‫ببخشید، اما هیچ‌کدوم از اینا رو متوجه نمی‌شم!
‫یعنی، توی هاوکینز چه‌خبر شده؟ اینا ‫آدما چطوری مُردن؟
‫- ما هم می‌خوایم همین رو بدونیم! ‫- ال کجاست؟ یعنی الان دقیقاً...
‫- به‌خاطر امنیت جون خودش، بهتره ندونی! ‫- مسخره‌ست! واقعاً مسخره‌ست...
‫خب این ماجرای برگردوندن قدرت‌های ال، تا ‫کی قراره طول بکشه؟
‫- ممکنه هفته‌ها، حتی ماه‌ها... ‫- ماه‌ها؟
‫تا اون موقع‌، مامور هارمون و والاس ‫ازتون مراقبت می‌کنن.
‫جون ما در خطر نیست،
‫جون دوستامون توی هاوکینز در خطره!
‫جون خانواده‌ام توی هاوکینز در خطره!
‫تـا الون آماده بشه خودم یه‌جوری ‫اوضاع رو مدیریت می‌کنم
‫تا اون موقع، خیلی مهمه که درمورد این موضوع ‫با هیچکس حرفی نزنید!
‫نه! امکان نداره...
‫- می‌دونم فهمیدمش خیلی سخته! ‫- سخت نیست! غیرممکنه...
‫افرادی در دولت‌مون وجود دارن که کاملاً ‫علیه الون هستن،
‫اونایی که...دقیقاً همین الان که ‫داریم با هم حرف می‌زنیم، دنبالشن!
‫نمی‌تونیم ریسک کنیم...
‫اگه از اینا بویی ببرن، جون الون در خطر میوفته!
‫و اگه جون الون در خطر باشه، ‫پس دوستات هم جون‌شون در خطره.
‫و همینطور خانواده‌ات!
‫خب که چی؟ مثلاً به‌تون اعتماد کنیم ‫که شما آدم خوب‌ها هستین؟
‫هر خری که هستی...
‫ما دوستای اوونز هستیم
‫الون به ما اعتماد کرد...
‫حالا، ما هم از شما می‌خوایم که به‌مون اعتماد کنید!
‫واسه شماست.
‫[مایک عزیزم، من رفتم تا دوباره قدرت‌هام رو ‫به دست بیارم - از طرف ال]
‫اینجا بود،
‫همینجا...
‫یه ساعت قدیمی بزرگ؟
‫خیلی واقعی بود.
‫و بعدش، وقتی نزدیک‌تر شدم ‫یهو...
‫- مکس، بجنب ‫- مکس؟
‫بیدار شدم...
‫انگار کاملاً از خود بی‌خود شده بود،
‫دقیقاً همون اتفاقی که ادی گفت برای کرسی افتاده!
‫تازه این بـخـش بدش نیست...
‫فرد و کرسی، هردوتاشون اومدن پیش خانم کلی ‫تا کمک‌شون کنه!
‫هردوتاشون هم سردرد داشتن...
‫سردرد خیلی شدید، که اصلا خوب نمی‌شد ‫و بعد...
‫کابوس‌هاشون شروع شد.
‫مشکل خواب
‫خیس‌عرق از خواب بیدار می‌شدن،
‫همه‌ش یه‌چیزایی می‌دیدن...
‫چیزای بد...
‫از گذشته‌شون.
‫اونا...فقط
‫هی شدید‌تر و شدیدتر شدن تا وقتی که...
‫همه‌چی تموم شد.
‫نفرین وکنا...
‫سردرد کرسی یک هفته پیش شروع شد،
‫مال فرد، شیش روز پیش.
‫مال منم از پنج روز پیش!
‫نمی‌دونم چقدر دیگه وقت دارم...
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که...
‫فرد و کرسی،
‫هردوشون بعد از دیدن اولین توهم‌هاشون ‫کمتر از 24 ساعت مُردن.
‫منم که اون ساعت لعنتی رو دیدم و...
‫انگار منم قراره فردا بمیرم.
‫همینجا بمون!
‫- منم ‫- لوکاس؟
‫- منم! ‫- یا خدا! چه مرگت شده؟
‫- ببخشید... ‫- نزدیک بود با این چراغ خرد و خاک شیرت کنم!
‫ببخشید! ببخشید بچه‌ها...
‫دوازده...دوازده کیلومتر با دوچرخه اومدم
‫یه لحظه!
‫- یه مورد اضطراری! ‫- چی؟
‫داستین.
‫من پیش جیسون و پاتریک و اندی بودم، ‫و یهویی زد به سرشون!
‫در به در دنبال ادی‌ان! و فکرمی‌کنن ‫تو می‌دونی اون کجاست
‫جون‌ـت در خطره!
‫اره درسته، چقدر مسخره...
‫اما الان گرفتار یه مشکل بزرگ‌‌تر ‫از جیسون شدیم
«چــیزهای عجـیب و غـریب» [فصل چهـارم]
«بـیلی عزیز» [قسمت چهارم]
‫- می‌شه در رو باز کنی؟ ‫- کار دارم
‫گفتم پاشو در رو باز کن!
‫خدایا صبر بده!
‫سلام، لوکاس اینجاست؟
‫نه!
‫می‌دونی کجاست؟
‫ما...می‌خواستیم با هم بریم بیرون!
‫بیرون؟ تا اونجایی می‌دونم رفت ‫دنبال مکس!
‫ببخشید
‫تـو همون خواهر کوچیک‌ـه لوکاسی که ‫" سیاه‌چاله و اژدها " بازی می‌کنه؟
‫خب که چی حالا؟
‫داستین هندرسن رو می‌شناسی؟
‫می‌شناسم؟ گذشته‌ها داریم با هم!
‫ممکنه الان پیش دوست خیانت‌کارـت باشه.
‫و راستی، وقتی لوکاس رو پیدا کردی...
‫لطفاً بهش بگو دو روزه که دارم جورشو می‌کشم...
‫هزینه هر روز، می‌شه ده دلار ‫اونم با احتساب دی‌پی‌آر
‫7.9 درصد مالیات ارزش افزوده!
‫اگه یه هفته دیگه طول بکشه، باید یه " نینتندو " برام بخره! ‫(کنسول بازی)
‫با یه بازی " داک هانت " روش!
‫سینکلر کدوم گوریه؟
‫یکم دیگه می‌فهمیم
‫گول‌مون زدن، پسرا...
‫خیلی‌خب، راستش...
‫شما ها هیچ‌کدوم از اینا رو متوجه می‌شین؟
‫- نه ‫- خیلی واضحه که!
‫آهان واضحه؟
‫کجاش رو نمی‌فهمی؟
‫خب هرکسی که دچار نفرین وکنا شده مُرده
‫به‌جز این پیرمرده ویکتور کریل که نانسی پیداش کرد
‫اون تنها کسی‌ـه که زنده مونده
‫اگه کسی بدونه چطوری باید این نفرین رو ‫باطل کرد، ویکتور‌ـه.
