‫عالیه، عالیه. همه‌جا برق‌برقیه!
‫کجاش عالیه آخه؟
‫ولی ساکورا، درست نیست جلوی سوگیشیتا...
‫بگی «بالا مالاها رو هدف کردم.»
‫مرتیکه.
‫سوگیشیتا از وقتی راهنمایی بوده، معمولاً به اینجا سر می‌زده.
‫متوجه علاقه و استعدادش شده‌ان،
‫و اون تنها کسی بود که قبل از دبیرستانی شدن،
‫اجازه‌ی اینو داشت که بگه یکی از اعضای بوفورین‌‍ه.
‫و وفاداریش به رئیس فعلی مدرسه، بیشتر شبیه پرستش‌کردن می‌مونه.
‫تماشاکردن رفتارهای این‌جوریش واسه ما هم یه‌کم سخته.
‫اون به‌شدت روی رئیس‌مون متعصبه.
‫و چون تو گفتی می‌خوای جاشو بگیری، خب...
‫واسه من آتیش‌بیار معرکه نشو! جلوشونو بگیر!
‫عــــه؟ چرا خودتون جلوشونو نمی‌گیرید؟
‫ما نمی‌تونیم!
‫اگه زودتر جلوشونو نگیری، اون پسره‌ی غریبه کشته می‌شه هــا!
‫حیف شد. خطا زدی.
‫فرمودی متعصب؟
‫پس خودت تنهایی نه بلدی فکر کنی ‫و نه بلدی درمورد چیزی تصمیم بگیری؟
‫همچین آدمی که نمی‌تونه منو زمین بزنه.
‫سـ ــ ساکوراسان.
‫آه، آه...
‫یک، دو، سه. صدای میکروفون میاد؟
‫عــــه؟ باید کدوم دکمه رو می‌زدم؟
‫عه؟! روشن شده؟
‫باید زودتر بهم می‌گفتی خـــــب!
‫بهت گفتم!
‫چشونه؟
‫بروبچ! به این مدرسه خوش اومدید!
‫احمق، صداشو کم کن. عین آدم هم حرف بزن.
‫عــه؟ آخه این اولین سخنرانی‌مه.
‫صدای عادیت جوریه که انگار بلندگو قورت دادی. ‫همسایه‌ها ازمون شکایت می‌کنن هــا.
‫چشونه؟ پریدن وسط دعوای مشتی‌مون.
‫چی می‌خوان اینا؟
‫زود باش، بیا ادامه بدیم!
‫چشونه؟ کل کلاس...
‫اون یارو کیه؟
‫خب... برگردیم سر موضوع‌مون.
‫من گنده‌لات بوفورین، اومه‌میا هاجیمه ام.
‫پس این یارو، رئیس فورین‌‍ه.
‫قوی‌ترین آدم توی فورین!
‫عـــــــــــــه....
‫ببخشید. یادم رفت می‌خواستم چی بگم!
‫آه، یادم اومد!
‫شماها...
‫از جوونی‌تون لذت ببرید! جوونی!
‫آخه ماشالا هزار ماشالا اومدید دبیرستان!
‫کلی خاطره‌ی خوب بسازید و یه زندگی پرمعنا داشته باشید!
‫خیلیم خوب می‌شه اگه برید ساحل یا کوه.
‫البته من خودم ساحلو ترجیح می‌دم!
‫آه! والا اگه به جاییم باشه.
‫خیلی‌خب. همه‌مون تابستون باهم می‌ریم ساحل!
‫بریم یخمک بزنیم بر بدن!
‫یخمک؟
‫کجاش عجیب بود؟
‫نه، نه. هیچ‌جاش نبود!
‫سخنان گهربار پروردگار پاک و مطهرِ ‫جناب‌عالی، بنده رو به شدت مشعوف کرد!
‫اووه، الان از سر عادت گفتم «همه‌مون».
‫ولی با این‌همه آدم، مطمئنم یه‌عده هستن که باهم راه نمیان.
‫کلی هم اتفاق می‌افته.
‫حالا هرچی، قطعاً قرار نیست هیچ‌کسایی ‫زارت توی روز اول بزنن به تیپ و تاپ همدیگه!
‫ازتون نمی‌خوام رفیق جینگ همدیگه شید، ولی باهم کنار بیاید؛ باشه؟
‫دماغت رو هــم پـــاک کنی، ‫همه دعواتون رو دیدن ها.
‫چی می‌سُرایی؟ اون ‫بـــود که اول منو زد!
