‫خیله‌خب. ‫همونجا. فکر کنم خوبه.
‫باورم نمیشه واقعاً اینو خریدیم.
‫یه دلیلی وجود داره که مزایده‌های خیریه ‫بار مجانی دارن.
‫فکر نمی‌کنی، نمی‌دونم، یجورایی ترسناکه؟
‫عزیزم، چراغ‌ها رو روشن کن. ‫هیچی نمیتونم ببینم.
‫چیزی ریختی؟
‫آن؟
‫آن؟ آن!
‫امروز چیکاره‌ایم، دین؟ ستاره راکیم؟ ‫یا تکاورهای ارتشیم؟
‫چند روز پیش جنازه جفتشون تو خونه پیدا شده.
‫احتمالاً یه قتل پیش پا افتاده‌ست، ‫ربطی به کار ما نداره.
‫- نه، بابا چیز متفاوتی میگه. ‫- منظورت چیه؟
‫ببین. بابا درمورد سه قتل در اطراف شمال نیویورک ‫یادداشت نوشته.
‫اولیش اینجا، 1912، دومیش در 1945...
‫و سومی در 1970، دقیقا شرایطی مشابه با تلسکاها.
‫گلوها بریده شده، در خونه‌ها از تو قفل بودن.
‫بین قتل‌ها فاصله زمانی وجود داشته. ‫کسی این الگو رو دنبال نکرده به جز بابا.
‫خیله‌خب، من باهاتم. ‫ارزش بررسی کردن داره.
‫در هر حال نمی‌تونیم تا فردا صبح کاری بکنیم، درسته؟
‫- آره. ‫- خوبه.
‫ دین.
‫پسر، من زیاد خوب نیستم.
‫با الکترومحرک خونه تلسکاها رو بررسی کردم. ‫چیزی نبود.
‫- و دیشب، وقتی که هوشیار نبودی... ‫- چه حال خوبی بود.
‫تاریخچه خونه رو بررسی کردم. ‫نه تسخیر شده، نه جرم خشونت‌آمیزی رخ داده.
‫هیچ چیز عجیبی درمورد تلسکاها وجود نداره.
‫خب اگه موضوع آدماش نباشن، ‫به خونه ربطی نداره...
‫پس، شاید اشیاء داخلش باشن، ‫وسیله‌های نفرین شده.
‫- خونه پاکه. ‫- آره، میدونم، گفتی.
‫نه، میگم خالیه. ‫نه مبلی هست نه چیزی.
‫وسایلشون کجاست؟
‫مزایده‌های امانی، فروش دارایی.
‫اگه از من می‌پرسی شبیه فروختن یه گاراژ ‫از وسایل سفیدپوستان انگلوساکسون پروتستانه.
‫می‌تونم کمکتون کنم آقایون؟
‫من نوشیدنی می‌خورم، لطفاً.
‫ایشون گارسن نیستن.
‫من سم کانرز هستم.
‫این برادرم دینه. ما تو کار فروش کارهای هنری هستیم، ‫با شرکت کانرز.
‫- شما فروشنده هستین؟ ‫- درسته.
‫من دنیل بلیک هستم. ‫اینجا سالن مزایده منه.
‫حالا آقایون، این یه مراسم خصوصیه...
‫و یادم نمیاد شما رو تو لیست مهمون‌ها دیده باشم.
‫اسم ما همون‌جاست، خوش‌اخلاق، ‫فقط باید یه بار دیگه نگاه کنی.
‫اوه. بالاخره. هوم.
‫به سلامتی.
‫یه مصداق خوب برای تمدن آمریکا، اینطور نیست؟
‫خب، من میگم بیشتر شبیه کارهای گرنت ووده ‫تا گرندما موزز. (هر دو نقاش هستن)
‫اما اینو میدونستی. ‫میخواستی ببینی من میدونم یا نه.
‫من مقصر و سر به هوام. عذرخواهی می‌کنم. ‫من سارا بلیک هستم.
‫من سم هستم. این برادرم، دینه.
‫دین. می‌خوای برات یکم دیگه خوراک گوشت بیاریم؟
‫- کافیه. ممنونم. ‫- خب می‌تونم کمکتون کنم؟
‫آره، واقعاً. چی می‌تونین در مورد ملک تلسکا بهمون بگید؟
‫اگه از من می‌پرسین، داستان وحشتناکیه...
‫که داریم وسایلشون رو به این زودی می‌فروشیم، ‫اما بابا در مورد یه چیزی راست میگه...