‫اگه فرض کنیم اصلاً نفرین شده، هیچ کدوم‌مون ‫که این رو نمی‌دونیم
‫آخه وکنا چطوری توی دهه 50 وجود داشته؟ ‫اصلاً با عقل جور در نمیاد
‫تا جایی که می‌دونیم، الون دنیای وارونه ‫رو ایجاد نکرده،
‫یه دروازه به اونجا باز کرده!
‫دنیای وارونه احتمالاً هزاران ساله که وجود داره، ‫حتی میلیون‌ها
‫حتی اگه تا قبل عصر دایناسور ها هم ‫باشه تعجب نمی‌کنم
‫- دایناسورها؟ اصلاً داریم... ‫- خیلی‌خب
‫ولی اگه دروازه توی دهه 50 وجود نداشته، وکنا ‫چطوری بیرون اومده؟
‫- و الان چطوری داره میاد بیرون! ‫- و اینکه چرا الان؟
‫دقیقاً چرا؟ یهو دهه 50 ظاهر می‌شه
‫یه خانواده رو می‌کشه و بعد می‌گه ‫" کافی بود ممنون "
‫و دوباره غیب‌ش می‌زنه؟
‫تا دوباره 30 سال بعد برگرده و راه بیوفته تو ‫خیابون جوان‌های مردم رو بکشه؟
‫نه، منکه باور نمی‌کنم
‫چقدرم واضحه
‫راستشو بخوای، گاهی وقت‌ها یکم تواضع ‫ضرری نداره داداشِ من.
‫ببخشید
‫کسی می‌دونه چی داره می‌نویسه؟
‫اصلاً خوابیده از دیشب؟
‫یعنی خب...
‫تو بودی می‌خوابیدی؟
‫خیلی‌خب پس...
‫یه نقشه‌ای داریم.
‫به لطف دوستای نانسی،
‫ما الان دوتا از بهترین دانشجو های دانشگاه ‫" نوتردام " هستیم
‫- من روث‌ام ‫- منم رُز ام
‫روث؟
‫معدل خوبی داری!
‫ممنون
‫ما به تیمارستان پن‌هرست زنگ زدیم و گفتیم ‫با ویکتور کریل کار داریم
‫در ارتباط با پایان‌نامه‌مون که ‫درمورد بیماران اسکیزوفرنی پارانوئیدی هست
‫که جواب رَد دادن
‫اما ساعت 3 با رئیس اونجا قرار گذاشتیم،
‫الان تنها کاری که باید بکنیم اینه که باهاش حرف بزنیم ‫ و راضی‌ش کنیم بذاره با ویکتور حرف بزنیم
‫شاید بعدش بتونیم مکس رو از شر نفرین خلاص کنیم
‫خب درمورد اون...
‫یکم روی گذشته ویکتور تحقیق کردیم و...
‫به چندتا سوال برخوردیم!
‫درواقع کُلی سوال
‫ما هم همینطور، همه‌ی جواب‌ها دست خودِ ویکتوره!
‫وایسا، وایسا ببینم...
‫مال من کـو؟
‫نانسی، اگه فکرمی‌کنی دوباره می‌شینم ‫اینجا بچه‌داری می‌کنم سخت در اشتباهی!
‫اولاً، اونا دیگه بچه نیستن و دوماً جون مکس در خطره!
‫- نباید تنها باشه ‫- می‌دونم، اما چرا من؟
‫واااای! پوستر تام‌کروز داری!
‫تو هم پوستر تام کروز داری!
‫مال خیلی وقت پیشه
‫این فقط...
‫- می‌شه لطفاً به هیچی دست نزنی؟ ‫- اینجا هیچکاری نمی‌تونم بکنم
‫شاید بتونم توی راضی کردن رئیس آسایشگاه ‫بهتون کمک کنم!
‫مثلاً از...روش مخصوصم استفاده کنم!
‫ما به روش مخصوص نیازی نداریم!
‫نه، من فقط...
‫دیشب یکم تحقیق کردم و فهمیدم این ‫یارو دکتر هـچ....
‫توی انجمن پزشکی آمریکا افتخارات زیادی داره
‫و محقق افتخاری دانشگاه هاروارده!
‫این یارو کم کسی نیست خلاصه ‫و اگه بخوایم راضی‌ش کنیم...
‫باید متقاعدش کنیم که ما هم کـم کسی نیستم
‫که ما هم مثل خودش...
‫محقق های تحصیل‌کرده دانشگاه هستیم.
‫وااای، یه بالرین داخل اینه!
‫محقق های دانشگاه؟ الان این بهش می‌خوره ‫محقق دانشگاه باشه؟
‫نه، اما...
‫با این بهش می‌خوره!
‫بیخیال، بگو داری سر به سرم می‌ذاری!
‫اشغاله! هنوزم اشغاله...
‫جایی رو اشتباه کردم؟ میگه شماره یک رو بگیرید و بعدش...
‫- بعداً هم می‌تونی حال بچه‌هات رو بپرسی... ‫- فقط نمی‌فهمم چرا یه‌سره اشغاله!
‫جویس، یه جاهایی توی زندگی هست که ‫می‌تونیم براشون دیر کنیم...
‫مثل وقت دندان‌پزشکی.
‫تولد یه بچه یه‌ساله، کی اهمیت می‌ده؟
‫اون بچه احمق اصلاً یادش نمی‌مونه،
‫اما برای چیزی که از جون‌مون مهم‌تره
‫واسه اون، واسه اون فکرکنم دیگه باید واقعاً
‫سرموقع برسیم
‫ببخشید، خیلی نگرانم
‫مشخصه!
‫میری سمت غرب، از جنگل رد میشی ‫بعدش یه کلیسا با یه سقف خاکستری می‌بینی
‫برو داخل و منتظر یوری بمون.
‫پس از جویس خبردار شدی...
‫اره، دیشب رسیدن.
‫بزودی میرن پیش یوری،
‫اگه همه‌چی خوب پیش بره، تا فردا شب تو خونه‌ات‌ـی...
‫با زنت درحال انـزو خوردنی.
‫اون زنم نیست.
‫دقیقاً همینطوره، به‌خاطر دوستی‌تون جونت رو نجات داد!
‫ببین، آمریکایی...
‫زیاد به رویایی که توی سرت‌ـه دل نبند،
‫مدت‌هاست که تو فکرشم
‫شانس موفقیت‌ـت...
‫زیاده!
‫حتی یه ذره هم مضطرب به نظر نمیای آمریکایی، ‫تحت تاثیر قرار گفتم
‫بچه‌ی باحالی هستی!
‫مثل استیو مک‌کوئین، توی نفش " کـولر کینگ " نه؟
‫ایشالله که اینطور نیست.
‫اره چون " کولـر کینگ " که آخرش رفت اون دنیا...
