‫گفتم تکون نخور! می‌میریا!
‫تکون نخور! وایسا دیگه!
مگه نگفتن از جات بلند نشی؟
‫خفه شین! اگه شما نفله‌ها منو بکشین عقب ‫که بیشتر زور می‌زنم و زودتر سقط می‌شم!
تو اصلاً با چه‌ احساسی داری همچین حرفی می‌زنی؟
‫الان که بری هم فایده نداره!
‫مگه نشنیدی سِرو چی گفت؟!
‫برات تعریف می‌کنیم، فقط قول بده که آروم باشی.
‫تودوروکی بدجوری سوخته...
‫آیزاوا-سنسه هم بدجوری داغون شده، ولی...
‫هر دو زنده‌ن.
‫بقیه هم هشیاریشونو به دست آوردن...
‫ولی این‌طور که شنیدم، انگار میدوریا هیچ نشونی از هشیاری نداره.
‫کثافت...
‫بمیری... کشتمت!
تو دنیایی بدون سفیدی و سیاهی
در اعماق نفرت همچنان ضجه برپاست
قدرتی برای توقف هم وجود نداره
فقط به سوی دوردست می‌تازیم
وقتی که در آستانه‌ی تسلیمی و چاره نداری
من اونجام تا دستتو بگیرم
تک تکِ احساساتمون به ما چسبیدن و ول نمی‌کنن
به هر قیمتی می‌خوام کنارت باشم، حتی اگه بیهوده باشم
به این می‌گن قهرمان
تک تک دعاهامون، دونه دونه همین‌جا معلقن و گم نمیشن
برای همین هرچقدر بخورم زمین، دوباره پا میشم
بذار قدرت زندگی شعله بکشه
با فریاد، یه روح داره پاسخ احساساتتو می‌ده
دیگه تردید بسه، باید بریم سمت جایگاه حقیقی
یالا، راه بیفت
دیگه امن و امانه
می‌پرسین، چرا؟
چون من اینجام
‫مشت آتشین رعدآسا...
‫جت‌برن!
‫عوضی تو باختی، چون روبروی من قرار گرفتی. ...قهرمانا، همیشه
‫اون سمتِ قاب تلویزیون بودن.
‫اونا رو خیالی تصور می‌کردم...
‫مثل موجودات تخیلی تو رویاپردازیام.
‫کیگو...
رفتی شهر، چه غلطی بکنی؟
‫فکر کردی من خرم؟ احمق
‫چرا رفتی؟ ها؟!
‫رفتی منو بفروشی؟!
‫منو به کی فروختی؟!
‫فکر کردی من خرم بچه؟!
‫بالام... می‌خارید...
‫فکر کردم شاید تو شهر یه اتفاقی افتاده باشه...
‫ولی خارشش تموم شد، منم قبل از اینکه کاری کنم برگشتم خونه.
‫هیچکس منو ندید به خدا.
‫خالی نبند برای من!
نه با کسی حرف می‌زنی، نه دیگه از خونه می‌ری، حالیته؟
‫عزیزم...
‫تلویزیون... خرابه...
‫ها؟! به من چه؟!
‫عه... فرار نکنیا...
‫زود باش یه کار دیگه پیدا کن!
‫ظاهراً پدرم به خاطر یه‌ذره پول، ‫تو گذشته یکی رو کشته بود.
‫وقتی متواری شده بود... مادرم بهش پناه داده بود.
‫منم بعد از اون متولد شدم.
‫گمشو بچه!
‫دیگه پشتتو به من نکنیا!
‫چندبار بگم؟ حالیت نمی‌شه؟!
‫معذرت می‌خوام.
‫نباید رو کوسه‌ی تومیه حساب باز می‌کردم...
‫نه، اگه فقط تومیه این بچه رو نمیاورد...
‫اگه این هیولا به دنیا نمیومد...
‫هنوزم آزاد و رها بودم!
