‫بریم تو کارش.
‫- چیکار می‌کنین؟ ‫- برین.
‫- بشینین. تکون نخورین. ‫- قضیه چیه؟
‫- اینجا امنـه. ‫- امنـه.
‫اینجا هم نیست.
‫اینجا نیست.
‫کجاست؟
‫اینجا نیست.
‫شما کی هستین؟
‫[ویوین کندی، عضوی نمونه]
‫می‌دونم اشتباهاتی کرده.
‫ولی پسری که ما بزرگ کردیم ‫مهربون و باشخصیت بود.
‫نمی‌فهمم چی شد به ‫همچین راهی کشیده شد.
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫نمی‌تونیم ییتس رو ظاهر کنیم.
‫پس فقط باید منتظر بمونیم ‫و صبر کنیم تا پیداش بشه.
‫تمام فکر و ذکرم شده بود ییتس.
‫یه جایی اون بیرون بود، منو ‫زیر نظر داشت و منتظر بود.
‫و من به هیچ‌جا نرسیده بودم.
‫بنابراین برای بسیاری از مردم سوال ‫شده آیا در روزهای آتی طوفان میاد؟
‫به این زودی نه! پس ‫برین ساحل و آفتاب بگیرین.
‫روزِهای داغ و آفتابی در پیشه.
‫هیچی مثل قبل نبود.
‫من اون آدمِ سابق نبودم.
‫- سلام. ‫- چه خبرا؟
‫یک پیروزی قطعی و چشمگیر.
‫نور درخشانی بر کلاهخود ‫سربازانِ ما تابیده...
‫شاید چیزهایی که توی تاریخ اومده مهمن
‫ولی جونِ آدم‌ها در خطر بود ‫و روی من حساب می‌کردن.
‫من.
‫حالا این پایانِ ماجرا نیست.
‫حتی نزدیک به پایان هم نیست.
‫ولی شاید این نقطۀ عطفی باشه.
‫- فرداشب فوق‌العاده میشه. ‫- چه خبره مگه؟
‫- مراسم رقص. ‫- شوخی کردم.
‫می‌دونستم.
‫مامانِ شما هم یه سره دربارۀ...
‫چی چی بود؟ کورساژ؟ ‫(گلی که در مراسم دور دست می‌بندن)
‫آره. گُله. برای پسرها نیست.
‫بابام میگه پسرها باید یه ‫چیزی بزنن به یقۀ کت‌شون.
‫- گل‌سینه. ‫- آره همون.
‫خیلی‌خب. فعلاً رفقا.
‫راستی بن، چرا از کسی نخواستی ‫توی مراسم همراهت باشه؟
‫بچه‌ها.
‫- چرا مگه... ‫- من حاضرم باهات بیام.
‫می‌خوای با من بیای؟
‫الان؟
‫نه.
‫[همراهان: الیزابت واسانی، فیل دیویس]
‫عالی شد.
‫خیلی خوبه. خیلی خوبه. وایسا. ‫یکی دیگه با کفش‌هات و ایول.
‫چه خوشتیپ!
‫- وای! شنیده بودم باید لباس‌های قشنگ بپوشین... ‫- سلام.
‫- نگاهش کن. ‫- می‌دونستم اینو میگی.
‫آره. با موهام هم مشکل داری؟
‫نه، آخه قشنگن.
‫- باشه. ‫- بچه‌ها وقت عکس گرفته. بیایین.
‫- سلام. ‫- همه بیان.
‫- همه بیان! ‫- باشه.
‫- داریم میاییم. ‫- خیلی‌خب.
‫- چه خبرا؟ ‫- چطوری؟
‫میشه ازمون... مرسی.
‫- حتماً. ‫- آره.
‫الیزابت، بیا. باید توی عکس باشی.
‫- بیا لطفاً. ‫- نه، همین‌جوری خوبه. ردیفه.
‫- لئونارد میشه لطفاً... ‫- همین‌جوری بگیر.
‫- بیا دیگه! ‫- عالیه. ممنون لئونارد.
‫- بسیار خب. ‫- همه بگین سیب.
‫- سیب! ‫- آره، سیب!
‫بیایین تو یه عکس مسخره‌بازی در بیاریم.
‫- خیلی‌خب. ‫- ممنون.
‫نه، مال منه. گوشیِ منه. ممنون.
‫- وای! ‫- آره! قشنگه!
‫ولش کن.
