‫بچه‌ها، مرسی که اومدین! ‫بهتون خوش گذشت؟
‫چه خبره؟
‫نـ ــ نمی‌دونم.
‫الحق که خیلی آدم باحالی‌ای، اومه-چان!
‫خب، امروز تموم شد رفت پی کارش!
‫مرخصین! مرخصین!
‫می‌گم، این اطراف جایی غذای بیرون‌بر دارن؟
‫ها؟ چرا؟
‫«چرا»؟
‫برای جشن بعدِ دعوا دیگه.
‫چه خبره...
‫چرا بیرون جشنو گرفتیم؟
‫این‌طور مهمونی‌ها رو باید بیرون بگیریم.
‫اینجا دقیقاً چه خبره؟
‫وای!
‫همه چه خوشمزه‌ن.
‫الحق که از غذاهای محله‌ی غذا ‌فروشا کمتر از این انتظار نمی‌ره!
‫خیلی‌خب، بزنیم به بدن!
‫خوشمزه‌ست!
‫همه‌شون خیلی خوشمزه‌ن!
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫وایسا، لیمو هم داریم!
‫منگل، رو همه‌ش نریز.
‫چـ ـ چه خوب می‌تونن توی این شرایط غذا بخورن.
‫همینو بگو.
‫عه، سو-سان تو هم موافقی؟ خدا رو شکر.
‫آه، من الان رژیمم.
‫رژیمی؟
‫این یارو چشه؟
‫چطور می‌تونه با کسی که تا الان داشت دعوا می‌کرد غذا بخوره؟
‫اصلاً...
‫می‌شه اسم اونو گذاشت دعوا؟
‫چطور می‌تونه این کارا رو بکنه؟
‫من که عمراً...
‫چی شده توگامه؟
‫لب به غذا نزدی.
‫عذر می‌خوام.
‫کل این اتفاق تقصیر من بود.
‫اینکه شیشیتورن چطور فاسد شد.
‫حمله‌ی دیروز و همه‌ی جریانات امروز...
‫همه‌شون.
‫واقعاً بابت همه‌چیز عذر می‌خوام.
‫کامه-چان، اینو من باید...
‫شنیدی که چی گفت. ساکورا چی‌کار می‌کنی؟
‫تو تصمیم بگیر.
‫هر تنبیهی رو قبول می‌کنم.
‫تنها کار درست برای من همینه.
‫هرطور شده... باید یه آدم خیلی خفن بشی!
‫حق نداری دیگه از این کارای خز بکنی!
‫حالیته؟
‫قول می‌دم.
‫خب دیگه، تموم شد رفت پی کارش.
‫اوه، این چیه؟
‫بیدمشک سوخاری.
‫اومه-چان، تو چطوری با وجودی که رئیسی ‫یه‌طوری هستی انگار خیلی بهت خوش می‌گذره؟
‫من... عاشق غذا خوردنم.
‫منم عاشق غذا خوردنم.
‫من عاشق کاری‌ام! تو چی اومه-چان؟
‫من بیشتر طرف املت برنجی‌ام.
‫اما بیشتر از غذا خوردن،
‫اینو دوست دارم که آدما رو دور هم ‫جمع کنم و موقع غذا خوردن بزم بگیرم.
‫درمورد چیزای مختلف حرف بزنیم، مثل احمقا بخندیم...
‫این‌طوری اتفاقای بدی که توی زندگیت می‌افته پاک یادت می‌ره.
‫اون‌طور لحظه‌ها رو... بیشتر از هرچیزی می‌خوام.
‫برای همین الان داره حسابی بهم خوش می‌گذره.
‫و این هیچ ربطی به اینکه من رئیسم نداره.
‫راست می‌گی... همینه.
‫الان یادم اومد... روزایی قبل از رئیس شدنمو.
‫وقتی همه می‌خندیدن و بهم خیلی خوش می‌گذشت.
‫ولی اون‌موقع متوجه نبودم.
‫خیال می‌کردم اگه اون بالای بالا باشم خیلی بهم خوش می‌گذره.
‫چرا... نفهمیدم؟
‫عموماً، آدما وقتی نفس می‌کشن نمی‌گن «ممنون اکسیژن».
‫یعنی اینکه...
‫چیزای سرگرم‌کننده درست جلوی چشمات بودن، ‫این‌قدر برات عادی بوده که متوجه‌شون نبودی.
‫درستش اینه قبل از اینکه از دستشون بدی، متوجه‌شون بشی.
‫واقعاً... خدا رو شکر.
