‫چیکار کردی؟
‫تموم شد.
‫بدک نبود، مگه نه؟
‫دیدی؟
‫نمی‌خواد از چیزی بترسی.
‫مگه نه نانسی؟
‫نظرت چیه که بگیری بشینی؟
‫نه!
‫نانسی، حواست به من باشه. ‫حواست به من باشه، خب؟
‫نمی‌دونم دارین اون بالا چیکار می‌کنین، ‫ولی بجنبین!
‫استیو می‌گه باید بجنبین!
‫جدی؟ نه بابا!
‫داریم سعیمون رو می‌کنیم. ‫هیچی پیدا نمی‌کنیم.
‫- این همه خرت و پرت چیه؟ ‫- اصلا دنبال چی می‌گردیم؟
‫مدونا، بلاندی، بویی، بیتلز؟ ‫باید آهنگ پیدا کنیم! آهنگ!
‫آهنگ به این می‌گن!
‫گندش بـ...
‫ای خدا!
‫نانسی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫هنوز وقت رفتنت نرسیده.
‫حالا که دیدی کجا بودم،
‫خیلی دوست دارم نشونت بدم...
‫قراره کجا برم.
‫بگیر بشین نانسی.
‫می‌خوام...
‫به الون...
‫بگی.
‫می‌خوام کل مشاهداتت رو...
‫براش تعریف کنی.
‫نه!
‫- همه‌چی رو... ‫- نه!
‫بهش بگو.
‫نه!
‫عه، آروم، آروم، آروم، آروم.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫چیزی نیست. من پیشتم.
‫من پیشتم.
‫«چیزهای عجیب و غریب» ‫«فصل چهارم»
‫«قسمت هشتم: بابا»
‫اونجا چه خبره؟
‫برق رو مجددا وصل کنین!
‫بهش بگو زندانیان تو سلول‌هاشونن...
‫و دارین سعی می‌کنین ‫برق رو وصل کنین.
‫بهش بگو دیگه!
‫خب، اون دره به کجا ختم می‌شه؟
‫به... به سلول‌های بخش دوم ختم می‌شه...
‫سلول نمی‌خوام!
‫باید راه فرار امنی پیدا کنم.
‫گمون کنم پیغامم به دستت رسید، نه؟
‫نه بابا، صرفا همیشه دلم می‌خواست ‫یه سر بیام اتحاد جماهیر شوروی.
‫موری رو هم با خودم بیارم.
‫با همدیگه کنار میاین؟
‫عین سریال «استارسکی و هاچ» می‌مونیم.
‫خیال می‌کردم مردی.
‫خیال می‌کردم از دستت دادم.
‫ولی من واقعا از دستت داده بودم.
‫هشت ماه از دستت داده بودم.
‫مراسم ختمت رو هم برگزار کردیم.
‫کسی هم شرکت کرده بود؟
‫شوخیت گرفته؟
‫تو قهرمان هاوکینزی‌ها.
‫راست می‌گم.
‫آره، همیشه حس می‌کردم ‫بعد از مرگم بیشتر ازم خوششون بیاد.
‫اِل چطوره؟
‫خوبه.
‫دلش واسه باباش تنگ شده.
‫دل همگیمون تنگ شده.
‫اِم، اصلا دلم نمی‌خواد ‫وسط حرفتون بپرم،
‫ولی ظاهرا می‌تونن از دیوار هم بالا بیان.
‫سلاحتون رو بگیرین پایین.
‫سلاحتون رو بگیرین پایین!
‫شلیک نکنین!
‫بس کنین!
‫این دیگه چه صداییه؟
‫لطفا بگین باز هم از اون موجودات ندارن.
‫نباید بری اون تو!
‫خطرناکه!
‫وای خدایا.
‫دارن چه غلطی می‌کنن؟
‫آهای.
‫یه چیزی پیدا کردم.
‫- به نظرت می‌تونیم از این طریق خارج بشیم؟ ‫- به نظرم یک‌درصد احتمالش هست.
‫خب، یک، دو، سه.
‫از اول.
‫یک، دو، سه.
‫ضربانش رو به افوله. ‫الان صد و پنجاهه. صد و شصت شد...
‫حالت چطوره؟
‫صدامون رو می‌شنوی؟
‫الون. صدامون رو می‌شنوی؟
‫نه، ولش کن.
‫سلام جین.
‫ پسر. اینجا رو باش.
‫- [پیتزا «سرفر بوی»] ‫- نمی‌دونستم تو نوادا هم شعبه زدن.
‫«دومینوز» باید حواسش باشه.
‫این‌جوری شعباتش دونه دونه تعطیل می‌شن.
‫نینا چقدر با وگاس فاصله داره؟
‫با وگاس؟
‫اِم، اگه مختصات جغرافیایی سوزی درست باشه،
‫تقریبا صد و پنجاه کیلومتر ‫دیگه مونده. چطور مگه؟
‫خب، اِل رو که نجات دادیم، ‫بهتره برگشتنی توقفی داشته باشیم.
‫اِل می‌تونه کلی ثروت برامون به جیب بزنه ‫و دیگه لازم نیست کار کنیم.
‫می‌تونیم تا آخر عمرمون ‫«سیاهچال‌ها و اژدهایان»...
‫و «نینتندو» بازی کنیم.
‫آره. حتما همین‌طوره.
‫به موقع می‌رسیم مایک. ‫چیزیش نمی‌شه.
‫آره، خودم می‌دونم. ‫می‌دونم چیزیش نمی‌شه.
‫ولی... ولی اگه بعد از این وقایع، دیگه...
‫دیگه بهم نیازی نداشته باشه چی؟
‫نه، مـ... معلومه هنوز بهت نیاز داره.
‫همیشه بهت نیاز داره مایک.
‫خودم هم مدام همین رو ‫به خودم می‌گم، ولی...
‫باورم نمی‌شه.
‫آخه آدم خاصیه.
‫از بدو تولد خاص بوده.
‫شاید خودم از اولین افرادی بودم ‫که متوجه خاص بودنش شدم.
‫ولی حقیقت از این قراره ‫که وقتی اتفاقی تو جنگل دیدمش،
‫صرفا به کسی نیاز داشت.
‫سرنوشت و قسمتی در کار نبود. ‫صرفا شانس آورده بودم.
‫خودش هم روزی می‌فهمه ‫من خوره عادی‌ای بیش نیستم...
‫که شانس آورده سوپرمن ‫دم در خونه‌اش فرود اومده.
‫آخه حداقل لوئیس لین...
‫برترین خبرنگار «دیلی پلنت»ـه، درست نمی‌گم؟ ‫ولی...
‫- ببخشید. ‫- نه.
‫نه... حرف‌هام با احتساب ‫وقایع اخیر خیلی احمقانه است.
‫ولی... نمی‌دونم، اصلا...
‫اِم...
‫می‌ترسی از دستش بدی.
‫می‌شه چیزی نشونت بدم؟
‫شگفت‌انگیزه.
‫خودت کشیدیش؟
‫آره. آره. یعنی...
‫یعنی... یعنی اِل ازم خواسته بود بکشمش.
‫خودش سفارش داده بود، ‫اساسا بهم گفته بود چی بکشم.
‫بگذریم، منظورم اینه...
