‫آنچه گذشت...
‫«سمی».
‫هر چه زودتر برادرت رو ببر بیـــرون. برو.
‫بابا رفته شکار.
‫چنــد روزه که خونــه نیومده.
‫این کتاب باباست.
‫میخواد کارش رو ادامـــه بدیم.
‫میدونی ،نجات مردم، شکار ارواح.
‫شغـــل خانوادگی.
‫باید بابا رو پیـــدا کنم.
‫تنها چیزیه که میتونم بهش فکر کنم.
‫حالا دراز می‌کشم که بخوابم
‫دعا می‌کنم که خدا مراقب روحــم باشه.
‫فرشته‌ها در طول شب مراقبــم باشن.
‫و تا صبح منو در امان نگه دارن.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫شب بخیــــر، ملوسک.
‫بابا.
‫مامان میاد خونه؟
‫نه عزیزم.
‫شب رو پیش خواهرت توی بیمارستان می‌مونه.
‫خوب بخــوابی.
‫آره. احتمالا یه چیزی یادت رفته، همینه.
‫رفیــق، جستجوی قانونی انجام دادم، ‫گزارشات پلیسو گشتم، حتی روزنامه‌ها رو.
‫هیچ چیــز خطرناکی پیدا نکردم.
‫مطمئنی که آدرس درست رو داری؟
‫آره. دوبار بررسی کردم. ‫توی «فیچبرگ»ــه، «ویسکانزین».
‫اگه مهم نبود، ‫بابا برامون این مختصات رو نمی‌فرستـــاد.
‫دارم بهت میگم، نگاه کردم. ‫هیچ چیـــز به درد بخوری پیدا نکردم.
‫اگه بابا داره ما رو می‌فرسته چیزی رو شکار کنیم، ‫نمیدونم اون چیــز چیـــــه.
‫- شاید اونجا ببینیمش. ‫- آره.
‫چون تا الان خیلی پیدا کردنش راحت بوده.
‫خیلی باهوشی، میدونستی؟
‫نگران نباش، مطمئنم چیز با ارزشی ‫توی فیتچبرگ برای کشتن وجود داره.
‫جدی؟ چی باعث شده انقدر مطمئن باشی؟
‫خب، من بزرگترم که این یعنی ‫همیشــه حق با منــه.
‫- نه اینطور نیست. ‫- کاملا همینطوره.
‫خب...
‫پیشخدمت فکر می‌کنه که ‫فراماسون‌های این اطراف می‌خوان یه حرکتی بزنن...
‫اما به جــــز این، هیچ‌کس چیـــزی درمورد ‫یه اتفاق عجیب نشنیده.
‫دین، ساعت چنده؟
‫4:10.
‫چطور؟
‫این منظره چرا اینجوریه؟
‫مدرسه تعطیل شده، نه؟
‫آره.
‫خب بقیــه کجان؟
‫اینجــا باید پر از بچه باشه الان.
‫مطمئنــــا اینجا خیلی ساکتـــه.
‫آره. خیلی بده.
‫- چرا؟ ‫- میدونی، بچه‌ها همش مریض میشن.
‫وحشتناکه.
‫چند نفــر؟
‫فقط چهار-پنج تا، اما خیلی جدیـــه.
‫در حد بیمارستان جدیه.
‫خیلی از والدین دارن نگران میشن.
‫فکر می‌کنن واگیـــرداره.
‫داداش. آقا من از این کارت شناسایی استفاده نمی‌کنم.
‫- چرا؟ ‫- چون روش نوشته «فروش لباس زیر».
‫انقدر نزدیک نمیاد که ببینه. ‫لعنتی اون اصلا نمی‌بینه کارتو.
‫همش به اعتماد به نفس ربط داره سمی.
‫سلام من دکتر «جری کاپلان» هستم. ‫از مرکز کنترل بیماری.
‫میتونم کارت شناساییتون رو ببینم؟
‫بله البته.
‫حالا میشه منو به بخش اطفال راهنمایی کنید؟
‫خب، برید انتهای راهـــرو. سمت چپ. ‫طبقه بالا.
‫دیدی؟ گفتم که جواب میده.
‫دنبالم بیا. طبقه بالاست.
‫دین.
‫ممنونم که ما رو ملاقات کردین ‫دکتـــر «هایدکــــر».
‫خب، خوشحالم که اینجایید. ‫میخواستم خودم به مرکز زنگ بزنم.
