی فرق‌هایی هم کردم.
‫- واسه چی بیدارم نکردی؟ ‫- خودت آدم بالغی هستی.
‫عه، یهو الان بالغ شدم؟
‫- بفرما. ‫- وای نه. پای سیب نداریم؟
‫از اون‌جایی که ظاهرا مسئول خریدم، ‫امروز می‌رم خرید.
‫بشین.
‫اولین بیمارت پنج دقیقه دیگه می‌رسه. ‫باید تا طبقه پایین بری دیگه.
‫اذیت نکن دیگه مامان.
‫اختلال اکتشافیت رو ‫تو کتاب «دی‌ام‌اس» ثبت کردن.
‫نمی‌شه پنج دقیقه دیر کنی؟
‫اولا، اسمش «دی‌اس‌ام»ـه.
‫دوما، مطمئنم خودت می‌دونی ‫ربطی نداره.
‫نمی‌شه به دخترم افتخار کنم؟
‫واقعا داری افتخار می‌کنی؟
‫لطفا برسونش مدرسه.
‫ببین رفیق. باید بری مدرسه.
‫خیلی دوستت دارم.
‫مرسی مامان.
‫دیگه استاد نیستم. ‫روان‌شناسم.
‫مامان هم هستم.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم شجاع باشم.
‫خیلی زحمت می‌بره.
‫ادغام‌درمانی داره نتیجه می‌ده.
‫معلومه داری شخصیت‌هات رو یکپارچه می‌کنی.
‫چه حسی داره؟
‫طول می‌کشه.
‫صرفا سعی می‌کنم شجاع باش.
‫وای، خیلی شجاعی دن.
‫همیشه شجاع بودی.
‫شاید همین‌طور باشه.
‫- سلام دکتر. ‫- سلام دکتر.
‫دن، دیگه داره وقت شام می‌شه.
‫خیلی ممنون که گذاشتین ‫تو دفترتون صحبت کنیم.
‫خواهش می‌کنم. خیلی خوش‌وقت شدم.
‫تا دم آسایشگاه همراهم میای؟
‫چرا که نه؟
‫باغشون خیلی قشنگه.
‫آره، از پنجره اتاقم معلومه.
‫فصل به فصل تغییر می‌کنه.
‫بگذریم، ممنون که امروز اومدی.
‫بابت همه‌چی هم ازت ممنونم.
‫هرچه گذشت، دیباچه شد.
‫نقل‌قول از شکسپیر بود. ‫خودم بلد بودم.
‫ببین، همه‌شون تو وجود خودتن.
‫ذکاوت جک، دلربایی مایک ‫و اعتماد به نفس آریانا رو داری.
‫همه‌شون خودتی.
‫همه‌شون نیستم.
‫منظورت چیه؟
‫باید دینی رو ادا کنم.
‫نوبت منه که فرشته محافظ باشم.
‫بگذریم، دیرم شده. ‫امیدوارم به زودی ببینمت دکتر.
‫من هم همین‌طور دن.