‫احساس‌گرایی مردم رو می‌کشه بیرون. ‫حتی پولدارها رو.
‫- ممکنه گواهی‌های مبدا رو ببینیم؟ ‫- متاسفانه امکانش نیست.
‫- چرا که نه؟ ‫- اسمتون توی مهمون‌ها نیست.
‫فکر کنم وقتشه برید.
‫- خب، لازم نیست دوبار بهمون گفته شه. ‫- ظاهراً، لازمه.
‫باشه. مشکلی نیست. ‫ما دنبال دردسر نیستیم. میریم.
‫بابا، کار بی‌ادبانه‌ای بود.
‫- گرنت‌ وود، گرندما موزز؟ ‫- درس تاریخ هنر.
‫- برای ملاقات با دخترها خوبه. ‫- انگار اصلاً نمی‌شناسمت.
‫- حالا اون گواهی مالی چی بود؟ ‫- گواهی مبدا!
‫یه گواهی که خاستگاه چیزی رو نشون میده، ‫مثل بیوگرافی.
‫می‌تونیم ازشون برای ردیابی تاریخ استفاده کنیم. ‫ببینیم آیا گذشته ترسناکی داره یا نه.
‫خب، چیزی از اون آقای خوش‌اخلاق گیرمون نمیاد ‫اما، آه، سارا...
‫شاید بتونی مجبورش کنی اونو ‫روی دستمال نوشیدنی بنویسه.
‫من نه.
‫اوه، نه، نه، نه.
‫- با دختر آشنا شدن کار توئه، دین. ‫- به من که خیره نشده بود.
‫یعنی می‌خوای ازش سواستفاده کنم ‫و حرف بکشم.
‫گاهی مجبوری برای تیم این کارو بکنی. ‫بهش زنگ بزن.
‫- خوشحالم زنگ زدی. غافلگیر شدم، اما خوشحال. ‫- جدی؟
‫با اینکه به نظر می‌اومد گفتن یه سری کلمات ‫برات سختــه:
‫میخوای شام بخوری؟
‫آره. مدت زیادیه که سر قرار نرفتم.
‫- درست مثل من. ‫- شوخی نکن.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫لیست نوشیدنی‌ها.
‫رومئویی که اینجاست رو نمیدونم، ‫اما من نوشیدنی عادی میخورم.
‫و شما؟
‫- دوتاش کن. ‫- حتماً.
‫- خب، دانشگاه هنر درس خوندی، ها؟ ‫- درسته. یه هنرمند بودم.
‫برای همینه که تو حرفه مزایده هستم.
‫- و تو هم دانش‌آموز وکالتی؟ ‫- آره.
‫اما دانشگاه حقوق نرفتی. چطوری؟
‫آه، داستانش مفصله بذاریم برای بعد.
‫شبیه فروشنده‌هایی که تا حالا دیدم نیستی.
‫خب، منظورت چی بود از اینکه گفتی ‫مدتیـــه سر قرار نرفتی؟
‫- می‌خوای این حسو بهم بدی که بدبخت نیستم؟ ‫- مطمئنم که خیلی ویژگی‌ها داری.
‫و مطمئنم که بدبخت بودن جزوشون نیست.
‫بخاطر مامانمه. ‫یه سال پیش فوت کرد.
‫کاملاً غیرمنتظره.
‫واقعاً زمینم زد.
‫اما اخیراً داشتم فکر می‌کردم این چیزی نیست ‫که اون برام می‌خواست.
‫برای همین...
‫تو چی؟ تو انصافاً مرد جذابی هستی.
‫- انصافاً؟ ‫- چرا مدتهاست سر قرار نرفتی؟
‫حتماً یه داستان مفصل دیگه برای یه وقت دیگه‌ست.
‫پس همینطوری گواهی مالی رو داد دستت، ها؟
‫- گواهی مبدا. ‫- گواهی مبدا؟
‫و اینکه آره، رفتیم همونجا، ‫یه کپی از کاغذها گرفتم...
‫- و؟ ‫- و هیچی. همین. اومدم.
‫مجبور نبودی اعتمادشو جلب کنی ‫یا لطف خاصی در حقش بکنی؟
‫دین، میشه انقدر فضولی نکنی؟
‫وقتی همه چی انجام شد، ‫میتونیم یکم اینجا بمونیم.
‫- چرا؟ ‫- که بتونی دوباره ببریش بیرون.
‫- مشخصه ازش خوشت اومده. می‌تونم بفهمم. ‫- هی، فکر کنم یه چیزی به دست آوردیم.