‫حالا از کجا فهمیدین؟
‫اوه، از یه پزشک عمومی. اسمشو یادم رفته.
‫به آتلانتا زنگ زد و حتما از شما جلو زده.
‫گفتین 6 مورد دارین؟
‫بله، بله. به مدت پنج هفتــه.
‫اولش فکر کردیم ذات‌الریـــه است. ‫انقدر مهم نیست که گزارش شه.
‫اما حالا...
‫حالا چی؟
‫بدن این بچه‌ها به آنتی‌بیوتیک جواب نمیده. ‫تعداد گلبول‌های سفیدشون داره کم میشه.
‫سیستم ایمنی کارش رو درست انجام نمیده.
‫انگار بدنشون داره تحلیــــل میره.
‫- ببخشید دکتر هایدکر؟ ‫- تا حالا چنین چیــزی دیده بودین؟
‫نه انقدر شدید.
‫اینجوری که داره شیوع پیدا می‌کنه، ‫برای من جدیده.
‫- منظورتون چیــه؟ ‫- داره توی خانواده‌ها راه باز می‌کنه
‫اما فقط بچه‌ها می‌گیـــرن، ‫یکی پس از دیگری.
‫اشکالی نداره با چند تا از بچه‌ها حرف بزنیم؟
‫به هوش نیستن.
‫- هیچکدومشون؟ ‫- هیچکدوم.
‫میتونیم با والدینشون حرف بزنیم؟
‫اگه فکر می‌کنین کمکی می‌کنه آره.
‫آره، آره. آخرین پذیرشتون کی بوده؟
‫باید برگردم پیش دخترهام.
‫درک می‌کنیم و واقعا ممنونیم که باهامون حرف میزنی.
‫گفتی «مری» بزرگتره؟
‫- سیزده سالشه. ‫- خب.
‫اون اول مریض شد درسته؟
‫- و بعدش... ‫- شب بعد، «بتانی».
‫در عرض 24 ساعت؟
‫فکر کنم.
‫ببینید، من همه اینارو به دکتر هم گفتم.
‫درسته. اگه ایرادی نداره چند تا سوال دیگه هم داریم.
‫فکر می‌کنین چجوری ذات‌الریــــه گرفتن؟
‫توی سرما بیرون بودن؟ ‫یا چیـــزی شبیه این؟
‫- نه، فکر کنیم پنجــره باز بوده. ‫- هر دوبار؟
‫اولین بارو راستش دقیق یادم نمیاد.
‫اما دومین بارو مطمئنم.
‫- قبل اینکه بتانی رو بذارم توی تختش، پنجره رو بستم. ‫- پس فکر می‌کنی اون بازش کرده؟
‫پنجره خیلی با زمین ارتفاع داره، ‫لبه هم نداره.
‫کسی نمیتونسته بازش کنه.
‫میدونی، ممکنه این ماجرا ربطی به ‫ماوراءالطبیعه نداشته باشه.
‫- ممکنه فقط ذات‌الریه باشه. ‫- شاید.
‫شاید هم یه چیزی اون پنجره رو باز کرده.
‫نمیدونم. حتما یه دلیلی داشته که ‫بابا ما رو فرستاده اینجا.
‫- فکر کنم راهو درست اومدیم. ‫- یه چیزی بهت بگم.
‫- چی؟ ‫- اونی که باهاش حرف زدیم...
‫فکر کنم یه مدتی طول می‌کشه تا بره خونـــه.
‫چیزی اونجا گیرت نیومد؟
‫نه، هیچی.
‫آره منم.
‫- هی، دین؟ ‫- بله.
‫حق با تو بود.
‫ذات‌الریه‌ نیست.
‫پوسیــــده.
‫چه کوفتی همچین ردی از خودش به جا میذاره؟
‫خیله‌خب.
‫میدونی که باید چیکار کنی، دین. ‫هر کی زنگ زد، بر نمیداری.
‫اگه من باشم، یه تک زنگ میزنم و دوباره ‫تماس می‌گیرم.
‫متوجه شدی؟
‫تلفن رو جواب نده مگر اینکه اولش یه تک زنگ بخوره.
‫بی‍خیال رفیق. زود باش. این کارها مهمن.
‫میدونم. فقط...
‫چند میلیون بار این کارها رو انجام دادیم ‫و تو میدونی که من احمق نیستم.