‫می‌شه یه چیز دیگه ازت بپرسم؟
‫اومه-چان، تو که از این چیزا خوب سر در میاری.
‫پس برای چی رئیس شدی؟
‫چون می‌خوام موقع غذا خوردن با همه خوش بگذرونم.
‫تا وقتی همه خوشحال باشن و خنده‌شون به‌راه باشه،
‫منم می‌تونم کیف غذا خوردنمو ببرم.
‫و وقتی به این فکر کردم که توی این شهر ‫چی‌کار می‌تونم بکنم تا بتونم به این کار ادامه بدم،
‫فقط با رئیس فورین شدن، ممکن بود.
‫همین.
‫قصدم رسیدن به اینجا نبود.
‫کارهایی بود که می‌خواستم با رئیس بودن انجام بدم.
‫اگه یه راه دیگه برای انجامش بود، ‫ شایدم اون راهو انتخاب می‌کردم.
‫اما اگه می‌کردم، اون‌وقت دیگه نمی‌تونستم ‫اینجا باهاتون غذا بخورم و اختلاط کنم.
‫اومه-چان، تو واقعاً عجب آدمی هستی.
‫این‌همه چیز درمورد خودت می‌دونستی و رئیس شدی.
‫نه بابا، من که رئیس نشدم.
‫بقیه اجازه‌شو دادن.
‫تنهایی که نمی‌تونی بالا مالاها رو بگیری، واردی که؟
‫منم فقط به‌خاطر این تونستم برسم ‫این بالا چون بقیه بلندم کردن.
‫چون بقیه تونستن کاری که می‌خوام ‫بکنم رو درک کنن و کمکم کردن.
‫برای همین وقتی رسیدم اینجا بهش فکر کردم.
‫آرزوهام دیگه فقط آرزوهای خودم نیستن.
‫برای همین، برای برآورده‌شدن اون آرزوها،
‫مهم نیست چه مانعی، چقدر غیرمعقول یا غیرمنطقی باشه.
‫من... عمراً باخت تو کارم نیست.
‫اومه-چان، بار دنیا روی شونه‌هاته.
‫جون ندارن... مشت‌هات.
‫دلیلشو نمی‌فهمی؟
‫واسه اینکه برای هیچ و پوچ می‌جنگی.
‫چوجی.
‫آه.
‫پس واسه همین... مشتام جون نداشتن.
‫عمراً نمی‌تونستم ببرم!
‫تا بعد. بازم بیاین باهم وقت بگذرونیم.
‫غذاهای اینجا حرف ندارن، ولی ما هم ‫سمت خودمون چیزای محشری داریم.
‫واقعاً؟
‫آره بابا.
‫کاش یه چیزی با خودم آورده بودم.
‫اوه!
‫یادم رفته بود از نونوایی کاکتوس با خودم نون گوشتی آوردم.
‫می‌خوری؟ نونشون حتی وقتی سرد شده هم خوشمزه‌ست.
‫نه خب، اون دیگه فقط سرد نشده.
‫ممنونم.
‫دفعه‌ی دیگه، داغِ از تنور دراومده بخور!
‫اوهوم!
‫می‌بینمتون!
‫می‌بینمت!
‫رفتن.
‫اوهوم.
‫می‌گم، کامه-چان.
‫من... دیگه فهمیدم.
‫کاری که من کردم... چیزی نیست که با یه ‫عذرخواهی خشک و خالی درست بشه.
‫اوهوم.
‫ولی بازم، نمی‌دونم باید چی‌کار کنم. ‫و حتی نمی‌دونم چی‌کار می‌تونم بکنم.
‫ولی بازم من... من...
‫به همه‌تون نیاز دارم.
‫پس...
‫منم همینم.
‫کاری که من کردمم دود نمی‌شه بره هوا.
‫منم می‌خوام یه‌طوری جبران کنم.
‫ولی بعد از اینکه عذرخواهی کردم، ‫نمی‌دونم باید چی‌کار کنم.
‫ولی برای همینم که شده...
‫باید با موقعیت روبه‌رو شم.
‫این دفعه بیا باهم... دنبال جواب بگردیم.
‫آره.
‫چیه؟
‫این‌همه بلا سرش اومده، ولی هنوزم نون گوشتیه.
‫خوشمزه‌ست.
‫یعنی داغ و تازه‌ش چطوریه؟
‫ها؟ بازم بارون؟
‫راست می‌گیا... چه عجیب.
‫خورشیده تازه داشت دوباره می‌تابید.
‫خوش برگشتی.
