‫ویکتور.
‫پاشو ویکتور.
‫تو داری کابوس می‌بینی.
‫مگه کتابم رو نخوندی؟
‫من گفتم آدمو بیدار نکن.
‫از چیزی که به نظر میاد تیزتره.
‫البته... یکم.
‫خوبه.
‫و این کاملا عادیه...
‫که بخوای بیماری رو بکشی که می‌خواد ‫روان‌درمانی رو پیش‌ از موعد ترک کنه.
‫رویات.
‫آشویتز.
‫ویکتور فرانکل اون‌جا دراز کشیده بود ‫و کابوس می‌دید.
‫یادته اون توی کتابش گفته بود ‫که چه کار نکنید؟
‫وقتی توی آشویتز هستی،
‫واقعیت از کابوس بدتره... ‫اونو بیدار نکن.
‫من بیدارش کردم.
‫شاید اون رویا می‌خواد به تو بگه...
‫که روح انسان می‌تونه پیروز بشه.
‫تو باید به کارت ادامه بدی،
‫به روان‌درمانگر بودن تحت هر شرایطی ‫ادامه بده.
‫چطور از اون به چنین چیزی رسیدی؟
‫نمی‌دونم. این توی کتابشه.
‫یا شاید داره به من میگه ‫مثل یه گوسفند نمیر.
‫سم!
‫می‌دونم زوده.
‫ببخشید که بیدارت می‌کنم، ‫اما چیزایی هست...
‫که ما باید در موردش حرف بزنیم.
‫ما باید قبل این‌که بری سر کار حرف بزنیم.
‫لطفا بشین.
‫من فکر نمی‌کنم خوب باشه که تو بری ‫و یه روانشناس جدید رو ببینی.
‫بعضی وقتا این درسته، یه بیمار ‫باید یه نفر جدید رو امتحان کنه.
‫اما بعضی وقتا این نوعی فرار از مشکله.
‫و من فکر می‌کنم که...
‫این اتفاقی هست که این‌جا ‫داره رخ میده.
‫و من فکر می‌کنم که ما ‫پیشرفت خوبی کردیم.
‫تو بیشتر از همیشه داری ‫خودت رو بروز میدی.
‫تو سعی می‌کنی جلوی ‫تکانه‌های خودت رو بگیری،
‫حتی با این‌که ما هنوز چیزی که موثر باشه ‫پیدا نکردیم.
‫می‌دونم همه چیز داره بدتر میشه.
‫این بخشی از فراینده.
‫کلیشه از همین‌جا میاد،
‫اوضاع قبل این‌که بهتر بشن، بدتر میشن.
‫من به جایی رسیدم که بهت اهمیت میدم، سم.
‫مثل همیشه که به مراجعینم اهمیت میدم.
‫من و تو یه رابطه‌ای رو با هم ‫ساختیم.
‫علیرغم این‌که توی وضعیت عجیبی هستیم،
‫حقیقت اینه.
‫روانشناس‌ها و مراجعین احساسات واقعی ‫نسبت به هم پیدا می‌کنن.
‫می‌دونم احساساتی وجود داره، ‫اما...
‫بهت گفتم، این جواب نمیده.
‫و من قراره هفته‌ی بعد ‫آقای بوچلا رو ببینم.
‫با این حال هنوز یه هفته وقت داریم.
‫بذار ببینیم به چی می‌تونیم برسیم، چطوره؟
‫حداقل این‌جوری می‌تونیم تو رو در ‫بهترین حالت ممکن بفرستیم پیش اون.
‫من می‌دونم تو می‌خوای چه کار کنی.
‫البته، من یه انسانم.
‫من نمی‌خوام تو بری ‫سراغ یه روانشناس دیگه...
‫و بعد منو بکشی.
‫سم، تو هر وقتی می‌تونی ‫این اتاق رو ترک کنی،
‫تو به زمین زنجیر نشدی،
‫اما من حرفایی برای گفتن دارم.
‫من می‌خوام به تو در مورد ‫مردی به اسم ویکتور فرانکل بگم.
‫اون در دهه‌ی ۳۰ و ۴۰ توی اتریش ‫یه روانپزشک بود.
‫اون از اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها ‫جون سالم بدر برد،
‫و یه کتاب نوشت به اسم ‫جستجوی انسان به دنبال معنا.
‫و حرف اصلیش این بود که...
‫مردم توی زندگیشون به معنا نیاز دارن،
‫احتمالا بیشتر از هر چیز دیگه‌ای.