‫میدونم نیستی، اما یه اشتباه کافیه. ‫متوجهی؟
‫- خیله‌خب، اگه تا یکشنبه شب برنگشتم... ‫- به «پاستور جیم» زنگ بزنم.
‫درها رو قفل کن، همینطور پنجره‌ها. ‫کرکره‌ها رو بکش.
‫- و مهمتر از همه... ‫- مراقب سمی باش.
‫- میدونم. ‫- خیله‌خب.
‫- اگه چیزی سعی داشت وارد شه؟ ‫- اول شلیک کنم، بعد سوال بپرسم.
‫دقیقا پسر گلم.
‫میدونم چرا بابا ما رو فرستاده اینجا؟
‫قبلا با همچین چیـــزی روبرو شده.
‫میخواد که کارو تموم کنیم.
‫خب «اشتریگا» چیــه دیگه؟
‫یجور جادوگــــره انگار. ‫چیز زیادی ازش نمیدونه کسی.
‫تا حالا چیزی درباره‌ش نشنیدم. ‫توی کتاب بابا هم نبود.
‫حدود 16 17 سال پیش بابا یکیشون رو ‫توی «فورت داگلاس»، ویسکانزین، شکار کرده بود.
‫- تو اونجا بودی. یادت نمیاد؟ ‫- نه.
‫فکر کنم بابا فهمیده که اون توی فیچبرگــه ‫و بهمون مختصات اینجا رو داده.
‫- صبر کن ببینم این... ‫- اشتریگا.
‫درسته. فکر می‌کنی همونیه که بابا قبلا شکار کرده؟
‫آره شاید.
‫اگه بابا رفته دنبالش، پس چرا هنوز زنده‌ست؟
‫- چون فرار کرده. ‫- فرار کرده؟
‫- آره، سمی. پیش میاد دیگه. ‫- نه خیلی.
‫نمیدونم چی بهت بگم. شاید بابا اون روز ‫صبحانه خوب نخورده بوده.
‫- دیگه چی یادت میاد؟ ‫- هیچی. من بچه بودم، خب؟
‫شاه یا دو ملکــه؟
‫دو ملکـــه.
‫- آره گرفتم چی شد. ‫- چی گفتی؟
‫ماشین قشنگیــــه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- اتاق میخواید؟ ‫- بله.
‫یه لطفی کن، برو برای برادرت شام آماده کن.
‫دارم به یه مهمون کمک می‌کنم.
‫دو تا ملکه.
‫- بچه بامزه‌ایــه. ‫- اوه، آره. اینطور فکر می‌کنه.
‫- نقد پرداخت می‌کنید یا اعتباری؟ ‫- مستر کارد قبول می‌کنین؟
‫عالیه، بفرمایید.
‫بابا کی برمی‌گرده؟
‫فـــردا.
‫- کی؟ ‫- نمیدونم.
‫معمولا دیــــر میاد دیگه.
‫حالا شامت رو بخور.
‫دیگه از این غذا خسته شدم.
‫خودت از اینا میخواستی.
‫من «لاکی چارمز» میخوام. ‫(برند یک نوع غذای آماده)
‫- دیگه «لاکی چارمز» نداریم. ‫- جعبه‌شو خودم دیدم.
‫باشه، شاید داشته باشیم.
‫اما به اندازه یه کاسه داریم و من هم هنوز ‫هیچی ازش نخوردم.
‫جایزه‌شو میخوای؟
‫آقا؟
‫ممنون.
‫خب، راست می‌گفتی.
‫پیدا کردنش آسون نبود، ‫اما حق با تو بود.
‫اشتریگا یه جور جادوگره.
‫اونا آلبانیایی هستن، اما داستان‌هاشون ‫به رم باستان بر می‌گرده.
‫از روح زندگی تغذیه می‌کنن.
‫- روح چی چی؟ ‫- زندگی.
‫به لاتینه. به معنای نفس زندگی.
‫یجورایی شبیه نیروی زندگی یا ماهیتش.
‫دکتر نگفت بدن بچه‌ها تحلیل میره؟
‫اینم حرفیه. چون اگه نیروت رو بگیره ‫امکان داره سیستم ایمنیت به فنا بره.
‫التهاب ریه به وجود میاد.
‫به هر حال، اشتریگاها می‌تونن از هر کسی تغذیه کنن.
‫- اما ترجیح میدن... ‫- از بچه‌ها تغذیه کنن.
‫آره.
