‫آه، کی فکرشو می‌کرد اندوور-ساما که به زودی ‫قهرمان نامبروان میشه بیاد خواستگاری دختر ما.
‫تو خواب و خیالم هم فکرشو نمی‌کردم.
‫واقعاً باعث افتخاره که اینجایین!
‫ماها، یعنی خانواده‌ی هیمورا تاریخچه‌ی غنی و طولانی‌ای داریم،
‫پس فکر کنم لایق بودیم که عروسی ‫در خور یه قهرمان رده‌بالا پرورش بدیم.
‫اون زن عینهو یخ بود.
‫اون ازدواج جوری ترتیب داده شده بود ‫که یه ازدواج برنامه‌ریزی شده باشه،
‫اما در واقع یه ازدواج برای کوسه بود.
‫تو این نوع از ازدواج عروسی انتخاب می‌شه ‫که کوسه‌ی فرد رو ارتقاء یافته به نسل بعد منتقل کنه،
‫هدف از ازدواج هم صرفاً تولد بچه‌ یا بچه‌هاشونه.
‫این چیزی بود که خودم می‌خواستم.
‫اگه کوسه‌ی آتش من...
‫با کوسه‌ی خاندان هیمورا ترکیب می‌شد،
‫امیدوار بودم بچه‌ای به دنیا بیاد ‫که بتونه از آلمایت پیشی بگیره.
‫با اینکه خاندان هیمورا زمانی شهیر و برجسته بودن، ‫اما اون موقع خیلی اوضاع خوبی نداشتن.
‫به خاطر پرستیژ قهرمان شماره 2 و ‫شیربهایی که برای عروس پرداخت می‌شد،
‫پدرش خیلی راحت به خواستگاری من جواب مثبت داد.
‫خودش هم می‌تونست منو رد کنه.
‫اگرچه، اون دختر، با اینکه می‌دونست این ازدواج برای کوسه‌ست،
‫به خاطر خانواده‌ش قبول کرد که زن من بشه.
از گل خوشت میاد؟
‫بله، همه‌شون قشنگن.
‫قوی بود... اما انگار با تلنگر آب می‌شد و از بین می‌رفت...
ر-ری... تو... حالت... خوبه؟
‫اصلاً خوب نیستم.
‫برای همین اومدم.
‫اونی که بیشترین زجرو می‌کشه تو نیستی.
‫چون فقط تو نبودی که اون بچه رو ندیدی.
‫بدجوری کباب شدم...
‫هیچی حس نمی‌کنم.
‫اون یارو بابای منه.
‫اونم به خاطر همچین‌چیزایی نمی‌میره.
‫حتی اگه خودش بخواد سقط شه هم، جایگاهش ‫به عنوان قهرمان نامبروان این اجازه رو نمی‌ده.
‫تقریباً وقتشه که دوباره تو انظار عمومی ظاهر شه.
‫کاش بتونم اون ریخت داغونشو زود ببینم.
‫خیلی حال می‌ده.
‫خیلی طول کشید تا به اینجا برسم.
‫تودوروکی انجی، مامان، فویومی-چان، ناتسو-کن، شوتو...
‫خوب منو تماشا کنین.
‫از عمق جهنم.
روش غلط اطفاء حریق
‫هی! چرا آخه؟!
‫امروز تعطیلی، چرا با من تمرین کوسه نمی‌کنی، بابا؟!
‫برای چی یهویی می‌گی که نمی‌تونی؟!
‫چند بار بهت بگم... به خاطر خودته!
‫من دیگه برم...
خیلی وضعیت عجیبیه، نه؟
‫عناصر کوسه‌ش میل بیشتری سمت کوسه‌ی شعله دارن،
‫ولی انگار از لحاظ فیزیکی بیشتر سمت مادرش کشیده شده.
‫به عبارت دیگه، انگار بدنش انجماد و سرما رو بهتر از شعله تحمل می‌کنه.
‫آه، انگار دنبال یه بچه‌ی طراحی‌شده بودین...
‫ولی این تو این دوره و زمونه، حرام محسوب می‌شه،
‫پس فکر کنم بهتره دست بردارین.
‫در هر حال، تا می‌تونین به تویا-کن ‫اجازه ندین از کوسه‌ش استفاده کنه.
‫در بدترین حالت، می‌تونه خودشو با شعله‌های خودش خاکستر کنه،
‫امکان آسیب‌دیدگی خیلی بالاست.
‫تویا...
‫فکر کردم از آلمایت پیشی می‌گیری...
‫آخه شعله‌هات از مال من قوی‌ترن.
