‫اداره پلیس
دیگه باید شروع شده باشه... نه؟
‫حرف نزن.
‫نگهبانای کمتری این اطراف موندن.
به نظر خودت تابلو نیست؟
‫به خاطر همین امروز بود ‫ که اون همه امید داشتم...
‫... برای تولد بذرهای شکاف‌دار.
‫بذرهای سرخورده‌ای که ارزش حامل‌بودن رو دارن...
هی، بخند و نگاه کن
رنگ امید در اون روزها
رنگین کمونیه که قبل از انفجار ظاهر می‌شه
نفس حبس می‌شه، خفه می‌شه و رها نمی‌شه
اون، وقتی می‌افته، فقط یه کروکی می‌مونه و محو می‌شه
آسمون و منو شفاف می‌کنه با نورش
تو پرواز آشفته‌ش، چه رنگی به خودش می‌گیره؟
‫شعله‌ها خاموش نمی‌شن.
‫بابا! تو تعطیلی بعدیت بیا بریم قله‌ی سکوتو!
‫خیلی جای خفنیه! حتماً بیایا!
‫شاید بتونم به سطح شوتو برسم!
‫تازه شاید به آلمایتم نبازم، می‌دونی؟
‫بیرون نیاین، اشکای لعنتی! ‫من نمی‌خوام گریه کنم، لعنتیا!
بابا... چرا نیومدی پس؟
‫بابا...
‫داغه! خاموش نمی‌شه!
‫شعله‌ها!
‫داغه! داغه!
‫نمی‌خوام...
‫نمی‌خوام بمیرم!
‫من که هنوز...
‫من که... هنوز...
‫هیچی بهش نشون ندادم!
‫اونم یه بچه بود که با شکاف زاده شده بود.
‫نه...
‫یه شکاف نبود... اون از همون اولش...
‫کلاً...
دو حریق ناگهانی
اینجا کجاست؟
‫خوابالو، زود باش پاشو!
من... زنده‌م...؟
چرا؟
‫اوه! خوابالو بیدار شد!
‫سنسه! خوابالو بیدار شده! سنسه!
اینجا... کجاست؟
این... صدای منه؟
‫اینجا خونه‌ی ماست!
‫چقدر خوابیدی... بذار ببینم...
‫سه سال؟! سه سال تموم خوابیده بودیا!
‫منم تازه رسیدم، خیلی نمی‌دونم... ‫ولی سنسه اینو گفته بهمون!
سه سال؟ چرا؟ چه اتفاقی افتاده؟! چی شده؟
‫من تو سکوتو سوختم... بعدش...
‫بعدش...
‫باید برم خونه!
‫نمی‌شه بری!
‫چرا؟!
‫تو دیگه قراره با بقیه، اینجا زندگی کنی!
‫خانواده‌ی جدیدت همینان!
‫مطمئنم خیلی زود عادت می‌کنی!
‫وایسا ببینم! باید برم خونه!
‫بابام...
‫احتمالاً فقط کار داشته و نتونسته بیاد اونجا!
‫مطمئنم... اون نگرانمه!
‫من کار بدی کردم... حرفای بدی زدم!
‫باید از مامانم و اینا عذرخواهی کنم!
‫باید به بابام بگم که چیکار می‌تونم بکنم...
‫من... باید قهرمان...
‫حیف شد... فکر نکنم دیگه همچین‌چیزی ممکن باشه.
‫بدنِ سوخته‌ت برای ترمیم، کار خیلی خیلی سختی داره.
‫قسمتای ازدست‌رفته با بافت احیاشونده پر شدن.
‫با اون صورت، انگار یه آدم دیگه‌ای... ‫ولی بازم نجات پیدا کردی.
‫چی داری می‌گی؟ نمی‌فهمم...
یه آدم دیگه...؟
‫نمی‌تونی مثل قبل از قدرتت استفاده کنی.
‫به ارگانای داخلیت آسیب رسیده.
‫حواست که شامل حس درد می‌شه، مختل شدن.