‫پس، امروز باید بهتر از استیو مک‌کوئین عمل کنی!
‫نظرمو عوض می‌کنم
‫شانس موفقیت‌ـت...
‫خیلی کمه!
‫جان!
‫- بازم این فضول‌خان! ‫- حالا کجات شلیک کنم؟
‫هرجا جز صورتم!
‫معلومه که اونجا نه، زنت عاشق چهره زیباته!
‫اون زن‌ـم نیست!
‫چه جالب که این همه آدم اومدن ولی سکوت ‫رو رعایت کردن!
‫یادتون باشه...
‫کجا می‌ری؟
‫می‌ریم یه‌‌چیزی بردارم بخورم!
‫اجازه داریم یا توی این زندان ممنوعه این کارها؟
‫دست‌گیرتون که نکردیم
‫درسته!
‫نه، نه! شما اومدین تا ازمون محافظت کنید.
‫ظاهراً که دارین تلویزیون می‌بینید...
‫یعنی خب...فکرنکنم اصلاً به اینجاهاش فکرکرده باشن.
‫اگه یه ماه دیگه طول بکشه، یا چندماه ‫و مردم ما رو نداشته باشن،
‫بدون شک شروع می‌کنن به ترسیدن
‫در ضمن، مامان‌ـم هم احتمالا تا الان از عصبانیت سکته‌ش زده!
‫و هاوکینز چی‌میشه؟
‫اون زنه مثلاً می‌خواد از شهر ‫محافظت کنه!
‫یعنی واقعاً می‌تونن بدون ال اینکارو کنن؟ اصلاً...
‫اره
‫هرچقدرم بهش زل بزنی بازم همونه ها ‫می‌دونی؟
‫اره، اره ‫حق با توئه!
‫قبل از اینکه پلیس‌ها بیان...
‫من و ال...بدجور دعوامون شد
‫ما هیچوقت دعوا نمی‌کنیم.
‫یعنی خب، قبلاً دعوا کردیم
‫اما خب همه‌شون دعوا های الکی و ‫بچه‌گونه بودن!
‫اما نمی‌دونم، این یکی انگار ‫خیلی جدی‌تر بود
‫یعنی...واقعی‌تر بود
‫مثلاً یه دعوایی که هیچ ‫راه برگشتی ازش نیست.
‫شاید باید یه حرفی می‌زدم، و اگه اون حرف رو می‌زدم...
‫شاید می‌خواست منم باهاش برم! هرجا که داشت می‌رفت
‫نه مایک، ببین
‫دوباره می‌بینیش...
‫و هر حرفی که نزدی رو می‌تونی بهش بگی!
‫باشه؟
‫اره...اره
‫حالش خوب می‌شه
‫توی هاوکینز نیست، فعلاً باید نگران این باشیم.
‫به اوونز اعتماد نداری؟
‫نه، مطمئن نیستم
‫یعنی...
‫با ما و ال واقعاً خوب بوده،
‫اما نتونست از من محافظت کنه!
‫شما ها بودین که من رو نجات دادین.
‫شما ها نجاتم دادین.
‫به‌نظر می‌رسه دوباره ما باید ‫دنیا رو نجات بدیم!
‫همیشه همینطوره! نه؟
‫برای همین نمی‌تونیم اینجا ‫دست رو دست بذاریم،
‫گوش کنید،
‫اصلاً فرض کنیم دوستای اوونز دارن راستشو می‌گن
‫نمی‌تونیم بدون خبردار کردن ارتش، به مردم هاوکینز ‫چیزی بگیم
‫جون ال در خطر میوفته.
‫اگه اینطوریه، خودمون دست به کار می‌شیم!
‫- بریم هاوکینز؟ ‫- چطوری؟
‫از چی می‌ترسین؟ پت و مت اون بیرون؟
‫دارن چرت می‌زنن و گلف نگاه می‌کنن.
‫نه جاناتان، ما نه ماشین داریم نه پول!
‫خب وسیله خودمون رو جور می‌کنیم!
‫یدونه ارزونش...
‫ببخشید آقـا؟
‫آقـا؟ ببخشید؟
‫چیه؟
‫ما گشنمونه!
‫منم می‌خورم!
‫وقت موج‌سواریه! پسر موج‌سوار پیتزاخـور! ‫آرگایل صحبت می‌کنه.
‫توی " سورفر پیتزا " همه مواد اولیه طبیعی و تازه‌ان ‫جز آناناس!
‫چون کنسروـه!
‫اما من با این حال به‌تون آناناس آبدار روی پای رو پیشنهاد می‌کنم
‫اها میوه روی پیتزا می‌خواین؟
‫خب منکه می‌گم امتحانش کن!
‫الــو؟
‫[بیلی]
‫- می‌دونم بهم زل زدین! ‫- چیه خب؟ ببخشید...
‫- چیزی نیاز داشتی؟ ‫- داریم بازی می‌کنیم
‫چطوری با خیره شدن به پشت‌ـم قراره
‫از من در مقابل وکنا محافظت کنید نمی‌دونم والا...
‫- الان می‌تونید بهم نگاه کنید ‫- ممنون
‫- ببخشید ‫- ببخشید
‫این واسه تو
‫واسه تو
‫و تو...
‫و راستی اینا رو هم بدین به مایک، ال و ویل.
‫اگه دوباره دیدین‌شون یعنی...
‫چیکار می‌کنی؟ نه الان نه! ‫الان نباید بازش کنید...
‫بازش نکنم، باشه.
‫ببخشید ولی چیه این؟
‫این...
‫محض اطمینان نامه نوشتم
‫واسه بعداً
‫اگه چیزیم شد...
‫وایسا مکس، همه‌چی درست می‌شه
‫نه!
‫نه، نمی‌خوام الان یه ساعت بهم بگی همه‌چی ‫درست می‌شه و روبه‌راه می‌شه...
‫چون کل زندگی‌ام مردم همه‌ش همینو بهم گفتن ‫و هیچوقت هیچی درست نشده.
‫هیچوقت!
‫یعنی خب..معلوم بود اون عوضی من رو نفرین می‌کنه
‫باید مدت‌ها پیش می‌دونستم قراره اتفاق بیوفته
‫اگه بریم شرق هاوکینز، این تا ‫پن‌هرست آنتن می‌ده؟
‫- اره معلومه که اره! ‫- وایستین! چرا داریم درمورد شرق هاوکینز حرف می‌زنیم؟
‫نه، نه، نه
‫مکس! ‫مکس واقعاً؟
‫جدی می‌گم! من هیچ‌جا نمی‌برمت.
‫استیو، اگه فکرکردی قراره آخرین روزهای زندگیم رو
‫توی زیرزمین بوگندو مایک ویلر بگذرونم...
‫به همین خیال باش!
‫پس من رو مثل بچه آدم برسون ‫وگرنه باید دست و پام رو ببندی که نرم!
‫که قاعدتاً بچه‌دزدی به‌حساب میاد.
