‫اعتراف کن. فکر کردی منم.
‫یه جورایی هستم.
‫می‌دونم که حالا آسون به نظر میاد،
‫ولی باور کن، یهویی این‌جوری نشد.
‫زمان برد. کلی زمان.
‫و تمرین.
[زمان حال]
‫چندشه. یکم از اون چاشنی رو بیار.
‫خوش‌مزه‌ست.
‫- کمی بیشتر فلفل موزی اضافه کن. ‫- باشه.
اینم دیگه تهشه
‫خوش‌مزه‌ست! هیجان‌زده‌ای برا خوردنش؟
اه ‫بوش.
‫خیلی خوب به نظر میاد.
‫بجنب. زود باش.
‫- آره، یه ثانیه. ‫- یکی. بجنب.
‫بنوش، نازنازی.
‫خیلی وقت‌ها بود که می‌خواستم بی‌خیال بشم.
‫خیلی وقت‌ها که از شدت ناامیدی نمی‌دونستم چیکار کنم.
اینو خط بزن.
‫- هیچی؟
‫- هیچی.
‫باشه. بعدی چیه؟
‫یه حوله.
‫دوست دارم بهت بگم ‫که از ته دل می‌دونستم
‫همه چی درست میشه...
‫ولی دروغ می‌شد.
ای بابا
‫حقیقت اینه ‫که در ابتدا همه‌چی
خیلی غیرممکن به نظر می‌رسید.
‫روز خوبی داشته باشی، عزیزم!
خجالت‌زده شدی؟
کاملاً.
‫باید یاد می‌گرفتم ‫که چطوری ناامیدی رو مدیریت کنم
‫و نگرانی رو رها کنم.
‫چی؟ کلم بروکسل نمی‌خوری؟
‫آره. چرا تعجب کردی؟
‫صبر کن، از کی دیگه از کلم بروکسل من خوشت نمیاد؟
‫از زمان تولدم.
‫من عاشق کلم بروکسلتم، فیل.
‫- باشه. ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫وای.
‫راستی، مامانت پیام داد.
‫می‌خواد یادآوری کنم ‫که میاد دنبالتون، فردا--
‫بعد از مدرسه، می‌دونم.
‫وای. از الان بار و بندیلتم بستی؟
‫- البته. ‫- تو چطور؟
‫- من آماده نکردم. ‫- چه ناز.
‫دوربینتو تحویل دادم. ‫باید تا هفته بعد درست بشه.
باشه.
‫- مدرسه چطور بود؟ ‫- خوب.
‫- مشکل دیگه‌ای نداری؟ ‫- نه.
‫می‌فهمم. منم ۱۲ ساله بودم یه روزی.
‫سنت دیرینِ جواب دادن با کمترین کلمات ممکن--
‫مشکل حل شده.
‫باشه.
پخ!
‫مکس! چرا همچین کاری کردی؟
می‌خواستم ترس رو هم امتحان کنیم.
‫اون لحظه ایده‌ی خوبی به نظر می‌اومد.
‫شاید فقط یه بار اتفاق افتاده، خب؟
‫باورت نمی‌شه، نه؟
‫منظورت چی بود اون موقع، ‫«مشکل حل شد»؟
‫مامانت داشت اذیتت می‌کرد.
‫گفتی نمی‌خواستی که نگران شه.
‫شب‌بخیر.
‫شب‌بخیر، مکس.
یالا دیگه
‫- مکس. فراموش نکن-- ‫- مامان میاد دنبالم، می‌دونم.
‫بیا بریم. کی می‌خواد سوار شه؟ دیرمونه.
‫- باشه. می‌دونم. ‫- بریم.
‫- دارن، سلام. ‫- سلام.
‫بیا تو.
چی شده؟
‫کل خونواده هستین اینجا.
‫آره، داشتم کارای اون شب رو تموم می‌کردم.
‫امیدوار بودم که شاید بتونم بن رو یه لحظه قرض بگیرم.
‫اگه مشکلی نداری، لیز.
‫به نظر میاد حالت سرجاش اومده.
‫امیدوارم خیلی اذیتت نکرده باشن ‫وقتی اون شب رفتم.
‫فکر کنم می‌دونی کنی واکر کیه؟
‫می‌دونی، جالبه،
‫وقتی ازش پرسیدم توی پارک با پیژامه ‫چیکار می‌کرده،
‫کاملاً گیج شده بود.
‫گفت اصلاً اونجا نبوده.
‫این یه سواله؟
‫آره، فکر کنم نیست.
‫من فقط کنجکاوم.
‫وقتی اون روز اونجا بودی،
به کسی برخوردی؟
‫نه.
‫پس هیچ کیو ندیدی؟
‫نه.
باید برم مدرسه
باشه، فقط یه سوال دیگه
تا حالا اینو دیدی؟
این نماد؟
‫نه. هیچ‌وقت.
ببخشید. باید برم.
باشه.
‫هی. امروز پلیس اومد خونمون.
