‫ها؟ چی شده ساکورا؟
‫گمشو پایین دیگه! ‫دلت درد گرفته؟
‫واقعا خیلی رو داری که ‫مثل اسب داری باهام رفتار میکنی!
‫صبح بخیر کوتوها-چان.
‫مامان بزرگ ساتو!
‫برو پایین دیگه!
‫میخوای از این ارتفاع برم پایین؟ ‫اصلا حواست به بزرگترات نیست ها.
‫خودم میندازمت پایین اصلا!
‫خدای من! اصلا مراعات سرت نمیشه.
‫ها؟ تو که گقتی اینقد لگنت درد میکنه ‫که حتی نمیتونی سر پا وایسی!
‫آخ آخ. لگنم اینقدر درد میکنه ‫که به زور راه میرم.
‫کدوم لگن؟ تو که هیچیت نیست لعنتی!
‫ولی حالا همه‌ی اینا به کنار، ‫تو هنوزم یکی از پسرای فورینی.
‫ممنونم. نجاتم دادی.
‫لعنتی، من رفتم!
‫وایسا ساکورا!
‫تو دیگه چی میخوای؟
‫یه ساندویچ تخم مرغ مَشتی ‫با میوه های فصل! بزن بر بدن!
‫امروز بالاخره روز مراسم ورودیته!
‫ولی مگه عصر شروع نمیشد؟
‫تازه ساعت دهه که.
‫نکنه ذوقشو داری؟
‫به همین خیال باش! ‫اومده بودم بیرون قدم بزنم!
‫اشکالی نداره یکم هیجان زده باشی.
‫آدمای جالبی اونجا هستن.
‫ب-بهت که گفتم، اینجوری نیست!
‫کوتوها-ســــــــان!
‫عه نیری-چانه که. صبح بخیر.
‫صبح بخیر مامان بزرگ ساتو!
‫چجوری شدم کوتوها-سان؟
‫یونیفرم جدید فورینم ‫حسابی بهم میاد، نه؟
‫برچسبشو هنوز نکندی.
‫ها؟ عه آره راست میگی!
‫یعنی چی؟ دستم بهش نمیرسه.
‫چقد خنگم، برچسب شلوارم یادم رفته بود.
‫این یارو هم توی فورینه؟
‫آره. دوتاتون سال اولی اید و یه پایه اید.
‫منظورت از "این یارو" چی بود؟ ‫منم تا حالا این دور ورا ندیده بودمت!
‫واقعا از یه شهر دیگه اومدی؟
‫بله. البته که اصلا مهم نیست از کجا میام.
‫اصلا اون چیه دیگه؟
‫این موها، و اون چشم ها!
‫چیه چشونه؟
‫خیلی استرس داری نه؟ ‫با اینکه سنی نداری ولی حتما خیلی سخت گذشته بهت.
‫ها؟ استرس؟ ا-س-ت-ر-س؟
‫هی!
‫ببخشید ببخشید
‫نیری، این ساکوراست. ‫تازه دیروز به این شهر اومده.
‫و اینم نیری‌ئه.
‫ساکورا.
‫تا حالا ساکورایی از جای دیگه به گوشم نخورده بود.
‫چرا یه ادم بی نام و نشون اومده به این شهر؟ ‫محرمانه ‫منظوری نداره. کلا همینجوریه این.
‫فورین یه دبیرستان معمولی نیست. ‫میدونی دیگه؟
‫اعضای بوفورین کارشون محافظت از مردم اینجاست.
‫اونا از ضعیفا دفاع میکنن و شرور ها رو سر جاشون مینشونن. ‫واقعا که قهرمان های عدالتن.
‫هرکسی که به فورین میاد ‫سال بالایی هامون رو تحسین میکنه،
‫و همشون میخوان توی محافظت ‫از این شهر کمک کنن.
‫همشون خیلی خفنن!
‫و البته که منم یکی از اونام!
‫پس بگو ببینم چرا یه بی نام و نشون ‫که هیچ ارتباطی با این شهر نداشته میخواد به فورین بیاد؟
‫تا به بالاترین جایگاه اونجا برسم.
‫واقعا خیلی خفنه که قهرمان عدالت باشی ‫و از شهر محافظت کنی.
‫مثل اینکه آدمای قوی زیادی اونجا هستن.
‫و فکر کنم اگه بین اونا بهترین بشم، ‫بتونم راضی بشم.
‫هیچوقت نباید چیزایی که ‫نمیتونی انجام بدی رو بگی.
‫چون اگه همچین چیزایی رو بگی...