‫و فکر می‌کنم این راهی برای تو هست ‫که قدم بعدی رو برداری.
‫خب، عمیق‌ترین جایی که ما بتونیم ‫معنا پیدا کنیم...
‫توی رابطه‌هاست.
‫همه‌ی ما به دوست و روابط عاشقانه ‫و کسایی که بهشون نزدیک باشیم نیاز داریم.
‫برای هر کسی این چیزیه که ‫درون ما رو پر می‌کنه.
‫این چیزیه که زندگی کردن رو خوشایند می‌کنه.
‫و بدون اون، هر کسی می‌تونه ‫به جاهای تاریکی برسه.
‫منظورت کسی مثل مریه.
‫آره، مثلا مری.
‫وقتی من با اون بودم،‌ ‫حس متفاوتی نداشتم.
‫درک می‌کنم، اما تو الان داری تغییر می‌کنی.
‫اگه الان یه دوست داشتی،
‫مطمئنم اوضاع فرق می‌کرد.
‫به دلیلی من...
‫خیلی توی آشنایی با زن‌ها مهارت ندارم.
‫چطور با مری آشنا شدی؟
‫ما با هم به یه دبیرستان می‌رفتیم.
‫ما یه جورایی دوست بودیم.
‫و بعد مادرم برای فیزیوتراپی ‫رفت پیش اون...
‫و اون مچ مامانم رو شکوند.
‫و مامانم بهش شماره‌ی من رو داد.
‫این خوبه.
‫مشخصا وقتی اون با تو تماس گرفت ‫خوب باهاش رفتار کردی.
‫شاید مهارت ارتباطی تو با زن‌ها ‫بهتر از چیزیه که فکر می‌کنی.
‫چه چیزی تو رو جذب مری کرد؟
‫میشه لطفا در مورد مری حرف نزنیم؟
‫چرا؟
‫اون نمی‌خواست زندگی مشترک ما ‫به پایان برسه.
‫اما نمی‌دونست من عاشقش بودم یا نه.
‫عاشق واقعی منظورمه.
‫شاید من بتونم از هارا یه معنایی پیدا کنم.
‫بچه‌مون توی بنگلادش.
‫من و مری بعضی وقتا روی تخت دراز می‌کشیدیم،
‫و اون وانمود می‌کرد ‫که همه‌ی ما با هم هستیم.
‫ما و هارا.
‫این خوب به نظر میاد.
‫اما وقتای دیگه اگه اون چیزی که می‌خواستم ‫بهش بگم رو...
‫درک نمی‌کرد یا باهاش موافق نبود،
‫اون خیلی ناراحت میشد.
‫اون... بهت گفتم که همیشه غر میزد؟
‫اون این‌جوری نبود که...
‫اون چه جوری نبود؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید اون توی زندگیش به اندازه‌ی کافی ‫معنا نداشته.
‫کاش می‌تونستم باهاش ملاقات کنم.
‫چرا؟
‫اگه شما ۲ تا رو با هم ببینم،
‫می‌تونم به این کمک کنم که بفهمیم...
‫این برای تو مسیر درستی هست یا نه.
‫روانشناس‌ها می‌تونن بفهمن که ‫۲ نفر به هم می‌خورن یا نه؟
‫پیش‌بینی کردن این‌که چه نوع زوج‌هایی ‫به هم میخورن سخته.
‫اما بعضی وقتا میشه تا ‫حدود زیادی درست حدس زد...
‫که کدوما بهم نمیخورن.
‫این یکم عجیب به نظر میاد.
‫اما می‌خواستم بدونم راهی هست که بتونم ‫باهاش ملاقات کنم؟
‫منظورم حضوری نیست...
‫تلفنی؟
‫آره، شاید، یا...
‫شاید بتونی اونو برای...
‫شام یا ناهار به طبقه‌ی بالا دعوت کنی.
‫می‌تونی در رو باز بذاری، بلند حرف بزنی.
‫این ایده‌ی خیلی بدیه.
‫آره، آره.
‫یا، می‌دونی...
‫دخترم، برای بچه‌هاش ‫یه دوربین پرستار گرفته.
‫و اون می‌تونه همه چیزایی رو که...
‫اونا توی اتاقشون انجام میدن رو ببینه.
‫شاید بتونی یکی از اونا رو بگیری.
‫و من بتونم تعامل شما دو نفر رو...