‫کی رو؟
‫- سلام مکس. ‫- سلام.
‫می‌دونم گفتی لزومی نداره ولی ‫دلم می‌خواد این رو بهت بدم.
‫ممنون.
‫بن، حوله بیار. یه چیزی ریخته اینجا.
‫الان میام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫باید گندکاری رو تمیز کنم.
‫همون گندی که به ‫دوستیِ مکس و کنی زدی؟
‫وایسا ببینم، مکس همچین حرفی زده؟
‫مادرها این چیزها رو می‌فهمن.
‫بن، میشه حوله رو بهم بدی؟
‫من دیگه میرم.
‫- میگما مکس... ‫- چی شده؟
‫تو قضیۀ کنی رو واسه مامانت تعریف کردی؟
‫- قضیۀ کنی؟ ‫- نه، چطور مگه؟
‫تو آشپزخونه بهم تیکه ‫انداخت که گند زدم به...
‫چی؟
‫- مامان. ‫- مکس، راستی داشتم فکر می‌کردم...
‫مامان، تو بن رو اذیت کردی؟
‫- من؟ چی؟ نه! ‫- توی آشپزخونه.
‫- آره معلومه که مطمئنم. ‫- مامان، بس کن.
‫ببین، من که درست نفهمیدم چی گفتین.
‫ولی مامانِ مکس که تمام ‫مدت توی پذیرایی بود.
‫- گوش کن ببین چی میگم. ‫- دست به من نزن.
‫باید به مورگن بگم.
‫خیلی‌خب. نه.
‫[ییتس اینجاست.]
‫- خیلی‌خب. ‫- بن؟
‫خوبی؟
‫می‌دونی، همه دارن راه میفتن دیگه.
‫ببخشید. الان میام.
‫وای این بالا چقدر ساکته...
‫و تاریکه.
‫من همسن تو بودم ‫می‌ترسیدم تنهایی بیام این بالا.
‫تنهایی.
‫بن، دقیقاً این بالا چیکار می‌کردی؟
‫- عکس‌هام رو ظاهر می‌کردم. ‫- فقط عکس ظاهر می‌کردی؟
‫آهان.
‫بعد از این همه زحمتی که برات کشیدم
‫قراره صاف زل بزنی توی چشم‌هام ‫و بهم دروغ بگی؟
‫من، من می‌شناسمت...
‫و می‌دونم چه‌جور آدمی هستی.
‫منظورت رو نمی‌فهمم.
‫دروغ بسه چون فقط یه بار ‫ازت می‌پرسم. کارتر کجاست؟
‫فقط... نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫می‌دونم ولی ازت می‌خوام ‫بدونی با اینکه تو مامانمی ولی
‫- الیزابت و بن هم جزو خانواده‌م هستن. ‫- عزیزم.
‫- خودم می‌دونم. ‫- واقعاً؟
‫آره. معلومه که می‌دونم.
‫تو ییتسی.
‫آره.
‫چرا دست از سرش برنمی‌داری؟
‫برمی‌دارم. البته به محض اینکه ‫به خواسته‌م برسم.
‫بن، بن، بن.
‫نمی‌تونی برنده بشی.
‫من منم، تو هم فقط تویی.
‫بهتر شد.
‫سلام مورگن. ییتس رو پیدا کردم. ‫داره میره سمت مدرسه.
‫اونجا می‌بینمت.
‫اومدی. نگرانت شدم.
‫جای نگرانی نیست. خوبِ خوبم.
‫هنوزم باورم نمیشه اومدی.
‫هنوزم باورم نمیشه ازم نخواستی.
‫باهام برقص.
‫اصلاً نمی‌فهمم چی توش دیدی.
‫چیه؟ حقیقت رو میگم.
‫چی؟
‫چی شده؟
‫هشدار گردباد دادن.
‫- قرار بود هوا صاف باشه. ‫- همین رو بگو.
‫بگذریم، ازمون خواستن حواس‌مون ‫باشه کسی از سالن بیرون نره.
‫باشه.
‫- اومدی؟ ‫- دارم میام.
‫کارتر هم همراهته؟
‫آره.
‫زودی برمی‌گردم.
‫کمک! ییتس اینجاست.
‫خدا رو شکر که اومدی.
‫کجاست؟
‫وایسین! نه! اون بن نیست.
‫وایسا ببینم. بیرون چیکار می‌کردی؟
‫راه فرار نداری.