‫که می‌بینی خودت داری رهبریمون می‌کنی؟
‫رهبر کل گروهمون ‫و منبع الهاممون هستی.
‫کارت... کارت همینه.
‫نماد رزمیت رو هم می‌بینی؟ ‫قلبه.
‫خودم هم می‌دونم خیلی تابلوئه،
‫ولی دلیل انسجام گروهمون همینه. ‫قلب‌هامونه.
‫آخه اگه قلب نداشتیم، ‫از هم می‌پاشیدیم.
‫حتی اِل، مخصوصا اِل از هم می‌پاشید.
‫طی چند ماه اخیر، ‫بدون تو راهش رو گم کرده بود.
‫خیلی با بقیه افراد فرق می‌کنه، ولی...
‫وقتی آدم... ‫وقتی آدم متفاوت باشه،
‫گاهی اوقات...
‫حس می‌کنه اشتباه به دنیا اومده.
‫ولی تو باعث می‌شی حس کنه ‫اشتباهی در کار نبوده.
‫حس می‌کنه متفاوت بودنش ‫بهترش می‌کنه.
‫واسه همین شجاعت پیدا می‌کنه ‫که باز هم مبارزه کنه.
‫اگه باهات بدجنسی کرده...
‫یا به نظرت داشته پست می‌زده،
‫واسه این بوده که می‌ترسیده از دستت بده.
‫ضمنا، به نظرم اگه قرار ‫بر از دست دادنت بوده باشه،
‫ترجیح می‌داده سریع تمومش کنه.
‫عین کندن چسب‌زخم می‌مونه.
‫خلاصه آره، ایل بهت نیاز داره مایک.
‫همیشه هم نیاز خواهد داشت.
‫واقعا؟
‫واقعا.
‫بعد از حمله‌شون،
‫رفتی تو کما.
‫تو هم عین «یک» بیش از حد توانت مایه گذاشتی.
‫چیزی هم نمونده بود ‫خودت رو نابود کنی.
‫ولی شباهاتتون در همین حد بود.
‫کاری که اون روز انجام دادی...
‫از تمام تصوراتم فراتر بود.
‫فقط خواب چنین پتانسیلی رو می‌دیدم.
‫ولی وقتی به هوش اومدی،
‫چیزی رو از دست داده بودی.
‫خاطراتت و هر اکتشافی که اون روز...
‫نسبت به خودت داشتی، ‫از یادت رفته بود.
‫ولی اون موقع هم عین امروز می‌دونستم...
‫قدرتت از بین نرفته.
‫صرفا جرقه لازم داشت.
‫ولی اون روز،
‫چیز دیگه‌ای رو هم برانگیختی.
‫دریچه‌ای به دنیایی دیگه رو باز کردی.
‫همیشه خیال می‌کردم ‫هنری اون طرفه...
‫و تو تاریکی مخفی شده.
‫مطمئن نبودم، ‫صرفا حسی بهم می‌گفت هست.
‫ولی الان مطمئن شدم.
‫فعلا سه نفر رو کشته ‫و وقتی چشمشون رو دیدم،
‫فهمیدم... مطمئن شدم کار خودشه.
‫می‌خواست این‌طوری بهمون بفهمونه که برگشته.
‫واسه همین اومدم دیدنت.
‫دوستانم.
‫خب، ریسک نکردیم ‫که باهاشون تماس بگیریم،
‫ولی تا جایی که اطلاع داریم،
‫همگیشون سالم و سلامتن.
‫ولی بهت دروغ نمی‌گم الون.
‫دوستانت به شدت در خطر هستن.
‫هنری با کشتن هر شخص،
‫داره مرز...
‫بین دو دنیامون رو نازک و نازک‌تر می‌کنه.
‫«نازک‌تر می‌کنه»؟
‫فرض کن...
‫سد بین دنیاهامون...
‫عین سدی بتنی باشه.
‫هنری داره رو سده ترک ایجاد می‌کنه.
‫ترک خوردن سد...
‫موجب افزایش فشار می‌شه.
‫اگه ترمیم نشن،
‫فشارش افزایش پیدا می‌کنه.
‫همین‌طور افزایش پیدا می‌کنه.
‫در نهایت کم میاره...
‫و سده می‌شکنه.
‫وقتی هم که بشکنه،
‫هاوکینز از دست می‌ره.
‫خب، به نظر من که خیلی خوب پیش رفت.
‫طبق صحبتمون آروم آروم ‫آماده‌اش کردی.
‫اصلا ناخوش‌آیند تعریف نکردی.
‫وقایعی که هنوز...
‫رخ ندادن رو نشونم داد.
‫وقایع خیلی وحشتناکی بودن.
‫شاهد...
‫پخش شدن ابری تیره...
‫بر فراز هاوکینز بودم.
‫مرکز شهر آتش گرفته بود.
‫جنازه سربازان رو زمین بود.
‫موجودی عظیم...
‫هم با دهانی باز...
‫حضور داشت.
‫ولی موجوده تنها نبود.
‫هیولاهای خیلی زیادی بودن.
‫یه ارتش هیولا بودن.
‫داشتن می‌اومدن هاوکینز.
‫می‌اومدن محله‌هامون.
‫می‌اومدن خونه‌هامون.
‫بعدش هم...
‫مامانم رو نشونم داد.
‫هالی هم بود.
‫مایک هم بود.
‫ولی همگیشون...
‫همگیشون مـ...
‫خیلی‌خب، ولی... ‫صرفا سعی داره بترسوندت نانس.
‫مگه نه؟ بالاخره...
‫واقعی که نیست.
‫هنوز نیست.
‫ولی چیز دیگه‌ای هم دیده بودم.
‫بهم چند دروازه نشون داد.
‫چهار دروازه بود...
‫که در نقاط مختلف هاوکینز بودن.
‫به نظرم اومد یکی از این دروازه‌ها ‫دم تریلر ادی باشه،
‫ولی... همین‌طور بزرگ‌تر می‌شدن.
‫اما این دفعه هاوکینزِ ‫دنیای وارونه رو نمی‌دیدم.
‫هاوکینزِ خودمون بود.
‫خونه خودمون بود.
‫چهار بار زنگ می‌خورد.
‫ساعت وکنا رو می‌گم.
‫همیشه چهار بار زنگ می‌خوره.
‫دقیقا چهار بار زنگ می‌خوره.
‫من هم شنیده بودم.
‫از اولش داشت نقشه‌اش رو ‫برامون شرح می‌داد.
‫چهار نفر رو می‌کشه.
‫چهار دروازه هست.
‫دنیا به آخر می‌رسه.
‫اگه این‌طور باشه،
‫فقط کافیه یه نفر دیگه رو بکشه.
‫وای خدا. ای خدا.
‫دوباره بهشون زنگ بزن. ‫دوباره بهشون زنگ بزن.
‫- فرقی نداره. ‫- چطور ممکنه؟
‫کار جویس بازاریابی تلفنیه. ‫همیشه پشت تلفنه.
‫مایک همه‌اش غر همین کارش رو می‌زنه.
‫آره، ولی الان سه روزه که خطشون اشغاله.
‫جویس که چنین آدمی نیست.
‫امکان نداره. ‫یه جای کار می‌لنگه.
‫درست می‌گه.
‫امکان نداره تصادفی باشه. ‫امکان نداره.
