‫کندیس! کندیس؟
‫بیا پایین! همین حالا!
‫سم الان رفت. ‫اون می‌خواد باباشو بکشه.
‫- چی بهش گفتی؟ ‫- اون به این نتیجه رسید...
‫که کشتن پدرش اونو بهتر می‌کنه.
‫حالا این‌طور هست؟
‫خب، نه. این‌طور فکر نمی‌کنم.
‫مطمئنی که چنین کاری جواب نمیده؟
‫کندیس، من درک می‌کنم ‫که این مرد باهات بدرفتاری کرده.
‫اما باید برام مهم باشه ‫چه اتفاقی براش میفته؟
‫خب... بله. بله، یکم.
‫می‌تونم بیام داخل؟
‫گرسنه‌ای؟
‫هیچ کاری از دستت بر نمیاد.
‫من معمولا یه نوشیدنی می‌خورم ‫و سعی می‌کنم آروم باشم.
‫دستشویی؟
‫همین بغله.
‫تو فکر می‌کنی منم یه هیولام.
‫اما نیستم.
‫من شبیه بقیه هستم.
‫وقتی اون... مثل الان میره بیرون...
‫من خیلی ازش می‌ترسم.
‫من خیلی به‌خاطر زندگیش ‫ناراحتم.
‫اما خانواده‌ها... ‫آدمایی که اون چنین بلایی رو سرشون میاره...
‫من توی سرم در موردشون خیالبافی می‌کنم.
‫به نوعی خودمو جای اونا میذارم.
‫من اونا رو نوزادهایی تصور می‌کنم...
‫که مادراشون اونا رو نگه داشتن.
‫پدرانشون روی زمین باهاشون بازی می‌کنن.
‫این آدمای بیچاره.
‫اما به پلیس زنگ نمیزنی؟
‫کندیس... می‌خوای اونا رو ‫از چنین سرنوشتی نجات بدی؟
‫نمی‌تونم.
‫توانش رو ندارم.
‫وای خدا.
‫چرا وقتی بچه بودم این‌قدر ‫منو کتک میزدی؟
‫نمی‌دونم.
‫چه حسی بهت دست می‌داد؟ وقتی که...؟
‫چی؟
‫وقتی همیشه منو میزدی.
‫این چه حسی بهت میداد؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم حس بدی بود.
‫تو بچه‌ی عجیبی بودی.
‫تو نمی‌تونستی از قوانین پیروی کنی، ‫نمی‌تونستی بازی کنی،
‫تو دوستی نداشتی.
‫و مادرت سرش به خوندن کتاب‌هاش ‫گرم بود،
‫به من میگفت تقصیر من بوده ‫که تو این‌جوری شدی.
‫بگذریم، من متاسفم.
‫روانشناسم گفت که تو رو نکشم.
‫و بعد من رفتم.
‫چه حسی داری؟
‫من داشتم اونو خفه می‌کردم ‫و مردنش رو حس می‌کردم،
‫و بعد ولش کردم.
‫حس می‌کردم که نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫اون گفت که متاسفه
‫من خیلی ازش متنفرم...
‫و معمولا این حس باعث میشه ‫بخوام که...
‫برم و...
‫اما من روش بودم، و ازش متنفر بودم.
‫و این بار، اون حس، ‫باعث شد نخوام اون کارو بکنم.
‫من...
‫می‌دونی چرا این کارو نکردم؟
‫چه فرقی بین پدرت...
‫و بقیه‌ی کسایی که بهشون صدمه زدی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫فرق واضحش چی بود؟
‫اون بیشتر از همه به من صدمه زد.
‫خیلی خب، خوبه. دیگه چی؟
‫واضح‌ترین فرق چی هست؟
‫اون پدرمه.
‫درسته.
‫سم، تو روی اون بودی...
‫روی کسی که رفتارهای بدی باهات داشت.
‫اگه تو اونو بکشی، تو هم ‫باهاش رفتار بدی داشتی.
‫درست مثل اون رفتار کردی.
‫مثل اون میشی.
‫تو از اون بخش از وجودش متنفر هستی.
‫تو سعی می‌کنی متفاوت باشی.
‫سعی می‌کنی از اون بخش کریه‌ بابات...
‫که درون توئه خلاص بشی.
‫این که با پدرت مواجه شدی کار درستی بود.
‫اما نیازی نداشتی اونو بکشی.
‫تو نیاز داشتی اونو نکشی.
‫به نتیجه رسیدیم، سم.