‫بدنت خیلی ضعیف شده.
‫دیگه نمی‌شه به قبل برگشت.
‫ما هم دوست داشتیم که تو رو در سلامت کامل به دست بیاریم.
‫تمام تلاشمونو کردیم ولی... ‫متأسفانه شکست خوردیم.
‫دردناکه، نه؟ طفلک بیچاره...
‫ولی شاید ما بتونیم شعله‌هاتو به حالت عادی برگردونیم!
نظرت چیه؟
‫می‌خوای به خانواده‌ی ما بپیوندی ‫و همراه ما یاد بگیری؟
‫خفه شو.
هممم؟
‫من... دوست ندارم از کسِ دیگه‌ای یاد بگیرم.
‫تنها کسی که می‌تونه بهم آموزش بده...
‫بابامه و بس!
‫نباید از این کارا بکنی!
‫خفه شو!
‫ببند!
‫برای اینکه اونو به سمت آرمان خودمون هدایت کنیم، دیر شده بود.
‫همون‌جوریشم خیلی آتیشی بود.
‫حتی مردی که به همه‌چی حکم می‌روند...
‫نمی‌تونست به وسواسی که اون بچه روی پدرش داشت، فائق بیاد.
‫در صورتی که برای شیگاراکی تومورا اتفاقی میفتاد،
‫یه بسترِ کاشت برای بذر نفرتِ شدید فراهم کرده بودیم.
‫حاملایی برای ارباب اهریمن.
‫دابی... یکی از اون زاپاسا بود.
‫و همزمان یه شکست محسوب می‌شد.
تا کجا... صبر کن، چی؟
چی می‌خوای بگی؟
یعنی تمام اینا رو آل‌فوروان برنامه‌ریزی کرده بوده؟
‫فقط می‌خوام بگم که محتاط باشی.
‫اون فراتر از بصیرت ما زندگی می‌کنه.
‫باید برگردم...
‫باید برگردم خونه...
‫ما تنهاش گذاشتیم.
می‌پرسی چرا؟
‫برای اینکه قرار نبود بدن دابی بیشتر از ‫یک‌ماه بعد از بهوش‌اومدنش دووم بیاره.
‫برای همین...
‫فعلاً بهم بگین دابی.
‫وقتی که دلال آوردش پیش ما، غافلگیر شدم.
می‌پرسی، چرا برگشت؟
می‌پرسی چرا زنده بود؟
‫می‌خواستم انگیزه‌ی اصلی دابی رو بپرسم، ‫برای همین کاری کردم که تنها شیم.
‫اوجیکو-سان.
کار تو بود، نه؟
تو منو زنده نگه داشتی؟
‫پس فهمیدی؟ خوشحالم.
چطوری از اون موقع به بعد، زنده موندی؟
‫وقتی به اون جسد متحرک نگاه می‌کنم...
‫یه سرنخایی از اینکه می‌خواین با من چیکار کنین، دستم میاد.
‫من برگشتم، چون...
‫اینجا بهترین مکان برای مراسم تدفینه.
‫همون نگاه کافی بود که تا تهِ قضیه رو بخونم.
‫بدنش داشت به سمت مرگ می‌رفت...
‫ تا همونجا هم بدنشو فقط با شعله‌های ‫نفرت خالص سرِ هم نگه داشته بود.
‫هی، شوتو!
‫می‌دونی، راستش... من یه بار اومدم خونه.
‫با اینکه فکر می‌کردم ضعیف‌تر از قبلم.
‫حتی دلیل یا امیدی هم نداشتم.
‫فقط می‌خواستم دوباره منو ببینه...
‫شاید امیدوار بودم که اون چیز تغییر کرده باشه...
‫می‌خواستم ببینم...
‫دلیل زاده‌شدنمو...
‫ولی صحنه‌ای که سه سال عوض نشده بود، ‫همه‌چی رو برام روشن کرد.
‫فهمیدم که من یه شکستم و دلیلی برای زندگی ندارم.