‫ببینم و بشنوم.
‫و بعد می‌تونم نظر حرفه‌ایم رو بهت بگم.
‫این‌جوری به نظر میاد که این...
‫صادقانه نیست.
‫معمولا جاسوسی کردن از بقیه ‫کار سالمی نیست،
‫مخصوصا کسی که سعی می‌کنی...
‫یه ارتباط مبنی بر اعتماد ‫رو باهاش کاوش کنی.
‫اما الان شرایط خاصی داریم.
‫مامان؟!
‫میشه بیای پایین؟
‫من مری رو دعوت می‌کنم این‌جا...
‫برای وعده‌ی نیم‌چاشت.
‫چی؟
‫من مری رو برای وعده‌ی نیم‌چاشت ‫دعوت می‌کنم.
‫دکتر استراوس می‌خواد اونو ملاقات کنه، ‫با دوربین پرستار اونو تماشا می‌کنه.
‫من مطمئن نیستم که...
‫می‌خوای مری بیاد این‌جا؟
‫من داشتم به سم می‌گفتم که اون باید ‫روابط بیشتری رو توی زندگیش شکل بده،
‫تا بتونه معنای زندگیش...
‫رو گسترش بده.
‫من فکر می‌کنم چنین ‫معنایی می‌تونه کمک کنه...
‫به عقده‌های مشکل‌سازش.
‫اما... مری؟
‫- نباید یه شخص جدیدی باشه؟ ‫- شاید.
‫اما فکر من اینه که اون در رابطه با مری...
‫تا حد زیادی پیش رفته.
‫و در این مقطع اون یه نیاز شدید داره به...
‫اون میاد.
‫فردا ساعت ۱۰.
‫خب...
‫من همیشه از مری خوشم میومد.
‫تو تا همین‌جاش الیاس رو به کشتن دادی.
‫اون کاملا تقصیر تو نبود.
‫اما اگه سم مری رو خفه کنه.
‫این صددرصد گردن توئه.
‫می‌خوای من چه کار کنم؟
‫من ترمیناتور نیستم.
‫من این چیز چاقومانند رو بهش فرو می‌کنم،
‫بعدش چی؟ اون همین‌جوری روی زمین میمونه ‫و از خونریزی می‌میره؟
‫اگه حتی بتونم یه ضربه‌ی خوب بهش بزنم ‫شانس آوردم.
‫اما وقتی مری طبقه‌ی بالاست، ‫من می‌تونم به اون حمله کنم،
‫و جیغ بزنم تا مری به پلیس زنگ بزنه.
‫این‌که اون راضی به این‌ کار شده ‫یه معجزه‌ست.
‫یه هدیه از طرف خداست.
‫جز این‌که تو فرض می‌کنی وقتی...
‫با تیوپ کرم پات بهش حمله کنی ‫و برای کمک گرفتن جیغ بزنی...
‫مامانش با یه ماهیتابه نمی‌کوبه ‫روی سر مری.
‫درسته، این چیزیه که فرض گرفتم.
‫درخواست کمک از مریم مقدس با مری.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫می‌تونم صداتو بشنوم!
‫وقتی بچه‌های من کوچیک بودن ‫از این چیزا نبود.
‫دکتر استراوس.
‫تو ک....
‫تو احتمالا فکر می‌کنی...
‫چون من به مری اهمیت میدم ‫بهش صدمه نمیزنم.
‫و این حقیقت داره.
‫اما اگه تو کار احمقانه‌ای کرده باشی...
‫و اون بفهمه که تو این پایین بودی...
‫اگه تو وضعیتی ایجاد کنی که من ‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشته باشم، من...
‫سم، تنها هدف من...
‫اینه که این قرار نیم‌چاشت ‫برای تو خوب پیش بره.
‫- چه غذایی براش میاری. ‫- غذای هندی از رستوران ماروتی.
‫مری از غذای هندی خوشش میاد؟
‫نه، نه خیلی.
‫سم، من تو رو تشویق می‌کنم...
‫که به چیزی فکر کنی که اون شاید ‫خوشش بیاد بخوره.
‫تو میزبان هستی،
‫و تو می‌خوای اون بهش خوش بگذره، درسته؟
‫آره.
‫این ایده‌ی خوبیه.
‫من چی بهش بگم؟
‫خب... شما قبلا با هم حرف میزدین، درسته؟
‫آره.
‫مشکلی با نقش بازی کردن نداری؟
‫توی نقش‌بازی کردن تو وضعیتی...