‫این پیشرفت بزرگیه،
‫حتی با این‌که کاملا اینو حس نمی‌کنی.
‫این‌که نخواستی پدرت رو بکشی...
‫تو می‌خواستی تغییر کنی.
‫خودت رو ببین. تو تغییر کردی.
‫این چه حسی داره؟
‫خوبه فکر کنم.
‫این دقیقا همون چیزیه که ‫ما خواستیم بهش برسیم.
‫تو جلوی خودت رو گرفتی. ‫این فوق‌العاده‌ست.
‫ممنون.
‫من میرم شام بگیرم.
‫چیز خاصی هست که تو...
‫من الان گرسنه نیستم.
‫من... سم...
‫وقتش رسیده که بذاری برم خونه.
‫تو آماده‌ای.
‫و من نیاز دارم برگردم پیش خانواده‌ام.
‫بعضی وقتا روانشناس‌ها ‫با مراجعینشون...
‫در مورد زندگی خودشون حرف میزنن.
‫چون... خب، همه‌ی ما انسانیم.
‫همه‌ی ما به نوعی درگیریم.
‫برای همین... می‌خوام چند تا چیز رو ‫در مورد من بدونی.
‫تو با پدرت درگیر بودی.
‫و تو به تازگی پیشرفت بزرگی داشتی.
‫من هم با پسرم درگیر هستم.
‫و من باید برگردم پیش اون ‫تا توی رابطه‌ی خودمون پیشرفت داشته باشیم.
‫منم صدمات زیادی به پسرم زدم.
‫می‌دونم مثل اون کارایی نیست که پدر تو کرد.
‫اما، سم... حق آدما نیست که...
‫به‌خاطر کوتاهی کردن بمیرن.
‫هر چه‌قدر هم که زیاد کوتاهی کرده باشن.
‫همه‌ی ما... کوزه‌های شکسته هستیم.
‫من باید برگردم پیش پسرم.
‫من می‌خوام که برای جلسات ‫معمولی بیای منو توی دفترم ببینی،
‫در ابتدا هر روز،
‫اما به زودی می‌تونیم ‫به سه روز در هفته برسیم.
‫من به تو امید زیادی دارم.
‫همچنین می‌خوام
‫در مورد نگرانی کاملا قابل درکت صحبت کنم،
‫که اگه منو ول کنی تو رو لو میدم.
‫به عنوان یه روانشناس، ‫وظیفه‌ی اخلاقی و قانونی منه...
‫که اطلاعات تو رو محرمانه نگه دارم.
‫از جمله...
‫هر جرمی که ممکنه در گذشته انجام داده باشی.
‫فقط تحت شرایطی به مشکل می‌خوریم ‫که بدون هیچ شکی بخوای کسی رو بکشی.
‫و اگه توی آینده در مقطعی...
‫تو میل شدیدی به کشتن پیدا کردی،
‫فکر کردی نمی‌تونی کنترلش کنی،
‫اون موقع هست که ما...
‫برات باید یه آسایشگاه روان‌درمانی ‫پیدا کنیم.
‫اما فکر نمی‌کنم چنین اتفاقی بیفته.
‫من فکر می‌کنم با نکشتن پدرت،
‫تو پیشرفت زیادی رو از خودت نشون دادی...
‫و به احتمال زیاد تغییر دائمی کرده باشی.
‫من خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫من به پیشرفتی که کردی افتخار می‌کنم.
‫و فکر می‌کنم تو به پیشرفت ادامه میدی.
‫من الان برمیگردم.
‫من حرفات رو درک می‌کنم.
‫من بهت فشار می‌آوردم.
‫چون می‌خواستم بهتر بشم.
‫اما روان‌درمانی زمان‌بره.
‫تو گفتی بعضی وقتا سال‌ها طول می‌کشه.
‫برای همین من یه تلویزیون می‌گیرم و...
‫می‌تونم یخچال رو با هر ‫چیزی که بخوای پر کنم.
‫این معجزه‌ست که هر کسی که این‌جوری ‫آسیب دیده...
‫قاتل زنجیره‌ای نشده.
‫چرا نباید بعد چنین رنجی قاتل بشن؟
‫انگار دارن تلاش می‌کنن اونا رو ‫به یه قاتل زنجیره‌ای تبدیل کنن...
‫و همیشه به نتیجه نمیرسن.
‫اون بچه‌ی بیچاره...
‫این همه چیز رو پشت سر گذاشته...
‫اما یه جوری تونست جلوی خودش رو بگیره ‫تا باباش رو نکشه.