ولی آخه چرا؟
‫امروزم 62 بخش رو نجات داده!
‫تا وقتی آلمایتو داشته باشیم،
‫امکان نداره اسیر دست شیطان شیم! فویومی-چان، فکر می‌کنی چرا دیگه نمی‌تونم با کوسه تمرین کنم؟
‫چه‌می‌دونم...
‫من فقط یه کوچولو سوختم، همین.
واقعاً هیچیم نیست، می‌دونی؟
‫من که خودم می‌دونم بدنم چقدر قویه!
‫ولی منم دوست ندارم که بیشتر از این خودتو زخمی کنی! ‫دوست ندارم!
‫فویومی-چان، تو که نمی‌فهمی!
‫اصلاً زنا حالیشون نیست!
‫ولی دلم برات می‌سوزه خب!
‫من دیگه تصمیممو گرفتم.
‫منم می‌خوام از اون بهتر شم!
‫تقصیر خودته، باباخان!
‫امکان نداره...
‫این... دیگه زیادیه!
‫خیلی ظالمانه‌ست!
‫تویا همین الانش هم می‌دونه که چی از بچه‌ها می‌خوای.
‫مهم نیست چی بگم... هرروز با یه سوختگی جدید میاد پیشم...
‫حماقتش کاملاً به خود من رفته...
‫فقط یه راه هست که بشه جلوشو گرفت.
‫تویا نمی‌تونه از اون پیشی بگیره.
‫بابا، منم می‌تونم از اون بهتر شم...
‫آخه همین الانشم شعله‌های به این قوی‌ای دارم.
‫همه‌ش دارم تمرین می‌کنم...
‫من می‌تونم از پسش بربیام...
‫من می‌تونم از اون بهتر شم.
‫باید منو تماشا کنی.
‫نمی‌شه! چرا نمی‌فهمی؟!
‫چرا وقتی همه‌جات سوخته، بازم اینو نمی‌فهمی؟!
‫تویا! باید اطرافتو هم ببینی!
‫برو با فویومی و ناتسوئو بازی کن!
‫برو تو مدرسه دوست پیدا کن!
‫اگه قهرمان نشی هم باز یه دنیای بزرگ اون بیرون منتظرته.
‫می‌فهمی که...
‫به زودی همه‌ی اینا یادت می‌ره.
‫همه‌ی بچه‌ها تو مدرسه می‌گن که می‌خوان قهرمان شن.
‫ولی اونا هیچی حالیشون نیست.
‫آخه من... پسر تو ام، بابا...
‫تویا... نباید داغ کنی... ‫خودِ باباخان آتیش منو روشن کرده...
‫من بیخیال نمی‌شم...
‫نمی‌تونم بگم که این اتفاق نیفتاده...
‫منو تماشا کن... اندوور!
‫ببین!
‫منو تماشا کن!
‫از امروز، شوتو نباید نزدیک بقیه‌ی بچه‌ها باشه.
‫من باید برم سر کار، پس وقت ندارم تمام مدت مراقبش باشم،
‫ولی برای اون کار کمک استخدام می‌کنم.
‫تو هم نباید بذاری تویا از جلوی چشمت دور شه.
‫اون بچه... فقط می‌خواد که بهش امیدوار باشی.
‫من فقط می‌تونم... دنیای یه قهرمانو نشون بدم.
قهرمان؟
‫به نظرت فقط فرار نمی‌کنی؟
‫داداش تویا!
‫بیا بازی کنیم!
‫باشه.
‫بگیر!
تو خوبی؟
‫شوتو، نگاشون نکن!
‫دنیای اونا با دنیای تو فرق داره!
نمی‌شه یکم با داداش تویا و اینا بازی کنم؟
‫نمی‌شه... تو تمرین داری.
‫خب... من اون موقع اشتباه می‌کردم.
‫شوتو کار اشتباهی نکرده.
‫ولی باباخانم اشتباه می‌کنه.
‫ما برای اون شکست محسوب می‌شیم، ‫برای همین با ما حرف نمی‌زنه.
‫خیلی عجیبه... بچه داری اما نمی‌خوای اونا رو...
‫یه قهرمان نسل جدید این‌طوریه.
‫اینو هزار بار گفتی.
چرا اینا رو به آبجی نمی‌گی یه بار؟
ناتسو-کن، فکر می‌کنی تقصیر منه؟
‫بس کن! من دارم اینا رو به تو می‌گم، ‫چون فقط تو می‌تونی بفهمی!