‫اگه برای این چیزا خیلی تلاش کنی...
‫کچل میشی.
‫دیگه بسه، میریم بیرون حلش میکنیم!
‫اوه!
‫چی شده؟
‫دیر شد که!
‫من دیگه میرم کوتوها-سان!
‫هی وایسا ببینم! ‫صبحونه‌ی همیشگیت رو نمیخوری؟
‫فقط اومده بودم پُز یونیفرم جدیدم رو بدم. ‫گوشِت با من باشه!
‫میخواستم قبل مراسم ورودی ‫سه بار دور شهر گشت بزنم.
‫چون از امروز به بعد، ‫منم قهرمان عدالتم!
‫آخ!
‫دیدی؟ بامزه‌ست نه؟
‫آره بامزه! تا حالا یه همچین پخمه ای ‫که گوش نمیده بقیه چی میگن ندیده بودم!
‫چشه اون؟ چرا اینقد بی دست و پاست؟ ‫یه همچین آدمایی هم وارد فورین میشن؟
‫قهرمان عدالت باید باحال و خفن باشه.
‫عه؟ فکر نمیکردم هیچوقت تو از روی ظاهر ‫کسی رو قضاوت کنی.
‫بازم قهوه میخوای؟
‫درباره‌ی لباساش حرف نمیزنم.
‫آدمایی مثل اون که فقط به تیپشون اهمیت میدن ‫توی دعوا میترسن و فلنگُ میبندن.
‫هیچی از این ضایع تر نیست.
‫خیلی برای خودت حدس میزنی و قضاوت میکنیا.
‫تا حالا چند بار همچین چیزایی رو دیدم.
‫که اینطور.
‫ساکورا
‫میدونی میوه‌ی قهوه چه رنگیه؟
‫قهوه ایِ - قهوه طور؟
‫قرمزه.
‫و مثل گیلاس صافه.
‫اوایل منم فکر میکردم مثل همین دونه هایی ‫که توی شیشه میبینیم باشه.
‫ولی نمیدونستم که اونا فقط دونه‌شونن.
‫وقتی فقط از یه زاویه به چیزی نگاه میکنی ‫نمیتونی شکل واقعیش رو ببینی.
‫آزادی که هرجوری خواستی فکر کنی.
‫ولی فکر نمیکنی برای حدس و قضاوت زود باشه؟
‫دربارش صحبت کن. خوب بهش نگاه کن. ‫سعی کن درکش کنی.
‫وگرنه هیچوقت نمیتونی بفهمی ‫یکی واقعا چجور آدمیه.
‫حداقلش، من که بهت ایمان دارم، ساکورا.
‫پس چرا تو هم اینجوری به ما نگاه نمیکنی؟
‫اون یارو...
‫واقعا دعوا کردنش خوبه؟
‫تنها چیزی که برات مهم بود همینه؟
‫خیابان بازار تونپو
‫آزادی هرجوری خواستی فکر کنی.
‫ولی برای حدس و قضاوت زود نیست؟
‫حالا تو اینا رو میگی، ‫ولی حقیقت همونه که گفتم.
‫هی، پسر جون! نون میخوری؟ ‫تازه‌ی تازه‌ست!
‫ها؟ چرا...
‫چرا؟ شما بچه های فورین همیشه به ما کمک میکنید. ‫منم دوست دارم تا جایی که میتونم جبران کنم!
‫تو همونی که توی دعوای دیروزی بودی!
‫همه داشتن تعریف میکردن که چقدر ‫خوب شد تو اونجا بودی.
‫ا-الان گرسنه نیستم.
‫ها؟ باشه.
‫پس اینا رو ببر و موقع ناهار بخورشون!
‫نونِ ما حتی وقتی یکم بمونه هم باز خوشمزست!
‫مواظب خودت باش!
‫هی پسر. مرسی بابت دیروز.
‫هی پسر! دیروز ترکوندیا!
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫مردم این شهر چه مرگشونه؟
‫با آدمی مثل من دیگه زیادی خوش برخوردن.
‫آدمی مثل من...
‫فکر میکردم که...
‫هیچوقت اینجوری بهم نگاه نمیکنن؟
‫اممم!
‫تو هم از فورینی، نه؟ ‫لطفا کمکم کن!
‫داشتم با اون دختره حرف میزدم فقط.
‫تو چه مرگت بود پریدی وسط؟
‫چون معلوم بود اون دختره راحت نبود!
‫چی؟ اینا رو داری از خودت در میاریا.