‫شاید چون اونا نیروی زندگی بیشتری دارن. ‫و اینو داشته باش:
‫«اشتریگاها نسبت به تمام اسلحه‌های ‫ساخته شده توسط خدا و انسان اسیب‌ناپذیرند.»
‫نه. درست نیست.
‫وقتی تغذیه می‌کنه آسیب‌پذیره.
‫چی؟
‫وقتی داره تغذیه می‌کنه گیرش بندازی، ‫می‌تونی با آهن ورزیده نابودش کنی.
‫با گلوگه یا اسلحه ساچمه‌ای فکر کنم.
‫- از کجا اینو میدونی؟ ‫- بابا بهم گفته. یادم اومد.
‫خب بابا به چیز دیگه‌ای اشاره نکرد؟
‫نه، همین.
‫چی؟
‫هیچی.
‫باشه.
‫به فرض که بتونیم موقع تغذیه کردن بکشیمش، ‫فعلاً اول باید پیداش کنیم...
‫که به این آسونی‌ها نیست.
‫اشتریگاها وقتی در حال شکار نباشن ‫به شکل انسان درمیان.
‫- چطور انسانی؟ ‫- از لحاظ تاریخی، یه موجود بی‌زیان.
‫میتونه هر چی باشه، اما معمولا یه پیرزن ناتوان
‫که ممکنه همینطوری افسانه پیرزن‌های جادوگر عجوزه ‫شروع شده باشه.
‫- صبر کن. ‫- چیه؟
‫اینو ببین. من آدرس تمام قربانی‌ها رو نشانه‌‌گذاری کردم.
‫اینا خونه‌هایی هستن که بهشون حمله شده.
‫- و مرکز مرگ... ‫- بیمارستانه.
‫بیمارستان. وقتی اونجا بودیم، ‫یه بیمار دیدم و یه زن پیر.
‫- یه پیرزن؟ ها؟ ‫- آره.
‫توی بیمارستان؟
‫وای. بهتره به گارد ساحلی زنگ بزنی.
‫گوش کن، آقای باهوش. ‫یه صلیب برعکس روی دیوارش بود.
‫- شب بخیر دکتر. ‫- می‌بینمت بتی.
‫سعی کنید یکم بخوابید.
‫شما دیگه کی هستین؟
‫کی اونجاست؟
‫می‌خواید وسایلمو بدزدین؟
‫همش از اینجا دزدی می‌کنن.
‫نه، خانوم، ما از حفاظتیم. ‫ببخشید.
‫فکر کردیم خوابید.
‫چرنده. با چشمای باز خوابیده بودم!
‫میشه او صلیب رو درست کنید؟
‫چند بار ازشون خواستم.
‫با چشمای باز خوابیده بودم؟
‫به خدا قسم نزدیک بود اون پیر دختر رو بکشم.
‫اصلا بامزه نیست.
‫اوه، پسر. باید قیافتو می‌دیدی، دین.
‫اوه، آره. بخند. برگشتیم سر نقطه اول.
‫صبر کن.
‫هی. چی شده؟
‫برادرم مریضه.
‫اون کوچولو؟
‫ذات‌الریه داره.
‫توی بیمارستانه.
‫تقصیــر منه.
‫اوه، بی‌خیال. چطور؟
‫باید مطمئن می‌شدم که پنجره چفت شده.
‫اگه پنجره بسته بود الان ریه‌ش التهاب نداشت.
‫بهم گوش کن.
‫می‌تونم بهت قول بدم که این تقصیر تو نیست.
‫باشه؟
‫وظیفه‌م بوده که مراقبش باشم.
‫مایکل.
‫تا وقتی نیستم، علامت «عدم وجود ظرفیت» رو بذار.
‫- به دنیز گفتم تمیز کردن اتاق‌ها رو به عهده بگیره. ‫- من باهات میام.
‫- الان نه، مایکل. ‫- اما باید «اشر» رو ببینم.
‫هی، مایکل.
‫هی. میدونم چه حسی داری، خب؟ ‫منم برادر بزرگتر هستم..
‫اما الان نباید به مامانت سخت بگیری، باشه؟
‫- لعنتی. ‫- من برش میدارم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫شما در شرایطی نیستین که رانندگی کنین. ‫بذارید برسونمتون.
‫- نه احتمالاً نمی‌تونم... ‫- نه مشکلی نیست. خواهش می‌کنم.
‫ممنون.
‫بچه خوبی باش.
