فصل یکم — قسمت هفتم «جا مانده»
باید کمکم کنی‏.‏ زود باش‏.‏
برو‏.‏
‏-‏ برو‏.‏ ‏-‏ خفه شو‏،‏ جول‏.‏
‏-‏ اسلحه رو ببر‏.‏ ‏-‏ جول‏،‏ خفه خون بگیر‏!‏
برو‏.‏ برو‏.‏ برو سمت شمال‏.‏
برو پیش تامی‏.‏
برو‏.‏
[واکمن]
پسش بده‏!‏
پس سرعتت رو بیشتر کن‏.‏
من نمی‌خوام به خاطر رفتار مزخرف تو دوباره بدوئم‏.‏
نمی‌خوام دعوا کنیم‏.‏
دعوا کنیم؟
تو دعوا نمی‌کنی‏.‏
دوستت دعوا می‌کنه‏.‏
اونم دیگه اینجا نیست‏،‏ مگه نه؟
چی شده؟
هیچ‌وقت رفتارت خوب نبوده‏.‏‏.‏‏.‏ ولی چند هفته گذشته‏.‏‏.‏‏.‏؟
[سروان کوانگ]
بتانی شروع کرد‏.‏
خب‏،‏ بتانی با 15تا بخیه رفته بهداری‏.‏
‏-‏ خوبه‏.‏ ‏-‏ خیلی خب‏.‏
من رو بذار توی بازداشتگاه‏.‏
سه بار گذاشتمت توی بازداشتگاه‏.‏ جواب نمیده‏.‏
‏-‏ برای همین یه چیز جدید رو امتحان می‌کنم‏.‏ ‏-‏ چی؟
حقیقت رو بهت میگم‏.‏
تو باهوشی‏،‏ اِلی‏.‏ اونقدر باهوشی که احمقی‏.‏
نمی‌بینی قراره به کجا ختم بشه؟
بذار کمکت کنم‏.‏
دو مسیر جلوت داری‏.‏
مسیر اول‏.‏‏.‏‏.‏
اگه اَدای سربازها رو در میاری‏،‏ مثل سربازها هم زندگی می‌کنی‏.‏
طلوع خورشید بیدار میشی‏.‏ کشیک خیابون رو میدی‏،‏ کشیک دیوار رو میدی‏.‏
غذای مزخرف می‌خوری‏،‏ کارهای مزخرف رو انجام میدی‏.‏‏.‏‏.‏
از رهبر گشتت دستورهای مزخرف می‌گیری‏.‏‏.‏‏.‏
که احتمالاً اونم بتانیه.‏
و زندگیت همین‌طور می‌مونه تا زمانی که یه شب‌تاب با تیر بزنتت‏.‏‏.‏‏.‏
یا از روی سقف بیفتی پایین‏.‏‏.‏‏.‏
یا موهات توی ریل چرخ تانک گیر کنه‏.‏
یه راه دیگه هم هست‏.‏
این غرورت رو سرکوب می‌کنی‏.‏
از قوانین پیروی می‌کنی‏.‏ تبدیل میشی به یه افسر‏.‏
بهت اتاق خودت رو میدن‏.‏ یه تخت خوب می‌گیری‏.‏
خوب غذا می‌خوریم‏.‏ برای گشت زدن نمی‌ریم‏.‏
توی تابستون جامون خنکه‏.‏ توی زمستون جامون گرمه‏.‏
و بهتر از هر چیزی‏،‏ وقتی افسر باشی‏.‏‏.‏‏.‏
می‌تونی دقیقاً به امثال بتانی بگی کجا برن ‏
چرا اهمیت میدی؟
من اهمیت میدم‏،‏ چون مهم نیست بقیه چی میگن یا چی فکر می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
ما تنها کسایی هستیم که اینجا رو کنار هم نگه داشته
اگه ما از بین بریم‏،‏ آدم‌های توی منطقه از گرسنگی می‌میرن یا همدیگه رو می‌کشن‏.‏
این رو خوب می‌دونم‏.‏
تو ذاتت رهبره‏.‏
و یه روز ممکنه نوبت تو بشه‏.‏
یا نشه‏.‏
خب‏،‏ کدوم یکیه؟
کلیدها‏.‏
خوبه‏.‏
‏-‏ همه‌اش همین بود؟ ‏-‏ آره‏.‏