‫نمی‌دونم تو لنورا چه خبره، ‫ولی به این وقایع مربوطه.
‫مطمئنم.
‫ولی وکنا نمی‌تونه بلایی سرشون بیاره.
‫اگه بمیره، نمی‌تونه.
‫باید برگردیم اونجا. ‫باید برگردیم دنیای وارونه.
‫- عه، نه، نه، نه. چی؟ ‫- نچ.
‫- بیاین خوب فکر کنیم. ‫- دیگه فکر چی رو می‌خوایم بکنیم؟
‫- ما که به زور جون سالم به در بردیم. ‫- آره، چون آمادگیش رو نداشتیم.
‫ولی این دفعه با آمادگی می‌ریم. ‫سلاح و وسایل دفاعی می‌بریم.
‫از دروازه رد می‌شیم، لونه‌اش رو ‫پیدا می‌کنیم و می‌کشیمش.
‫شاید هم اون ما رو بکشه.
‫صرفا چون خودش می‌خواست زنده بمونی، ‫جون سالم به در بردی.
‫- اون که ازمون نمی‌ترسه. ‫- بیخود نیست که نمی‌ترسه.
‫وکنا... هنری... «یک» رو ‫اشتباه درک کرده بودیم.
‫شرمنده، الان چی خطابش می‌کنیم؟
‫- «یک». ‫- وکنا.
‫- هنری. ‫- خیلی‌خب.
‫اطلاعات جدیدی راجع به ‫وکنا یا هنری یا «یک» دستگیرمون شده.
‫اسم اون رو هم عین الون ‫عدد گذاشته بودن،
‫ولی نسخه روانی، خبیث، مذکر، بچه‌کش ‫و به شدت زشت و کریه الونه.
‫ولی منظورم اینه که خیلی قدرتمنده.
‫می‌تونه بدنمون رو با یه بشکن زیر و رو کنه. ‫مبارزه منصفانه‌ای نیست.
‫پس واسه چی منصفانه مبارزه کنیم؟
‫درست می‌گی. عین الونه. ‫ولی همین باعث می‌شه برتری پیدا کینم.
‫ما نقاط قوت الون رو بلدیم.
‫نقاط ضعفش رو هم بلدیم.
‫نقاط ضعف؟
‫وقتی اِل به جای دوری سفر می‌کنه،
‫وارد حالت خلسه‌مانندی می‌شه.
‫شرط می‌بندم وکنا هم همین‌طوره.
‫حالا معلوم شد ‫تو اتاق زیرشیروانی چیکار می‌کرد.
‫احسنت. شرط می‌بندم ‫وقتی به قربانی بعدیش حمله کنه،
‫باز هم برمی‌گرده تو همون اتاق زیرشیروانی ‫و جسمش بی‌دفاع می‌شه.
‫بی‌دفاع می‌شه؟ ‫پس ارتش خفاشش چی؟
‫درسته. باید به طریقی ازشون رد بشیم.
‫حواسشون رو یه جوری پرت می‌کنیم.
‫- خب، دقیقا چطوری چنین کاری بکنیم؟ ‫- اصلا نمی‌دونم.
‫ولی وقتی برن،
‫اصلا امکان نداره زنده بمونه.
‫عین کشتن دراکولا تو تابوتش می‌مونه.
‫حرف‌هات به طور نظری خوب به نظر میاد،
‫ولی کشتار وکنا ‫الگوی خاصی نداره.
‫حداقل من که الگویی پیدا نکردم.
‫نمی‌دونم حمله بعدیش ‫چه زمانی رخ می‌ده.
‫- نمی‌دونیم به کی حمله می‌کنه. ‫- چرا، می‌دونیم.
‫هنوز حسش می‌کنم.
‫هنوز هم من رو نشون کرده.
‫مکس.
‫نمی‌شه.
‫می‌کشدت‌ها.
‫قبلا که جون سالم به در بردم.
‫باز هم می‌تونم زنده بمونم.
‫صرفا کافیه اون‌قدر مشغول نگه دارمش ‫که بتونین وارد اتاق زیرشیروانیه بشین.
‫بعدش می‌تونین سرش رو قطع کنین.
‫تو قلبش چاقو فرو کنین. ‫با مواد منفجره داستین منفجرش کنین.
‫راستش، برام فرقی نمی‌کنه ‫چطوری این عوضی رو می‌کشین.
‫فقط...
‫هر روشی که انتخاب کردین...
‫هر کاری کردین...
‫سعی کنین خطا نکنین.
‫شرق.
‫«دوراک».
‫ای آشغال عوضی!
‫به سلامت!
‫وای خدا! وای خدا!
‫ای کثافت‌ها!
‫- حالت خوبه؟ خوبی؟ ‫- آره.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم؟ حرف ندارم! یوهو!
‫وای، اول صبح، هیچی مثل ‫فرار از زندان نمی‌چسبه، مگه نه؟
‫هنوز در خطریم.
‫افرادم با فراری‌ها برخورد شدیدی می‌کنن. ‫میان دنبالمون.
‫آها، خب، ما که قصد نداریم ‫این اطراف بمونیم.
‫- هواپیمایی که باهاش اومدین کجاست؟ ‫- اون هواپیما رو می‌گین؟ اِم، سقوط کرد.
‫- سقوط کرد؟ ‫- تقصیر ایشونه.
‫بهت هشدار بدم.
‫اون آدم از مار هم غیرقابل‌اعتمادتره.
‫من اگه جات بودم، ‫اصلا به حرفش اعتماد نمی‌کردم.
‫زبونم. زبونم!
‫زبونم بی‌حس شده.
‫باید از اینجا بریم ‫و برگردیم ایالات متحده.
‫می‌تونی هواپیمای دیگه‌ای ‫برامون جور کنی؟
‫الان؟
‫بعد از این که یوری رو چند کیلومتر...
‫وسط مجرای گه کشیدی، ‫ازش کمک می‌خوای؟
‫می‌تونستم چندین ساعت پیش ‫بهتون بگم داریم اشتباه می‌ریم.
‫ای نئاندرتال...
‫حرف دهنت رو بفهم، ‫وگرنه این رو برمی‌دارم،
‫می‌مالم زیر کفشم،
‫بعدش هم می‌کنمش تو حلقت.
‫خب، بکن دیگه!
‫ولی در اون صورت اصلا ‫از این کشور جون سالم به در نمی‌برین.
‫پس واقعا می‌تونی از کشور خارجمون کنی.
‫اگه یه لیوان آب، ‫یه حموم آب داغ...
‫و یه بسته دلار آمریکایی ‫به ضخامت سیزده سانت...
‫به یوری بدین، ‫تا ماه می‌برمتون.
‫باز هم داری درخواست جدید ‫مطرح می‌کنی خائن تخمی،
‫مغزت رو می‌پاشم رو در و دیوار همین ون.
‫چرا این‌قدر عصبانی هستی همرزم جان؟
‫مطمئنم دو سه روز اخیر ‫خیلی بهت سخت گذشته.
‫ولی الان آزادی.
‫همه‌چی ردیف می‌شه. ‫همگی شاهد پایانی خوش خواهیم بود.
‫نه؟
‫پایان خوش جناب‌عالی خیلی به طرز ‫جواب دادنت بستگی داره همرزم جان.