‫و اگه زنده بمونم و نمیرم، قسم می‌خورم ‫ازت شکایت می‌کنم
‫در رو باز کن
‫نــه...
‫یه وکیل خوب می‌شناسم!
‫هندرسن، دعا کن که بی‌سیم پیشرفته‌ت ‫تا پن‌هرست آنتن بده.
‫[تیمارستان پن‌هرست]
‫بخدا که نمی‌تونم نفس بکشم! ‫داره می‌خاره، همه‌جام داره می‌خاره...
‫همه‌چی که راحت بودن نیست!
‫باشه؟ ما الان تحصیل‌کرده ایم...
‫که انگار دارن از مهمونی صبحونه ‫عید پـاک برمی‌گردن.
‫بعدشم این لباسی که دادی واقعاً داره ‫بهم فشار میاره!
‫خیلی‌خب، می‌شه اونجا که رفتیم فقط من حرف بزنم؟ ‫یعنی اگه امکانش هست...
‫نه تنها ممکنه، بلکه اجتناب‌پذیرـه!
‫چون چند دقیقه دیگه خفه می‌شم!
‫مـعدل 3.9
‫هردوتاتون!
‫تحسین برانگیزه!
‫و اینم یه توصیه‌نامه از پروفسور برنتلی‌ـه!
‫اره، من لـری رو می‌شناسم ‫راستش خیلی خوب!
‫می‌دونین چی نوشته؟
‫" اونا اصلاً نمی‌تونن تدریس کنن "
‫و اره، دقیقاً به خاطر همین اومدیم اینجا...
‫یعنی...توی کلاس درس بلاخره ‫تا یه جایی می‌تونیم یاد بگیریم
‫کاملاً شرایط شما رو درک می‌کنم
‫اما برای ملاقات با بیماری مثل ویکتور، ‫یه سری دستورالعمل وجود داره
‫اول درخواست می‌دید،
‫بعدش حسابی مورد بررسی قرار می‌گیرین،
‫و بر اساس اون هئیت‌مدیره تصمیم نهایی رو صادر می‌کنه.
‫می‌بینم که نااُمید شدید.
‫اما خوشحالم می‌شم این دور و اطراف رو ‫به‌تون نشون بدم.
‫اینطوری شاید بتونید با چندتا از بیماران بخشِ ‫کـم‌خطر صحبت کنید
‫خوشحال می‌شیم...
‫فقط...
‫باید پایان‌نامه‌مون رو تا ماه آینده تحویل بدیم،
‫و وقت ندارید
‫پس تقصیر کیه این وسط؟
‫ما، قطعاً...
‫و من معذرت می‌خوام
‫معذرت خواهی نکن روث، گورباباش!
‫واقعیت اینه ما چندماه پیش درخواست دادیم ‫و رد شد!
‫دوباره درخواست دادیم و دوباره رد شد!
‫و صحبت کردن با شما آخرین تلاش ما ‫برای ارائه پایان‌نامه‌مون بود
‫و الان واقعاً توی این لباس نمی‌تونم نفس بکشم
‫خب رُز شاید بهتره بری بیرون و یه هوایی تازه کنی.
‫شاید حق با توئه روث!
‫چون کم کم دارم به این نتیجه می‌رسه ‫این کارمون کاملاً اشتباهه!
‫همه‌جام داره می‌خاره!
‫و بذار راستشو بهت بگیم، آنتونی...
‫اشکالی نداره آنتونی صدات کنم؟ ‫اینا لباسای من نیستن.
‫اینارو پوشیدیم چون می‌خواستیم ما رو ‫دست کم نگیرید.
‫چون توی این زمینه هیچکس دخترها رو آدم ‫حساب نمی‌کنه، حساب نمی‌کـــنن!
‫چون اصلا قیافه‌مون به این چیزا نمی‌خوره! ‫می‌تونم یه داستانی تعریف کنم؟
‫سال 1978، توی اردوی تابستانی بودم
‫و مشاورمون آقای " درو " به من و همه‌ی افراد اونجا
‫داستانِ واقعی قتل‌عام ویکتور کریل رو تعریف کرد
‫و پیتی مکیو کوچولو، پیتی رو ‫می‌شناسی نه؟
‫اره...اره!
‫و پیتی مکیو کوچولو بلافاصله از ‫ترس شروع به گریه کرد!
‫نفس‌ـش بالا نمی‌اومد.
‫و بقیه افراد کمپ‌ هم تا هفته‌ها ‫نتونستن بخوابن!
‫منم نتونستم، اما نه به‌خاطر این که ترسیده بودم
‫به‌خاطر سوالی که توی ذهنم ایجاد شده بود،
‫" چه‌چیزی باعث می‌شه یه آدم دست به ‫همچین کارای غیرقابل تصوری بزنه؟ "
‫بقیه بچه‌ها می‌خواستن در آینده فضانورد بشن، ‫بازیکن بسکتبال بشن، ستاره موسیقی راک بشن...
‫اما من می‌خواستم شما بشم!
‫یکی مثل شما باشم!
‫پس لطفاً من رو ببخش که هرکاری ‫ در توانم بود
‫از جمله پوشیدن این لباس مسخره، انجام دادم
‫تا بتونم با مردی اشتیاقم رو جلب کرده حرف بزنم
‫و از شخصیت پیچیده و عجیب و مغز خارق‌العاده‌ش...
‫اطلاعات کسب کنم!
‫خب اره، ما مدرک و نمره رسمی نداریم،
‫ولی نگو اگه اون پیتی مکیو بچه‌ننه...
‫ازتون خیلی مودبانه درخواست ملاقات با ‫ویکتور رو داشت،
‫شما رد می‌کردید،
‫آخه جفتمون می‌دونیم که می‌تونست ملاقات کنه
‫پس...فقط ده دقیقه می‌خوایم ویکتور رو ببینیم
‫تمام خواسته‌مون همینه!
‫نیم ساعت دیگه برمی‌گردم
‫اگه اوضاع قراشمیش شد، باید اشاره کنم که من ‫کمربند سیاه کاراته دارم...
‫سلام؟
‫شما کی‌ای‌ـن؟
‫ما...دنبال یوری می‌گردیم
‫با یوری چیکار دارین؟
‫راستش...
‫یه مسئله شخصی‌ـه، یوری اینجاست؟
‫متاسفم
‫نمی‌دونم چطوری بگم،
‫اما یه روز دیر اومدین!
‫- چـی؟ ‫- این چنگ ها رو می‌بینید؟
‫یوری اومده بود سفر تا خرس‌های قطبی رو ببینه
‫یهو خرس‌ها به هواپیما حمله کردن،
‫از هواپیما آوردنش بیرون و کشتنش!
‫- نه! ‫- اره!
‫یوری عاشق خرس‌ها بود
‫اون‌ها قلب‌ـش رو شکستن!
‫یا شاید هم با چنگال‌هاشون...