می‌تونم واکمنم رو پس بگیرم؟
[ایهامی در کار نیست]
[استارلایت سرکش]
خاموشیه‏،‏ خانم‌ها‏!‏
خاموشش کن‏!‏
‏-‏ رایلی‏!‏ کجا بودی؟ ‏-‏ هیس‏.‏
چته که اینجوری یواشکی میای سراغم؟
شوخی کردم‏،‏ می‌فهمی؟
فکر می‌کردم بهتر جواب بده‏.‏
توی ذهنم بیشتر خوشت اومد‏.‏
خب‏.‏‏.‏‏.‏
چه خبر؟
‏-‏ باشه‏،‏ خیلی بده‏.‏ ‏-‏ فکر می‌کردم مُردی‏.‏
سه هفته‌ست که رفتی‏.‏
باید با چاقو میزدمت.‏
نه‏،‏ ممنونم که رحم می‌کنی‏.‏
‏-‏ خوبی؟ ‏-‏ خوبم‏.‏
فقط یه‌کم فرار کردم‏،‏ همین‏.‏
اگه مشکل داری‏،‏ باید‏.‏‏.‏‏.‏ نمی‌دونم‏.‏‏.‏‏.‏
شاید بهتر باشه با دوست صمیمیت صحبت کنی؟
برگشتم‏.‏
‏-‏ صبر کن‏،‏ کی زیر چشمت بادمجون سبز کرده؟ ‏-‏ بگو کجا بودی‏.‏
اسمش رو بده تا نابودش کنم‏.‏
بتانی بود و خودم نابودش کردم‏.‏
کجا بودی؟
‏-‏ عضو شب‌تاب‌ها شدم‏.‏ ‏-‏ اوه نه بابا‏.‏
حال شوخی ندارم‏،‏ رایلی‏.‏ واقعاً حال شوخی ندارم‏.‏
‏-‏ تو شب‌تاب شدی؟ ‏-‏ خدای من‏!‏
گفتم این کار رو می‌کنم‏.‏
حرف زدن در مورد ‏"‏آزادی توی منطقه قرنطینه‏"‏ دلیل نمی‌شه که‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏‏ اصلاً از کجا‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ آروم باش‏،‏ آروم باش‏.‏
همه چیز رو بهت میگم‏.‏
ولی قبلش باید بهم یه قولی بدی‏.‏
یه جورایی دیوونگیه و اولش میگی ‏"‏نه‏"‏‏،‏ ولی بعدش باید قبول کنی‏.‏
چند ساعت باهام بیا‏،‏ و بهترین شب عمرت رو تجربه کن‏.‏
نه‏.‏
‏-‏ خیلی خب‏،‏ حالا قبول کن‏.‏ ‏-‏ من با تو جایی نمیام‏.‏
الان‏.‏‏.‏‏.‏ عالی شد‏،‏ ساعت 2 شبه‏.‏
و چند ساعت دیگه تمرین داریم که توش بهمون یاد میدن چطور شب‌تاب‌ها رو بکشیم‏.‏
لباست رو بپوش‏.‏
خیلی احمقانه‌ست‏.‏
‏-‏ بچرخ‏.‏ ‏-‏ خیلی عجیب و غریب رفتار می‌کنی‏.‏
[گروه آها]
اگه فکر می‌کنی بریم توی پارک وقت بگذرونیم‏،‏ دیگه نمی‌تونیم اونجا بریم‏.‏
یه گشت جدید گذاشتن‏.‏
خب‏،‏ قرار نیست بریم پارک‏.‏
باشه‏.‏
‏-‏ خب‏،‏ کجا قراره بریم؟ ‏-‏ رازه‏.‏
بهم اعتماد کن‏.‏
بهم اعتماد داری‏،‏ مگه نه؟
نمی‌دونم‏،‏ باید بهت اعتماد کنم؟
معلومه که باید اعتماد کنی‏.‏ با جونت اعتماد کن‏.‏
‏-‏ نگهبان هست؟ ‏-‏ نه‏،‏ چون فدرا خیلی احمقه‏.‏
‏-‏ آماده‌ای؟ ‏-‏ بهتره ارزشش رو داشته باشه‏.‏
زیاد هم احمق نیستن‏،‏ مگه نه؟
خیلی خب‏،‏ شروع بدی بود‏.‏
دوست دارم اون یکی ابروم رو سالم نگه دارم‏.‏