‫می‌بریمون آمریکا؟
‫آره؟
‫یا نه؟
‫اینجا رو باشین. ‫فروشگاه «وار زون»ـه.
‫یه بار رفتم.
‫خیلی بزرگه.
‫کل وسایل مورد نیاز...
‫کشتن موجودات رو دارن.
‫به نظرت سلاح‌های این رمبو قلابیه کافیه؟
‫نارنجک داره؟ ‫آخه واسه چی کارشون قانونیه؟
‫خب، از شانس خوبمون، قانونیه...
‫فاصله فروشگاهش با هاوکینز مناسبه.
‫به احتمال زیاد ‫اگه از جاده‌های اصلی عبور نکنیم،
‫باید بتونیم از دید پلیس‌ها ‫و روستایی‌های عصبانی به دور بمونیم.
‫اگه می‌خوایم از روستایی‌های عصبانی ‫به دور بمونیم،
‫شاید بهتر باشه وارد فروشگاهی ‫به نام «وار زون» نشیم.
‫در حالت عادی باهات موافقت می‌کردم، ‫ولی سلاح‌هاشون رو لازم داریم.
‫- اینه که به نظرم به ریسکش می‌ارزه. ‫- موافقم.
‫ولی به صرف وقتش هم می‌ارزه؟ ‫رفت و برگشتمون با دوچرخه تا شب طول می‌کشه.
‫- کی گفت دوچرخه‌سواری کنیم؟ ‫- ماشین داشتی و خبر نداشتیم؟
‫نمی‌شه ماشین خطابش کرد استیو.
‫نمی‌شه گفت مال خودمه؛
‫ولی به دردمون می‌خوره.
‫قرمزی، نقاب اسکی یا دستمال گردن نداری؟
‫داشتم خفه می‌شدم.
‫بدوین! بجنبین
‫چنین کاری رو از کجا یاد گرفتی؟
‫خب، در حالی که باقی باباها ‫داشتن به بچه‌هاشون...
‫ماهیگیری و توپ‌بازی یاد می‌دادن،
‫بابای من داشت سرقت ماشین ‫با اتصال سیم بهم یاد می‌داد.
‫البته من قسم خورده بودم ‫عین خودش نشم،
‫ولی الان که به اتهام قتل تحت تعقیبم،
‫به زودی اتهام سرقت ماشین ‫هم بهش اضافه می‌شه.
‫خلاصه واقعا دارم مایه افتخار ‫خاندان مانسون می‌شم.
‫ادی، گمون نکنم پشت فرمون ‫نشستن تو زیاد خوشم بیاد.
‫من که صرفا دارم روشنش می‌کنم. ‫هرینگتون می‌رونه.
‫مگه نه آقا پسر؟
‫چه غلطی می‌کنین؟
‫آهای! در رو باز کنین!
‫- آهای! ‫- در رو قفل کردن!
‫این هم ماشینه دیگه. ‫همگی محکم بشینین!
‫وای خدایا! راه بیفت! راه بیفت!
‫راه بیفت استیو! راه بیفت!
‫گاز بده، گاز بده!
‫♪ تا ته بزرگراه ماشین بگیر... ♪
‫♪ و به چراغ‌های نئون برس... ♪
‫گاز بده! گاز بده! گاز بده! گاز بده!
‫پشم‌هام، انگار خیلی عصبانی شدن.
‫خیلی کم پیش میاد که آدم ‫خونه و ماشینش رو تو یه روز از دست بده.
‫♪ دور می‌زنیم... ♪
‫محکم بشینین! محکم بشینین!
‫♪ آدم به فکر حرکت دائمی می‌افته... ♪
‫خودشونن!
‫خیلی‌خب.
‫♪ مکالمه خوبی داشته باشیم... ♪
‫♪ یکی شنوای حرف‌هات هست. ♪
‫♪ ای باد وزنده، بیا ببینم. ♪
‫♪ داریم دور می‌زنیم. ♪
‫من دوستانم رو دیدم. ‫تو که گفتی بودی در امانن.
‫- ولی در امان نیستن. ‫- عه، عه، عه، خیلی‌خب.
‫نمی‌ذاریم بلایی ‫سر دوستانت بیاد، خب بچه جون؟
‫خودم شخصا از سلامتشون ‫اطمینان حاصل می‌کنم.
‫دیـ... دیدی کجا بودن؟
‫خـ... خونه مکس بودن.
‫برنامه ریختن بکشنش.
‫هنری رو بکشن.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫نام خانوادگی مکس رو هم بلدی؟
‫مکس می‌فیلده؟
‫خیلی‌خب. الان می‌گم چیکار کنیم.
‫من تو هاوکینز آدم دارم، ‫چندتاشون رو می‌فرستم خونه مکس می‌فیلد.
‫- اون‌ها هم جلوی پسره رو می‌گیرن... ‫- دختره.
‫جلوی دختره و بقیه‌شون رو می‌گیرن...
‫که چنین مأموریت احمقانه، ‫اما خوش‌نیتی رو...
‫انجام ندن، خب؟
‫نه. نه، افرادت رو نفرست.
‫خودم رو بفرست.
‫دوستانت آمادگی ‫چنین مبارزه‌ای رو ندارن الون.
‫خودت هم نداری.
‫باید درک کنی...
‫که «یک» صرفا افراد رو نمی‌کشه.
‫افراد رو می‌بلعه.
‫دار و ندار قربانیانش رو می‌گیره.
‫کل هویت گذشته و آینده‌شون رو می‌گیره.
‫خاطراتشون و توانایی‌هاشون رو می‌گیره.
‫ما هم خبر نداریم طی سال‌هایی ‫که گم شده بود، کجا بوده.
‫ولی اگه این همه مدت زنده مونده،
‫باید فرض کنیم...
‫قدرتش افزایش یافته.
‫اگه دست‌کم بگیریمش،
‫اگه عجولانه عمل کنیم،
‫کار خیلی خطرناکیه.
‫نمی‌خوام ناراحتت کنم الون.
‫دستاورد تو دست‌کمی از معجزه نداره.
‫تو داغون اومده بودی پیشم.
‫ولی مجددا راه رفتنت رو یاد گرفتی.
‫اگه می‌خوای جلوی «یک» رو بگیری،
‫باید فراتر از راه رفتن عمل کنی.
‫باید فراتر از دویدن عمل کنی.
‫باید پرواز کنی.
‫ولی آماده نیستی.
‫دوستانم بهم نیاز دارن.
‫من که یه بار جلوش رو گرفتم. ‫باز هم می‌گیرم.
‫شرمنده‌ام. نمی‌تونی.
‫غیرممکنه.
‫هیچ کاری غیرممکن نیست.
‫می‌تونم با استینسون تماس بگیرم. ‫تو فرودگاه نظامی «نلیس»...
‫که دو ساعت با اینجا ‫فاصله داره، آشنا داره.
‫شرط می‌بندم اگه بجنبیم، ‫بتونیم تا شب نشده برسیم هاوکینز.
‫چنین کاری اشتباه مرگباریه.
‫صبر کردن هم اشتباه بزرگ‌تریه.
‫اگه «یک» قبل از این که فرصت کنیم...
‫بهش ضربه‌ای وارد کنیم، ‫دست به کار بشه چی؟
‫در اون صورت، این همه کارمون ‫به چه دردی می‌خوره؟
‫باید چنین ریسکی رو بپذیریم.