‫که قراره توش قرار بگیری رو تمرین می‌کنی.
‫من می‌تونم نقش مری رو بازی کنم،
‫و ما می‌تونیم یه مکالمه‌ای رو داشته باشیم.
‫مثل یه مکالمه‌ی واقعی؟
‫آره.
‫چطوره که بگی "حالت چطوره؟"
‫حالت چطوره؟
‫چطور... چطور... حالت چطوره؟
‫حالت چطوره؟
‫خوبم، تو چی؟
‫خوبم، خوبم.
‫خوبم، من خیلی خوبم.
‫من خیلی خوبم. میشه من مری باشم؟
‫البته، بله.
‫بیا اینو امتحان کنیم.
‫خیلی خوبه که دوباره می‌بینمت، مری. ‫حالت چطوره؟
‫خوبم، تو چطور؟
‫من بد نیستم.
‫خیلی درگیر کارم هستم.
‫اوضاع سر کار تو چطور پیش میره؟
‫خوبه.
‫من نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫دکتر استراوس.
‫اگه...
‫اگه من و مری بچه‌دار بشیم...
‫اون مثل من میشه؟
‫هیچ کسی نمی‌دونه که بچه‌هاش ‫چطور بار میان، سم.
‫این سالاد والدورف از رستوران میلو هست.
‫اوه... من عاشق اینم.
‫اما لازم نبود برای من یه چیز خاص بگیری.
‫وقتی غذای هندی می‌خوری ‫نفخ معده میگیری.
‫سالاد عالیه.
‫یه یهودی به مرگ محکوم میشه.
‫یه بریتانیایی میگه...
‫نه، اون فرانسویه.
‫یه فرانسوی.
‫یه فرانسوی میگه اونو با گیوتن بکشن.
‫اونم محکوم به مرگ شده بود.
‫همه‌شون... بعد بریتانیاییه...
‫یه بریتانیایی دیگه اون‌جا بود و...
‫بریتانیاییه... که محکوم به مرگ بود...
‫اون می‌خواست بهش شلیک بشه...
‫به سرش، اون میگه...
‫"به من شلیک کنید"
‫برای همین به سرش شلیک می‌کنن.
‫و یهودیه... اونا میگن "چطوری؟"
‫اونا میگن "چطوری؟"
‫و بعد یهودیه میگه "پیری."
‫من الان برمیگردم.
‫بازم چیزی می‌خوای؟
‫نه، میل ندارم. ممنون.
‫من چند چای مختلف دارم.
‫یه کابینت پر چای.
‫اصلا یادم نمیاد که کی اونا رو خریدم.
‫خیلی بد داره پیش میره.
‫من نمی‌دونم چی بگم.
‫من فکر می‌کنم تو بهتره سعی ‫کنی ازش یه سوال بپرسی.
‫یا این‌که اوضاع سر کارش چطور پیش میره ‫یا خانواده‌اش چطوره.
‫خیلی خب.
‫والدینت چطورن، مری؟
‫معمولین، به نظرم.
‫چرا این‌قدر سخته؟
‫این‌جوریه دیگه. برای همه سخته.
‫بابات حالش خوبه؟
‫آره، حالش خوبه.
‫اون دیگه مثل قبل راه نمیره.
‫مامان فکر می‌کنه اون باید چشمش رو عمل کنه.
‫توی سن ما، همه چی...
‫تک تک از کار میفته، اما ‫مطمئنم حالش خوب میشه.
‫آره، اونم میگه "خوب میشم."
‫ولی وسط شام...
‫تو اون دختر رو به کشتن میدی.
‫قدرشو ندونستن آسونه.
‫من سعی می‌کردم بیشتر ورزش کنم.
‫خوب می‌کنی.
‫من باید برگردم بالا.
‫خیلی حوصله‌سربره.
‫تو از ماهی دودی و بیگل خوشت نمیاد؟
‫کاش این‌جوری بود.
‫یه روزی میشه.
‫غذای هندی رو ترجیح میدم.
‫شاید به توصیه‌های بیشتری ‫احتیاج داشته باشم.
‫با اون قرصی که جلوی حمله‌ی قلبی ‫رو می‌گیره آشنایی داری؟
‫کلی آدم هستن...
‫که هر چیزی که می‌خوان میخورن، ‫ورزش نمی‌کنن،
‫و بعد این قرص‌هایی که ‫اسمشون استاتینه رو می‌خورن.