‫فهمیدم که اون خانواده از من عبور کرده و گذشته.
‫وقتی از حدت فراتر بری...
‫مثل این می‌مونه که هرچی ساختی، معکوس می‌شه.
‫بعد از اون، فقط به شعله‌هام تمرین دادم.
‫نمی‌خواستم تا وقتی که ضعیفم، اونو ببینم.
‫حتی وقتی که این بدن شروع به فرسودگی و ازهم‌پاشیدن کرد...
‫هیچ حسی نداشتم.
‫تا می‌خواستم، می‌تونستم فیلماشو نگاه کنم.
‫شوتو-کون... اون یارو...
‫از اولش... توقع داشتی بمیری!
‫هر موقع که از شهر محافظت می‌کرد،
‫هر موقع که مشهورتر می‌شد،
‫تپش قلبم بیشتر می‌شد.
‫از وقتی مردم و دابی متولد شد، من...
‫گرما...
‫انرژی‌ایه که از جنبش تمام موجودات ناشی می‌شه.
‫آل‌فوروان با عطشش برای زندگی ابدی...
‫نمی‌تونست این گرما رو داشته باشه، ‫گرمایی که فقط به سمت مرگ حرکت می‌کنه.
‫شعله‌های مرگِ یه زنجیریِ تک‌بعدی که ‫حتی پادشاه اهریمنی هم رهاش کرده بوده.
‫هرچی که دوست داره رو... می‌سوزونم و خاکستر می‌کنم.
‫این چیزیه که برای اثبات تولدم، نیاز دارم!
‫نمی‌ذارم... مگه نگفتم بهت؟ ‫داداش احمق!
‫حرکت نهایی، مشت رعد آتشین!
‫رسوندن دمات به بالاترین حد ممکن، ‫ذخیره و ‌آزاد کردنش.
‫حرکت آتشین نهایی که اندوور در جوانی بهش رسید.
‫وقتی که اندوور حین مامورت قدرت‌طلبی‌ـش ‫درحال استاد شدن رو این حرکت بود، متوجه محدودیتش شد.
‫درضمن، اون آتش...
‫سرابی به‌وجود میاره و باعث می‌شه ‫منظره‌ای که بهش چشم دوخته، تاب بخوره.
‫اوکی اوکی.
‫حالا که حرف زدم، روحیه‌م رو پس گرفتم!
‫ممنون که گوش دادی!
‫هی سریع‌تر داره داغ می‌شه!
‫اصلاً تردید نداره!
‫حتی اگه بابا اینجا نباشه و مجبور ‫باشم باهات بجنگم، خوب هیزمیه!
‫خودم جلوتو می‌گیرم!
‫اشتباه برداشت نکن.
‫برات کلی برنامه دارم!
‫با پس گرفتن آتیش ضعیف‌شده‌م شروع کردم.
‫حداقل می‌دونستم چطوری قدرت ‫آتیشمو بیشتر کنم.
‫بهم گفته بود آتیشم از مال اون قوی‌تره.
‫و همونم بهم روحیه داد.
‫حواس کرخت شده‌م محدودیتام رو برداشتن.
‫با نگاه کردن یاد گرفتم چطوری‌ آتیش بزنم.
‫مشت رعد آتشین!
‫شوتو، از آلمایت خوشت میاد؟!
‫داره میاد!
‫عنکبوت جهنمی!
‫خیلی داغه!
‫این حرکت اندووره؟!
‫ولی خیلی بزرگ‌تر و نامرتب‌تره!
‫نمی‌دونم تویا-نی از چی خوشش میاد.
‫تودوروکی-کون!
‫شوتو-کون! آماده‌ای؟
‫آماده‌م!
‫سریعه!
‫عنکبوت جهنمی حواس‌پرتی بود؟
‫شوتو، ازت یه سوال دارم...
تو ‫با چه قیافه‌ای...
‫... با اون شهروندای وحشت‌زده توی ‫یو.اِی مخفی شدی؟!