‫ما که قبلا بهش فشار آوردیم، ‫خودت ببین چی شد.
‫یه محفظه چهار و نیم تنی رو ‫معلق کرده بود.
‫تو که توانایی‌های «یک» رو درک نمی‌کنی!
‫شاید درست بگی. ‫شاید هم زیادی دست‌بالا گرفتیش.
‫در هر صورت فرقی نمی‌کنه، ‫آخه تصمیمش با ما نیست.
‫توافق کرده بودیم ‫قرار نیست اینجا زندان باشه.
‫نشونش می‌دیم اینجا کجاست...
‫و چه امکاناتی داریم،
‫بعدش تصمیمش با خودشه ‫که بمونه یا بره.
‫مگه نه دکتر؟
‫شاید خودت موافق نباشی،
‫ولی الان جلومون وایستاده...
‫و داره تصمیمش رو می‌گیره.
‫مطمئنی می‌خوای چنین کاری بکنی؟
‫خیلی‌خب. وسایلت رو جمع کن ‫و از بچه‌ها خداحافظی کن.
‫- اوضاعش چطوره؟ ‫- بدک نیست.
‫با احتساب اینکه مثلاً...
‫...خونه‌ست.
‫آره، خیلی...
‫خیلی مسخره‌ست، ولی راستش...
‫از بچگی آرزوم بود خانوادۀ ‫پرجمعیتی داشته باشم.
‫یعنی در حد...
‫کلی بچۀ هرینگتونی.
‫یعنی پنج شیش تا بچه.
‫- شیش تا؟ ‫- شیش تا اسکل کوچولو.
‫سه تا دختر، سه تا پسر.
‫هر تابستون تمام اعضای خانوادۀ هرینگتون،
‫مثل الآن دور هم جمع بشن...
‫با همدیگه برن مسافرت.
‫مثلاً کوه‌های راکی، گرند کنیون،
‫یا مثلاً پارک یلواستون.
‫ته مقصدمون شهر ساحلی توی کالیفرنیا باشه.
‫یک هفته کامل توی ساحل بمونیم.
‫واسه خودمون تمرین موج‌سواری کنیم.
‫تصور قشنگیه.
‫جداً؟
‫آره.
‫البته جدای اون مسئله شیش تا بچه.
‫اون بخشش که واقعاً کابوسه.
‫کاش از قبل واسش تمرین کرده بودم.
‫باشه، راست می‌گی.
‫راست می‌گی.
‫♪ آخ که آتش و باران را به چشم دیده‌ام ♪
‫♪ روزهای آفتابی به چشم می‌دیدم ‫که خیال می‌کردم بی‌پایان هستند ♪
‫♪ پیش از آنکه دوستی پیدا کنم، ‫دوران غربت را گذراندم ♪
‫سلام.
‫♪ ولی همیشه می‌دانستم ‫قرار است باری دیگر ببینمت... ♪
‫داشتم به این فکر می‌کردم که...
‫دو نفر از سه نفری که قربانیان وکنا بودن، ‫می‌رفتن پیش خانم کلی، درست؟
‫- آره. ‫- خب.
‫با خودم گفتم احتمالش زیاده که وکنا ‫دانش‌آموز دیگه‌ای رو نفرین کرده باشه.
‫باید برگردیم دفتر کارش، ‫تمام پرونده‌هاش رو بخونیم.
‫بگردیم دنبال علائم سردرد، خون‌دماغ و کابوس.
‫- قربانیان احتمالی رو شناسایی کنیم. ‫- لوکاس.
‫- خونه‌اش رو زیر نظر بگیریم. ‫- بسه لوکاس.
‫وقت این کارها رو نداریم، خب؟
‫تازه اگه داشتیم هم...
‫اگه نقشه‌ات واقعاً کارساز باشه،
‫با این کار عملاً داریم زندگی ‫یه آدم غریبه رو به خطر می‌ندازیم.
‫غریبه‌ای که اصلاً نمی‌دونه ‫طرف حسابمون چه موجودیه.
‫ولی من می‌دونم.
‫از خاطراتم علیه خودم استفاده می‌کنه.
‫ولی... فقط از خاطرات تلخ گذشته‌ام.
‫- دقیقاً مثل کریسی و فرد، مگه نه؟ ‫- آره.
‫انگاری که توی وجود ما ‫فقط دنبال تلخی و عذابه.
‫پس منم می‌دوم سمت جناح مخالفش.
‫می‌دوم سمت امید.
‫که شاید اونجا دیگه دستش بهم نرسه.
‫دقیقاً چطوری می‌خوای چنین کاری بکنی؟
‫هنوز مطمئن نیستم.
‫ولی ذهن خودمه.
‫ذهن اون که نیست، نه؟
‫پس اختیار اینکه کجا هستم دست خودمه.
‫صرفاً لازمه... پسش بزنم.
‫خاطرۀ خوشی پیدا کنم و توش قایم بشم.
‫پشت امید قایم بشم.
‫همچین خاطره‌ای تو ذهنت هست؟
‫آره.
‫دورانی از زندگیم بود که...
‫خیلی خوشحال بودم.
‫منم توش هستم؟
‫خیلی از خود راضی هستی‌ها.
‫ولی آره.
‫ممکنه جزوی ازش باشی.
‫ولی اگه ببینم دوباره گرفتت،
‫آهنگ کیت بوش رو میارم وسط.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- قبوله. ‫- قبول.
‫بیایید، این طرفیه.
‫قاچاقچی‌خان، اگه بفهمم ‫کاسه‌ای زیر نیم‌کاسته...
‫درجا می‌زنم می‌کشمت.
‫اصلاً دنبال اینم بهونه بدی دستم، فهمیدی؟
‫آقا پلیسه، مگه شما طوطی هستی؟ ‫مدام حرف‌هات رو تکرار می‌کنی.
‫تو با این احمق زندانی بودی،
‫بعد از فرصت استفاده نکردی که خفه‌اش کنی؟
‫خوشگله، نه؟
‫خواهشاً بگو اینم از اون شوخی‌های مسخرته.
‫گفته بودی هواپیما داری.
‫- گفتی هواپیما! ‫- نه، نه، نه.
‫گفتم با راه هوایی می‌برمتون خونه.
‫کاتینکای منم می‌تونه شما رو ‫از راه هوایی ببره خونه، کوچولو.
‫اسم کاتینکا رو از روی عشق اولم روش گذاشتم.
‫تازه کاتینکا خیلی باهوش بود.
‫این‌جوری بود.
‫با این نمی‌شه تا آمریکا رفت.
‫چرا نشه؟
‫مادامی که شدت باد زیاد نباشه،
‫دوستان ارتشی شما هم توی آسمون ‫به ما تیر نزنن...
‫می‌تونیم به خشکی برسیم.
‫اونجا تا سوخت‌گیری کنیم،
‫توی آب یخ می‌ریم آب‌تنی، ‫تمام این کثافت‌ها رو می‌شوریم.
‫بعد باقی مسیر رو می‌ریم.
‫به خوبی و خوشی.
‫بعد این کاتینکا دورترین ‫مسیری که رفته چقدر بوده؟
‫تا الآن که به امید من نگه داشته.
‫کاتینکای واقعی رو نمی‌گم‌ها. ‫اون که تموم شد.