‫بگذریم، حداقل اینو باید بهتون بگم.
‫شما بچه‌ها...
‫باید از شهر محافظت کنید.
‫لقبی که به ما دادن؛ «بوفورین»ـه.
‫این اسم و لقب رو سربلند کنید. ‫از مردم، اولویت‌ها و باورهاشون...
‫از هرچیزی که براتون باارزشه محافظت کنید.
‫این، تنها قانون اینجاست.
‫چــشـــم!
‫همین دیگه! خب، بقیه‌ش با شما!
‫خب، تمومم. بریم یه‌چیزی بزنیم بر بدن!
‫هنوز صدات داره پخش می‌شه!
‫این حس به‌هم‌پیوستگی چیه؟ ‫صرفاً یه مبارزِ قوی بودن، همچین اثری داره؟
‫اومه‌میا... چه‌جور آدمیه؟
‫می‌گم، می‌گم. شما دوتا.
‫نمی‌خواید باهم دوست شید؟
‫آها! به‌هم دست بدید و اعلام آتش‌بس کنید. ‫حسابی روحیه‌ی جوون‌پسندانه توی این حرکته.
‫هـــــا؟!
‫چرا با این یارو؟ ‫بعدشم ما از اولش باهم رفاقتی نداشتیم!
‫حتی هنوز تکلیف دعوا رو هم مشخص نکردیم! ‫تازه خودش بود که اول اومد خِر منو گرفت!
‫ساکوراسان، چرا لپات گل انداختن؟
‫چون اون بالا مالاها رو هدف گرفتی، ‫همچین چیزی باید برات بی‌اهمیت باشه که.
‫سوگیشیتا، به‌نظرت اگه به گوش اومه‌میاسان ‫برسه که به هم‌کلاسیت حمله کردی و زدیش،
‫چه فکری می‌کنه؟
‫می‌خوایم به‌هم دست بدیم؟
‫جدی؟
‫ساکوراسان! زو ــ زود باش دستشو بگیر!
‫فقط باید دستشو بگیرم.
‫قرار نیست بهش مشت بزنم یا دستشو بزنم کنار.
‫دست‌زدن به یکی دیگه فارغ از دعوا...
‫حس عجیبی داره.
‫عالیه، عالیه. ماشالا به قدرتِ جوونی.
‫کجاش عالیه آخه؟
‫گوریلی چیزیه؟
‫ساکوراســـــان!
‫احمقا! چی‌کار می‌کنـ...
‫تو خیلی خفنی! تونستی سوگیشیتا رو بزنی!
‫اون مُشتی که زدی خیلی مَشتی بود!
‫عجب بدن منعطفی داری.
‫به‌خدا که موقع راه‌رفتن هم می‌تونه پُل بزنه.
‫اونو که منم می‌تونم.
‫حالا که فکرشو می‌کنم...
‫از وقتی که اومدم به این شهر، از این‌جور اتفاق‌ها می‌افتن.
‫چی شده؟ ساکتی.
‫نکنه بی‌هوا زدی خفه‌ش کردی؟
‫کدوم خری می‌تونه منو خفه کنه؟
‫بدن انسان‌ها... از چیزی که فکرشو می‌کردم گرم‌تره.
‫هوی، بدبختا!
‫داریم می‌زنیم بیرون! بیرون!
‫ها؟ ما تازه اومدیم سر کلاس.
‫تو کی باشی؟
‫ساکوراسان، اینجا خیلی بالا و پایین داره.
‫اینا دیگه...
‫رفتم رنگ اضافی آوردم.
‫... چی‌ان؟!
‫نیری، رنگ‌زدنت خوبه ها.
‫عه، جدی؟
‫این دیگه چه وضعیت قمر در عقربیه؟
‫چشه؟
‫تازه اومدیم سر کلاس.
‫ببند دهنت رو!
‫اون دهن بی‌صاحابتو گل بگیــــرّ و زود بــــرّو تو حیاط!
‫اگه شماهّـــــــا تنبل بازی در بیارید، دادشّــــــو سر من می‌زنّــــــن!
‫زیادی تشدیدهاش می‌زنه!
‫لنگاتونو تکون بدید!
‫7 دقیقه، 48 ثانیه و 26 صدم ثانیه طول کشید تا بیاید بیرون!
‫حتی بچه‌های مهدکودکی هم سریع‌تر از شماها میان بیرون!
‫صدم ثانیه رو هم می‌شماره؟ چه دقیق‌‍ه.