‫شاید این روان‌درمانی داره جواب میده.
‫ما می‌دونیم قضیه چیه. ‫اون نیاز به یه پدر جایگزین داره.
‫برای همین می‌خواد تو رو این‌جا ‫برای ده سال آینده نگه داره.
‫اون شاید از طریق حسی درک می‌کنه که ‫شاید دوباره به انجام این‌کار...
‫نیاز پیدا کنه.
‫اون می‌خواد زندگیش رو ‫دوباره و به نوع متفاوتی طی کنه.
‫خب، من ۱۰ سال آینده رو این‌جا ‫نمیمونم.
‫نه، نمیمونی.
‫البته شاید یکم خل باشی.
‫سم؟
‫سم، میشه لطفا از اون‌جا بیای بیرون؟
‫سم، من فکر نمی‌کنم..
‫فکر نمی‌کنم چیزی که دیروز گفتم...
‫گفتنش ضروری بوده باشه.
‫این همیشه برای من مشکل بوده...
‫که بدونم دقیقا چطور ‫باهات ارتباط برقرار کنم.
‫و بدونم که چه حسی دارم.
‫من یه چیزی می‌خوام بگم که شاید ‫شنیدنش برات سخت باشه.
‫و البته این بخشی از فراینده...
‫گفتن حقیقت به طور صادقانه...
‫حتی اگه سخت باشه.
‫تو منو آوردی این پایین...
‫و از من خواستی که درمانت کنم، ‫و کردم.
‫و من دیگه نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫من بیشترین کاری که تونستم رو کردم.
‫و دارم بهت میگم، نظر کارشناسی من اینه...
‫و این رو می‌تونم تقریبا ‫با اطمینان کامل بگم،
‫برای این‌که بهتر شی، باید ‫از نظر فیزیکی جلوی تو...
‫برای عمل کردن بر اساس غرایزت گرفته بشه.
‫این‌که از نظر فیزیکی قادر نباشی ‫به کس دیگه‌ای صدمه بزنی...
‫چیزیه که به تو این آزادی رو میده تا...
‫دل و ذهنت رو درمان کنی.
‫این چیزیه که به تو این فضا رو میده تا ‫آسیبی که پدرت به تو زده رو...
‫درمان کنی.
‫البته تا جای ممکن، سم.
‫چنین دردی هیچ وقت کاملا درمان نمیشه.
‫اما می‌تونی مقداریش رو درمان کنی که ‫بهت اجازه میده زندگی بهتری داشته باشی.
‫سم، من خیلی برای کاری ‫که می‌خوای بکنی احترام قائلم.
‫این کار شجاعانه‌ای هست.
‫توی کل تاریخ افرادی که با چیزی که...
‫تو باهاش درگیر بودی، درگیر بودن...
‫مطمئنم تو از همه‌ی اونا...
‫به‌خاطر تلاش‌هات برای تغییر بالاتری.
‫و...
‫وقتش رسیده که خودت رو تحویل بدی.
‫به پلیس زنگ بزن و خودت رو تحویل بده.
‫من حالا می‌دونم، جدا از هر کاری که ‫با من می‌خوای بکنی،
‫این تنها راه برای تو هست.
‫روان‌درمانی ما تموم شد.
‫تو باید یه انتخابی بکنی.
‫من دارم یه انتخاب می‌کنم، ‫و تو هم باید یه انتخاب بکنی.
‫انتخاب من اینه که دیگه با تو ‫به روان‌درمانی ادامه نمیدم.
‫انتخاب تو اینه که یا می‌تونی ‫خودت رو تحویل بدی...
‫یا می‌تونی این قضیه رو ‫با روش دیگه تموم کنی.
‫من نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫هیچ کدوم رو نمی‌خوام.
‫می‌دونم. اما وقتش رسیده.
‫و من قرار نیست این‌جا ‫مثل یه حیوون خونگی زندگی کنم.
‫می‌دونم که می‌خوای بری خونه...
‫اما... اون آماده نیست.
‫اون آماده نیست.
‫کندیس، این قضیه باید همین‌جا تموم شه.
‫هر اتفاقی که بیفته، ‫نباید چیزی رو ناگفته بذاریم.
‫شنیدن این سخته،
‫و می‌خوام بدونی اینو در حالی میگم،
‫که نه‌تنها به نفع منه...
‫بلکه به صلاح تو و سم هم هست.