‫می‌فهمی دیگه؟! همه‌ی زنای این خانواده به‌دردنخورن!
وایسا! تو دوباره می‌خوای بری کوهستان، مگه نه؟
چرا نمی‌ری یه بارم که شده با همکلاسیات بازی کنی؟
‫من نیازی به دوست ندارم!
‫دنیامون فرق داره!
تویا... تو واقعاً می‌خوای قهرمان شی؟
‫از نظر من، بابات تو رو زنجیر کرده و داری زجر می‌کشی.
‫تویا، دنیا پر از راه برای پیشرفته، ‫هزاران انتخاب داری.
‫فقط باباتو نبین... برو بقیه‌ی دنیا رو هم ببین.
‫اگه بری بیرون یه راه خوب برای خودت پیدا می‌کنی...
تو چی حالیته، مامان؟
‫نکنه کتاب روانشناسی و اینا خوندی؟!
بابابزرگ و مامانبزرگ، چون فقیر بودن تو رو فروختن، مگه نه؟
تو چاره‌ای جز گوش‌دادن به حرفاشون نداشتی، مگه نه؟
‫تو...
‫برای همینم من به دنیا اومدم...
‫تو هم همدستشی، مامان.
‫تو... یا...
‫آتیش... خاموش نمی‌شه.
‫از بچه‌های هم‌سن و سالم ریزه‌میزه‌تر بودم...
ولی ‫بالاخره داشتم به سن بلوغ می‌رسیدم.
‫همون‌طور که بدنم تغییر می‌کرد، ‫شعله‌های سرخم، کم‌کم آبی شدن.
‫که این‌طور... اینم از عملکردای بدنیه پس...
‫وقتی هیجانی می‌شم، یه پیوند مستقیم ‫با قدرت آتیشم به وجود میاد.
‫خیلی محشره این...! ‫بابا کاملاً جا می‌خوره!
آه، ولی... لعنتی... چرا وقتی هیجانی می‌شم گریه‌م میاد؟
‫باباخان، سری بعد که مرخصی داشتی، ‫بیا نوک قله‌ی سِکوتو!
‫سوختگی؟!
‫رفته جایی که کسی تماشاش نمی‌کنه، تمرین کرده!
‫تویا... تو بازمـ...
‫خیلی خفن شده بودم! باید حتماً بیای!
‫شاید به سطح شوتو هم برسم اصلاً!
‫تازه فکر نکنم به آلمایتم ببازم!
‫تازه باباخانم، این‌سری منو قبول می‌کنه!
‫خیلی از اینکه به دنیا اومدم خوشحالم!
‫برای چی جلوی تویا رو نگرفتی؟!
‫مگه بهت نگفته بودم؟!
‫مامانو اذیت نکن!
‫بس کن! اذیتش نکن!
‫شوتو، تو گمشو بیرون!
‫اصلاً به تو ربطی نداره!
تو چی حالیته، مامان؟
‫ انتخابای من محدود بودن...
‫ولی خودم تصمیم گرفتم و روی پای خودم حرکت کردم.
‫حداقل...
‫فکر می‌کردم که بتونم اون لبخندو حفظ کنم، ولی...
‫نتونستم جلوشو بگیرم.
‫خودت درستش کن! به من مربوط نیست!
‫خودت درستش کن!
می‌گم... الان... چی پشت چشماته؟
‫با اون چشما نگام نکن...
‫با اون چشما...
‫مجبور شدم تو بیمارستان بستری شم،
‫و همون‌جا قضیه‌ی تویا رو شنیدم.
‫بعد از اون هم، ذهنم کاملاً از هم پاشید.
‫اشکا... نیاین! من گریه نمی‌کنم!
‫تو نرفتی قله‌ی سِکوتو.
‫اگه رفته بودم، فکر کنم فقط هیزم رو آتیش احساساتش می‌شدم.
‫نه...
‫شایدم نمی‌دونستم که ‫چی قراره بهش بگم...
‫باباخان.
‫منم همین‌طوری بودم.
‫خیلی داغه! خاموش نمی‌شه!
‫بد آتیشِ کوفتی بود.
‫خب... هرچی بکاری، درو می‌کنی.
‫آخه تو فقط یادم دادی که چطوری قدرت شعله‌هامو بیشتر کنم.
‫اون روز... ای کاش می‌تونستم از خیر همه‌چی بگذرم...
‫ولی بعد از اینکه تویا رو به کشتن دادم، ‫دیگه راه برگشتی نبود.
‫تنها کاری که ازم برمیومد، تمرکز روی شوتو بود.