تو چی؟
‫من--
‫پرسید، «تو پارک با پیژامه چیکار می‌کردی؟»
‫گفتم، کی دیگه تو این دوره زمونه پیژامه می‌پوشه؟
‫بهش چی گفتی؟
‫هیچی، چون اونجا نبودم.
پیژامه پوشیده بودی ‫وقتی پیدات کردن، نه؟
‫نه، نپوشیده بودم.
‫تقریباً مطمئنم که اینو گفت.
واقعاً؟
که با پیژامه بودی؟ آره.
‫مامانم اصرار داره که بپوشمشون.
‫گزینه‌ی خوبی نبود.
‫همین رو به خواهرت هم گفتم.
‫صبر کن، چی؟
‫وقتی هندزفری‌شو به جیسون داد،
‫گزینه‌ی خوبی نبود.
‫می‌بینمت.
‫هی. چه خبر؟
‫مشکل حل شد؟
‫تو همون دلیلی هستی که ‫جیسون امروز اذیتم نکرد.
‫آره.
خب؟
‫خب، فکر نمی‌کردم ‫خودت اعتراف کنی.
‫دلایل خودمو داشتم.
‫- خب، باید بهم می‌گفتی. ‫- گفتم دیگه.
‫موفق باشی.
‫تنها نیستی، بن.
‫این فقط امروز اتفاق نیافتاده.
‫تمام زندگیت اینجوری بوده.
‫بن؟
‫بن، هی.
‫داشتم می‌پرسیدم دارن چی می‌خواست.
‫کارآگاه کندی رو میگم.
‫فقط یه سری سوال پرسید.
‫باشه. در مورد؟
یه سری چیز
‫خب، به نظر می‌اومد ‫که خیلی نگران تو بود.
‫خوبه. از این بابت خوشحالم.
‫اون قضیه قبلی چی بود؟
‫- منظورت با دارنه؟ ‫- آره.
‫خب، بعد از اینکه زنش فوت کرد
‫واقعا روزای سختی رو گذروند.
تصورشم سخته. ‫یه پدر مجرد که داره دخترشو تنها بزرگ می‌کنه.
‫آره. کارتر.
‫ولی نمی‌دونم، ‫امروز که اومد اینجا، انگار--
‫انگار دوباره داره از هم می‌پاشه.
‫خوبی؟
‫آره. چرا؟
‫فقط می‌خوام مطمئن شم خوبی.
‫خوبم.
‫وای.
‫این دفعه دو کلمه جواب دادی.
‫یعنی دو برابر میانگین جواب‌هات.
‫اینجا خیلی ساکته، نه؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌خواستم یکم آهنگ گوش بدم...
‫ظاهراً آهنگی توش نیست.
از کی می‌خوای آهنگ گوش بدی؟
همیشه گوش می‌کنم.
‫هیچی از این قرن نداری؟
این یه کلاسیکه.
قدیمیه، مامان.
‫فقط گوش کن.
‫این آهنگ همیشه منو به گریه میندازه.
‫پدرت...
‫- اگه این تو رو ناراحت می‌کنه، پس چرا-- ‫- ناراحت نیستم.
‫فقط زیباست.
‫«هر چی بیشتر بدونم، کمتر می‌فهمم.»
«تمام چیزایی که فکر می‌کردم فهمیدم
‫باید دوباره یاد بگیرم.»
‫فکر می‌کنم یعنی مهم نیست چی بشه، ‫باید به یادگیری ادامه بدیم.
‫ادامه بدیم.
‫حتی اگه حس کنیم دیگه نمی‌تونیم.
‫و بخشش.
‫آره.
‫نمی‌تونم باور کنم اونا رو بهش دادی.
‫اول اینکه، هیچی بهش ندادم.
‫برای یه هفته بهش امانت دادم.
‫هی، کارتر کندی رو می‌شناسی؟
‫دختر دارن؟
‫آره، ولی مدتهاست ندیدمش ‫از وقتی که رفت مدرسه.
‫رفته؟
‫آره. یه مدرسه شبانه‌روزی تو شرق میره.
‫خب، اگه نرفته باشه چی؟
‫اگه هنوز اینجا باشه چی؟
‫نه، من مطمئنم که اون--
‫اون کسی بود که من تو پارک دیدم.
‫حواست به اطرافت باشه.
‫اون باید من می‌بودم.
‫اون بچه الان داره اذیت می‌شه ‫چون تو نجاتم دادی.
‫ بن، تو که نمی‌دونی.
‫ چرا، می‌دونم.
‫اوون.
‫مشکلی داری؟
‫بیا.
‫تا کجا پرت شد؟
پیتزا رو میگم.
‫خیلی دور.
‫فکر کنم خوب شد که نخواستم بخورمش.
‫ممنون.
‫من اوون هستم.
‫بن.
‫بابام همیشه می‌گه که اگه واقعاً بخوام ‫اذیت کردنش رو متوقف کنه،
‫باید هر کاری که لازمه بکنم ‫تا بتونم جلوی جیسونو بگیرم.
‫خیلی ایده داره...
به دردم می‌خورن؟
‫ حواست به اطرافت باشه.