‫تکه‌تکه‌ش کرده باشن
‫گول خوردین! گول خوردین...
‫من یوری‌ام... ‫یوری منم.
‫- شما باید جویسی باشین... ‫- جویس!
‫- و شـما؟ ‫- مـوری
‫- موری؟ ‫- اره
‫یوری یوری، موری، یوری، موری ‫قافیه داریم!
‫اره، راست می‌گی...
‫چهل هزاردلارِ آمریکا، همونطور که قول داده بودیم
‫عاشقِ بوی پول اونم سر صبحم!
‫درسته
‫امیدوارم بهتون برنخوره می‌خوام بشمارم‌شون.
‫شما به نظر آدم‌های خیلی خوب هستین، ‫آدمای قابل اعتماد.
‫اما برادرم‌ـم همینطوری بود
‫قبل از اینکه زن‌ام رو بدزده!
‫بیچاره، داری از سرما یخ می‌زنی
‫راحت باشین، یکم قهوه میل کنید ‫هنوز گرمه!
‫یکم طول می‌کشه
‫چرا زل زدی به من؟
‫ها؟ بگو ببینم!
‫حرکت‌کن، احمق.
‫آمریکایی احمق
‫هی، برگرد سرکارت!
‫برگرد
‫این شکسته.
‫نمی‌تونم کار کنم.
‫نمی‌تونم.
‫از اینجا جم نخور
‫یارو آمریکایی‌ـه کجاست؟
‫حواستُ جمع‌کن آمریکایی.
‫کجا با این عجله آمریکایی؟
‫وایستا!
‫پاشو وایستا!
‫دستا بالا
‫دستا بالا!
‫از انبار ابزار! صدا از انبار ابزار اومد!
‫بازکن!
‫درو باز کن!
‫درو بشکنید، زود!
‫فرار کرد!
‫اونجاست
‫نذارید بره سمت جنگل!
‫مثلا شانسش کم بود!
‫- بهتره عجله کنی، مِی‌فیلد ‫- بیست ثانیه!
‫باتری داره دیگه بی‌سیمت نه؟
‫سوالت حتی جواب نداره...
‫- اره باتری داره! ‫- اره، فهمیدم
‫مامان
‫سلام عزیزم، فکرکردم امروز با دوستات بیرونی
‫اره...بودم
‫تو نباید سرکار باشی؟
‫آقای بردلی زودتر تعطیل‌مون کرد، داشتم ‫کارای خونه رو انجام می‌دادم
‫من...چندتا نامه گذاشتم تو خونه
‫برای تو، مامان‌بزرگ و عـمو جک!
‫و بابا
‫اگه تونستی پیداش کنی...
‫نامه؟ نمی‌فهمم
‫آه،
‫من فقط
‫با این قتل‌ها و اتفاقات آخیر...
‫می‌دونم مسخره به نظر می‌رسه، ‫اما به سرم زده...
‫" اگه یه اتفاقی برام بیوفته چی؟ "
‫مکس عزیزم، هیچ اتفاقی برات نمیوفته!
‫می‌دونم اما اگه اتفاق افتاد...
‫خیلی حرف‌ها هست که می‌خوام بهتون بزنم، باید بزنم
‫- قول بده نامه‌ها رو می‌رسونی به دست‌شون باشه؟ ‫- مکس داری می‌ترسونیم
‫- قصد ندارم بترسونمت. ‫- اتفاقی افتاده؟
‫- نه! ‫- چیزی شده عزیزم؟
‫نه، حق با توئه! من هیچی‌ام نمی‌شه ‫الکی شلوغش کردم
‫مکس، عزیزدلم...
‫چیزی نیست...
‫هیچ اتفاقی نمیوفته عزیزم...
‫قول میدم
‫هیچ اتفاقی عزیزم!
‫مامان، ولم‌کن!
‫مامان؟ ولم کن!
مکسنی
با خودت فکرکردی چندتا نامه
اوضاع رو بهتر می‌کنه؟
‫همه‌چی رو خراب کردی.
‫بیلی!
‫زمانت...
‫دیگه داره به آخراش میرسه.
‫ولم کن!
‫هی، بیشتر از سی ثانیه شد که.
‫هی، هی. خوبی؟
‫چیزیم نیست. فقط راه بیفت.
‫- اتفاقی افتاد؟ ‫- میشه لطفاً فقط بریم؟
‫اینا باغ‌هامونن.
‫قشنگن، مگه نه؟
‫بهشون اجازه میدیم که دو ساعت ‫در روز رو بیرون باشن.
‫اینطوری فرار نمی‌کنن؟
‫می‌تونن.
‫ولی اکثراً قریب به اتفاق ‫می‌خوان اینجا باشن.
‫اینجا رو دوست دارن.
‫دکتر هچ، بنظرتون ممکنه که ما
‫تنهایی با ویکتور حرف بزنیم؟
‫تنهایی؟
‫فکر کنم دوست داریم این چالش رو ‫ قبول کنیم که با ویکتور حرف بزنیم
‫بدون این که متخصصی مثل ‫ شما ازمون محافظت کنه.
‫اینطوری می‌تونیم جلوی پروفسور ‫بردلی به خودمون افتخار کنیم.
‫پروفسور بردلی؟ کسی به اسم ‫پروفسور بردلی نمی‌شناسم.
‫برنتلی.
‫منظورش... منظورش برنتلی بود.
‫مگه نگفتم برنتلی؟ پس چی گفتم؟
‫وای شرمنده. چقدر من احمقم. ‫از دست این کلمه‌ها و حرف‌ها.
‫به‌گمونم یکم هول کردم. ‫منظورم اینه که هیجان‌زده شدم.
‫از این که با ویکتور حرف بزنم.
‫و همونطور که گفت، ترجیحاً تنهایی.
‫بله.
‫چرا که نه؟
.امروز از اون روزاس که احساس سرکشی می‌کنم
‫و یه کار اضطراری هم پیش اومده ‫ که باید بررسی کنم واسه همین...
‫حتماً.
‫چهار چشمی مراقب‌شون باش.
‫- خیلی ممنون، دکتر هچ. ‫- ممنون
‫نترسونینش.
‫بهش دست نزنین.
‫هیچ‌چیزی بهش ندین.
‫همیشه یه متر و نیم از میله‌ها فاصله بگیرین.
‫برین.
‫مفهومه؟
‫- بله قربان. ‫- بله قربان.
‫ویکتور.
‫امروز شانس بهت رو کرده!
‫ملاقاتی داری.
‫از اون خوشگلاش.
‫حتماً از اون دنده‌ش بلند شده.
‫خوش بگذره.
‫ویکتور؟
‫اسم من نانسیه.
‫نانسی ویلر.
‫و ایشون هم...
‫رابین باکلی.
‫یه چندتا سوال داشتیم.
‫من با خبرنگارا حرف نمی‌زنم.
‫هچ می‌دونه.
‫ما خبرنگار نیستیم.