‫دور برداشتین و خودتون رو بوفورین و نمیدونم چی ‫صدا میزنین و درباره‌ی محافظت از شهر لاف میزنین.
‫ولی اونی که نیاز به محافظت داره خودتونین.
‫واقعا!
‫هوی، هنوز نگرفتی چی شده؟
‫تو هیچوقت قهرمان نمیشی!
‫برو خونه و تو بغل مامان جونت گریه کن!
‫آره همینه!
‫ببین بچه. دیگه داره اعصابم خورد میشه.
‫حذف و پاکسازی خواهد شد.
‫ها؟ چی؟
‫هرکسی که باعث درد و رنج شود، خرابی به بار آورد و ‫قلب شروری داشته باشد...
‫بدون هیچ استثنائی توسط بوفورین حذف ‫و پاکسازی خواهد شد!
‫فقط توی سریالای قهرمانیه که ‫با گفتن این مزخرفا قوی تر میشی.
‫ول کن دیگه!
‫چه کنه ای هستی!
‫برام مهم نیست که باد شکنی تند بادی چی ای،
‫ولی کسی که حذف میشه خودتی!
‫چرا نجاتم دادی؟
‫داری چه غلطی میکنی؟
‫تو هم جز فورینی؟
‫رفیقت میخواد تنهایی نجاتت بده؟
‫نجات؟ رفیق؟
‫چرت نگو احمق.
‫من فقط از ضعیفایی که ‫فکر میکنن قوی‌ان بدم میاد.
‫حالمو بهم میزنه.
‫چه زری زدی جغله!
‫نمیتونی تنهایی حسابشون رو برسی!
‫باورنکردنیه.
‫چه سریع.
‫ها؟ چقد ضعیف بودین.
‫توی یه چشم به هم زدن...
‫این کیه دیگه؟
‫خیلی ممنون.
‫حتما ناامید شدی.
‫که کسی مثل من هم توی بوفورین هست.
‫اشتباه برداشت نکن. ‫نمیخواستم تو رو نجات بدم.
‫از اینایی که وانمود میکنن و فقط ادا میان همه جا هست.
‫نمیدونم چی باعث شده که به فورین بیای.
‫ولی حداقل خودت بدون ‫از پس چه کارایی بر میای.
‫من...
‫راهنمایی که بودم، ‫هر روز پادویی و نوکری میکردم.
‫کتکم میزدن. و هیچ کاری جز اطاعت کردن ‫از دستم بر نمیومد.
‫و کسی که نجاتم داد...
‫یکی از بچه های فورین بود.
‫کسی که در حالت عادی ازش میترسیدم...
‫یدفعه بنظر فوق العاده اومد.
‫و منم میخواستم شبیه اون باشم.
‫اومدم فورین تا منم قوی و فوق العاده بشم.
‫ولی خیلی رقت انگیزم.
‫آدمایی مثل اون که فقط به تیپشون اهمیت میدن ‫توی دعوا میترسن و فلنگُ میبندن.
‫هیچی ضایع تر از این نیست.
‫بدون هیچ استثنائی توسط بوفورین ‫حذف و پاکسازی خواهند شد!
‫همینجوریش توی دعوا ضعیفی. ‫دیگه حداقل گریه نکن بچه ننه نباشی.
‫اینجوری ضعیف تر بنظر میای.
‫ولی احتمالا اونقدرا هم ضایع نیستی میدونی؟
‫امم، حالت خوبه؟
‫عه آره، من خوبم!
‫علاقه ای نداره ‫نمیدونم بعد از اینکه بازوم رو گرفت ‫چه اتفاقی میفتاد، ‫ولی خوشحالم که تو اونجا بودی.
‫واقعا ازت ممنونم.
‫و از تو هم ممنونم.
‫ساکورا...
‫ساکورا-سان!
‫چیه؟
‫اممم...
‫فوق محرمانه
‫قدت؟ وزنت؟ گروه خونیت؟ سرگرمی هات؟ ‫مهارت هات؟ تایپ دخترایی که خوشت میاد؟
‫یکم از من بلند تری پس میگیم ‫حدودا 169 سانتی.
‫عضله های بیشتر، چربی کمتر، ‫پس میگیم تقریبا 59 کیلویی.
‫سایز پاتم 26 و نیمه، ‫پس احتمالا قدت هم بلند تر میشه.
‫بهم دست نزن چندش! ‫نمیخواد منُ اندازه بگیری!
‫ب-بخشید.
‫جمع کردن اطلاعات کسایی که ‫فکر میکنم خفنن رو دوست دارم.