‫همون یاروی دیروزیه.
‫عه؟ ساکوراسان، می‌شناسیش؟
‫دیروز، وقتی اون دختر کافه‌چی رو نجات دادم...
‫کوتوهاسان رو می‌گی؟
‫دردم گرفت! چی‌کار می‌کـ...
‫بهت گفت به هیچ احد و ناسی نگی که کوتوهاچان اونجا بوده!
‫چندش! ‫تُف‌مالیم نکن!
‫اصلاً تو کتت نمی‌ره نه؟
‫دارن درمورد چی ‫حرف می‌زنن؟
‫منم موندم.
‫بـ ــ بهت گفتم که اگه اون یارو بفهمه کوتوهاچان اونجا بوده،
‫تو بدبختی‌ای می‌افتیم که خر بیار و باقالی بار کن!
‫بگذریم، کوتوهاچان اونجا نبوده!
‫و دیگه درمورد اتفاقات دیروز حرف نزن!
‫وگرنه...
‫من خون بالا میارم.
‫عه؟
‫لعنتی!
‫هیچ نمی‌دونم چرا این‌همه راه پاشدی اومدی تو این شهر.
‫ولی خوردی به پست جایی که یه رهبر خیلی مسخره داره.
‫ساکوراسان، درمورد چی حرف می‌زدید؟
‫هیچی.
‫عـــه؟ پس چه‌جور آدمی بود؟
‫الکی اعصابش خورد شد، بعد دردش ‫گرفت و گاس 10 انداخت بالا. آدم عجیبیه.
‫گاس 10؟ قرص معده؟
‫چرا داری اونو هم می‌نویسی؟
‫می‌پرسی چرا؟
‫هیراگیسان، یکی از چهار پادشاه این مدرسه یعنی بوفورین‌‍ه.
‫چهار پادشاه؟
‫رأس بوفورین که اومه‌میاسانه.
‫زیردستِ اونم چهار پادشاهن.
‫هرکدوم از اونا حکمِ کاپیتان‌های ‫شعبه‌های یکسانِ پایه‌های مختلف رو دارن.
‫پس چون ما شعبه یک هستیم، توی تیم یک‌ایم؟
‫اوه، نه.
‫اسم بوفورین از چهار پادشاه بهشتی گرفته ‫شده و کلاس‌های شعبه الف به‌ترتیبِ پایه می‌شن...
‫تیم تامون، تیم جیکوکو، تیم زوجو و تیم کوموکو.
‫ما توی تیم تامون‌ایم.
‫چهار یا پنج‌تا گروه شید.
‫با هر گروه یه سال‌دومی یا سومی می‌ره که بهشون نظارت کنه.
‫اونا رهبری‌تون می‌کنن. درست‌وحسابی دستورهاشونو اجرا کنید.
‫خیلی‌خب، راه بیفتید دیگه.
‫راه بیفتیم؟ کجا؟ چی‌کار کنیم؟
‫می‌ریم توی شهر گشت بزنیم.
‫گشت‌زنی خوبه...
‫ولی چرا باید با این یارو باشم؟
‫یه‌کم پیش گفتم که... اومه‌میا بهم گفته چشمم به شما دوتا باشه.
‫شما دوتا با من میاید. اومه‌میا امر کرده.
‫شما دوتا مگه همین الانشم نزدید به تیپ و تاپ هم؟
‫نزدیم. این یارو یهویی اومد بزنتم منم زدم تو پوزش
‫فاقد اهمیت‌اید. موقع راه‌رفتن از همدیگه فاصله بگیرید!
‫عین سنسه‌های مهدکودکه.
‫حالا شدم مربی؟
‫حالا درسته که گفتی گشت‌زنی، ‫ولی فقط داریم ول می‌چرخیما.
‫اگه قراره از شهر محافظت کنیم،
‫بهتر نیست بگردیم دنبال اونایی که ‫می‌خوان شَر به پا کنن و دخل اونا رو بیاریم؟
‫مردک احمق.
‫اونکه دیگه اسمش محافظت نیست. ‫بهش می‌گن شبیخون‌زدن.
‫همین ول‌چرخیدن ما واسه خودش معنا و مفهوم داره.
‫همین راه‌رفتن ما توی شهر با یونیفرم‌مون، ‫خیلی از تیمای کوچیک رو دور نگه داشته.
‫دعواهای ما، دعوا برای محافظت از بقیه‌ست.
‫لازم نکرده حرکت اولو بزنیم.