‫اومدیم اینجا چون‌که... ‫حرفت رو باور داریم.
‫و این که
‫به کمکت نیاز داریم.
‫فکر می‌کنیم اونی که خانوادت رو کُشته،
‫الان برگشته.
‫- به این زودی بار سفر رو بستی؟ ‫- آره، آخه اصلاً بازشون نکرده بودم.
‫راستی، ممنونم.
‫بابت؟
‫چون باعث شدی یکم منطقی فکر کنم. ‫داشتم مثل احمقا، ننه‌ من‌ غریبم بازی درمی‌آوردم.
‫من که همچین حرفی نزدم.
‫لازم نبود به زبون بیاری.
‫این چند روز گذشته هم...
‫لازم نیست چیزی بگی.
‫رفتارم با ال خیلی زشت بود و حقم بود.
‫نه.
‫نه، نه، نه. حقت نبود.
‫ببین، حقیقت اینه که پارسال
‫سال عجیبی بود.
‫و راستش، مکس و لوکاس و داستین،
‫خیلی... خوبن.
‫خیلی خوبن. موضوع فقط...
‫هاوکینزه. بدون تو فرق داره.
‫و حس می‌کنم شاید بیش از حد نگران ال بودم،
‫و چمیدونم، شاید حس می‌کردم ‫از دستت دادم.
‫متوجهی؟
‫روحم هم خبر نداره که بعداً چی میشه.
‫ولی هر اتفاقی که بیفته، بنظرم ‫بهتره با همدیگه کار کنیم.
‫بنظرم اگه تیم باشیم، ‫اوضاع آسون‌تر میشه.
‫دوست باشیم.
‫بهترین دوستای همدیگه.
‫خوبه.
‫- زود اومد. ‫- حداکثر سی دقیقه.
‫- خب دیگه. حاضرین؟ ‫- آره.
‫پیتزا رسید. برم بگیرم.
‫باشه بابا، اومدم. یا خدا، چه خبرته؟
‫سلام علیک.
‫همینجا وایسین!
‫برین تو اتاق!
‫- چه‌خبره؟ ‫- برگردین!
‫- باید بریم، همین حالا!
‫تکون بخورین!
‫- بیاین دنبالم. ‫- خیلی‌خب.
‫چه خبره؟!
‫از سر جاتون جم نخورین.
‫بخوابین رو زمین!
‫شلیک که کردم، فرار می‌کنین!
‫ای بایرز نامرد، مهمونی گرفتی ‫و من رو دعوت نکردی؟
‫بد شد که.
‫خیلی بد شد.
‫وایسا!
‫چه خبرتونه؟
‫- برو، برو، برو! ‫- هی، خون راست راستکیه؟
‫- راه بیفت! ‫- باشه بابا.
‫ولی... یا خدا. این یارو چرا تفنگ دستشه؟
‫- راه بیفت! ‫- باشه!
‫چهارهزار.
‫ای‌ جون، همش هست.
‫خیلی‌خب، حالا نوبت توئه.
‫برو سراغ هابر.
‫میرم.
‫ولی اول زنگ می‌زنم انزو.
‫اگه دوست‌تون مُرده باشه،
‫خودم رو از دردسر و مصرف بنزین راحت می‌کنم.
‫شوخی می‌کنم. مطمئنم زنده‌س.
‫ولی با این‌حال، باید چک کنم.
‫ازش خوشم نمیاد.
‫[کره بادوم زمینی جیف]
‫آنتونوف، تلفن با تو کار داره
‫مگه نمی‌دونی یکی فرار کرده؟
‫گفتن کارشون ضروریه.
‫الو؟
‫انزو. یوری‌ام.
‫چرا اینجا بهم زنگ زدی؟ زده به سرت؟
‫می‌دونم. شرمنده. گفتم بهتره بدونی که...
‫تو نقشه‌مون یه تغییرات جزئی‌ای ایجاد شده.
‫چی؟ چیشده؟
‫همین الان
‫با بازرست حرف می‌زدم.
‫تماس خیلی پرباری بود.
‫معلوم شده که زندانی‌های فراری ‫ارزش قابل توجهی دارن.
‫واسه همین یوری میگه بهتر نیست چهل‌هزار ‫ تا رو نگه داریم و یکم پول اضافی بزنیم به جیب؟
‫قرارمون این نبود.
‫ولی واسه یوری قرار بهتریه، نه؟
‫و می‌دونی ارزش چی از ‫زندانی‌های فراری بیشتره؟
‫نگهبانای فاسد.
‫چی کار کردی؟!
‫و با ارزش‌ترین چیز...
‫آمریکایی‌هایین...
‫...که کاگ‌ب دنبال‌شونه ‫(سرویس اطلاعاتی شوروی سابق)
‫خداحافظ، انزو.
‫شرمنده، پرنده کوچولو.
‫قهوه زیادی قوی بود؟
‫نگران نباش.
‫خیلی زود دوباره به دوست‌ آمریکاییت ملحق میشی.
‫خیلی زود.
‫اینجا دور بزن.
‫اینجا؟
‫- مکس؟ ‫- خواهش می‌کنم لوکاس، بمون تو ماشین.
‫- مکس، وایسا. خواهش می‌کنم ‫- لوکاس، بمون تو...
‫فقط به حرفام گوش کن. خواهش می‌کنم.
‫می‌دونم اونجا یه اتفاقی برای مادرت افتاده.
‫کار وکنا بود؟
‫گفتم که، چیزیم نیست.
‫باشه؟
‫به خوبیِ کسی که داره با سرعت ‫به یه مرگ وحشتناک نزدیک میشه.
‫مکس...
‫خودت هم می‌دونی که می‌تونی باهام حرف بزنی؟
‫باشه؟
‫آره، می‌دونم.
‫خب پس چرا هی من رو از خودت دور می‌کنی؟
‫ببین،
‫من نامه لازم ندارم.
‫نامه نمی‌خوام.
‫فقط باهام حرف بزن.
‫با دوستات.
‫ما همینجا کنارتیم.
‫من همینجا کنارتم.
‫باشه؟
‫من اینجام.
‫بمون تو ماشین. خیلی طول نمی‌کشه.
‫وقتی حمله بکنه، دوست‌مون اون رو ‫مثل یه حالت کما توصیف می‌کنه.
‫مثل یه کابوس تو بیداری.
‫واسه همین فکر می‌کنیم نفر ‫بعدی که میاد سراغش،‌ اونه.
‫هیچکدوم از این چیزایی که گفتیم، شبیه، ‫ اتفاقاتی نیست که واسه خانوادت افتاده؟
‫ویکتور.
‫- می‌دونم سخته... ‫- تو هیچی نمی‌دونی!
‫حق با توئه.
‫نمی‌دونیم. واسه همینه که اینجاییم.
‫تا بفهمیم، تا سر در بیاریم.