خب‏،‏ از اونجایی که یهو اینقدر دوست داری خودت رو سالم نگه داری‏.‏‏.‏‏.‏
شاید بهتر باشه اینقدر سربه‌سر بتانی نذاری‏.‏
‏-‏ سر چی بود؟ ‏-‏ هیچی‏،‏ مسخره بود‏.‏
بهش 15تا بخیه زدن‏.‏
شاید بهتر باشه اینجوری کسی رو داغون نکنی‏.‏
ببخشید‏،‏ داری بهم میگی بقیه رو کتک نزنم؟
تو یه هفته کارولین رو فرستادی بهداری‏.‏
فقط میگم که نمی‌تونی با همه چیز و همه کس دعوا کنی‏.‏
می‌تونی انتخاب کنی که چی مهمه‏.‏
اوه‏،‏ این چیزها رو توی دانشگاه شب‌تاب‌ها یادت دادن؟
یه جورایی‏.‏‏.‏‏.‏ آره‏.‏
و گور بابای کارول‏.‏
گور بابای کارول‏.‏ کارول عوضی‏.‏
‏-‏ کجا میریم؟ ‏-‏ از یه پنجره میریم‏.‏
عجب‏.‏
ببین آب چطور از اون صندوق پستی زنگ زده می‌چیکه‏.‏
واقعاً بهترین شب زندگی منه‏.‏
‏-‏ دیدی؟ ‏-‏ آره‏.‏
چراغ‌قوه‌های شب‌تاب‌ها بهتره‏.‏
تبریک میگم‏.‏ یک امتیاز به نفع آنارشیست‌‌ها‏.‏
‏-‏ ترجیح میدیم بهمون بگن ‏"‏جنگجوهای آزادی‏.‏‏"‏ ‏-‏ مهم نیست‏.‏
‏-‏ چند طبقه باید بریم؟ ‏-‏ حدوداً دو طبقه‏.‏
چی؟
خیلی خب‏،‏ ببخشید‏.‏
‏-‏ دو طبقه‏.‏ ‏ ‏-‏ یه‌کم اشتباه گفتم‏.‏
اوه
‏-‏ مُرده؟ ‏-‏ آره‏.‏
‏-‏ سوپرایز بزرگت این بود؟ ‏-‏ نه‏.‏
نه‏،‏ این یارو دیروز اینجا نبود‏.‏
خیلی حال به‌هم زنه‏.‏
حتماً هر چی کارت داشته رو خرج کرده تا این رو بگیره‏.‏
کسی بهم نگفته بود که می‌شه با این چیزها قرص هم قاطی کرد‏.‏
گمونم خودش می‌دونست داره چیکار می‌کنه‏.‏
تو مریضی‏.‏ می‌دونستی‏،‏ مگه نه؟
خودت هم خندیدی‏.‏ هنوزم می‌خندی‏.‏
خیلی خب
این اولین جسدی بود که تا حالا دیدی؟
نه‏.‏
پدر و مادرم‏.‏
آره‏،‏ ببخشید‏،‏ می‌دونم‏.‏‏.‏‏.‏ منظورمه‏،‏ می‌دونستم‏.‏
نه‏،‏ چیزی نیست‏،‏ چیزی نیست‏.‏‏
می‌تونم اسلحه‌ات رو دستم بگیرم؟
یه جورایی کاری کردن قسم بخورم‏.‏‏.‏‏.‏
که نذارم اسلحه‌ام دست کسی باشه‏.‏
‏"‏نمی‌ذارم کسی به اسلحه‌ام دست بزنه چون خیلی شب‌تاب هستم‏.‏‏"‏
‏-‏ اسلحه‌ات رو بده‏.‏ ‏-‏ باشه‏،‏ خیلی خب‏.‏
سنگینه‏.‏
خیلی خب‏.‏
ممنونم‏.‏
خب‏،‏ چی شد؟ با یه شب‌تاب رفتی سر قرار‏.‏‏.‏‏.‏
و گفتی‏،‏ ‏"‏آه‏،‏ باحاله‏،‏ فکر کنم برم تروریست بشم‏.‏‏"‏
آره‏،‏ همینطوره‏.‏ قراره ازدواج کنیم‏.‏
ولی واقعاً‏،‏ چرا؟
خیلی خب‏،‏ یه شب که تو توی بازداشتگاه بودی‏.‏
من حوصله‌ام سر رفت‏،‏ یواشکی رفتم بیرون‏.‏
داشتم برمی‌گشتم‏،‏ مثل همیشه یواشکی‏.‏
و یه دختره یهو جلوم سبز شد‏.‏