‫چیه، ساساکی؟ کل مدت منتظر ما بودی؟
‫چـ ــ چیزه.
‫بهت که گفتم بسپریش به ما.
‫دیگه تموم شده.
‫واقعاً...
‫ازتون ممنونم.
‫ما برگشتیم!
‫خوش اومـ...
‫وایسا،‌ چی؟ به همین زودی بهش فیصله دادین؟
‫شیشیتورن هنوز عین قبل ‫همین حوالی می‌پلکن؟ ‫کــــوتـــوهـــا! ‫ما برگشتیم!
‫الان دیگه باهاشون دوستیم.
‫هردفعه که دعواهاتون از اون بداشه.
‫حالتون خوبه؟
‫اینکه چیزی نیست.
‫تو سر و وضعت خیلی خوبه.
‫من از اون آدمایی‌ام که خیلی عرق نمی‌کنم.
‫ساکورا، تو هم که درب‌وداغونی.
‫خوش برگشتی.
‫چون تو... تنهایی.
‫منم فقط به‌خاطر این تونستم برسم ‫این بالا چون بقیه بلندم کردن.
‫چون بقیه تونستن کاری که می‌خوام ‫بکنم رو درک کنن و کمکم کردن.
‫ساکورا-سان، چی شده؟
‫داشتیم برمی‌گشتیم هم کلاً ساکت بودی.
‫من می‌رم خونه.
‫عــه؟ ساکورا-سان، چی شده؟
‫وایسا، وایسا!
‫چـ ــ چته...
‫امروز رو نباید فراموش کنیم واسه همین جشن می‌گیریم!
‫کوتوها! واسه‌مون قهوه‌ی مخصوص بیار!
‫ارزش جشن‌گرفتن نداره!
‫تو موقع دعوات یه مکالمه داشتی، ‫واسه همین امروز، جشن یادبودِ مکالمه‌ست!
‫هـــا؟ داری چی میگی که من حالیم نمی‌شه؟
‫جشن یادبود مکالمه چیه؟
‫فکر کنم عین جشن یادبود سالاده!
‫اگه می‌خوای ‫جشن بگیری بفرمـ... ‫من...
‫می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫فکر می‌کردم تک و تنها می‌تونم بالادستی بشم.
‫فکر می‌کردم قوی‌ترین آدم، بالادستیه.
‫ولی انگار اوضاع این‌جوری نیست.
‫خب، چطور بود؟
‫مکالمه‌ت با توگامه رو می‌گم.
‫نه. دارم می‌گم که باهاش مکالمه‌ای نداشتم.
‫صدای مشتام و چیزای دیگه رو نمی‌شنیدم.
‫اوه، گرفتم. ‫پس این‌طوری تعبیرش کردی.
‫ساکورا-کن، چه رمانتیک تشریف داری.
‫ساکورا-سان، ماشالا هزار ماشالا.
‫چتونه شماها؟ نخندین!
‫وای، شرمنده. درست بهت توضیح ندادم.
‫عجب بچه‌ی صاف‌وصادقی‌ای.
‫ولی درمورد تلپاتی که حرف نمی‌زدم.
‫حتی منم صداها رو نمی‌شنوم.
‫وقتی گفتم مشت‌ها یه زبان هستن، ‫منظورم زبون رایج یه مملکت نبود.
‫منظورم این بود؛ راهیه که باهاش چیزی ‫رو بیان کنی، یا چیزی که بیان شده رو قبول کنی.
‫و مشت‌ها از زبان قدیمی‌ترین. ‫یه راه و وسیله‌ی ابتدایی‌ان.
‫واسه همین به‌نظرم چیزی که بیان می‌شه هم می‌تونه اولیه باشه.
‫اولیه؟
‫مثلاً؛‌ اگه از کسی خوشت بیاد یا بدت بیاد.
‫چشمام!
‫بابا، وایسا سوگیشیتا.
‫واااا، سمی هم بود!
‫ای خدا! شماها دارین چی‌کار می‌کنین؟
‫همه‌شو خشک کن، خب؟
‫شرمنده، کوتوها.
‫تو با توگامه صحبت کردی.
‫شاید واسه اینه که داره از توگامه خوشت میاد؟
‫هــــا؟
‫واسه همین...
‫اون‌موقع پریدی جلو که به تومیاما مشت بزنی.
‫به‌نظر من که این قشنگ نشون می‌ده تونستی باهاش صحبت کنی.
‫حـ ــ حالا تونستم این‌کارو بکنم، که چی اصلاً؟
‫چرا باید براش جشن بگیریم؟
‫خب،‌ می‌دونی...