‫همون‌طور که احساساتت تشدید می‌شد، ‫از من متنفرتر می‌شدی...
‫حتی می‌تونستم اثری که روی بچه‌ها گذاشته بودی رو هم ببینم...
‫حتی با اینکه داشتم از هم‌پاشیدنمونو می‌دیدم، ‫بیش از اون ترسیده بودم که بخوام کاری بکنم.
‫تنها کاری که کردم... ‫این بود که فقط حضور داشته باشم...
‫همه‌چی رو خودت شروع کردی، ‫دلیل تمام این مصیبت خودتی...
‫ولی اگه منم می‌تونستم یکم تویا رو سر عقل بیارم...
‫نیازی نبود که دابی ازش ساخته شه.
‫شاید می‌تونستم یه بار برای شوتو هم سوبا درست کنم.
‫مسئولیت این کار...
‫فقط روی دوش تو نیست.
‫حتی اگه روحت چند پاره شده باشه،
‫کمکت می‌کنیم که سرِ پا شی.
‫چاره‌ای جز جنگیدن با دابی نداری.
تو... واقعاً... رِی هستی؟
‫بچه‌مون که از خود ما بیشتر آسیب دیده...
‫با اینکه حق داشت ازم متنفر باشه، دوباره «مامان» صدام کرد.
‫اون توی دبیرستان U.A دوست پیدا کرد
‫و خانواده‌مونو نجات داد.
‫شوتو قهرمان خانواده‌ی ماست.
‫قبل اینکه بیایم اینجا، با مامان حرف زدم.
‫فکر کردم دیگه نمی‌تونی بجنگی.
‫فکر کردم چاره‌ای ندارم جز اینکه خودم انجامش بدم.
‫اما انگار اینطور نیست.
‫هروقت گریه‌ت تموم شد، پاشو.
‫همگی باهم می‌ریم تا تویا رو متوقف کنیم.
‫شو... شوتو...
‫شوتو...!
‫شرمنده، گوش وایساده بودیم.
‫اجازه می‌دین به سفر خانوادگیتون بپیوندیم؟
‫بست جینیست... هاکس...!
‫دیروز از بیمارستان مرخص شدم
‫و یه اطلاعاتی جمع کــــ...
‫من عمیقاً بابت عمل پسرم پوزش می‌خوام.
‫عه؟!
‫واسه این نیومدیم.
‫لطفاً تمومش کنین، خانوم.
‫فقط می‌خواستیم چندتا سؤال درباره‌ی دابی ازتون بپرسیم.
‫با این حال گوش‌واستادن یه عمل از کتون‌به‌دوره.
از کتون‌به‌دور چیه؟
‫منبع رنجشش می‌تونه به راهنمایی برای نحوه‌ی برخورد باهاش تبدیل بشه.
‫می‌تونیم ازش بپرسیم چجوری زنده مونده ‫و چطوری به دابی تبدیل شده.
‫من قبلاً خیلی ویدیوهای قدیمی از شما می‌دیدم،
‫ولی هیچوقت فکر نمی‌کردم که سرسختیتونتو جوونی، ‫تبدیل به بهمنی که درگیرشیم، بشه.
‫شوکه شدم.
‫وقتی درمورد تویا-کون صحبت می‌کردین این موضوع مطرح نشد،
ولی سوختگی صورت شوتو-کن هم کار اندوور-سان بوده؟
‫تمومش کن.
‫کار من بوده.
‫ماما...
‫با اینکه حق داشت ازم متنفر باشه، دوباره «مامان» صدام کرد.
‫که اینطور.
‫نتونستم با اون دوتا مقابله کنم.
‫تسلیم شدم و رهاشون کردم.
‫شوتو-کن.
‫تو خیلی باحالی.
‫اندوور-سان، بیرون، الان جهنمه.
‫آره...
‫شیگاراکی، دابی، توگا هیمیکو، اسپینر، اسکپتیک،
‫و 132 عضو فراری جبهه‌ی آزادی.
‫درضمن، هفت نوموی شبه‌های‌اِند هم هستن.
‫این که کجان اصلاً مشخص نیست.
‫علاوه‌براین، به‌جز تارتاروس، توی شش زندان دیگه هم رخنه شده،
‫و حداقل 10،000 زندانی از زندان فرار کردن.
‫ما همچنین توانایی دور هم جمع‌کردن قهرمانا رو از دست دادیم.
‫قهرمانایی که فهمیدن باد کدوم‌طرفی می‌وزه،
‫یکی پس از دیگری دارن استعفاء می‌دن.