‫اون کاتینکا رو نگفتم.
‫ولی این کاتینکا تقریباً پرواز نکرده .
‫ولی مطمئنم اگه بهش میدون بدیم، ‫خودش رو نشون می‌ده.
‫صرفاً یه مقدار تعمیرات لازم داره.
‫- دیدی گفتم جیم؟ ‫- خیلی‌خب.
‫الآن با تیر بزنمش؟ یا بعداً؟
‫اوونز چی؟
‫اون کلی نفوذی و جاسوس اینجا داره ‫که می‌تونن کمکمون کنن.
‫می‌شه باهاش تماس گرفت؟
‫می‌تونیم با آمریکا تماس بگیریم؟
‫بله، سلام خانم.
‫می‌خواستم با ایالات متحده تماس بگیرم. ‫بابت یکی از اقوام مریض‌احواله.
‫درسته، بله. شماره‌اش...
‫- چنده؟ ‫- شماره‌اش 775...
‫...305...
‫...و 3450.
‫بله، متشکرم.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- خیال کردی روند این کارها چطوریه؟
‫اول از طرف ما تماس می‌گیرن، ‫بعد زنگ می‌زنن به خودمون.
‫چقدر قراره طول بکشه؟
‫شاید پنج دقیقه، شاید پنج ساعت،
‫شاید پنج روز. مشخص نیست.
‫حتی اگه تماس هم بگیرن،
‫فرض کنید کا‌گ‌ب پشت خطه و ‫تک‌تک چیزهایی که می‌گید رو می‌شنوه.
‫پس...
‫پیشنهادم اینه رمزی حرف بزنین.
‫اگه حرف اشتباهی بزنید...
‫مثل مور و ملخ می‌ریزن اینجا.
‫به اتحادیه شوروی خوش اومدین.
‫[منطقۀ جنگی.] ‫[بزرگترین انبار سلاح گرم در هاوکینز.]
‫چقدر هم که از اسکل‌های خشن دوری کردیم.
‫بیایین سریع... انتخاب کنیم.
‫- آره. ‫- موافقم.
‫- چند تا از اینا لازمه؟ ‫- پنج شیش تا بسه.
‫می‌خوای چی کار کنی؟ ‫وایستی بهش زل بزنی؟
‫خفه شو.
‫خدایا، ترسوندیم.
‫وای. می‌خوای باهاش منو بزنی؟
‫اگه بعدش رفتارت رو درست می‌کنی، آره.
‫این کی بود؟
‫از اعضای گروه بود.
‫این 120.99 دلاره. ولی همراهش ‫ساچمه بیست‌تایی هم می‌دم.
‫آقا، می‌شه اینو بدی ببینم؟ ‫همین مگنوم 357 خوشگله.
‫رو چشمم.
‫- بفرما پسرجان. ‫- ممنون.
‫نانسی ویلر.
‫انتظار نداشتم اینجا ببینمت.
‫آره خب، اوضاع فعلی... خیلی ترسناکه.
‫بابت... کریسی تسلیت می‌گم.
‫یه نصیحتی بهت بکنم؟
‫تفنگ ساچمه‌ای به جز کشتن پرنده، ‫به درد کار دیگه‌ای نمی‌خورن.
‫البته زورش که زیاده،
‫ولی بردش زیاد نیست.
‫که یعنی مجبوری از برد نزدیک باهاش کار کنی،
‫که یهو طرف لولۀ تفنگت رو می‌گیره...
‫...و برمی‌گردونه سمت خودت.
‫انگاری مضطربی.
‫گفتم که...
‫اوضاع فعلی ترسناکه.
‫احیاناً برادرت...
‫همراهت نیومده اینجا؟
‫مایک؟
‫آره، مایک.
‫نه.
‫واسه این پرسیدم که...
‫عضو هل‌فایره، مگه نه؟
‫- نمی‌فهمم یعنی چی. ‫- دوست‌هاش چی؟
‫اونا باهات نیومدن؟
‫می‌شه ولش کنی؟
‫گفتم ولش کن.
‫چرا انقدر لفتش دادن؟
‫- چی شد؟ ‫- باید بزنیم به چاک.
‫- رفقای قدیمیت اومدن اینجا.
‫- زود، زود، زود! ‫- رفتم دیگه، رفتم! بشین!
‫احتمالاً سمت راستمونه.
‫اینجا اصلاً چیزی نیست.
‫چه زود رسیدیم.
‫- زود رسیدیم؟ نه ساعته تو راهیم. ‫ -لابد همین اطرافه.
‫دقیقاً دنبال چی می‌گردیم، رفقا؟
‫- جایی که شبیه تأسیسات باشه. ‫- مثل حصار و ساختمون.
‫صرفاً موجود زنده هم باشه کافیه.
‫از کجا معلوم نینا ساختمون نباشه، ‫و یه خانم کوچک باشه؟
‫از نظر من که خانم کوچکه.
‫خانم کوچک نیست.
‫اگه خانم کوچکی باشه ‫توی این بیابون دیده نمی‌شه.
‫- این چطوری هنوز اینجوریه؟ ‫- مطمئنی درست اندازه گرفتی؟
‫آره، درست گرفتم.
‫- صد در صد مطمئنی؟ ‫- آره.
‫شاید طول و عرض جغرافیاییش اشتباهه.
‫- واقعاً می‌خوای سوزی رو زیر سوال ببری؟ ‫- سوزی نابغه‌ست، جاناتان.
‫- حتی نوابغ هم گاهی اشتباه می‌کنن. ‫- ولی نکرده.
‫اگه خانمه اندازه کافی کوچیک باشه، ‫می‌تونه پشت درخت کوچیک قایم بشه.
‫بسه! می‌شه...
‫- آخ. ‫- چی کار می‌کنی؟
‫می‌خوام قبل اینکه گم بشیم ‫همین‌جا بزنم کنار.
‫- مختصات رو بگو ببینم. ‫- اِم، خیلی‌خب.
‫طول جغرافیایی: 116 درجه و ‫پنج دقیقه و 17 ...
‫آروم بگو، آروم.
‫نینا!
‫نینا.
‫نینا؟
‫نینا!
‫خب، حالا مستقیم برو پایین. ‫مستقیم... مستقیم...
‫دقیقاً همونجاست که خودم گفتم.
‫- آخه منطقی نیست. ‫- داداشی‌ها!
‫رفقا!
‫ای بابا.
‫بیایید ببینید چی پیدا کردم!
‫چیه؟
‫باید با چشم خودتون ببینید رفقا!
‫بیایید! بجنبید!
‫زود، زود، زود! عجله کنید!
‫خیلی‌خب.
‫پس گفتین این نینا خانم کوچکی نیست.
‫ولی تو گفتی به هر موجود ‫زنده‌ای راضی هستی، درست می‌گم؟
‫آره.
‫خب...
‫این رد چرخ مال ماشین معمولی نیست، ‫داداش‌های گلم.
‫تصور کن چه هیولایی از اینجا رد شده.
‫ماشین گنده بوده. ‫که می‌دونین چه ماشینی بوده.
‫ماشین ارتشی.
‫باید زود بریم.
‫اگه به‌نظرم آماده نبود ‫حاضر نمی‌شدم چنین کاری بکنم.