‫باید بدونیم اون شب چطوری زنده موندی؟
‫زنده موندم؟
‫اسمش رو می‌ذاری این؟
‫من زنده موندم؟
‫نه، مطمئن باشین،
‫که هنوز هم توی جهنمم.
‫حدود ۱۴ سالی میشد که ‫از جنگ برگشته بودم.
‫عموی پدرش مُرده بود و پول ‫ کلانی برامون به ارث گذاشته بود.
‫اونقدری بود که یه خونه‌ی نو دست و پا کنیم.
‫یه زندگی جدید.
‫آلیس گفت که مثل قصه‌های افسانه‌ای می‌مونه.
‫آلیس.
‫دخترت بود؟
‫اوهوم. آره.
‫ولی هنری...
‫پسرم
‫بچه‌ی حساسی بود...
‫و می‌دیدم که حس می‌کنه یه مشکلی تو کاره.
‫تا یک ماه تو اون خونه آرامش داشتیم.
‫و بعد شروع شد.
‫حیوونای مُرده،
‫مثله شده، شکنجه شده
‫نزدیک خونه‌مون ظاهر میشدن.
‫خرگوش، سنجاب، مرغ، حتی سگ.
‫رئیس‌پلیس می‌گفت حمله‌ها کار یه گربه وحشیه.
‫این... این کار گربه وحشی نبود.
‫کار یه اهریمن بود.
‫و اهریمن، حیوون یا آدم نیست.
‫این
‫تخم ریزی ابلیس بود
‫یه شیطان
‫و حتی نزدیک‌تر از چیزی بود که فکرش رو می‌کردم.
‫کابوس
‫توی بیداری، کابوس‌های زنده.
‫انگار این شیطان داشت از ‫زجر دادن‌مون لذت می‌برد
‫حتی از آلیس معصوم و بیچاره.
‫خیلی هم طول نکشید که خود من هم باهاش رو در رو شدم.
‫فکر کنم حتماً
‫همه شیطان‌ها
‫یه خونه دارن.
‫با این که هیچ توضیح منطقی‌ای براش نداشتم،
‫ولی می‌تونستم حس کنم که این شیطان
‫همیشه نزدیکه
‫متقاعد شدم که قایم شده،
‫لونه کرده،
‫یه جایی تو سایه‌های خونه‌مون.
‫شهرمون رو نفرین کرده بود.
‫خونه‌مون رو نفرین کرده بود.
‫ما رو نفرین کرده بود.
‫زمان، آب‌وهوا و...
‫اول جون ویرجینیا رو گرفت.
‫سعی کردم بچه‌ها رو ببرم بیرون، نجات‌شون بدم.
‫یالا!
‫کریل.
‫کریل! چه اتفاقی اینجا افتاده؟
‫ولی برگشته بودم به فرانسه،
‫برگشته بودم به جنگ.
‫یه... یه خاطره بود.
‫فکر می‌کردم سربازای آلمانی اومدن تو خونه.
‫دستور بمب‌بارون‌شون رو دادم.
‫اشتباه می‌کردم.
‫این اهریمن،
‫داشت دستم می‌انداخت.
‫و مطمئن بودم که جونم رو می‌گیره،
‫همونطور که جون ویرجینیا رو گرفت.
‫ولی بعدش...
‫یه صدای دیگه...
‫...شنیدم.
‫اولش فکر کردم یه فرشته‌س.
‫و... رفتم دنبالش،
‫فقط باعث شد که...
‫...گیر یه یه کابوس خیلی بدتر بیفتم.
‫موقعی که نبودم،
‫اهریمن، جون بچه‌هام رو گرفت.
‫بعد از اون، هنری رفت توی کما.
‫و یه هفته بعد، مُرد.
‫سعی کردم برم پیش‌شون.
‫سعی کردم.
‫هچ جلوی خون‌ریزی رو گرفت.
‫نمی‌ذاشت برم پیش‌شون.
‫فرشته‌ای که رفتی دنبالش،
‫کی بود؟
‫ویکتور؟
‫ویکتور.
‫همین رو می‌خواستین؟
‫همین الان گفت و گوی جالبی با ‫پروفسور برنتلی داشتم.
‫شاید بهتر باشه تو دفترم دربارش حرف بزنیم.
‫موقعی که منتظریم پلیس برسه.
‫[ویلیام هارگرو] ‫[۲۹ مارس ۱۹۶۷ - ۴ ژوئیه ۱۹۸۵] ‫[مرحوم ولی فراموش نشده]
‫«بیلی عزیز، نمی‌دونم که ‫اصلاً این رو می‌شنوی یا نه.»
‫«اگه دوسال پیش بود، می‌گفتم ‫که مسخره و غیرممکنه.»
‫« ولی این برای قبل از اینه که درمورد ‫ جهان‌های موازی و هیولاها بفهمم.»
‫«واسه همین دیگه تظاهر ‫ نمی‌کنم که چیزی می‌دونم.»
‫«از وقتی که رفتی، اتفاقات زیادی افتاده.»
‫«پدرت
‫وضعیت وخیمی داشت.»
‫«با مامان دعوا می‌کرد.»
‫«دعواهای بد»
‫«فکر نکنم که می‌تونست ‫بدون تو اینجا دوام بیاره.»
‫«برای همین رفت.»
‫«و چیز زیادی هم برای مامان نذاشت.»
‫«شغل دوم گرفته و نقل مکان کردیم ‫به اون کاروان دوست‌داشتنیِ تو کرلی»
‫«اساساً،
‫از وقتی که تو مُردی،
‫«همه‌چیز...»
‫فاجعه شده.»
‫«و بدترین قسمتش اینه که
‫به هیشکی نمی‌تونم بگم که چرا مُردی.»
‫«نمی‌تونم بهشون بگم که ‫جون ال رو نجات دادی.»
‫«که جون من رو نجات دادی.»
‫«همش اون لحظه رو تو ذهنم مرور می‌کنم.»
‫«و گاهی اوقات خودم رو تو ذهنم تصور می‌کنم»
‫«که دارم به سمتت می‌دوم»
‫«و می‌کِشمت کنار.»
‫«تصور می‌کنم که اگه این کار رو کرده بودم،
‫هنوز هم اینجا بودی.»
‫«و همه‌چیز...
‫...همه‌چیز دوباره درست میشد.»
‫«تصور می‌کردم که ما...
‫می‌تونستیم دوست بشیم.»
‫«دوستای خوب، مثل...
‫یه برادر و خواهر واقعی.»
‫«و می‌دونم این احمقانس.»
‫«تو از من نفرت داشتی.»
‫«من هم ازت نفرت داشتم.»
‫«ولی گفتم شاید...
‫شاید میشد از اول شروع کرد.»
‫«ولی این اتفاق نیفتاد.»
‫«من فقط...
‫سر جام وایسادم
‫« و تماشا کردم.»
‫«واسه یه مدت، سعی کردم خوشحال باشم.»
‫«عادی باشم.»
‫«ولی...