‫به‌عنوان پسر اندوور و برادر دابی!
‫تو تجسم فلاکت متراکم شده در اندازه‌ی یه پسری!
‫خیلی بی‌شرمانه‌ست، شوتو!
‫شوتو-کون!
‫از نظر قدرت آتیش، از اندوور هم قوی‌تره!
‫ولی اگه اونجوری بخواد تکون بخوره...
‫با اینکه تو بهترین محیط و با بدن ‫مناسب آتیش بزرگ شدی،
‫به بقیه تکیه می‌کنی!
‫حتی با اینکه با همه‌چی به‌دنیا اومدی،
‫سعی نکردی به بهترین حدت برسی!
‫اگه کسی نمی‌خواد بهت بگه، پس خودم می‌گم!
‫تو فقط یه عروسک خام و بی‌اراده‌ای!
‫تو زندگیت هیچی نمی‌شی!
‫جت‌برن!
‫آره...
‫درست می‌گی.
‫یه احمق بودم که... دنبال میون‌بر بودم... ‫و نمی‌تونستم تصمیمی بگیرم...
‫من همینم.
‫گرمام خنثی شد؟
‫فکر می‌کردم فقط چشمت به باباست.
‫ولی خوشحالم حواست به منم بوده.
‫با خواسته‌ی رسیدن به بقیه،
‫اینو حین تمرین پیدا کردم...
‫رعد آتشین...
‫این حرکتیه که خودم ساختم.
‫حرکتیه که برای جلوگیری از تو ساخته شده.
‫شوتو، مطمئنی نمی‌خوای جات رو عوض کنی؟
‫آل‌فوروان چی؟
‫مثلاً بین تمام قهرمانای‌ باقی‌مونده،
‫فقط خودت می‌تونی باهاش بجنگی،
‫و میدوریا باید جلوی شیگاراکی رو بگیره...
‫قدرت من بهترین گزینه برای روبه‌رویی ‫با تویا-نی هستش.
‫و اینم چیزیه که خودم می‌خوام.
‫وظیفه‌مه.
‫وظیفه‌ی همه‌مونه.
‫همه‌مون باید کاری که می‌شه رو بکنیم.
‫و با هم، جلوی تویا-نی و بقیه‌ی اشرار رو بگیریم.
‫به‌عنوان برادر خامت اینو می‌گم...
‫بابامون دیوونه بود! وضعیت خانواده‌مون هم داغون بود!
‫ولی بازم، خودت تصمیم گرفتی مردم رو بسوزونی!
‫می‌خوای با دابی بجنگی...؟
‫بچه‌ها، نیم‌ساعت دیگه بیاین بیرونا!
‫همینو می‌خوام.
‫نگران نباش.
‫البته بابام قراره سر اینکه نتونست قولشو نگه ‫داره حسابی غر بزنه.
‫ولی اگه اینکه نمی‌تونه با دابی بجنگه بخشی ‫از مجازاتشه،
‫هاکس و بقیه تصمیم درستی گرفتن.
‫دابی گناه خانواده‌ی ماست.
‫بعدشم، برای رسیدن به جایی که می‌خوام، ‫باید این‌کارو بکنم.
‫برای همینم از این حرکت استفاده می‌کنم ‫تا از اون دیوار رد بشم.
‫اینو می‌گفتی تقریباً بهش مسلط شدی؟
‫با مشت رعد آتشین یکم فرق داره!
‫راستی، چون نبودی نمی‌دونی.
‫اینجاشو دست بزنی هم داغ نیست.
‫ببین؟ خیلی خداستا!
‫هرچند نگه داشتنش سخته. ‫سریع خاموش می‌شه.
‫و بنده تو مبارزه‌ی واقعی کارم هنوزم بهتره!
‫ هیچ پخی نیستی!
‫جوهره‌ی رعد آتشینو گرفتم
‫و با قرار دادن قلبم تو مرکز، قسمت راست و چپمو باهم فعال کردم.