‫شاید این باید نقشه‌ی جانبی من باشه.
‫احتمالا.
‫ولی حمله‌ی قلبی خیلی...
‫منو نمی‌ترسونه.
‫ولی سکته بحثش جداست.
‫فکر نکنم ارثی باشه،
‫اما کسی چه میدونه؟
‫اخیرا اوضاع کارت چطور بوده؟
‫خوب بوده.
‫تو کارولینا رو یادته؟
‫اون حدود ۲ ماه پیش رفت ‫و اونا کسی رو جاش نیاوردن،
‫برای همین من همه‌ی کارا رو می‌کنم.
‫قراره یکی رو جاش بیارن؟
‫هنوز حتی درخواست همکاری ندادن.
‫تو می‌خوای به انجام ‫همه‌ی کارهاش ادامه بدی.
‫این منصفانه نیست.
‫خب، منصفانه...
‫تو حرفمو باور نمی‌کنی، اما...
‫من دلم برای اون مبل راحتیت تنگ شده.
‫آدم روش خیلی راحته.
‫آره.
‫من می‌تونم اونو برگردونم...
‫- اگه می‌خوای. ‫- اوه، نه. عیب نداره.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫من صندلی‌های خوب دیگه‌ای رو دارم، ‫مبل هم هست.
‫اون صندلی مال پدرش بود.
‫پدرم منو خیلی کتک میزد.
‫وقتی بچه بودم.
‫برای همین رفتم روان‌درمانی.
‫اوه...
‫سم.
‫والدین من یه گربه‌ی جدید گرفتن.
‫اون گربه‌ی قبلی، خب... ‫اون پیر نیست...
‫بذار کمکت کنم، بعدش باید برم خونه.
‫نه، عزیزم. بذار من انجامش بدم.
‫کمکم کن، مری، من این پایین ‫زندانی سم هستم!
‫به پلیس زنگ بزن! کمک!
‫خب، بذار تا ماشینت بیام.
‫مری رفت.
‫اون گفت...
‫اون فکر می‌کنه برای کسایی که جدا شدن ‫خوبه که رابطه‌ی دوستانه داشته باشن.
‫و فکر می‌کنه ما باید ‫سالی یه بار این کارو بکنیم.
‫تو چه حسی داری؟
‫مری برنمیگرده پیش من.
‫این باعث میشه چه حسی داشته باشی؟
‫بد.
‫ناراحت‌کننده.
‫این یه اشتباه بود، ‫اومدن اون به این‌جا...
‫چرا مجبورم کردی این‌کارو بکنم؟
‫نه، اشتباه می‌کنی.
‫این یه اشتباه نبود.
‫این برای تو خیلی مهمه.
‫که رابطه‌های معنادار پیدا کنی.
‫این یعنی ریسک کردن و صدمه دیدن.
‫بعد دوباره ریسک کردن و دوباره صدمه دیدن.
‫تا بالاخره روابطی پیدا کنی که جواب میدن.
‫و لازمه‌ی زندگی دقیقا همینه.
‫- من حس خوبی ندارم. ‫- بله، این بخشی از زندگیه.
‫و اون درد به تو یک چیزی رو میگه.
‫تو در یه مسیر اشتباه قرار داشتی.
‫اما حالا که داری خودت رو بهتر می‌شناسی،
‫این به تو میگه که باید کجا بری.
‫من قول میدم.
‫مهم نیست.
‫من هفته‌ی بعد میرم آقای بوچلا رو می‌بینم.
‫می‌خوای بهش چی بگی؟
‫من همون‌ چیزایی که به تو گفتم رو میگم.
‫اما امیدوارم با اون به یه راه حل برسم.
‫می‌دونی...
‫سم، توی روان‌درمانی نمی‌تونی ‫به آدما فشار بیاری.
‫باید بذاری اونا در زمانی ‫که خودشون می‌خوان...
‫به بینش خودشون برسن.
‫با این‌حال، من پیشنهاد می‌کنم...
‫که با آقای بوچلا...
‫به‌طور ویژه در مورد کاری که ‫پدرت باهات انجام داد حرف بزنی.
‫من به تو در مورد پدرم گفتم.
‫این اولین چیزی بود که بهت گفتم.
‫درسته.
‫اما تو برای ارائه‌ی جزئیات دچار مشکل بودی.
‫برات سخت بود که کل قضیه رو به من بگی.
‫و برای این‌که بتونی با آقای بوچلا...