‏-‏ دختر هم‌سن خودمون؟ ‏-‏ نه‏،‏ 40 سالی داشت‏.‏
شایدم 50 سال‏.‏
مهم نیست‏،‏ بگذریم‏،‏ پیر بود‏.‏
گفت تحت تأثیر قرار گرفته که دیده من یواشکی جابه‌جا می‌شدم‏.‏‏.‏‏.‏
از نگهبان‌ها دوری می‌کردم‏.‏‏.‏‏.‏
و ازم پرسید نظرم در مورد فدرا چیه‏.‏
منم حقیقت رو بهش گفتم‏.‏
اون‌ها فاشیست‌ هستن‏،‏ و اون‌ها کسایی هستن‏.‏‏.‏‏.‏
که باید به خاطر جرم‌هاشون اعدام بشن‏،‏ نه مردم‏.‏
اونم گفت‏،‏ ‏"‏باشه‏،‏ اگه می‌خوای عضو ما بشی‏،‏ بیا‏.‏‏"‏
همه‌اش همین؟ شروع عجیب و غریبی نبود؟
نه‏.‏ منم قبول کردم و حالا عضو شب‌تاب‌هام‏.‏
اینقدر آسون بود که بی‌خیال همه چیز بشی‏،‏ آره؟
منظورت از ‏"‏همه چیز‏"‏ اینه که فاشیست بشم؟
منظورمه که به نظر من اینقدر ساده نیست‏.‏
یه جورایی فدرا همه چیز رو کنار هم نگه می‌داره‏.‏
می‌دونی‏،‏ با اینکه خیلی دوست دارم با توی لج‌باز بحث کنم‏.‏‏.‏‏.‏
بازم توی مأموریت هستیم‏.‏
اون چراغ‌ها جدید هستن‏.‏
آره‏،‏ چند هفته پیش بلوک رو سیم‌کشی کردن‏.‏
می‌دونی‏،‏ آدم‌های بیشتری توی منطقه قرنطینه هستن‏،‏ پس آپارتمان بیشتری لازمه‏.‏
پس فدرا هم زیاد بدک نیست‏.‏
فاشیست‌هایی که مردم خودشون رو مجبور می‌کنن گرسنگی بکشن‏.‏
شب‌تاب‌ها هم که انبار رو ترکوندن کمکی نکرد‏.‏
‏-‏ دروغ‌های مزخرفه‏.‏ ‏-‏ جدی؟ یعنی شما چیزی رو نمی‌ترکونید؟
‏-‏ وقتی شهروندها باشن‏،‏ نه‏.‏ ‏-‏ این دروغ مزخرفه‏.‏
‏-‏ چیه؟ ‏-‏ اولاً‏.‏‏.‏‏.‏
اشکالی نداره که از همه چیز با خبر نیستم‏.‏
.موافقم که مخالفیم
و دوماً‏،‏ رسیدیم‏.‏
پاساژ؟ دیوونه شدی؟
یه دلیلی داشت که اونجا رو پلمپ کردن‏.‏ پُر از مبتلاست‏.‏
اگه پلمپ شده‏،‏ پس‏.‏‏.‏‏.‏
چرا پلمپ نشده؟
لزجه‏.‏
آره‏.‏ چند سالی هست که باز بوده‏.‏
خب‏،‏ مثل اینکه وقتی فدرا اون بلوک رو به برق وصل کرد‏.‏‏.‏‏.‏
اینجا هم متصل شد‏.‏
البته خبر ندارن‏.‏
خب‏،‏ اینجا داریم چی‌کار می‌کنیم؟
می‌خوایم برق بگیرتمون یا‏.‏‏.‏‏.‏
توجه کن‏.‏
باید بری اونجا‏،‏ بری سمت راست‏.‏
‏-‏ یه در می‌بینی‏.‏ ازش رد شو‏.‏ صبر کن‏.‏ ‏-‏ نه‏.‏
برو سمت راست‏،‏ در رو باز کن‏.‏‏.‏‏.‏
وقتی رسیدی بهم بگو‏.‏
‏-‏ برو‏.‏ ‏-‏ باشه‏.‏
می‌خوای من رو بکشی؟
چون اینجا برای این کار خیلی خوبه‏.‏
اوه‏،‏ خوب می‌دونم‏.‏
‏-‏ رسیدی؟ ‏-‏ رسیدم!‏ حالا چی؟
خب‏.‏‏.‏‏.‏
نظرت چیه؟
خیلی‏.‏‏.‏‏.‏
صبر کن‏.‏ چراغ‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