‫غیرنظامی‌هایی که دیگه ایمان کاملی به قهرمانا ندارن
‫خودشون اسلحه به‌دست گرفتن و با شرورها می‌جنگن،
‫و وضعیت فعلی طوریه که یه آسیب ‫باعث آسیب‌های بیشتری می‌شه.
‫درحال حاضر، دولت درخواست تیم‌های ‫نجات و قهرمانا از کشورهای دیگه رو داره،
‫اما از اونجایی که کمیته امنیت از کار افتاده،
‫کاغذبازی مورد نیاز برای احضار قهرمانا انجام نمی‌شه.
‫همه‌ی اینا فقط توی دو روز اتفاق افتاده.
‫همونطور که همسرتون گفتن، شما چاره‌ای جز جنگیدن ندارین.
‫درضمن، ما هم همین‌وضعیتو داریم.
‫مسئولیت وضعیت فعلی،
‫بارِ قهرمان شماره یک نیست که تنهایی به‌دوش بکشدش.
‫و این فقط واسه خانواده‌ی شما نیست.
‫چرا...؟ چی می‌گی؟
‫حتی اگه چیزایی که دابی درباره‌ی خانواده‌ی تودوروکی گفت درست باشه،
‫مطمئنم الان همه‌چی متفاوته.
‫من می‌خوام از کسایی حمایت کنم که در تلاشن تا کار درست رو انجام بدن!
‫بنابراین، بیاین یه تیم از سه قهرمان برتر داشته باشیم!
‫من قبلاً زندگیمو روی هاکس شرط بستم.
‫به راه‌رفتن توی راهروهای جهنمی عادت دارم.
‫ببینین، با خانواده‌تون و ما...
‫آیا بارتون کمی سبک‌تر نمی‌شه
‫و فکر نمی‌کنین که می‌تونین دوباره سرِ پا شین؟
‫چرا...
‫آره.
‫فقط تا وقتی که داداش تویا رو متوقف کنیم.
‫آره...!
‫حالا، برای شروع کار.
‫اول، باید به عموم توضیح بدیم.
‫بعد از اتهامات دابی، ما نمی‌تونیم ازش اجتناب کنیم.
‫تقریباً بهش فکر کردم که چطوری می‌تونیم پاسخ بدیم،
‫ولی هنوز یه‌چیز وجود داره که برام واضح نیست.
‫«وان‌فورآل» چیه؟
‫حالا که بهش اشاره کردین، قبلاً...
‫وقتی اون داشت با شیگاراکی می‌جنگید،
‫اندوور یه‌چیزی درباره‌ی «وان‌فورآل» گفت.
‫می‌دونین اون چیه؟
‫ربطی به اون ابرشرور، آل‌فوروان داره؟
‫«وان‌فورآل.»
‫باید حقیقتی که پشتش نهفته‌ست رو پیدا کنیم.
‫ببخشین که از خط شخصی استفاده می‌کنم.
‫ممکنه شیگاراکی دنبال من باشه!
‫دکو...؟
‫دکو، نفله‌ی عوضی!
‫چرا وقتی تو تمرگیدی من باید بیدار باشم؟! ‫ داد نزن! ‫وقتی این یارو بیداره وقتی برای ناراحت‌بودن نیست. ‫ببخشید، سو. ممنون! ‫بالأخره رفتن...
‫وقتی جراحتشو دیدم، فکر کردم بد باشه، ولی...
‫از همیشه پرسروصداتره.
‫نماینده!
‫توکویامی و کامیناری هم می‌تونن مرخص بشن!
‫واقعاً؟ این که عالیه!
‫اوراراکا، بدن میدوریا خوبه، نه؟
‫اینطور شنیدم، ولی...
‫نگرانم...
‫سلام.
‫قدرت‌الله انفجارپور ملقب به دینامیت.
‫روبه‌راهی؟
‫روبه‌راه به‌نظر میام؟!
‫می‌خوایم با میدوریا ایزوکو-کن صحبت کنیم.
‫همین الان، آلمایت گفت تنهاشون بذاریم.
‫آلمایت گفت؟
‫اندوور-سان گفت شیگاراکی دنبال میدوریا-کن بوده.
‫اگه آلمایتو به این معادله اضافه کنیم...
‫آخه... «وان‌فورآل» چی می‌تونه باشه؟
‫میدوریای جوان...
‫می‌تونم حسش کنم... منِ درونِ این جوان... منِ درون وان‌فورآل...
‫الان، داری با کاربرای قبلی صحبت می‌کنی، درسته؟