‫وقتی اون یه پسر بچه بود ‫و پدرش اونو آزار میداد،
‫تو برای این‌که جلوی چنین چیزی رو بگیری ‫اقدامی نکردی.
‫تو اونو ترک نکردی و یا از کسی کمک نگرفتی.
‫این تقصیر تو نبود، تو ‫نمی‌دونستی چه کار کنی.
‫اما ازش محافظت نکردی.
‫تو از پسرت محافظت نکردی.
‫- اه! چه کار می‌کنی؟ ‫- سم! سم؟!
‫چه کار می‌کنی، دکتر استراوس؟
‫سم،‌ همین حالا بیا پایین!
‫متاسفم که توی چنین شرایطی هستم.
‫من نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫من به تو اهمیت میدم، سم. واقعا اهمیت میدم.
‫اما... نه، نه! نیا جلو!
‫اما اگه تو به پلیس زنگ ‫نزنی من اونو می‌کشم.
‫سم، من...
‫انجامش بده، سم،
‫- وگرنه گلوش رو می‌برم. ‫- سم، خواهش می‌کنم.
‫- دکتر استرواس... ‫- من نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫من نمی‌خوام این کارو بکنم،‌ سم. ‫چیزی که می‌خوام اینه که زنگ بزنی پلیس،
‫و خودت رو تحویل بدی. باید خودتو تحویل بدی!
‫- وگرنه این کارو می‌کنم! ‫- اون واقعا این کارو نمی‌کنه، مامان.
‫اون فقط می‌خواد از این‌جا بره بیرون.
‫این‌طور نیست، سم. زنگ بزن پلیس!
‫من حرفتو باور ندارم...
‫من بلوف نمیزنم،‌ سم!
‫من اونو می‌کشم.
‫تو گفتی نباید این پایین تو حرف ‫هم بپریم!
‫لعنتی، ما اجازه میدیم حرف همو تموم کنیم!
‫تو... تو گفتی من دارم بهتر میشم.
‫من حرفتو باور کردم.
‫من دیشب بهت گفتم. ‫تو نمی‌تونی بهتر بشی...
‫مگر این‌که دیگه از روی غرائزت عمل نکنی.
‫این تنها راه نجات توئه.
‫این تنها راه نجات منه.
‫انتخابت رو بکن.
‫من نمی‌خوام انتخاب کنم.
‫پس مادرت میمیره. ‫و تو منو می‌کشی.
‫من فکر نمی‌کنم تو مردی باشی ‫که بتونی چنین کاری بکنی.
‫آلن؟
‫حالت خوبه؟
‫فقط یه خواب بد دیدم.
‫در مورد وقتی که نبودی؟
‫دقیقا نه.
‫پس چی بود؟
‫۱۰ سال دیگه بهت میگم.
‫وسائلت رو پخش نکن.
‫همه بیاین. وقت شامه.
‫واقعا نمی‌دونم...
‫چطور شمول مربی شده.
‫برو بابا. داو ازش خوشش میاد.
‫نمیشه حقیقت رو از اون مخفی کنی.
‫خیلی در این مورد مطمئن نیستم.
‫مربی شمول کاپیتان...
‫تیم بیسبال....
‫- دانشگاه ماساچوست بود. ‫- آره، می‌دونیم.
‫همه‌ی ما می‌دونیم. حرف منم همینه.
‫ممنون.
‫این کارو نکن! این کارو نکن!
‫این کارو نکن،‌ سم!
‫این کارو نکن! بس کن!
‫نه! نه...
‫نه، نه، نه...
‫اوه، سم.
‫"فرزندان عزیز دکتر استراوس،
‫من این نامه رو می‌نویسم ‫تا به شما اطلاع بدم...
‫که پدر شما مرده.
‫اون خیلی به من کمک کرد.
‫من از اون یاد گرفتم که برای شما ‫یهودیا مهمه که وقتی شخصی می‌میره...
‫جسدش رو داشته باشین. برای همین من ‫جسدش رو جایی گذاشتم که بتونید پیدا کنید.
‫اون ۹ متر پشت درخت‌های...
‫ورودی شمال غربی فینچ ریج پرزرو هست.
‫من نامه‌ای که اون برای شما گذاشته رو ‫ضمیمه می‌کنم."
‫"شوشانا و ازرای عزیز،
‫من هر دوی شما رو خیلی دوست دارم.
‫متاسفم که چنین اتفاقی برای شما ‫و خودم افتاد.
‫اما کاری نمیشه کرد.
‫می‌خوام بدونید که من زجر نکشیدم.