چیزی نیست‏.‏ بیرون رو که دیدی‏.‏‏.‏‏.‏
مثل یه سنگر بزرگه‏.‏
کسی به‌جز ما نمی‌تونه چیزی ببینه‏.‏
فقط من و تو هستیم‏.‏
و تو هم هنوز هیچیش رو ندیدی‏.‏
امشب می‌خوام همه عجایب پاساژ رو نشونت بدم‏.‏
از قبل برنامه‌ریزی کردی؟
نه بابا‏!‏
پله الکتریکی؟
‏-‏ پله برقی ‏-‏ پله برقی؟
برو‏.‏
عمرا‏!‏
من رو ببین‏!‏ خیلی باحاله‏!‏
ببین‏!‏ برعکسی‏.‏
جلو‏!‏ و عقب‏!‏
و حالا جایی نمیرم‏.‏
تکون نمی‌خورم‏!‏
مراقب باش‏!‏
‏-‏ اومدم سراغت‏.‏ ‏-‏ چیکار می‌کنی؟
‏-‏ خدای من‏،‏ اِلی‏.‏ ‏-‏ نه‏،‏ خوبم‏.‏
‏-‏ خوبی؟ ‏-‏ آره‏،‏ آره‏،‏ خوبم‏.‏ فقط لیز خوردم‏.‏
می‌بینی؟
تو یه رقاص باله زیبا هستی‏.‏
‏-‏ ولی زود باش‏،‏ از برنامه عقب هستیم‏.‏ ‏-‏ باشه‏.‏
[پنج دقیقه دیگه برمی‌گردیم]
دقیقاً هم ‏"‏پُر از مبتلا‏"‏ نیست‏،‏ مگه نه؟
خیلی خب‏،‏ حق با تو بود‏.‏
می‌شه وایستیم و بعضی از جاها رو ببینیم؟
نه‏.‏ وقت کم داریم‏.‏
چرا بعضی از مغازه‌ها خالی هستن و بعضی‌هاشون نیستن؟
مامانم می‌گفت وقتی شیوع اتفاق افتاد‏.‏‏.‏‏.‏
مردم شروع کردن به غارت کردن تا اینکه ارتش اینجا رو بست‏.‏‏.‏‏.‏
برای همین چیزهایی که نیست چیزهایی هستن که مردم بیشتر از هر چیزی نیاز داشتن یا‏.‏‏.‏‏.‏
گمونم می‌خواستن‏.‏
درسته‏.‏ خب‏،‏ کفش اسنیکر می‌خواستن‏.‏‏.‏‏.‏
و صابون نمی‌خواستن‏.‏
[فروشگاه بدن]
همین جا وایستا‏.‏
چشم‌هات رو ببند‏.‏
‏-‏ واسه چی؟ ‏-‏ ببند‏.‏
‏-‏ بهم اعتماد داری؟ ‏-‏ ظاهراً جونم رو دادم دستت‏.‏
پس دستت رو بهم بده‏.‏
بیا‏.‏
‫تقریبا رسیدیم.
‫- رسیدیم؟ ‫- گفتم تقریبا دیگه، تقریبا.
‫خیلی‌خب.
‫حالا باز کن.
‫چی شد؟
‫- شوخی نکن. ‫- آره.
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫- نوشیدنی خوردی. ‫- نه.
‫- چرا. ‫- هنوزنخوردم.
‫اذیت نکن دیگه، آشغال.
‫ببینم می‌شه درستش کرد یا نه.
‫وایستا.
‫واقعا برای اینکه فکر می‌کردی می‌تونی ‫اینجا رو آزاد کنی گذاشتی و رفتی؟
‫می‌شه جوری نگی که انگار ‫خیالاتی شده بودم الی؟
‫توی باقی م.ق‌ها چنین کاری کرده بودن.
‫اوضاع رو درست کردن. ‫شده بود عین جهان قبل شیوع.
‫آره، ما هم می‌تونیم چنین کاری کنیم.
‫البته به شرطی که برگردی.
‫ما... عملا آینده‌ی نسل بشریم.
‫می‌تونیم اوضاع رو بهتر کنیم.
‫می‌تونیم شرایط رو اداره کنیم.
‫تو می‌تونی شرایط رو اداره کنی.
‫من ماه دیگه هیفده سالم پر می‌شه.
‫توی هیفده سالگی بهمون مأموریت می‌دن.