‫ولی با این حال گمون نمی‌کنم ‫چاره دیگه‌ای داشته باشیم.
‫- به نظرت داریم؟ ‫- نه، نداریم.
‫آره.
‫- ممکنه مقداری طول بکشه. ‫- فقط دست بجنبون.
‫همین‌جوریش دو ساعت تا نلیس راهه.
‫الن، یه کار دیگه هم می‌کنی؟
‫می‌شه یکی رو بفرستی خونۀ مکس می‌فیلد؟
‫چندتا بچه اونجاست که ‫باید یکی مراقبشون باشه، خب؟
‫الن؟ الو؟
‫سم؟ الو؟
‫چرا لب و لوچه‌ات آویزونه دکتر؟
‫صرفاً قراره صحبت کنیم.
‫نه! وایستا!
‫نه! نه!
‫چی...
‫نمی‌تونی از اینجا بری الون.
‫دکتر اوونز کجاست؟
‫دکتر اوونز نظرش عوض شد.
‫می‌دونم دوست داری بری پیشش،
‫منم نمی‌تونم جلوت رو بگیرم...
‫که اون در رو باز نکنی.
‫ولی اگه افرادم بفهمن می‌ری پیشش...
‫فوراً می‌کشنش.
‫تنهایی هم نمی‌تونی مسیر برگشتن ‫پیش دوستات رو توی این بیابون پیدا کنی.
‫پس عوضش این کار رو بکنیم:
‫من و تو برگردیم سراغ نقشۀ خودمون.
‫موقعی که صلاح ببینم،
‫با همدیگه برمی‌گردیم هاوکنیز.
‫پدر و دختر.
‫این کارهات واسه چیه؟
‫چون چاره دیگه‌ای نداریم.
‫معلومه که داریم.
‫تنها تصمیم درست همینه.
‫به‌نظرت تصمیماتت درستن؟
‫سعی می‌کنم باشن.
‫تصمیمت درمورد مامان هم درست بود؟
‫450.
‫مادرت مریض بود، الون.
‫جون خودش و بقیه رو به خطر انداخته بود.
‫با خودش اسلحه آورد توی بیمارستان، ‫حتی یک نفر رو کشت.
‫«بیمارستان»؟
‫نه.
‫اونجا زندان بود.
‫هرکاری که من کردم برای خوبی خودت بوده.
‫برای محافظت از خودت بوده.
‫هنری چی؟
‫هنری رو توی اون آزمایشگاه نگه داشتی.
‫کنار اون بچه‌ها.
‫اونم برای خوبی خودمون بود؟
‫اونم تصمیم درست بود؟
‫من که نمی‌دونستم هنری ‫چه کارهایی ممکنه بکنه.
‫تو واسم مهم بودی.
‫دوستت داشتم، همه‌تون رو دوست داشتم.
‫حتی هنری؟
‫آره.
‫می‌خواستم با کمک کردن به هنری ‫بتونم درکش کنم، آره.
‫آره، اونم واسم مهم بود.
‫حتی بعد... اون کاری که کرد؟
‫آره.
‫چون می‌دونستم من ناامیدش کرده بودم.
‫پس امروز صبح...
‫گفتی به‌نظرت هنوز توی تاریکی زنده‌ست.
‫واسه همین منو فرستادی بگردم دنبالش؟
‫قرار بود دنبال هنری بگردم؟
‫نه. نه.
‫تمرکز ما روی نیروهای شوروی بود.
‫خودت که می‌دونی.
‫«بابا واقعیت رو نمی‌دونه.»
‫هنری بهم اینو گفت.
‫واقعاً حرف هنری رو باور می‌کنی؟
‫همون هنری که با اعتمادت بازی کرد؟
‫خودت بودی که از زندان آزادش کردی.
‫خودت بودی.
‫الآنم از خودت عصبانی هستی و...
‫داری عصبانیتت رو سر من خالی می‌کنی و...
‫کل نقشه رو به خطر می‌ندازی.
‫نه.
‫نه، کار خودته.
‫خودت همه رو به خطر انداختی.
‫خودت دروغ گفتی!
‫خودت بودی که منو فرستادی دنبالش!
‫دروازه کار خودت بود.
‫مایندفلایر کار خودت بود.
‫مرگ همه‌شون تقصیر تو بود.
‫فقط تقصیر خودت بود.
‫چون کنار نکشیدی.
‫چون ولش نکردی.
‫اومده بودم اینجا که هویت اصلیم رو بشناسم.
‫که ببینم نکنه...
‫هیولای اصلی خودم باشم.
‫بابا!
‫ولی الآن فهمیدم واقعیت چیه.
‫هیولا من نیستم.
‫بلکه خودتی.
‫خودت...
‫اون هیولایی.
‫الآنم می‌رم اون در رو باز کنم،
‫و از اینجا می‌رم بیرون.
‫همراه دکتر اوونز.
‫اگه جلوم رو بگیری می‌کشمت.
‫به زودی متوجه واقعیت می‌شی الون.
‫این کار قانونیه؟
‫راستش گمونم جرم باشه.
‫صحیح.
‫ولی یک مورد رو تضمین می‌کنه...
‫- چطور شد؟ ‫- سبک، ولی بادوام.
‫کشنده...
‫...ولی مطمئن.
‫صدایم را بشنو.
‫دیگر قرار نیست ادی مطرود...
‫...عقب نشینی کند!
‫ظاهراً حسابی آمادۀ پرخفاش شدی.
‫فهمیدی؟
‫«پرخاش».
‫«خفاش» دیگه.
‫نفهمیدی؟
‫یه لحظه فکر کردم بامزه‌ست.
‫چی کار می‌کنی؟
‫شلوار نداریم! شلوار نداریم!
‫هیچ‌وقت عوض نشو...
‫داستین هندرسون.
‫قول می‌دی؟
‫قصدم نداشتم عوض بشم.
‫خوبه.
‫- آفرین. ‫- خوبه دیگه.
‫آهای، سینکلیر.
‫اوضاع نیزه‌ها چطوره؟
‫الکی به دلت صابون نزن.
‫جان؟
‫خیلی شل پیچیدی لوکاس.
‫قرار نیست بسکتبال بازی کنیم...
‫که وقتی کفشت در اومد ‫سوت بزنن و بازی رو متوقف کنن.
‫وایستا، وایستا، محض اطلاعت بگم:
‫من هیچ‌وقت کفشم در نیومده.
‫خب، منم محض اطلاعت بگم:
‫تا وقتی آدم نیمکت‌نشین باشه ‫اصلاً امکان نداره که کفشش در بیاد.
‫ولی خودت بودی که...
‫واسه تمام بازی‌هام اومدی.
‫به جز اون بازی مهمه،
‫بماند که اجبار مامان و بابا بود.
‫چرت نگو. مامان و بابا از پس ‫مجبور کردن تو بر نمیان.
‫هرچند که نیمکت‌نشین بدبختی هستی،
‫ولی بازم داداش خودمی.
‫محض اطلاعت گفتم.
‫- اصلاً منطقی نیست. ‫- چی منطقی نیست؟
‫طرف دن شلتر بود. ‫دو سال پیش فارغ‌التحصیل شده بود.
‫- که چی؟ ‫- که یعنی الآن دانشکده‌ست.
‫که یعنی واسه تعطیلات بهاره اومده.