‫«تابلوی خانواده آیسایا مرچنت، نقاشی شده ‫در سال 1910.»
‫حالا اسامی مالکینش رو توی دفتر بابا ببین.
‫«اولین خرید توسط پیتر سیمز در سال 1912.»
‫«پیتر سیمز در سال 1912 کشته شد.»
‫همین اتفاق در 1945 افتاده. ‫اوه و همینطور سال 1970.
‫بعدش در انبار نگه داشته شده ‫تا اینکه ماه پیش به یه مزایده خیریه واگذار شده...
‫جایی که تلسکاها اونو خریدن.
‫خب، چی فکر می‌کنی، تسخیر یا نفرین شده؟
‫در هر حال، مایه دردسره.
‫زود باش.
‫برو تو کارش.
‫چه چیز زشتی.
‫اگه از من می‌پرسی، ‫داریم به دنیای هنر لطف می‌کنیم.
‫- به مشکل خوردیم. نمی‌تونم کیف پولمو پیدا کنم. ‫- چرا مشکل من باشه؟
‫چون فکر کنم دیشب توی انبار افتاده.
‫شوخی می‌کنی، نه؟
‫نه. آخه اثرانگشتم روشه، کارت شناساییم... ‫خب، کارت شناسایی جعلیم.
‫اما باید قبل از بقیه پیداش کنیم. ‫زود باش.
‫چطوری کیفت رو گم کردی، دین؟
‫- هی، بچه‌ها. ‫- سارا، هی.
‫اینجا چی کار می‌کنین؟
‫اوه.
‫داریم از شهر میریم. ‫و می‌دونی اومدیم خداحافظی کنیم.
‫اوه، درمورد چی حرف میزنی، سم؟
‫یکی دو روز دیگه اینجا هستیم.
‫سم، ضمناً باید اون 20 دلاری که ‫به بدهکارم رو بدم.
‫همیشه یادم میره، می‌دونین.
‫بیا.
‫خب، شما دو تا بچه دیوونه رو تنها می‌ذارم. ‫میرم یه کاری چیزی انجام بدم.
‫- خب. ‫- دیشب بهم خوش گذشت.
‫- آره. آره. به منم. ‫- شاید بهتر باشه بازم بریم.
‫می‌دونی دوست دارم، واقعاً، ‫اما دین فقط مسخره‌بازی درمیاره.
‫- واقعاً داریم امروز می‌ریم. ‫- اوه. اوه.
‫- اوه، خیلی بد شد. ‫- اوه، خدای من.
‫- چی؟ ‫- این...
‫اون نقاشی عالیه.
‫اگه به این نقاشی ترسناک میگی خوب، ‫پس آره، خوبه فکر کنم.
‫- درمورد این نقاشی چی میدونی؟ ‫- زیاد نمیدونم، فقط اینکه منو می‌ترسونه.
‫توی مزایده خیریه اینو به تلسکاها فروختیم، ‫همون شبی که کشته شدن.
‫حالا می‌خواید دوباره بفروشیدش؟
‫با اینکه پدرم می‌خواد بفروشه، اما نه، ‫اجازه نمیدم.
‫- فکر کنم خاطره بدی بجا گذاشته. ‫- خوبه. آره.
‫میدونی چیه؟ ‫مطمئن شید فروحته نمی‌شه، خب؟
‫چرا؟ نگو که ازش خوشت اومده.
‫نه. نه. خدایا، نه. نه اینکه بخوام بخرمش. ‫میدونی چیه؟ باید برم.
‫باید یه کاری انجام بدم. ‫اما بهت زنگ میزنم. زنگ میزنم.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- صبر کن، پس قرار نیست امشب بری؟
‫نه، فکر نکنم. می‌بینمت.
‫باشه.
‫نمی‌فهمم، دین. ‫ما که اون لعنتی رو سوزوندیم.
‫آره، ممنونم آقای تابلو.
‫خیله‌خب، باید یه راهی برای خلاص شدن ‫از شرش پیدا کنیم. فکری نداری؟
‫خیله‌خب. در تمام تحقیقات انجام شده ‫در مورد نقاشی‌های تسخیر شده...
‫شخص موجود توی اون نقاشی ‫تسخیرشون می‌کنه.
‫جدی؟ پس باید هر چیزی که لازمه بدونیم...
‫درمورد اون خانواده لعنتی ‫و اون نقاشی ترسناک لعنتی.
‫اسمشون چی بود؟
‫- گفتین خانواده آیسایا مرچنت، درسته؟ ‫- بله، درسته.
‫هر چی درمورد تاریخ محلی پیدا کردم رو ‫جستجو کردم.