‫هرکاری میخوای بکن.
‫باشه پس! از نزدیک تحت نظرت میگیرم!
‫و همزمان میتونم این اطراف رو هم نشونت بدم!
‫ها؟ فکر کردی خودم بلد نیستم ‫مدرسه کجاست؟
‫نه منظورم این نبود.
‫شاید توی دعوا به درد نخورم،
‫ولی وقتی پای شهر و مردمی که توش ‫زندگی میکنن بیاد وسط، میتونم خوب راهنماییت کنم.
‫تا بالاترین جایگاه.
‫خب حالا، مدرسه از اینوره!
‫هی، بهم دست نزن! ‫نکشونم بابا!
‫گوش کن چی میگم لعنتی!
‫دبیرستان فورین
‫بوفورین
‫بهتون خوشآمد میگم، سال اولی ها.
‫بابا زود باش بیا بریم دیگه!
‫ببند دهنتو! بعد دعوا گشنم میشه!
‫چقدر نونش خوشمزست!
‫عه نون سابوتنه! ‫نونشون حتی اگه سرد هم بشه خوشمزست!
‫نه نه بیخیال.
‫پاشو بریم دیگه!
‫ساکورا-سان! عجله کن! عجله کن!
‫اگه اینقد دلت میخواد بری خب خودت جلوتر برو.
‫بوفورین
‫خیلی زیادن...
‫ساکورا-سان!
‫اینجا مقر اصلی بوفورینه!
‫خیلی هیجان زده‌م!
‫پس کسایی مثل اون آدما اینجان.
‫ساکورا-سان! پیداش کردم!
‫چی رو پیدا کردی؟
‫لیست اسامی کلاس ها!
‫این علامت چیه دیگه؟
‫بذار ببینم... اوه!
‫ایول! ساکورا-سان، ‫جفتمون توی یه کلاسیم! ‫خیلی خب، خیلی خب.
‫ببینم کی دیگه باهامونه.
‫چی؟ سو-سان؟ کریو-سان؟ ‫و حتی سوگِئورا-سان!
‫میشناسیشون؟
‫نه اصلا! ولی همشون خیلی خفنن!
‫بذار از سو-سان شروع کنم. ‫نه نه نمیخواد!
‫اینقد سر کلاس بندی ها خرذوق نشو.
‫فرقی نمیکنه با کی باشی.
‫د-داری چی میگی ساکورا-سان؟
‫اینکه با کی باشی ‫خیلی مهمه...
‫ها؟ این چیه؟
‫نه امکان نداره.
‫شوخی میکنی؟ ‫چیه چی شده؟
‫از بین اینهمه آدم... ‫با این آدم همکلاسی بشی...
‫چی شد تو که ذوق کرده بودی؟
‫میخوای بعدش بری خونه ـــــ
‫ساکورا-سان، میشه یه قولی بهم بدی؟
‫قول؟
‫لطفا با بچه های کلاس دوست باش.
‫باید لبخند بزنی. لبخند!
‫ها؟ داری مسخره میکنی؟
‫نه نه جدی میگم!
‫گوش کن.
‫اعضای بوفورین جمع شدن ‫تا از این شهر محافظت کنن.
‫فورین ‫و چون تو اصالتا اهل این شهر نیستی، ‫تعجبی نداره اگه بهت مشکوک بشن ‫و بپرسن چرا اومدی اینجا.
‫فکر میکنم مهمه که کاری کنی مردم درکت کنن ‫و بفهمن خطری نداری و دشمن بوفورین نیستی.
‫پس به هر قیمتی که شده...
‫داری چیکار میکنی؟
‫گرم میکنم.
‫چرا؟
‫نمیدونم چجور آدمایی داخلن، ‫برا همین میخوام برای هرچیزی آماده باشم.
‫اصلا گوش دادی چی گفتم؟
‫ساکورا-سان، تو غریبه ای!
‫با یه سوتفاهم کوچیک، این کلاس...
‫نه، کل مدرسه ممکنه دشمنت بشن! ‫اونوقت میخوای چیکار کنی؟
‫برام مهم نیست. چه اهمیتی داره که دشمنم بشن؟
‫من اومدم که بجنگم و به بالاترین جایگاه برسم. ‫میدونی دیگه؟
‫اوه اوه پسر همه زل زدن!
‫آخ آخ درد میکنه! ‫نگاه هاشون مثل چاقو میمونه! درد میکنه!
‫بد نیست.
‫هی.
‫تو باید ساکورا-کن باشی.