هی... فرار نکنیا، باشه؟
‫چون پدر و مادرم ورشکست بودن...
‫من دلزده بودم، آرزو می‌کردم که شبیه اونا نشم.
‫اگه تحمل می‌کردم...
‫اگه زمان می‌گذشت...
‫مطمئن بودم...
‫پدرتو... انگار دستگیر کردن...
عه؟
چیکار کنیم، کیگو؟
‫ماشینو دزدید و فرار کرد...
‫ولی وسط راه گرفتنش...
‫اندوور گرفتش.
انـ...ـدوور؟
‫همون چند لحظه... رویام... واقعیت پیدا کرد.
‫کسی که تو تلویزیون دیده بودمش...
‫یه قهرمان... واقعاً وجود داشت.
‫فرار کنیم... الان پلیس میاد...
‫می‌گیرنمون...
‫شوک مادرم... دوومی نداشت.
‫از ترس مجازات جرمش برای پناه‌دادن به پدرم،
‫مادرم دستمو گرفت و با هم از خونه زدیم بیرون.
‫ولی مادرم کاری از دستش برای گذران زندگی بر نمیومد.
‫بیا بریم... پیش پلیس.
‫من... سعی داشتم کار درستو انجام بدم.
‫کیگو... برام مهم نیست چیکار می‌کنی، ‫فقط یکم پول گیر بیار.
‫تو پسر همون آدمی.
اصلاً تو چرا به دنیا اومدی؟
پس اون بالا به چه دردی می‌خورن؟
‫بدو!
‫اگه از بالای درنده استفاده می‌کردم، ‫می‌تونستم خیلی راحت کاری که مامانم گفتو، انجام بدم.
‫ولی... من...
تاکامی تومیه-سان و پسرتون کیگو-کن، درسته؟
‫این بچه یه استعداد ذاتی داره.
‫باید تبدیل به قهرمان شه.
‫اگه پیشنهادی که در موردش بحث کردیمو قبول کنین،
‫می‌تونیم تمام و کمال از خانواده‌تون حمایت کنیم.
خانواده؟
‫فکر می‌کنین کسِ دیگه‌ای هم هست؟!
‫بله... به عنوان بخشی از اون حمایت،
‫ما پرونده‌ی ارتباط شما با تاکامی رو پاک می‌کنیم ‫تا یه زندگی جدیدو شروع کنین.
‫کیگو-کن...
‫تو از امروز با این اسم خداحافظی می‌کنی.
‫از همین‌جا وارد پروسه‌ی یه برنامه می‌شی تا به یه قهرمان ویژه بدل شی.
البته تمرینات سختی در پیش داری، مشکلی نداری؟
‫یعنی منم...
مثل این یه قهرمان می‌شم که آدم‌بدا رو می‌زنه؟
‫مثل وقتی که نجاتم داد...
منم می‌تونم دنیا رو برای بقیه نورانی‌تر کنم؟
‫هاکس! هاکس!
‫خدا رو شکر.
نتونستم فرق بین خواب و مرگتو ‫یه لحظه تشخیص بدم.
‫خیلی زود می‌رسیم.
‫شرمنده... فقط منم که می‌تونم چرت بزنم.
‫عجب مکافاتی بود.
‫بدون تکنولوژی پیشرفته‌ی بیمارستان مرکزی،
‫تو همین الانش هم داشتی بین مرگ و زندگی دست و پا می‌زدی.
‫منم مجبور نبودم برم زیر تیغ اون جراحی الهام‌گرفته از نوموها،
‫تا به حالت مرگ موقتی دچار شم.
‫به لطف همون جراحی، بدنم عین کرباس وارفته، داغون شده.
‫معذرت می‌خوام.
‫من به کمیته پیشنهاد دادم...
‫که باید مرگ واقعی باشه تا لیگ اشرار دم به تله بده.
‫آخه اونا یکی رو تو سایه داشتن که می‌تونست نومو بسازه.
‫جراحی هم موفقیت‌آمیز بود.