‫یا هر کس دیگه‌ای پیش بری، ‫فکر می‌کنم خیلی مهمه...
‫که سعی کنی
‫به اون خاطرات و اون احساسات‌ عمیق‌تر ‫در مورد پدرت دسترسی پیدا کنی.
‫من مشکلی در مورد دسترسی به خاطرات...
‫یا احساساتم ندارم. ‫من همه چیز رو به یاد میارم.
‫تو فکر می‌کنی من یادم نمیاد؟
‫من همیشه بهش فکر می‌کنم، ‫من به...
‫هر باری که منو زد فکر می‌کنم، ‫به هر باری که به من نگاه کرد فکر می‌کنم،
‫به نحوه‌ی نگاهش فکر می‌کنم، ‫به نفرتش از خودم فکر می‌کنم.
‫یعنی چی...
‫این... سم، اتفاقی که الان داره میفته،
‫احساسی که داری...
‫وقتی اون‌قدری عصبانی ‫میشی که به یه نفر صدمه میزنی،
‫اون نسخه‌ای از اتفاقی هست که ‫همین الان داره میفته.
‫و همون‌طور که در موردش حرف زدیم ‫ریشه‌ی اون پدرته.
‫تو از دست آدمایی که بهشون آسیب میزنی ‫عصبانی نیستی، از پدرت عصبانی هستی.
‫پس فکر می‌کن من به‌خاطر بابام آدم می‌کشم؟
‫میشه گفت به جای اون آدمای دیگه رو می‌کشی.
‫اوه.
‫فهمیدم.
‫این یه نفره به اسم ادموند کمپر.
‫اون کسیه که درکش می‌کنم، ‫تنها کسیه که درکش می‌کنم.
‫اینو تماشا کن.
‫بهار بود، ماه آپریل.
‫۲ ماه بود که من کسی رو ‫نکشته بودم.
‫و من گفتم این اتفاق برای دخترای دیگه‌ای ‫رخ نمیده.
‫این قضیه باید بین من و مادرم بمونه.
‫این یه هفته قبل این‌ بود که من ‫مادرم رو به قتل برسونم.
‫من گفتم یا اون باید بمیره، یا دخترای دیگه ‫باید بمیرن.
‫و اون موقع بود که تصمیم گرفتم ‫که مادرم رو به قتل برسونم.
‫در مورد اون، خودش علنی ‫گفت که این مادرش بود...
‫که در تمام این مدت داشت می‌کشت.
‫و وقتی مادرش رو کشت پایان کار بود.
‫این یه رصد روانشناختی عمیق...
‫از خودش هست. ‫شاید خیلی دقیق باشه.
‫تلفن رو برداشته و خودش رو تحویل داده.
‫اون گفت وقتش رسیده بود که ‫این قتل‌ها به پایان برسه.
‫من از مادرم اومدم بیرون.
‫و با خشم به اون‌جا برگشتم.
‫من سرش رو بریدم.
‫و جسدش رو تحقیر کردم.
‫اون جمجمه‌ی مادرش رو خورد کرد.
‫باید تموم میشد، باید تموم میشد. ‫وقتی مادرم مرد،
‫در اون مقطع این یه ‫فرایند روانپالایانه بود.
‫- من از نظر فیزیکی... ‫- دیدی؟
‫کمپر گفت هر کسی که کشته...
‫داشته مادرش رو بارها ‫می‌کشته، منم همین‌طور.
‫منم در مورد پدرم همین‌طورم.
‫- فکر نمی‌کنم این... ‫- تو کسی بودی که گفتی من مردم رو...
‫به‌جای اون می‌کشم، پس ‫اگه اونو بکشم، همه چی تمومه.
‫من لازم نیست کس دیگه‌ای رو بکشم.
‫- سم. ‫- و اگه فقط یه نفر باشه که...
‫چنین چیزی حقش باشه، اونه.
‫سم!
‫سم، تو نمی‌تونی و نباید پدرت رو بکشی.
‫این خوبه.
‫حس می‌کنم... بالاخره ‫می‌دونم باید چه کار کنم.
‫سم، ما باید به حرف زدن ادامه بدیم.
‫ما باید به حرف زدن ادامه بدیم، سم.
‫من می‌خوام پدرمو بکشم،
‫سرش رو ببرم و جمجمه‌اش رو خورد کنم.
‫شوخی کردم، من نمی‌خوام ‫جمجمه‌ی اونو خورد کنم.