‫خون گرم و سرد تو بدنم جریان پیدا می‌کنه
‫و هر دو طرفو متعادل می‌کنه.
‫گرم و سرد باهم ترکیب می‌شن...
‫مثل شعله‌های سردن!
‫بابام می‌خواست با یخ دمای ‫بدنشو کم کنه.
‫ولی من می‌خوام برعکسشو انجام بدم.
‫این‌کارو می‌کنم تا شخصاً
‫دلیل متولد شدنم تو این خانواده رو قبول کنم.
‫مگه قدرت خودت نیست؟!
‫میدوریا، قدرت خودمه.
‫ممنونم.
‫دیگه جون افراد بی‌گناهو نگیر!
‫مشت رعد آتشین...
‫فسفر!
‫کوبش یخ‌بند...
‫تیغه‌ی بی‌نور شعله‌ی سرد!
‫اگه می‌خوای خشمتو خالی کنی، کلشو ‫رو ما خالی کن!
‫شاید اونطوری یکم آروم شی!
‫بدنی که مقابل این گرمای شدید دووم میاره ‫و می‌تونه شعله‌هام رو خنک کنه.
‫پس بهترین فرد برای مقابله باهام تویی، نه؟
‫و داری راجع به تصمیمات درست و غلط حرف می‌زنی...
‫می‌دونستم!
‫حتی با اینکه برادر و هم‌خونیم، ‫انقدر باهم فرق داریم!
‫خاموش شد! باید دوباره شروع کنم!
‫میله‌های تاب خورده هیچوقت نمی‌تونن ‫از یه مسیر صاف رد بشن!
‫محدودیت جامعه‌ی ابرانسانی همینه!
‫یعنی ما!
‫الان دیگه تو مسیر موازی‌ایم!
‫بسوز و بمیر! به‌خاطر ما!
‫شوتو-کون...
‫... خودت گفتی!
‫این گرما حتی منو هم می‌سوزونه...
‫ببخشید...!
‫گفتم که...
‫هدر دادن انرژیه...
‫ازتون ممنونم!
‫حتی جمله‌ای به این سادگی هم...
‫تو این مسیر بارها باید به عقب ‫برمی‌گشتم و چیزی رو برمی‌داشتم...
‫خون و گذشته‌ای که با طمع ساخته شده بود...
‫اشکالی نداره تو باشی.
‫نیازی نیست بذاری خونت به زنجیر بکشتت.
‫اشکال نداره اگه بخوای
‫به هر کسی که می خوای تبدیل شی.
‫از وقتی اونو فهمیدم،
‫به‌نظر میومد برخلاف منی که خشکم زده،
‫همه دارن رو به جلو می‌رن.
‫ولی همیشه همونجا بودن.
‫همیشه بهم احساس آسودگی می‌دادن.
‫بذارین مردم از رو حرکاتتون بفهمم ‫می‌تونین چیکار کنین.
‫ذخیره‌ش کن و بریزش بیرون. ‫قدرتتو متراکم کن.
‫ذخیره‌ش کن و...
‫حتی اگه زورکی باشه، مسیرمون به هم افتاده.
‫برای همین...
‫لطفاً بس کن.
‫دایهیو کایشو!
پیـــــــــــــــــــــــش‌نمایش ‫آنچه خواهید دید...
‫تودوروکی-کون جلوی دابی رو گرفت!
‫این خبر خوب به بقیه‌ی قهرمانان هم رسید،
‫بعد از اون، نیرویی برای رسیدن به پیروزی جمع کردن.
‫به‌علاوه، توی ویلای گونگا،
‫اندوور و هاوکس درحال مبارزه تا پای ‫مرگ با آل‌فوروان بودن.
‫قست بعدی، «سیاهی لشگر.»
‫شعله‌های اندووری که به گذشته غلبه کردن، ‫خروشان می‌شن.
قسمت بعدی سیاهی‌لشگر ‫فراتر برو! ‫فراتر از بینهایت!