‫برای همینم جسدتو تو همون حالت بردم برای دابی.
‫اون حتی هویتت رو تأیید کرد،
‫ولی چون جسد واقعیت اونجا بود، ‫تونستیم تأییدشو بگیریم.
‫دابی باور کرده بود که مردی، ‫درضمن...
‫خودش پیشنهاد داد که جسدت رو حفظ کنن.
‫تا موقعش برسه و بتونن از بدنت استفاده کنن.
‫برای همینم جسدتو تو یکی از مؤسساتشون نگهداری کردن.
‫البته، زمانی که فکر می‌کردم بهترین موقعه، ‫مخفیانه اومدم و آزادت کردم.
‫محکم بچسب!
چی شده؟
‫یه نقطه فرسودگی دیدم.
‫وقت آشوبگریه!
‫اینجانب، خدای پرخوری، این بازارو تحت کنترل می‌گیرم.
‫فایبر آن!
‫فایبر فایر!
‫بدرود، خدای پرخوری!
صیقل
‫چون تو این وضعیتم، این دستگیری پر سر و صدا شد، باید ببخشید.
‫خیلی ممنون، نجاتمون دادی!
‫بست‌جینیست!
‫احسنت به قهرمان شماره 3!
پس پلیس و قهرمانای محلی کجان؟
‫نمیان.
‫پلیسا سرشون به اشراری گرمه که از زندان فرار کردن.
‫قهرمانامون هم... دفتراشونو بستن و رفتن.
‫از همون روزی که مردم شروع کردن بهشون انتقاد کنن.
قهرمانا، ها؟
کی اونا رو می‌خواد؟
‫متوجه شدم... پس... چند تا از دستیارای خودمو می‌فرستم.
اینجام همین‌طوره؟
‫بی‌اعتمادی به قهرمانا... ‫روز به روز داره پررنگتر می‌شه.
کدومشونه؟
‫همون پشتیه.
‫چیزی هست که باید قبل از بهبود و برگشتن به انظار عمومی بررسی کنم.
از شهر رفته؟
‫کیگوی عزیزم،
معذرت می‌خوام... مردای ترسناکی اومدن خونه
‫و منو تهدید کردن که باید داستان خانواده‌ رو تعریف کنم.
‫منم آخرش دووم نیاوردم و داستان پدرتو براشون گفتم.
‫واقعاً عذر می‌خوام.
‫دیگه نمی‌خوام برات دردسری ایجاد کنم... ‫برای همین از خونه می‌رم.
‫لطفاً مراقب خودت باش.
‫من... خیلی به تو... افتخار می‌کنم.
‫تاکامی کیگو!
پس دابی کمک استخدام کرده؟
‫کی فکرشو می‌کرد که تا اینجا پیش بیان...
‫مطمئن بودم که اگه قرار باشه نشت اطلاعات صورت بگیره از طرف مادرمه.
‫این که خیلی بده.
‫مثل این می‌مونه که یه شلوار جین تنگ بپوشی...
‫نه...
‫وقتی ما ارتباطمون با تاکامی رو پاک کردیم،
‫معنیش این بود که ارتباطم با مادرم رو هم انکار کردیم.
‫اون کار برای من اشکالی نداشت.
‫به جای نجاتش، اونو رها کردم.
‫با اینکه هدفم نجات مردم بود.
‫مثل وقتی که نجاتم داد...
منم می‌تونم دنیا رو برای بقیه نورانی‌تر کنم؟
‫هر کاری که کردم تف سربالا بوده.
‫راستش احساس سبک‌تری دارم.
‫البته در جایگاهی نیستم که این حرفو بزنم.
‫کمیته‌ی امنیت عملاً از کار افتاده.
‫دیگه کسی نیست که به من دستور بده.
‫چیزی نمونده...
‫که پابندم کنه.
به بابات چیزی نگیا، باشه؟
‫مادرم منو برده بود اونجا...