‫چی می‌گی واسه خودت؟ ‫حوصله‌م سر رفت.
‫اگه فقط با دعواکردن عشق ‫می‌کنی؛ خودتی که حوصله‌سربری.
‫اوی، ننه‌جون!
‫خطرناکه! بس کن!
‫بیاید ببینم!
‫قربون دست‌تون.
‫هی روشون رنگ می‌مالیم ولی باز طراحی می‌کنن.
‫البته جدیداً کمتر از این‌کارا می‌کنن.
‫نفرمائید.
‫این چیه دیگه؟
‫اینم یکی از کارهای بوفورین‌‍ه.
‫اوی، عموجون، کار این‌طرف تمومه.
‫آی، قربونتون برم من.
‫حالا اینا رو بگیرید.
‫دست شما بی‌بلا!
‫مرسی بچه‌ها!
‫فقط موقع دعوا عشق می‌کنی؟
‫البته می‌فهمم منظورت چیه.
‫ما هم قبلاً همین‌جوری بودیم.
‫ولی... چند کلوم حرف‌زدن با بقیه، ‫نیازداشتن بهت و بالعکس...
‫این چیزا هم باحالن و باهاشون عشق می‌کنیم.
‫پس یه رستوران اون تَه‌مَها هست.
‫سگ؟
‫چه سگ زشتیه.
‫وایسا، ســـاکوراسان!
‫همچین حرفایی رو نزن!
‫ما که نمی‌دونیم اون آدما کجا قایم شدن!
‫اون آدما؟
‫اینجا مرز بینِ اراضی بوفورین و یه تیم دیگه‌ست.
‫هیچ‌جوره نباید اون‌طرف این ریل‌ها، دردسری درست کنی.
‫درست عین کشورها که قوانین خاص ‫خودشونو دارن، قوانین ما هم خیلی مهمن.
‫به تیمی که صاحب محدوده‌ی جلومونه می‌گن...
‫فدایی‌های راه قدرت، شیشیتورن.
‫فدایی‌های راه قدرت.
‫خوبه. از این چیزا خوشم میاد.
‫وایسا مردک!
‫یونیفرم راهنماییِ سان؟
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟ زود باش با این‌طرف!
‫آه، پشت سرش!
‫اون ژاکت‌های نارنجی بیسبال... ‫شیشیتورن!
‫لعنتی، نمی‌تونه بیاد این‌طرف ریل!
‫اوی، بوزینه. سر راهمی.
‫چی‌کار کردید؟
‫تـ ــ توی اراضی دشمنیم و خودمون اول شروع کردیم.
‫چی میگی؟ ‫اگه این بچه یکی از ماست...
‫اونا اول شروع کردن.
‫چی...
‫چــی...
‫چی‌کار دارید می‌کنید احمقا؟
‫بقیه‌ش با من. تو برو اونجا.
‫گوش بده!
‫آه، آه. چی‌کار می‌کنید؟
‫مرض بگیره. کامل بیهوشه که.
‫با یه ضربه زرتت قمصور شد؟ خز.
‫اینا چه مرگشونه؟ ‫مگه باهم رفیق نیستن؟
‫چیه، چیه؟
‫چه خبره؟
‫یه‌آن ژاکت‌های خودمونو دیدم...
‫واسه همین دنبالتون اومدم.
‫بین این‌همه آدم، اون پاشده اومده...
‫دومین فرد مسئول توی شیشیتورن، توگامه جو!
‫چرا بچه‌های فورین اینجان؟
‫ساروواتاری؟ چت شده؟
‫این دیگه چشه؟
‫این یارو دنبال یکی از بچه‌های ما بود.
‫اوه، تویی که هیراگی.
‫یـــــاهـــــو!
‫این یارو... ‫این‌قدر کاراش لاک‌پشتیه که داره می‌ره رو مخم.
‫پس این...
‫کار اوناست؟
‫این یارو از اون کله‌خرهاشه.
‫مرتیکه، مسخره‌بازی بسه!
‫قوانین می‌گن نباید پا بذاریم توی منطقه‌های همدیگه!
‫این‌طرف ریل‌ها، محدوده‌ی شیشیتورن‌‍ه!
‫نبینم توی زمین‌های ما واسه خودتون ول بچـ...
‫زمین‌های «ما»؟
‫تو باختی، مگه نه؟
‫که یعنی... تو ضعیفی.
‫و اینو خودتم می‌دونی دیگه؟
‫که آدمای ضعیف...