‫ما این موجود رو می‌کشیم. ‫می‌خوام بمیره، می‌شنوی؟
‫- هی. ‫- هی. بچــه چطوره؟
‫- خوب نیست. تو کجایی؟ ‫- من توی کتابخونه‌م.
‫سعی دارم هر چی می‌تون در مورد این اشتریگا ‫اطلاعات کسب کنم.
‫- آهان، چی گیرت اومد؟ ‫- خب، خبرهای بد.
‫با «فورت‌داگلاس» شروع کردم، ‫همون مواقعی که بابا اونجا بود.
‫- و؟ ‫- همون اتفاق.
‫قبلش، توی «آگدن‌ویل».
‫قبلش «هیوربروک» شمالی و «براک‌وی».
‫هر 15 تا 20 سال به شهر جدیدی حمله می‌کنه.
‫دین، این موجود تازه داره توی «فیچ‌برگ» شروع می‌کنه.
‫توی تمامی این مکان‌ها چند ماه بوده...
‫تا وقتی اشتریگا کارش تموم شه ‫چند تا بچه رو از پا در آورده.
‫بچه‌ها ضعیف می‌شن و میرن تو کما ‫و می‌میرن.
‫- این موضوع به چند وقت پیش برمی‌گرده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اولین جایی که بهش اشاره شده در مکانی ‫به اسم «آبشار رودخانه بلک» هستش...
‫در دهه 1890.
‫درمورد یه نمایش وحشتناکه.
‫سم؟
‫صبر کن. دارم به عکس چند تا دکتر نگاه می‌کنم...
‫که کنار تخت یه بچه ایستادن.
‫یکی از دکترها «هایدکر»ــه.
‫- و؟ ‫- این عکس در سال 1893 گرفته شده.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫آره، کاملاً.
‫نگران نباشید.
‫پسرتون زیر دست آدم ماهریـه.
‫ازش مراقبت می‌کنم.
‫تا اینجا مرکز مبارزه با بیماری به چه نتیجه‌ای رسیده؟
‫هنوز داریم روی چند تا فرضیه کار می‌کنیم. ‫به محض اینکه نتیجه بگیریم خبر میدیم.
‫خب، هیچی برام مهمتر از این بچه‌ها نیست.
‫اگه کمکی از دستم بر می‌اومد خبرم کنین.
‫حتماً.
‫قبلاً باید بهش فکر می‌کردیم. ‫یه دکتر می‌تونه تغییر قیافه خوبی باشه.
‫بهت اعتماد می‌کنن. ‫می‌تونی همه چیو کنترل کنی.
‫اون عوضی
‫غافلگیـــر شدم که به روش نیاوردی.
‫آره، خب...
‫اولاً که نمی‌خوام توی بخش لعنتی کودکان ‫چنین نمایشی راه بندازم.
‫- تصمیم خوبیه. ‫- دوماً، نتیجه خوبی نمی‌تونست داشته باشه.
‫چون اون عوضی ضد گلوله‌ست مگر اینکه ‫بخواد از چیزی تغذیه کنه.
‫و سوم اینکه، وسایلم آماده نبود، ‫که می‌تونه واقعا چیز خوبی باشه...
‫چون ممکن بود خلاف قوانینی که داره، ‫یه خشاب رو هدر بدم.
‫- با اینکه پیر شدی ولی باهوشی. ‫- کاملاً درست میگی.
‫چون حالا می‌دونم چطوری باید گیرش بندازیم.
‫منظورت چیه؟
‫- اینکه اشتریگا به خواهر و برادر بچه‌ها هم حمله می‌کنه؟ ‫- درسته.
‫- خب دیشب... ‫- رفت سراغ اشر.
‫- پس امشب ممکنه بره سراغ مایکل. ‫- پس باید از اینجا ببریمش.
‫- نه، این به کارمون گند میزنه. ‫- چی؟
‫- آره. ‫- پس میخوای از اون بچه بعنوان طعمه استفاده کنی؟
‫دیوونه شدی؟ نه. فراموشش کن. ‫غیرممکنه.
‫غیرممکن نیست، سم. تنها راهه. ‫اگه ناپدید شه، سال‌ها طول می‎کشه تا فرصتشو پیدا کنیم.
‫مایکل یه بچه‌ست. نمی‌خوام اونو مثل کرمی که ‫به یه قلاب بستم تحویلش بدم.
‫بابا منو نفرستاده اینجا که بذارم برم.