‫می‌دونی کوانگ برای چه کاری منصوبم کرده؟
‫مسئول فاضلاب.
‫یعنی موقع بیل زدن به مدفوع ملت ‫نگهبان کارگرها باشم.
‫چنین ارزشی براشون دارم.
‫چرا بهم چیزی نگفته بودی؟
‫نمی‌دونم.
‫صرفاً... ترسیده بودم.
‫بعدش فرار کردم، ‫هر چقدر دورتر موندم،
‫برگشتن برام سخت‌تر شد.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫نه، درک می‌کنم.
‫البته اون زمان هم می‌فهمیدم، ‫باورت می‌شه؟
‫اگه هنوز حرفم برات ارزشی داره، ‫می‌خوام بگم از اون خراب‌شده،
‫فقط دلتنگ تو می‌شدم.
‫ارزشی نداره؟
‫اصلا می‌دونی چیه؟
‫دو تا از عجایب رو دیدیم، ‫سه تای دیگه مونده.
‫البته اگه بخوای ادامه بدیم.
‫آخه الان روی اسب جادویی‌ام ‫که هزار تا لامپ بهش وصله.
‫گمون نکنم بهتر از این بشه پیدا کرد.
‫نکنه اون ماشین زمانه؟
‫بریم ببینیم.
‫می‌تونید عین من باحال باشید؟
‫خفن‌ترین ژستتون رو بگیرید.
‫آهای، باحال بودن مفتکی نیست‌ها.
‫- لطفا پنج دلار توی دستگاه بذارید.
‫اینجا رو باش. دست پر اومدم.
‫قبلا توی این دستگاه بودی؟
‫نه‌خیر احمق جان. ‫منتظر بودم با جنابعالی بیام.
‫- یادتون نره خفن‌ترین ژستتون رو بگیرید. ‫- زودباش خرگوش‌خان.
‫چه ژستی بگیریم؟
‫خوشگل شدید.
‫خیلی‌خب، گوش خرگوشی بذاریم؟
‫- وایستا. ‫- بگید سیب!
‫ژست دیگه‌ای بگیرید.
‫- پشت به همدیگه کنیم؟ ‫- آره.
‫- ترسناک بشیم، ترسناک. ‫- باشه.
‫- عه، آره. ‫- مرسی که بهمون سر زدید.
‫ببینیم چه کردیم.
‫ای بابا.
‫این یکی زیاد بد نشده.
‫اگه خوشت اومده مال خودت.
‫می‌ریم سراغ چهارمین عجایب پاساژ، ‫و امیدوارم براش آماده باشی.
‫چون به قدری خفنه،
‫- که ممکنه کفت ببره. ‫- انتظارم رو نبر بالا دیگه.
‫گوش کن.
‫[مرکز بازی راجا]
‫رایلی...
‫بله؟
‫اینجا قشنگترین جاییه که به عمرم دیدم.
‫- موافقم. ‫- جدی.
‫این برنامه یک پخش اضطراری است!
‫بشقاب پرنده‌هایی از مریخ ‫به کره‌ی زمین هجوم آورده‌اند! ‫[حمله‌ی مریخی‌ها]
‫جونمی.
‫اسب مسابقه‌ای انتخاب کنید.
‫چه باحاله.
‫پول همراهت داری؟
‫نه، اون بدردنخورها رو نمی‌گم. ‫سکه می‌خوام.
‫بدون سکه نمی‌شه بازی کرد.
همه رو دیروز باز کردم
‫یک ساعت کامل وقت گذاشتم ‫تا این رو باز کنم.
‫پسر.
‫- پسر... ‫- می‌دونم.
‫- یا خدا. ‫- حاضری؟ ‫[مورتال کامبت]
‫معلومه.
‫وای خدا.
‫رایدن. جونمی!
‫- ملینا. ‫- ملینا.
‫زمین استخر مردگان!
‫- دور یکم، بجنگید! ‫- وایستا، چطوری بازی کنم؟
‫- دکمه‌ها رو بزن. ‫- اینجا کلی دکمه‌ست.
‫[ملینا در مقابل رایدن]
‫بوم!
‫- با شوک بازی کن. ‫- باشه.
‫خیلی مسخره بردی.
‫ولی یک ضربه هم بهم نزدی. ‫بریم دور دوم؟
‫- دور دوم، بجنگید! ‫- نه!.
‫باشه. شوک استفاده می‌کنم.
‫- حالا شد! ‫- چطوری چنین کاری کردم؟
‫کارش رو تموم کن!