‫فرض کن خودمم. ‫تو کدوم خری ای؟
‫چیکار داری میکنی، نکن!
‫ببخشید زود هیجان زده میشه.
‫حالا اینا مهم نیست، شما...
‫چشم بند و گوشواره‌ی منگوله ای دراز...
‫هیچ شکی نیست!
‫من لئوناردو دیکاپریوام.
‫خارجی ای؟ ‫من... اممم...
‫بگو که شوخی میکنی.
‫نه. من ژاپنی ام.
‫نمیدونستم آدم شوخ طبعیه.
‫فکر میکردم خیلی گوشه گیر و سرد باشه.
‫اممم...
‫شما باید سو-سان باشی، نه؟
‫آره. همه اینجوری صدام میزنن.
‫راستی این چشم بند هم یکی از ارواح باستانی چینی رو ‫توی چشم راستم مهر و موم کرده.
‫دلیلش یه حادثه‌ی قدیمی نبوده؟
‫آره. همه اینجوری میگن.
‫یعنی چی؟ اینم که همش داره خالی میبنده.
‫نه، ولی بین سال اولی ها، اون...
‫خب دیگه صحبت درباره‌ی من بسه.
‫بریم سراغ تو ساکورا-کن.
‫اوه این اصلا خوب نیست.
‫پس با کسایی که از خارج از شهر اومدن...
‫مثل منحرفا و تبهکارها رفتار میشه؟
‫احتمالا دیگه راهی برای متوقف کردن این وضع نیست.
‫خیلی دربارت شنیدم! حسابی ترکوندی!
‫ستاره‌ی دعوای دیروزِ بازار تو بودی دیگه، نه؟
‫دیروز؟ خیابون اصلی؟
‫منظورت چیه سو؟ ‫این یارو کیه؟
‫درباره‌ی دعوای دیروز اسپالتیپ ها ‫توی خیابون اصلی شنیدین دیگه؟
‫هیراگی-سان و چند تا دیگه از بچه ها رفتن اونجا.
‫ولی کسی که قبل از اونا اونجا بود ‫و از شهر محافظت میکرد...
‫ساکورا-کن بود!
‫و-واقعا ساکورا-سان؟
‫اوه؟
‫جدی میگی؟
‫شنیده بودم هیراگی-سان رفته و دیگه ‫نگران نبودم چی میشه.
‫منم همینطور.
‫مامان بزرگ منم اونجا بود.
‫میگفت یکی رو دیده که یونیفرم فورین رو پوشیده ‫و نمیشناختتش.
‫میدونستم یکی از خارج شهر داره میاد.
‫ولی خیلی خفنی که هنوز کلاسا شروع نشده شروع کردی!
‫خ-خیلی نزدیکن...
‫ب-برای الان، همین خوبه.
‫ساکورا-سان ایول!
‫مثل اینکه ساکورا-سان رو اشتباهی ‫دشمن خودشون در نظر نگرفتن.
‫مطمئنم اونم همین حس رو داره.
‫ولی چرا از یه شهر دیگه اومدی همچین جایی؟
‫اومدم تا به بالاترین جایگاه برسم.
‫نه نه اشتباه برداشت نکنین!
‫اینجوری نیست که بخواد باهاتون در بیفته ‫و یا باهاتون دعوا کنه.
‫ولی من همینو میخوام.
‫ساکت باش یه دقیقه!
‫ساکورا-سان! تو نمیتونی با اون بجنگی.
‫هیچ شکی نیست که اون خطرناکترین آدم کلاسمون، ‫نه خطرناکترین آدم مدرسست!
‫اون کیوتارو سوگیشیتاست.
‫سوگیشیتا. ‫هی.
‫خوبه از سگای عصبانی خوشم میاد.
‫خوردت میکنم!
‫اوپس. نزدیک بود اون وسط گیر بیفتی ها.
‫بد نبود.
‫از دبیرستان فورین ‫همین انتظار رو داشتم.
‫این شد یچیزی.
‫قهرمان رویاهام
‫ساکورا-سان، تو نباید اون کارو میکردی.
‫چی داری میگی برا خودت؟
‫غذاهایی که از مردم توی بازار گرفتی.
‫قبل دعوا همشون رو پرت کردی.
‫اونا رو انداختم که بیام تو رو نجات بدم ها.
‫اون سر جاش اینم سر جاش.
‫بعدشم، دعوا که تموم شد ‫همشون رو برداشتم و خوردمشون.
‫به طرز عجیبی آدم صادق و بی ریایی هستی ‫ساکورا-سان.