‫تو رو اینجا فرستاده؟ تو رو نفرستاده، ‫ما رو فرستاده.
‫موضوع تو نیستی، سم. ‫من اونی‌ام که گند زده.
‫تقصیر منه. نمی‌شه گفت چند تا بچه ‫بخاطر من صدمه دیدن.
‫چی داری میگی، دین؟
‫چرا تقصیر توـه؟
‫دین...
‫از اولش داشتی یه چیزی رو قایم می‌کردی.
‫از کی تا حالا بابا بی‌خیال شکار شده؟
‫از کی اجازه داده چیزی از زیر دستش فرار کنه؟
‫باهام حرف بزن، پسر.
‫بگو چی شده.
‫فورت داگلاس، وینسکانزین.
‫سومین شبی بود که توی این اتاق لعنتی بودیم...
‫و حوصله‌م داشت سر می‌رفت، پسر. ‫نیاز داشتم هوا بخورم.
‫بچه جون.
‫داریم می‌بندیم.
‫از سر راه برو کنار!
‫سمی.
‫سمی. سمی.
‫- خوبی؟ ‫- بابا، چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫- چی شده؟ ‫- رفته بودم بیرون.
‫- چی؟ ‫- فقط برای یه لحظه. متأسفم.
‫گفتم اینجا رو ترک نکن.
‫بهت گفتم نذار از جلوی چشمت دور شه.
‫بابا برمون داشت و رفتیم.
‫ما رو گذاشت خونه پاستو جیم که ‫سه ساعت با اونجا فاصله داشت.
‫زمانی که به فورت داگلاس برگشت، ‫اشتریگا ناپدید شد.
‫رفته بود.
‫تا الان پیداش نشده بود.
‫میدونی، بابا دیگه درموردش حرف نزد.
‫منم نپرسیدم.
‫اما اون...
‫نگاهش به من عوض شد، میدونی؟
‫که خیلی بد بود.
‫نه اینکه سرزنشش کنم.
‫به چیزی بهم گفته بود که گوش ندادم. ‫نزدیک بود تو رو به کشتن بدم.
‫- تو فقط یه بچه بودی. ‫- نگو.
‫نگو.
‫بابا می‌دونست این یه کار ناتموم برای منه.
‫منو فرستاد اینجا که تمومش کنم.
‫اما استفاده از مایکل...
‫نمی‌دونم، دین.
‫نظرت چیه یکی از ما زیر پتو قایم بشه، میدونی؟
‫ما طعمه میشیم.
‫نه، جواب نمیده.
‫به حد کافی نزدیک میشه که تغذیه کنه. ‫اون وقت ما رو می‌بینه.
‫باور کن از این کار خوشم نمیاد، ‫اما باید همون بچه باشه.
‫دیوونه‌ای. برو وگرنه به پلیس زنگ می‌زنم.
‫یه لحظه صبر کن. بهم گوش بده.
‫باید باورم کنی، باشه؟
‫این موجود از پنجره اومده و به برادرت حمله کرده.
‫دیدمش.
‫میدونم چه شکلیه...
‫چون یه بار به برادرم هم حمله کرده.
‫این موجود، یجورایی...؟
‫یه ردای بلند و سیاه داره؟
‫دیشب دیدیش، نه؟
‫فکر کردم دارم کابوس می‌بینم.
‫اصلاً دوست ندارم اینو بهت بگم...
‫اما گاهی کابو‌س‌ها واقعیت دارن.
‫- پس چرا داری بهم می‌گی؟ ‫- چون به کمکت نیاز داریم.
‫کمک من؟
‫من و اون، می‌تونیم بکشیمش. ‫کارمونه.
‫اما بدون تو نمی‌تونیم.
‫چی؟ نه.
‫مایکل، بهم گوش کن.
‫این موجود به اشر صدمه زده...
‫و همینطور به اذیت کردن بچه‌ها ادامه میده مگر اینکه ‫جلوشو بگیریم. متوجهی؟
‫خب، خیلی چرت پیش رفت.
‫- حالا چی؟ ‫- چه انتظاری داشتی؟
‫حتی از یه آدم بزرگ هم نمی‌شه خواست ‫چنین کاری انجام بده، چه برسه به یه بچه.
‫اگه بکشیش، اشر بهتر میشه؟
‫راستش، نمی‌دونیم.
‫گفتی تو برادر بزرگتری.
‫آره.