‫مادرت همه‌چیزم رو ازم گرفت. ‫حالا باید لطفش رو جبران کنم.
‫نـه!
‫هوی! ازش دور شو!
‫بابا، نه!
‫آهای! دست از سرش بردار.
‫نه! نه!
‫بی‌خیال رفقا! آروم بگیرین.
‫یعنی عجله کنین ولی نترسین!
‫- آهای مکس! ‫- تو کی هستی؟
‫- خودت رو جمع و جور کن. ‫- خدا رو شکر.
‫وای خدایا.
‫بهم اعتماد داری؟
‫می‌تونستی خیلی راحت ‫چیزی رو که می‌خوام، بهم بدی.
‫چاره‌ای برام نذاشتی.
‫خیلی قدرتمنده!
‫بن، نه!
‫حالا!
‫نه! تمومش کنین!
‫بس کنین!
‫بسه! ولم کنین.
‫نه!
‫بن.
‫موفق شدیم.
‫مامان!
‫وای خدای من!
‫- کجا بودی؟ وای خدایا! ‫- خیلی دلواپس بودیم.
‫بیا بغلم.
‫- رفیق، حالت خوبه؟ ‫- سلام.
‫بیا بغلم. وای خدایا!
‫دارم می‌بینمت.
‫می‌دونی این اولین تجربۀ ‫همراهی و اسکورتمـه.
‫- آره. ‫- به‌نظرم خوب عمل کردم.
‫شب خیلی سختی شد.
‫آره. من که از پسش بر اومدم.
‫خب کجا می‌برینش؟
‫- بهم میگی دیگه، نه؟ ‫- نه. حداقل امشب نه.
‫ولی یه روزی بالاخره میگی؟
‫امشب از پیروزیت لذت ببر
‫ولی یه وقت فکر نکنی یادمون میره ‫امشب چه لطفی در حق‌مون کردی!
‫یه روزی از همین روزها، ‫دوباره بهت احتیاج پیدا می‌کنیم.
‫خب...
‫نظرت چیه دفعۀ بعد باهم برقصیم؟
‫بقیه دوست‌هامون ناراحت نمیشن که...
‫آهان منظورت اینه که باهم بریم مراسم.
‫باشه.
‫وایسا.
‫چیه؟
‫خب همیشه بهم می‌گفتی ‫در بزنم، منم در زدم دیگه.
‫خودت رو جمع و جور کن! می‌دونی ‫که من نبودم از پسش برنمیومدی.
‫اوضاع تغییر می‌کنه.
‫- اوضاع بین‌مون؟ ‫- اوضاعِ من.
‫مکس، می‌دونی که همیشه...
‫جرئت داری بگو وردستتم.
‫خواهرمی.
‫خیلی‌خب، باشه، ردیفه.
‫الان دیگه از خودمونی.
‫منظورت چیه؟ من که مثل ‫شماها نیستم. هیچ قدرتی ندارم.
‫تا حالا تو آینه نگاه کردی؟ اگه تو ‫قدرتی نداری پس نمی‌دونم دیگه کی داره!
‫صبور باش. نوبت تو هم می‌رسه.
‫اون بود.
‫دارن بهم دروغ گفت.
‫این پایان ماجرا نیست.
‫آهای، چی شده؟
‫وقتی دست ییتس رو گرفته ‫بودم یه حسی بهم دست داد.
‫حس کردم مامان کنارمه.
‫- گوش کن عزیزم... ‫- فکر کنم بدونم چطوری برش گردونم.
‫میگن داستان‌سراییم افتضاحه.
‫که توی داستان‌هام خبری از انسجام نیست.
‫ولی شاید من دنیا رو جوری نمی‌بینم ‫که بقیه می‌بینن.
‫شاید اونی که فکر می‌کنین نیستم.
‫ولی من خودم رو می‌شناسم و ‫می‌دونم می‌خوام چه‌جور آدمی بشم.
‫اوضاع تغییر می‌کنه و منم همین‌طور.
‫ولی قضیه اینه که تغییر، حالا ‫تغییری، یه مسیر مشخص نداره.
‫میگن به ازای هر دو قدمی که ‫جلو میریم، یه قدم پسرفت می‌کنیم.
‫شاید همینطور باشه.
‫ولی تا اونجایی که من می‌دونم ‫این پایانِ ماجرا نیست.
‫حتی نزدیک به پایان هم نیست.
‫ولی شاید این نقطۀ عطفی باشه.