بسه دیگه. باید یه کاری بکنم.
‫نه، نمی‌تونی.
‫- ولی باید انجامش بدم. ‫- نه. نمی‌تونی.
‫ببین.
‫- نه. ‫- نه، چی؟ عالیه.
‫تو یه ارتباط برقرار کردی. ‫تو اوون رو نگاه کردی و تغییر کردی.
‫منم دارم به تو نگاه می‌کنم، تغییر نکردم.
‫یه نفس بگیر، باشه؟
‫مامانم. تو ماشین نشسته.
‫- باید برم. ‫- دوباره اینجوری تنها نذاری بری.
‫آروم باش، بن. دفعه قبل برگشتی.
‫خب فقط بهش بگو صبر کنه. ‫من نمی‌تونم برگردم خونه اینجوری.
‫فکر می‌کنی دوست دارم اینجا بذارمت؟ شرمنده‌ام، ولی باید برم.
‫خب، پس من کجا باید برم؟
‫یه راهی پیدا کن.
‫باشه.
‫کارتر؟
‫الان واقعاً به کمکت احتیاج دارم.
‫کارتر؟
‫هی.
از کجا دخترمو می‌شناسی؟
نمی‌شناسم.
‫جدی؟
‫چند روز پیش تو پارک دیدمش.
‫چی گفت؟
‫- هیچی. ‫- ببین، حالش خوبه؟
‫- فکر کنم آره. ‫- فکر می‌کنی؟ پسر یالا.
‫گوش کن، یا حالش خوبه یا نه.
‫خب، یکم به نظر می‌اومد، نمی‌دونم، مشغول بود.
‫به چی؟
‫نمی‌دونم. یه جور طوفان.
‫چی گفت راجع بهش؟
‫راجع به طوفانه؟
‫نمی‌دونم. خودت ازش بپرس.
‫نمی‌تونم خودم ازش بپرسم. ‫دخترم رو دو ساله ندیدم.
‫صبر کن. فقط از مدرسه نرفته، نه؟
‫پس کجاست؟
‫چرا نمی‌تونی ببینیش؟
‫چند سال پیش، یه طوفان داشتیم.
‫برق کل ایالت رو قطع کرد.
‫ولی می‌دونی نکته‌اش چیه، پسر؟
‫قبلاً هیچ وقت همچین طوفانی ندیده بودم.
‫کارتر!
‫و دخترم، اون--
‫نمیتونم بهت بگم اون چیکار کرد.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که، یه لحظه ‫اون طوفان به یه سمت می‌رفت...
‫و لحظه بعد غیبش زد.
انگار متوقفش کرد.
انگار طوفان رو متوقف کرد.
‫و تنها راهی که می‌تونستم ازش محافظت کنم
‫این بود که رهاش کنم.
‫تا حالا اینو دیدی؟ این نماد؟
‫یعنی چی؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی می‌دونی چجوری حسش می‌کنم؟
‫حس ارتباط.
‫خوبی؟
‫آره. خوبم. باید برم.
‫هی.
‫هی!
‫- هی، برگشتی. ‫- آره.
‫باورت نمیشه کارآگاه کندی ‫چی گفته.
‫صبر کن.
‫موهات رو رنگ کردی؟
‫فکر کردم فقط وقتی این کارو می‌کنی ‫که یه اتفاق بزرگ میافته.
‫خب، هر روز نمیشه ‫یکی رو ببینی که خودش رو از نو بسازه
‫در مقابل چشمات.
‫خب، چجوری برگشتی؟
‫نمی‌دونم. انگار به محض اینکه دیدم ‫چی می‌تونم بکنم، فقط--
‫دیدی؟
‫مثل؟
‫مثل-- اینجا.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫یه لحظه.
‫یک...
‫مکس، وقتی میگم «یه لحظه»، ‫منظورم این نیست که بشماری، باشه؟
‫می‌فهمم، فقط--
‫بالاخره باید راحت بشه که، ‫میدونی-- مثل این.
‫- واقعاً؟ ‫- نمی‌دونم.
حالا انگاری دفترچه راهنما داره.
‫فقط یه ایده، شاید تو، می‌دونی، بهتره اینقدر ناامید نشی
وقتی پیش نیاد.
‫من ناامید نیستم.
‫- می‌تونم دوباره بترسونمت. ‫- نمی‌خواد.
‫- مطمئنی؟ ‫- مکس، جدّی میگم.
‫باشه، باشه. هر چی.
‫موفق باشی.
‫نکته اینجاست که، ناامید بودم.
‫سخت بود.
‫ولی حالا، دیگه نه مثل قبل.
‫این روزها، به جای اینکه ناامید بشم، ‫به اون آهنگه فکر می‌کنم
‫و اینکه چطور چیزایی که فکر می‌کردم ‫فهمیدم،
‫باید همشون رو دوباره یاد بگیرم.
‫شاید همه‌ی ما باید اینطور باشیم.
‫باید به یادگیری ادامه بدیم.
رشد کنیم
‫ببخشیم.