‫همین هفتۀ پیش نبود که ‫رفته بود فیلم فست تایمز رو ببینه؟
‫مگر اینکه یه برادر داشته ‫که از این بابت مطلع نبودیم.
‫که احتمال اینم هست.
‫یا نکنه تو نخ شخصیت جاج راینهولد بود؟
‫- فکر نکنم. ‫- استیو!
‫- چیه؟ ‫- واسم مهم نیست.
‫اصلاً هم درک نمی‌کنم چرا ‫انقدر تو داری اهمیت می‌دی.
‫راستش به‌نظرم الآن بهترین موقعیت ‫برای اینه که ازش دل بکنم، چون...
‫الآن که با پایان دنیا طرف هستیم، ‫مشکلات عشق و عاشقی خودم...
‫شدیداً کم اهمیته.
‫آره. آخه درکت می‌کنم.
‫ولی خب... همچنان امید دارم.
‫- پایان همه‌چیز که خوش نیست. ‫- آره، آره، قشنگ درکت می‌کنم.
‫منظورم این نیست که توی ‫عشق و عاشقی شکست خوردم.
‫صرفاً...
‫احساس خیلی بدی دارم...
‫نگران اینم که نکنه...
‫این بار نتونیم جون سالم به در ببریم.
‫یعنی می‌گی نباید بریم؟
‫من که می‌گم ما همه‌مون ‫یه مشت دیوانه‌ایم، ولی...
‫اگه ما جلوش رو نگیریم، پس کی بگیره؟
‫باید زورمون رو بزنیم دیگه، نه؟
‫آره.
‫سلامتی مرگ وکنا.
‫همچنین هنری.
‫صرفاً برای احتیاطه الون.
‫قصد ندارم فعالش کنم.
‫واقعاً امیدوارم...
‫این دعواهامون زود تموم بشه.
‫هیس.
‫می‌دونم.
‫از دستم عصبانی هستی.
‫ولی تنها راهش همین بود.
‫بهترین راهش بود.
‫- قضیه چیه؟ ‫- سالیوان اومده.
‫پیدامون کردن.
‫برین، برین، برین!
‫سه! دو! یک!
‫- برین پشت! ‫- راه بیفتین!
‫- زود باشین! ‫- برو!
‫- ببرشون بیرون! ‫- وقت نداریم!
‫همه جا رو تخلیه کنید!
‫برین، برین!
‫آماده! آتش!
‫الون، باید بریم.
‫- چی شده؟ ‫- اومدن بکشنت.
‫فوراً ساختمون رو تخلیه کنید. ‫لطفاً همگی...
‫- امنه. ‫- امنه!
‫با گروه‌های دو نفره همه‌جا رو بگردین. ‫هیکس، تو برو طبقۀ بالا.
‫بله قربان.
‫قربان؟
‫بهتره خودتون ببینید چی پیدا کردیم.
‫به‌به.
‫تو رو چرا گذاشتن اینجا؟
‫هوم؟
‫مامان و بابا دارن دعوا می‌کنن؟
‫خیلی‌خب.
‫پس دوباره ازت می‌پرسم.
‫کجاست؟
‫کجا می‌ری واسه خودت جناب دکتر؟
‫- بلد نیستی صاف بزنی بهش؟ ‫- الآن می‌زنم.
‫با هدف برخورد کرد.
‫«ویکتور دو سیه‌را»، ‫«چارلی لیما گلف» صحبت می‌کنه.
‫صدام رو دارید؟ تمام.
‫«ویکتور دو سیه‌را» هستم، ‫دریافت شد. تمام.
‫هدف رو مشاهده کردیم.
‫درخواست اجازه برای شلیک داریم؟ تمام.
‫جک، لازم نیست چنین کاری بکنی.
‫دیگه تموم شد، سم.
‫وایستا! وایستا! وایستا! ‫می‌تونم بفرستمش کما.
‫بفرستمش کمای پزشکی.
‫داروش رو همینجا داریم. ‫می‌تونیم بفرستیمش کما.
‫بعد ببینیم... این قتل‌ها ‫همچنان رخ می‌دن یا نه.
‫اگه تو راست بگی، قتل‌ها تموم می‌شن. ‫بعدش کارش رو تموم کن.
‫اصلاً خودم می‌کشمش.
‫ولی اگه اشتباه کرده باشی...
‫باور کن بهش نیاز داریم.
‫جک.
‫خواهشاً نکن.
‫خواهش کردم.
‫شلیک کنید.
‫مجوز صادر شد. شلیک کن.
‫غیرنظامی توی ساعت پنج!
‫این چیه؟
‫- اوناهاش! اوناهاش! ‫- کو؟ کو؟
‫- روی زمینه! ‫- چرا اونا افتادن رو زمین؟
‫- پسر، زمین خونیه؟ ‫- تف.
‫ویکتور دو سیه‌را، ‫چندتا غیرنظامی داره میاد سمت ما.
‫توجه نکنید. بکشید.
‫دریافت شد. غیرنظامیان رو ‫نادیده بگیر و شلیک کن.
‫پیدات کردم.
‫- چی کار می‌کنی؟ ثابت نگهش دار. ‫- وایستا پسر. یه مشکلی هست!
‫یا خدا.
‫پشم‌هام!
‫تف!
‫الآنه که ولش کنم!
‫تف!
‫- تف! ‫- تف! نمی‌تونم نگهش دارم!
‫تف! تف! تف!
‫الون!
‫همه اومدن.
‫الون.
‫حالت خوبه؟
‫- خوبم. ‫- خوبه.
‫بچه‌ها. باید راه بیفتیم.
‫باید ببریمتون جای دیگه.
‫بابا.
‫الون.
‫می‌خوام بدونی که...
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫تو...
‫خانوادۀ منی.
‫خودمی.
‫من فقط می‌خواستم...
‫که بهت کمک کنم.
‫که مواظبت باشم.
‫هرکاری که کردم...
‫واسه تو بوده.
‫می‌خوام درکم کنی.
‫خواهشاً بگو که درکم می‌کنی.
‫خواهش کردم.
‫خداحافظ بابا.
‫- باید بریم هاوکینز. ‫- می‌دونم، حتماً می‌ریم.
‫ولی الآن باید ببریمت یه جای امن. ‫لابد افتادن دنبالمون.
‫نه، مایک. باید امشب بریم هاوکینز.
‫امکان نداره، سه هزار کیلومتر راهه.
‫باید یه راهی پیدا کنیم.
‫اگه نریم همه‌شون می‌میرن.
‫کی می‌میره؟
‫ال، پرسیدم کی می‌میره؟
‫♪ همچنان ایستاده‌ایم ♪
‫♪ دنیا تکه‌تکه می‌شود و ‫قلب‌ها دو تکه می‌شوند ♪
‫♪ دو تکه ♪
‫♪ در عین بی‌خوابی کشیدنم، ♪
‫♪ در عین شکست خوردنم، ♪
‫♪ همچنان به دنبال تو هستم ♪
‫♪ به دنبال تو ♪
‫♪ سرانجام عشق به سراغت می‌آید ♪
‫♪ عشق واقعی کسی را ترک نمی‌کند ♪
‫♪ می‌دانی که همچنان عاشقت هستم ♪
‫♪ هرچند که مسیرمان از هم جدا شده ♪