‫دشمن هلاک شد!
‫قبول دارم، خیلی باحال بود.
‫خودم می‌دونم.
‫چند بار بازیش کردی؟
‫البته من... چند باری اومدم اینجا.
‫پس واسه تجربه کردن همه‌اش ‫منتظر من نموندی.
‫- حاضری؟ ‫- دور یکم، بجنگید!
‫- بالأخره که می‌گیرمت. ‫- ای وای.
‫- رمز زدی! ‫- رمز چیه؟ تو بازیت بده.
‫باشه، اینجا رو داشته باش. بوم!
‫بوم!
‫بگیر که اومد.
‫خیلی به موقع مشت زدی. جدی می‌گم.
‫- ایول! زدمت. ‫- داری دهنم رو سرویس می‌کنی.
‫خدایا!
‫- چی کار کنم؟ چی بزنم؟ ‫- خب... عقب، جلو،
‫پایین، جلو، مشت کوتاه.
‫زودباش.
‫بریم عجایب بعدی.
‫داره دیروقت می‌شه.
‫باید زود بیدار شم و تختم رو مرتب کنم.
‫واسه همین...
‫آخه هنوز چند ساعتی وقت داریم.
‫آره، فقط نمی‌خوام دوباره برام دردسر بشه.
‫ولی فردا هم می‌تونم بیام.
‫برات کادو گرفتم‌ها.
‫منم که عاشق کادوئم.
‫- عنکبوت گرفتی؟ ‫- نه.
‫- لباس جدیده؟ ‫- نه.
‫تفنگ آب‌پاشه؟
‫- بهتره. ‫- بهتر از این؟
‫- دایناسور گرفتی؟ ‫- شاید گرفته باشم.
‫اگه دایناسور گرفته باشی ‫دوباره بهترین دوستت می‌شم.
‫جدی؟ دوباره بهترین دوستم می‌شی؟
‫الی، تو همین الآنشم بهترین دوستمی.
‫وایستا، وایستا. ‫[ناچوفروشی عمو ماچو]
‫برام تاکو گرفتی؟
‫باشه، پس تاکو نیست.
‫این مدت اینجا می‌موندی؟
‫اکثر اوقات.
‫«کتاب دوجلدی».
‫شوخی نکن! کتاب جدید داره؟
‫از کجا گیرش آوردی؟
‫«آدم‌خوارها وقتی از کسی ‫کفری می‌شن چی کار می‌کنن؟»
‫- خودت بگو. ‫- «از دستشون بالا میارن!»
‫- بده من، یکی من بگم. ‫- باشه.
‫«یک مثلث به دایره‌ای که احمقه چی می‌گه؟»
‫می‌گه «اصلا تیز نیستی‌ها.»
‫خیلی‌خب.
‫خب، «کامپیوتر بخواد نوشیدنی بخوره چیکار میکنه؟»
‫«اسکرین‌شات می‌زنه به بدن!»
‫- اسکرین‌شات چیه؟ ‫- راستش خودمم نمی‌دونم.
‫خیلی‌خب، بده من.
‫یک لحظه اجازه بده.
‫این رو بگو: ‫«تمساحی که جلیقه پوشیده اسمش چیه؟»
‫تو این‌ها رو درست کردی؟
‫آره الی، بذار سر جاش.
‫واسه کشتن سربازهاست؟
‫این پاساژ رو خودت پیدا نکردی، مگه نه؟
‫مأموریتت اینجاست.
‫محافظ جدید انبارشونی؟
‫از این مهمات نه روی تو، ‫نه حتی نزدیک تو استفاده نمی‌کنن.
‫اجازه نمی‌دم چنین کاری کنن.
‫تو بهشون اجازه نمی‌دی؟
‫عجب، پس خیال کردی به حرفت گوش می‌دن؟
‫ببینیم گوش می‌دن یا نه دیگه.
‫- الی. ‫- اشکال نداره، من رفتم.
‫الی.
‫الی!
‫هیچ‌کدوم این کارهات اصلا برای من نبود.
‫- می‌شه نری؟
‫الی!
‫الی، من دارم می‌رم.
‫قراره برای مأموریت من رو بفرستن ‫منطقه قرنطینه آتلانتا.
‫چون می‌خواستم کنارم باشی ‫ازشون پرسیدم می‌تونی باهام بیای یا نه.
‫- ولی مارلین گفت نمی‌شه. ‫- مارلین کدوم خریه؟
‫مارلین همون خانمیه که کمکم کرد...