‫تا دیگه دهنمو ببندم و بهش نگم که بریم بیرون.
این دیگه خوبه، مگه نه؟
‫عروسک آلمایت خیلی گرونه.
‫البته تو هم وقتی بزرگ شدی مثل اون قوی می‌شی.
‫ولی... اون...
‫جینیست-سان...
‫وقتی مردم تو تنگنا میفتن، ‫یا وقتی بود آزادی به مشامشون می‌خوره...
اون‌وقته که ذات واقعیشونو نشون می‌دن، مگه نه؟
‫برای همین می‌گم... بوبایگاوارا آدم خوبی بود.
‫گذشته از اعمالی که مرتکب شده بود...
‫اون بنده‌خدا دربه‌درِ کمک به دیگران بود.
‫منم... دوست دارم اون‌طوری باشم.
پس اون بالا به چه دردی می‌خورن؟
‫من...
‫می‌خواستم کار درستو بکنم.
‫حتی اگه حرف دابی در مورد خانواده‌ی تودوروکی درست باشه هم....
‫مطمئنم که اوضاع فرق کرده.
خب... حالا برنامه چیه؟
‫یه عالمه سر نخ باز هست که باید گره بزنم.
‫اول هم می‌رم سراغ سر نخای زندگی خودم...
‫اندوور-سان...
‫کمک می‌خواد.
‫مناطق شهری در وحشت به سر می‌بردن.
‫قبل از اینکه کسی بتونه خسارات دو روز گذشته رو حساب کنه،
‫وضعیت بی‌سابقه‌ای از آزادی تعداد زیادی شرور به‌وجود اومد،
‫و وجود نوموها ضربۀ شدیدی وارد کرد.
‫شایعاتی که قبلاً به اندوور-سان گفته بودم...
‫گزارشات دست اول از مشاهده‌ی نومو که در سراسر کشور پخش شد...
‫از زمانی که سر و کله‌ی این موجودات انسان‌نما توی دبیرستان U.A پیدا شد،
‫تصورشون، اعماق ذهن مردم رو به خودش مشغول کرده.
‫گسترش شایعات نشان از نارضایتی و اضطراب مردم داشت،
‫و ناامیدی و یأسی که ایجاد شد،
‫با شکست‌های مکرر قهرمانان و فرار اشرار از زندان...
‫... دیگه نمی‌شد جلوشو گرفت.
‫اول، بهم غذا و پول بدین!
‫باورم نمی‌شه بتونم جسورانه وسط خیابون راه برم!
‫خدایان حتماً دارن بهمون لبخند می‌زنن!
‫نمی‌ذارم فرار کنی!
‫نگاش کن، یه پادو می‌خواد خفن به‌نظر ــ ــ ــ
‫آیتم پشتیبانی؟!
‫قهرمانا!
‫دیگه بهشون...
‫... تکیه نمی‌کنیم!
‫یه شاهد عینی از شینجوکو اودوری
‫درباره‌ی زندانی فراری، سایدر هاوس گزارش داده!
‫قهرمانان منطقه باید سریعاً به اونجا برن! ‫واش!
‫بذرها قبلاً کاشته شدن!
‫آره، بذرها قبلاً کاشته شده بودن.
‫وقتی افرادی که از قهرمانا دست کشیده بودن ‫دنبال راهی برای محافظت از خودشون بودن،
‫اونا داشتن توی بازار پخش می‌شدن.
‫واش!
‫غیرنظامیان مسلح و غیرآموزش‌دیده در مبارزه با اشرار
‫اجازه می‌دن که نبردهاشون تا مناطق اطرافشون گسترش پیدا کنه
‫و موجب آسیب بیشتر بشه.
‫فقط ظرف دو روز،
‫حوادثی از این دست به‌طور مکرر در سراسر کشور اتفاق افتاده.
‫واش...
‫چرا انقدر طولش دادی؟! چه غلطی داشتی می‌کردی؟
‫گرفتارش شدیم!