‫فکر می‌کنم شاید اون روز ‫بخشی از من هم مُرد.»
‫«و این رو به هیشکی نگفتم.»
‫«نمی‌تونم.»
‫«ولی باید بهت می‌گفتم.»
‫«قبل از این که خیلی دیر بشه.»
‫«اصلاً اگه این رو بشنوی.»
‫«که واقعاً امیدوارم بتونی بشنوی.»
‫«متاسفم.»
‫«خیلی متاسفم بیلی.»
‫«با عشق، خواهر کوچولوی احمقت.»
‫«مکس.»
‫مکس.
‫خب دیگه، خیلی دیر کرد.
‫- استیو، یکم بهش فرصت بده. ‫- فرصت دادم.
‫دیگه بسه. اگه بخواد، می‌تونه بره وکیل بگیره.
‫مکس.
‫بریم دیگه، باشه؟
‫مکس؟
‫مکس. مکس.
‫مکس!
‫مکس.
‫منتظر بودم که این کلمه‌ها رو بشنونم، مکس.
‫خیلی خیلی منتظر بودم.
‫بیدار شو!
‫هی!
‫مکس، بیدار شو!
‫- یه جای کار می‌لنگه. ‫- مکس!
‫بچه‌ها!
‫یالا، بیدار شو!
‫ولی حقیقت کامل نبود، مگه نه مکس؟
‫فکر کنم بخشی از تو،
‫که تو اعماق دفن شده،
‫می‌خواسته که اون روز من بمیرم.
‫حتی شاید خیالش راحت شده.
‫خوشحال شده.
‫نه بیلی، حقیقت نداره.
‫واسه همین سر جات وایسادی، مگه نه مکس؟
‫اشکالی نداره. الان دیگه می‌تونی قبول کنی.
‫دیگه لازم نیست دروغ بگی.
‫- دیگه لازم نیست قایم کنی. ‫- نه بیلی، حقیقت نداره. قسم می‌خورم.
‫- به خدا حقیقت نداره. ‫- واسه همینه که اینقدر احساس گناه می‌کنی.
‫- نه. ‫- که از دوستات خودت رو قایم می‌کنی.
‫- که از دنیا خودت رو قایم می‌کنی. ‫- نه، نه.
‫و این که اون شب،
‫آرزو می‌کردی که بیای دنبالم.
‫من رو تا مرگ دنبال کنی.
‫- واسه همینه که اینجام، مکس. ‫- نه.
‫- تا برای همیشه، به رنجت خاتمه بدم. ‫- نه.
‫وقتشه، مکس.
‫وقتشه
‫که به من ملحق شی.
‫مکس، باید از اونجا بیای بیرون! ‫صدام رو می‌شنوی؟
‫- مکس! ‫- باید از اونجا بیای بیرون!
‫به نانسی و رابین زنگ بزن! ‫پیداشون کن! بهشون زنگ بزن! بدو!
‫- خواهش می‌کنم، مکس!
‫نانسی؟ رابین؟ صدام رو می‌شنوین؟ ‫کد قرمز. صدام رو می‌شنوین؟
‫ رابین!
‫چرا نمی‌فهمی؟ دوست‌مون توی خطره.
‫واقعاً انتظار داری حرفات رو باور کنم؟
‫راست میگم.
‫داستان غم‌انگیزت رو واسه پلیس تعریف کن.
‫- راه برو. ‫- به من دست نزن!
‫ویکتور گفت که شب حمله، ‫همه اتفاقات داخل خونه بود،
‫ولی دقیقاً به موسیقی اشاره کرد.
‫گفت که موسیقی داشت پخش میشد.
‫و بعدش که درمورد فرشته ازش ‫سوال کردیم، با دهن بسته آهنگ خوند.
‫- «رویایی کوچک از من را در رویاهایت ببین.» ‫- از الا فیتزجرالد.
‫- صدای فرشته. ‫- آره.
‫هچ گفت که اون موسیقی می‌تونه به بخش‌هایی ‫از مغز برسه که کلمات معمولی نمی‌تونن.
‫پس شاید این یه کلید باشه، یه راه اصلی.
‫- یه راه اصلی به واقعیت. ‫- ارزش امتحان کردن رو داره.
‫- فکر نکنم بهمون برسن. ‫- چی؟
‫تا ماشین.
‫خیلی‌خب، فقط همین الان بهت اخطار میدم ‫که من وضع تعادلم افتضاحه.
‫نسبت به بچه‌های معمولی ‫شیش ماه دیرتر راه افتادم.
‫- فقط بیا دنبالم. ‫- نه، خدایا!
‫هی! برگردین اینجا!
‫سیندرلا، کفشت افتاد!
‫وایسین سر جاتون!
‫یا خدا!
‫نمی‌تونی از من مخفی شی، مکسین.
‫بریم!
‫وایسین! برو ببینم!
‫هی!
‫- راه بیفت! ‫- وایسا! از ماشین بیاین بیرون.
‫از ماشین بیاین بیرون.
‫دویدنت واقعاً عجیبه.
‫رابین پس کدوم گوری هستی؟ ‫کد قرمز. تکرار می‌کنم، کد قرمز!
‫داستین. رابینم. به گوشم.
‫ بالاخره!
‫خواهش می‌کنم بگین که ‫یه راهی براش پیدا کردین.
‫لوکاس!
‫داستین!
‫لوکاس کمک! داستین!
‫مکس، بیا بیرون!
‫- می‌شنوی؟ ‫- بچه‌ها!
‫- این چیه؟ ‫- آهنگ موردعلاقش چیه؟
‫- چرا؟ ‫- رابین گفت اگه...
‫توضیحش طولانیه. آهنگ موردعلاقش چیه؟
‫اینجا چه کار می‌کنی، مکس؟
‫برگرد پیش من.
‫دوست‌شون داری مکس؟
‫دوست داری بهشون ملحق بشی؟
‫لعنتی!
‫نه!
‫- کدومه؟ ‫- خیلی‌خب! خیلی‌خب!
‫لوکاس، کدومه؟
‫آهنگ موردعلاقش چیه؟
‫- کدومه؟ ‫- همینه! پیداش کردم!
‫- بده. ‫- بیا! بیا!
‫- خیلی‌خب، اینم از هدفون! ‫- بذار!
‫مکس!
‫مکس، بیدار شو!
‫مکس، ما همینجاییم!
‫- یالا، مکس. ‫- کمکی از دست‌شون برنمیاد، مکس.
‫یه دلیلی داره
‫که ازشون مخفی می‌کنی.
‫مکس!
‫تو
‫به اینجا تعلق داری،
‫با من.
‫تو واقعاً اینجا نیستی.
‫معلومه که هستم،‌ مکس.
‫من اینجام.
‫مکس!
‫من نامه نمی‌خوام.
‫ما همینجا کنارتیم.
.من همینجا کنارتم
‫مکس!
‫مکس! مکس!
‫مکس!