‫اگه تو باشی از برادر کوچیکترت مراقبت می‌کنی؟
‫براش هر کاری می‌کنی؟
‫آره، همینطوره.
‫منم.
‫کمک می‌کنم.
‫این دوربین دید در شب داره، ‫پس می‌تونیم به روشنایی روز ببینیم.
‫- ردیفه؟ ‫- یکم بچرخون به سمت راست.
‫همونجا، همونجا.
‫چیکار باید بکنم؟
‫فقط زیر پتو بمون.
‫و اگه بیاد چی؟
‫خب، ما همین جا توی اتاق بغلیم. ‫با اسلحه وارد می‌شیم.
‫وقتی ما اومدیم، از بپر پایین و زیر تخت بمون.
‫- اگه به من شلیک کنید چی؟ ‫- بهت شلیک نمی‌کنیم. تیراندازهای خوبی هستیم.
‫تا زمانی که نرفتی، شلیک نمی‌کنیم، خب؟
‫- تا حالا صدای تیراندازی رو شنیدی؟ ‫- یعنی توی فیلم‌ها؟
‫صداش خیلی بلندتر از فیلم‌هاست.
‫برای همین می‌خوام زیر تخت بمونی...
‫گوش‌هاتو بگیری و تا وقتی که نگفتیم ‫بیرون نیای، گرفتی؟
‫مایکل، مطمئنی می‌خوای انجامش بدی؟
‫مجبوری نیست، عیبی نداره. ‫عصبانی نمی‌شم.
‫نه، چیزی نیست. فقط بهم شلیک نکن.
‫نمی‌ذاریم اتفاقی برات بیفته.
‫قول میدم.
‫ساعت چنده؟
‫3.
‫مطمئنی این گلوله‌های آهنی جواب میده؟
‫گلوله‌های آهنی تقدیس شده. ‫و اینکه آره، بابا آخرین بار از اینا استفاده کرد.
‫هی، دین، متاسفم.
‫برای چی؟
‫میدونی...
‫همیشه بخاطر اینکه دستورات بابا رو اجرا می‌کنی ‫اذیتت می‌کنم.
‫- اما می‌دونم چرا این کارو می‌کنی. ‫- اوه، خدایا. منو بکش.
‫صبر کن، ببین.
‫- حالا؟ ‫- نه هنوز.
‫هی! مایکل، برو پایین!
‫- مایک، حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫همون جا بمون.
‫دین!
‫هی!
‫خوبی، داداش کوچیکه؟
‫چیزی نیست، مایکل. ‫می‌تونی بیای بیرون.
‫- هی، جوانا. اشر چیکار می‌کنه؟ ‫- مایکل رو ندیدین؟
‫- مامان! مامان! ‫- هی.
‫- اش چطوره؟ ‫- خبر خوبی دارم.
‫- برادرت خوب میشه. ‫- واقعاً؟
‫آره، واقعاً. هیچ‌کس نمی‌تونه توضیح بده. ‫معجزه‌ست.
‫یه شب نگهش می‌دارن که تحت نظر باشه، ‫اما بعدش میاد خونه.
‫- عالیـــه. ‫- بچه‌های دیگه چطورن؟
‫خوبن. واقعاً خوبن. یه سریشون باید چند روز دیگه ‫مرخص شن.
‫دکتر تراویس گفت بخش قرار شبیه شهر ارواح بشه.
‫دکتر تراویس؟ دکتر هایدکر چی شد؟
‫اوه، امروز نبود. ‫احتمالاً مریض بوده.
‫آره. آره لابد.
‫وقتی نبودم اتفاق خاصی نیفتاد؟
‫نه، مثل همیشه.
‫- خیله‌خب. می‌تونی بری اش رو ببینی. ‫- الان؟
‫آره اگه بخوای.
‫بهتره قبل اینکه ماشین رو روشن کنه ‫و خودش رانندگی کنه برم.
‫خیلی بده.
‫اوه، چیزیشون نمیشه.
‫منظورم این نبود.
‫منظورم مایکله. الان دیگه می‌دونه ‫همیشه توی تاریکی یه چیزهایی وجود دارن.
‫مثل قبل نمیشه، میدونی؟
‫گاهی آرزو می‌کنم...
‫چی؟
‫که ای‌کاش می‌تونستم چنین معصومیتی داشته باشم.
‫اگه برات اهمیتی داره، ‫منم گاهی آرزو می‌کنم کاش می‌تونستی.