‫و من وقت زیادی برای فکر کردن داشتم.
‫می‌دونید که من از این کار خوشم میاد.
‫هر دوی شما به زندگی من ‫و مادرتون معنا دادین.
‫همه‌ی پدر و مادرها بچه‌هاشون رو ‫دوست دارن،
‫اما هیچ کسی اندازه‌ی ما ‫بچه‌هاشو دوست نداشته.
‫شما فوق‌العاده هستین.
‫من می‌خوام هر دوی شما جوری پیش برین ‫که مرگ من...
‫تاثیری روی زندگیتون نداشته باشه.
‫این رو هم می‌خوام که اختلافاتی ‫که ما با هم داشتیم...
‫رابطه‌ی ما با همدیگه رو تعریف نکنه.
‫شوشانا، من و تو و مادرت ‫مشکلات خودمون رو داشتیم،
‫اما بیشتر این مشکلات آسون و از سر دلواپسی ‫و نگرانی بودن.
‫من بابت این موهبت ازت تشکر می‌کنم."
‫"تو باهوش‌ترین و ‫خارق‌العاده‌ترین زن جوانی هستی...
‫که می‌تونم تصور کنم.
‫در این اوقات سخت، ‫من دائما در مورد تو...
‫و خانواده‌ی زیبات فکر می‌کنم،
‫و این باعث شادی و غرور ‫و تسلی خاطر من میشه."
‫"ازرا،‌ پسر عزیزم،
‫تو توی این دنیا نور روشنی هستی.
‫هر دوی ما می‌دونیم که ‫رابطه‌ی بین تو و من...
‫و مادرت پرتنش بوده.
‫من زمان زیادی رو صرف ‫فکر کردن در مورد هر چیزی...
‫که اتفاق افتاد کردم، ‫و الان متوجه شدم...
‫که موقع رخ دادن اون‌ها نتونستم ‫اونا رو درک کنم.
‫من می‌خوام بدونی که من الان هر چیزی که...
‫به من گفتی رو درک می‌کنم.
‫در بیشتر مواقع حق با تو بود.
‫من قضاوت‌گر بودم، من تو رو ‫به‌خاطر کسی که بودی قبول نکردم،
‫و بدتر از همه، من اجازه دادم مادرت...
‫بابت این سرزنش بشه،
‫در حالی که من هم مثل بقیه مقصر بودم.
‫تازه بیشتر از بقیه هم مقصر بودم.
‫من می‌خوام بدونی که متوجه این شدم ‫و متاسفم."
‫"در کل، من همیشه تو رو دوست داشتم.
‫و می‌خوام بدونی که چه‌قدر...
‫به تو به‌خاطر کسی که هستی ‫و تصمیم‌هایی که گرفتی احترام میذارم.
‫تو یه خانواده‌ی زیبا و ‫یک زندگی زیبا ساختی.
‫تو یه شخص خاص و واقعا فوق‌العاده هستی."
‫البته شاید یکم خل باشی.
‫فکر می‌کنم من واقعا عوض شدم.
‫روان‌درمانی جواب داد.
‫من دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫من دیگه به هیچ کسی صدمه نمیزنم.
‫این حقیقت نداره.
‫تو دوباره انجامش میدی.
‫هر دوی ما اینو می‌دونیم.
‫مامان! میشه بیای این پایین؟!
‫اونو می‌شناختی؟
‫شخصا نه.
‫من همکارانی دارم که شاگرد اون بودن.
‫و من کتابش رو خوندم.
‫من هیچ وقت اون کتاب رو نخوندم.
‫اصلا اون کتابو ندارم.
‫البته فکر می‌کنم قراره...
‫دو سه جعبه از اونا رو به ارث ببرم.
‫فکر می‌کنم یکی از بخش‌هاش در مورد ‫تربیت فرزنده.
‫عجب.
‫فکر کنم باید بخونمش.
‫خب، حالتون چطوره؟
‫اتفاقی که افتاد...
‫من نگران بچه‌هام هستم.
‫و همین‌طور همسرم.
‫و خواهرم.
‫خودت چی؟
‫این سخت بوده، اما من حالم خوبه.
‫می‌خوای یکم بیشتر در مورد خودت ‫به من بگی، ازرا؟
‫من... من مطمئن نیستم که ‫از کجا باید شروع کنم.
‫از هر جایی شروع کنی مشکلی نیست.
‫من...
‫[پایان سریال] ‫[از همراهی شما متشکریم]