‫نمی‌تونستیم از خونه بریم بیرون، واسه ‫همین بی‌سروصدا توی خونه منتظر بودیم!
‫هی، واش! چه غلطی داشتی می‌کردی؟!
‫آره، آره!
‫زخم‌ها رو ضدعفونی کنین و به بیمارستان ببرینشون، ش!
‫شمار قهرمان‌ها کاهش یافت...
‫با این‌همه آسیبی که وارد شده، چاره‌ای جز زمین‌گذاشتن شمشیرم ندارم.
‫موفقیت و محبوبیت متوسط.
‫مردان میانسالی که برای ادامه‌ی کار،
‫به حسن نیتی که تو جوانی ایجاد کرده بودن، تکیه کردن.
‫یعنی داری استعفاء می‌دی، آره؟!
‫فقط داری از مسئولیت فرار می‌کنی!
‫قهرمان شماره 9: یوروئی موشا.
‫بازنشستگیش رو اعلام کرد.
‫چرا الان کشیدی کنار؟!
‫لعنت بهت پیرمرد، منم طرفدارت بودم!
‫با این شروع،
‫قهرمانا یکی پس از دیگری استعفاء می‌دن.
‫توی دنیایی که همگی صلح رو بدیهی می‌دونستن،
‫آخه... چند نفر آدم...
‫... یه بار دیگه از خودشون می‌پرسن قهرمان‌بودن یعنی چی؟
‫چه تعداد قهرمان...
‫... درحال حذف‌شدنن؟
‫درضمن، مردم تمام ‫مسئولیت این وضعیت رو...
‫روی دوش این مرد می‌دونن.
‫شوتو-کن و بقیه چیزیشون نمی‌شه.
‫شما یه‌جورایی تونستین از مرگ نجات پیدا کنین.
‫اندوور-سان...
‫من ازتون حمایت می‌کنم.
‫من... می‌تونم نفس بکشم...
‫سرم... گیج می‌ره...
‫داروهای بیهوشی... هنوز اثر دارن...
‫من... زنده‌ام...
‫بیا تو جهنم با من برقص!
‫تویا می‌دونست... که من از اون مبارزه جون سالم به در می‌برم.
‫لطفاً، حرکت کن! ازشون محافظت کن!
‫هی! بعداً این کارو بکن!
‫نتونستم حرکت کنم...
‫مثل اون موقع بود.
‫وقتی پسرم جلوم تو خطر بود،
‫من...
‫... خشکم زد...
‫حتی وقتی که به‌نظر می‌رسید بست‌جینیست ‫بخشی از گفته‌های اونو تکذیب می‌کنه،
‫نمی‌شد حقیقت رو تکذیب کرد.
‫ولی ظاهراً، من یه شکست بودم،
‫و اون خیلی زود ازم دست کشید،
‫و من ترک و فراموش شدم.
‫تازه برگشته...
‫هرکاری که قبلاً انجام دادم، برگشته و اومده سراغم...
‫حتی اگه زنده بمونم...
‫... قهرمان، اندوور، مُرده...
‫من نمی‌تونم با پسر خودم بجنگم.
‫بـ...
‫شــــــــــوتــــــــــو...!
‫بابا!
‫خدا رو شکر، بالأخره می‌تونیم همگی همدیگه رو ببینیم.
‫شما دوتا خوبین؟
‫واسه چی داری گریه می‌کنی؟
‫شرمنده...
‫خیلی شرمنده‌م...
‫شرمنده‌م...!
‫خیلی دیر بود...
‫حسرتم...
‫حالا... گناه من...
‫قلبم... دیگه...
‫قلبت چی؟
‫حسرت و گناه. ‫همه‌مون خیلی بیشتر از تو حسش می‌کنیم.
‫ری؟!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم حرف بزنم.
‫درباره‌ی خانواده‌مون...
‫و همینطور... ‫... درباره‌ی تویا.
راهمونو باز می‌کنیم