‫بس کن!
‫چیه؟
‫مال تیم خودته... ‫مگه طرف شما نیست؟
‫ها؟
‫کیو می‌گی؟
‫این یارو؟ نه بابا.
‫اون باخت.
‫باختن هم یعنی تو ضعیفی.
‫آدمای ضعیف...
‫به شیشیتورن تعلق ندارن.
‫ایـ ــ این چیه دیگه؟
‫شایعات رو شنیده بودم ولی خدایی حسِ ‫خوبی از بودن کنار اینا نمی‌شه گرفت.
‫چه خز.
‫فدایی‌های راه قدرت؟ ‫لعنت به این جفنگیات‌تون.
‫ترتیب یه آدم ضعیف رو می‌دی و اسمشو می‌ذاری قدرت؟
‫منو باش که فکر می‌کردم این یارو جالب‌انگیزه.
‫بدجوری ناامید شدم.
‫که فرمودی ناامید شدی؟
‫می‌گما، شنیدی چی گفت؟ ‫بکشمش؟ بزنم بکشمش؟
‫اوه، خبری نیست.
‫راستی،‌ تو...
‫عجب کله‌ای داریا. ‫عین اوتلو می‌مونه.
‫ها؟ الان باید بگی؟!
‫ولی، خیلی سریع حرف می‌زنی.
‫هــــا؟ خودتی که خیلی آروم حرف می‌زنی.
‫آه، دیدی؟
‫این‌قدر کم می‌شنُفم چی می‌گی که...
‫اعصابمو خط‌خطی می‌کنه.
‫خــب، مشخص شد.
‫جوری می‌گیرم می‌زنمت که بشی یه تیکه گوشت خونی.
‫قیافه‌ی تو رو... یادم می‌مونه.
‫تا بعد، اوتلو.
‫اوتلو خر کیه؟
‫شما دوتا! آخه چه غلطی کردید؟!
‫الان یه دعوای حسابی راه میفته!
‫جنگ! جنگ می‌شه!
‫باشه، باشه، نیری. ‫یه‌ذره آروم بگیر.
‫من یه‌کم دیر اومدم کمک‌تون.
‫ولی خب با توجه به اون، خدا رو شکر که نیومدم.
‫هیراگیسان، باید طبق دُز مصرفی توی بروشور پیش بری.
‫اصلاً اول از همه اگه ساکوراسان آخرش اونو تحریک نمی‌کرد،
‫می‌تونستیم از زیر قضیه‌ی مشت و اینا هم قسر در بریم.
‫توگامه همچین آدم آسون‌گیری نیست.
‫حتی بین بچه‌های شیشیتورن هم، خیلی قلمروطلبه.
‫اصلاً نمی‌شه قسر در رفت.
‫جدی؟
‫کاریه که شده. چاره‌ای نیست.
‫تازه، من باید اول یه حرکتی می‌زدم. ‫شرمنده.
‫فعلاً بیاید برگردیم مدرسه.
‫بچه‌ی راهنماییِ سان...
‫ساساکی ام.
‫ساساکی،‌ تو هم باهامون بیا.
‫همه‌چیو به اومه‌میا بگو.
‫این‌قدر بدش میاد همه‌چیو به اومه‌میا بگه؟
‫وقتی حرفاشو پشت میکروفون شنیدم، ‫با خودم گفتم از اون آدمای آرومه.
‫اومه‌میا.
‫یعنی چه‌جور آدمیه؟
‫چی...
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫اووووه!
‫خـ ــ خفنه!
‫اومه‌میا!
‫رئیس فورین... ‫قوی‌ترین آدم مدرسه...
‫اوووه، هیراگی! یه نگاه بنداز.
‫بادمجون‌ها و فلفل دلمه‌ای‌ها صحیح و سالمن!
‫همه‌مون تابستون بریم یه منقل به پا کنیم!
‫عین بچه‌های ابتداییه.
‫قوی‌ترین آدم...
مردی که در رأس می‌ایستد
‫بگذریم،‌ می‌خوای میز معلم رو چی‌کارش کنی ساکوراسان؟
‫چرا از من می‌پرسی؟ کار من نبود که!
‫ولی همه‌ش واسه این بود که ‫تو سوگیشیتاسان رو آتیشی کردی.
‫تو... طرف کی‌ای؟ ‫به اونم بگو!
‫اوی، سوگیشیتا!
‫اوی!
‫اون یارو... خودشو زده به خواب!