‫چون خوشحالم می‌کنه.
‫هــا؟
‫می‌دونی، وقتی من...
‫شنیدم یکی داره از بیرونِ شهر میاد اینجا،
‫با خودم می‌گفتم «خب اون بیرون آدمای کنجکاو ‫زیادن»، و مونده بودم چه‌جور آدمی هستی.
‫دیروز و امروز که دیدمت... از یه‌چیزی مطمئن شدم.
‫تو پسر گلی هستی.
‫و کسی عین تو اومده به شهر ما.
‫اینه که منو خوشحال می‌کنه.
‫پس بهتر نیست بهش بگیم جشن خوش‌آمدگویی؟
‫هوم، هوم.
‫جشن یادبود مکالمه رو کسی نمی‌فهمه آخه.
‫اوه، حق فرمودی!
‫همین اسمه خوبه براش!
‫چطوری...
‫چطوری می‌تونی همه‌چیو این‌قدر راحت قبول کنی؟
‫چطوری بی‌خیالش می‌شی؟
‫همه‌ی آدمای این شهر و بچه‌های فورین هم همینن.
‫من...
‫من اومدم که بالا مالاها رو بگیرم. ‫اومدم تو رو شکستت بدم.
‫نمی‌تونم همچین کاری رو بکنم.
‫من از اولش هم نمی‌تونستم بقیه رو توی زندگیم راه بدم.
‫واسه همین بود که تصمیم گرفتم تنهایی قوی شم.
‫اومدم اینجا چون می‌خواستم بالادستیِ بقیه ‫بشم و خودمو همین‌طوری که هستم، قبول کنم
‫ولی انگاری واسه رئیس‌شدن، به بقیه هم نیازه.
‫و چون نمی‌تونم بقیه رو توی زندگیم راه بدم،
‫هیچ‌وقت رئیس نمی‌شم.
‫صـ ــ صبر کن ببینم ساکورا-سان!
‫سـ ــ ساکورا-سان.
‫تو دیروز بهم گفتی که خز نیستم!
‫ولی خب، خز نیستی
‫درست‌وحسابی بهم نگاه کردی.
‫من خیلی به‌خاطرش خوشحال شدم.
‫واسه همین، ساکورا-سان، ‌تو...
‫ها؟ چی؟ می‌خواستم چی بگم؟
‫عیبی نداره. لُب کلامو رسوندی.
‫می‌گم، ساکورا.
‫می‌دونی شرایط صحبت‌کردن با مشت‌هات چه‌جوریه؟
‫شرایط؟
‫باید با یکی مواجه شی، و باید بخوای که اون طرف رو بشناسی.
‫تو از پس اینا براومدی.
‫واسه همینه که تونستی با توگامه صحبت کنی.
‫می‌خوام...
‫درمورد این یارو بدونم.
‫نیازی نیست هر چیز و ناچیزی رو ‫قبول کنی و راهش بدی توی زندگیت.
‫ولی واسه قبول‌کردنش، ‌اول باید با طرف مواجه شی.
‫تو از اونایی هستی که از پسش برمیای.
‫و به چشم من، دلت می‌خواد بقیه رو راه بدی توی زندگیت.
‫هنوزم دست از بقیه نکشیدی.
‫و لازم هم نیست بکشی.
‫پس نظرت چیه تو هم این‌طرفو نگاه کنی؟
‫اگه بکنی، مطمئنم... ‫و اگه از پسش بربیای...
‫اونی می‌شی که می‌خوای ‫به هرچیزی که بخوای می‌رسی.
‫حتی می‌تونی رئیس بشی.
‫باشه؟
‫ا ــ‌ اگه رئیس بشم یعنی تو از من باختی!
‫آرههه!
‫وقتش که شد درموردش حرف می‌زنیم.
‫چته سوگیشیتا؟ می‌خوای بری دسـت‌شویی؟
‫لهت می‌کنم!
‫ها؟ چه مرگته؟ بیا جلو بینم!
‫سـ ــ سوگیشیتا-سان، صبر کن!
‫کل مدت زانوی غم بغل گرفته بود.
‫وایسین بینم!‌ چه غلطی می‌کنین؟
‫اگه می‌خواین دعوا کنین، گمشین بـــیــــرون!
قسمت دهم مکالمه
‫اومه‌میا جلوی کوتوها واقعاً کم میاره.
‫آره واقعاً.
‫که یعنی رئیس بوفورین...
‫می‌بینم که ازش بو بردی.