‫حالا اینش مهم نیست.
‫الی، من زورم رو زدم.
‫امشب آخرین شبیه که بوستون می‌مونم.
‫واسه چی آوردیم اینجا؟
‫چون می‌خواستم ببینمت.
‫بعد؟
‫بعدم...
‫می‌خواستم ازت خداحافظی کنم.
‫- تصمیم آسونی نیست الی. ‫- خیلیم هست.
‫تصمیمت رو گرفتی.
‫خداحافظ.
‫رایلی.
‫رایلی!
‫غافلگیر شدی.
‫پنجمین مورد عجایب این بود.
‫نگه داشتم آخرش نشونت بدم ‫چون می‌دونستم بیشتر از همه خوشت میاد.
‫گمونم کار احمقانه‌ای بود.
‫- واقعا احمقم. ‫- کتابه رو بده.
‫خلاصه تنهام گذاشتی.
‫منم فکر کردم مردی.
‫کاشف به عمل میاد که زنده‌ای.
‫بعد امشب رو برام می‌سازی،
‫که واقعا شب خفنیه.
‫و دوباره می‌خوای تنهام بذاری.
‫این بار تا ابد.
‫اونم برای ملحق شدن به گروهی ‫که گمونم حتی هدفش رو نمی‌دونی.
‫اشتباه می‌کنم؟
‫من می‌گم تو که نسبت به همه‌چیز درک نداری.
‫درک نمی‌کنی آدم وقتی ‫خانواده‌ای داره چه حسی داره.
‫وقتی آدم احساس تعلقی داره.
‫درسته مدت زیادی پیشم نبودن، ‫ولی حضورشون رو داشتم.
‫بهشون احساس تعلق می‌کردم.
‫و می‌خوام دوباره چنین حسی داشته باشم.
‫شاید کرم‌های شب‌تاب مطابق ‫چیزی که فکر می‌کردم نباشن،
‫ولی بهرحال من رو انتخاب کردن.
‫براشون مهمم.
‫قبل اون‌ها برای من مهم شدی.
‫به خدا حقته بزنم لهت کنم.
‫اگه این‌جوری کمتر ازم بدت میاد پس بزن.
‫حالا از تصمیمت مطمئنی؟
‫تصمیمت برای رفتن رو می‌گم.
‫آره.
‫باشه.
‫منم نمی‌گم همه‌اش آدم رومخ و احمقی بودی.
‫ناسلامتی بهترین دوستمی،
‫معلومه که دلتنگت می‌شم.
‫خب...
‫شبمون که هنوز تموم نشده.
‫یه چیز دیگه نشونت بدم؟
‫حتما
‫آهای.
‫الان با این باید چی کار کنم؟
‫- سرت کن احمق‌جان. ‫- چرا؟
‫البته این آهنگه بده
‫از پیشم نرو.
‫باشه.
‫معذرت می‌خوام.
‫بابت چی؟
‫عه... حالا چی کار کنیم؟
‫تا ببینیم چی می‌شه دیگه.
‫هر موقع گفتم بدو.
‫بدو، بدو، بدو!
‫از روم بلند شو!
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫نه!
‫زودباش، زودباش، زودباش.
‫اکه بازم شکستنی خواستی ‫بگو راهنماییت کنم.
‫حالا چی کار کنیم؟
‫به نظر من که دو تا انتخاب داریم.
‫انتخاب اول:
‫به ساده‌ترین شکل بمیریم.
‫سریع و بدون درد.
‫نه، نه، از انتخاب اول خوشم نمیاد.
‫انتخاب دوم:
‫همچنان ادامه بدیم.
‫چی می‌گی رایلی؟ دیگه تموم شد.
‫تموم می‌شه... ولی هنوز نشده.
‫دیر یا زود عاقبت همه‌مون این می‌شه، ‫غیر اینه؟
‫صرفا بعضی‌هامون... زودتر بهش دچار می‌شن.
‫ولی کنار نمی‌کشیم.
‫حالا می‌خواد...
‫دو دقیقه وقت مونده باشه،
‫یا دو روز.
‫تسلیم نمی‌شیم.
‫نمی‌خوام از خوشی‌مون بگذرم.
‫می‌تونیم اوقات شاعرانه‌ای سپری کنیم و ‫با همدیگه بزنیم به سیم آخر.
‫انتخاب سوممون چیه؟
‫معذرت می‌خوام. ببخشید.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.