‫- خب شما علاقمند به داستان‌های جنایی هستین؟ ‫- یجورایی.
‫- آره. چرا می‌پرسی؟ ‫- خب...
‫- آره. آره، این درسته. ‫- تمام خانواده کشته شدن؟
‫به نظر میاد آیسایا، گلوی بچه‌هاشو بریده...
‫بعدش گلوی بچه‌شو، بعدشم خودشو.
‫اون یه آرایشگر بوده. ‫از تیغ سلمونی استفاده می‌کرده.
‫- چرا این کارو کرده؟ ‫- خب، بذارید ببینیم.
‫«آدم‌هایی که اونو می‌شناختن آیسایا رو ‫خشن و عصبی توصیف کردن.
‫که خانواده‌ش رو با خشونت کنترل می‌کرده. ‫زن، دو پسر، یه دختر که به فرزندی قبول شده.»
‫آه... آره. آره، آره.
‫زمزمه‌هایی بود که زن می‌خواسته بچه‌ها رو ‫برداره و بره...
‫آه، که البته می‌دونین، اون موقع‌ها چطوری بوده...
‫در عوض، آیسایای پیرمرد، همگی‌شون رو اصلاح می‌کنه! ‫(با تیغ سلمونی می‌کشه)
‫- چه اتفاقی برای جنازه‌ها افتاده؟ ‫- سوزونده شدن.
‫- چیز دیگه‌ای نیست؟ ‫- چرا.
‫راستش، یه عکس از خانواده پیدا کردم. ‫همین‌جاست، یه جایی.
‫درسته. اینجاست.
‫- میشه یه کپی ازش داشته باشیم؟ ‫- هوم. حتماً.
‫بابا، بهم قول دادی اون نقاشی رو نمی‌فروشی.
‫میدونم عزیزم، اما اولین پول وسوسه‌انگیزی ‫پیشنهاد داده.
‫واقعاً بی‌حیایی، می‌دونستی اینو؟
‫برای چنین پولی، می‌تونم اینطور باشم.
‫دارم بهت میگم، پسر، مطمئنم.
‫توی نقاشی سالن مزایده، باباهه سرش پایینه.
‫تو این نقاشی، باباهه روبرو رو نگاه می‌کنه. ‫نقاشی عوض شده، دین.
‫یعنی فکر می‌کنی این بابای عزیزی که ‫توی این نقاشیه...
‫میاد بیرون و با بقیه همون کاریو می‌کنه ‫که با خانواده‌ش کرده؟
‫آره، همینطور به نظر میاد.
‫اما اگه استخوون‌هاش تبدیل به خاکستر شده، ‫چطور می‌تونیم جلوشو بگیریم؟
‫اگه ژست آیسایا عوض شده، پس شاید ‫چیزهای دیگه‌ای توی نقاشی عوض شده باشه.
‫- میدونی، می‌تونه سرنخی بهمون بده. ‫- چی، مثل رمز داوینچی؟
‫نمی‌دونم. فعلاً منتظر فیلمشم.
‫در هر حال، باید برگردیم و اون نقاشی رو ببینیم.
‫که چیز خوبیه. چون وقت بیشتری رو ‫می‌تونی با دوستت بگذرونی.
‫- رفیق، بسه دیگه. ‫- چی؟
‫چی؟ از وقتی اومدیم اینجا، سعی داشتی ‫منو به این سارا بچسبونی.
‫- بی‌خیال شو، باشه؟ ‫- خب، ازش خوشت میاد، نه؟
‫خب تو ازش خوشت میاد، اونم از تو خوشش میاد، ‫شما عاقل و بالغید.
‫منظورت چیه، دین؟
‫- ما میریم. همیشه میریم. ‫- درمورد ازدواج حرف نمیزنم.
‫متوجه نمی‌شه. ‫اگه من با کسی باشم، چی به تو می‌رسه؟
‫چون بعدش دیگه دائماً بداخلاق نیستی.
‫میدونی، جدی میگم، سم، ‫موضوع فقط آشنایی نیست، خب؟
‫آخه فکر می‌کنم این سارا می‌تونه برات خوب باشه.
‫و نمی‌خوام بی‌احترامی کنم، اما ‫مطمئنم این به جسیکا مربوطه، درسته؟
‫حالا نمی‌دونم از دست دادن چنین آدمی ‫چه حسی داره...
‫اما فکر کنم اون می‌خواست تو خوشحال باشی.
‫خدا نکنه ولی می‌خواست یکم خوش بگذرونی. ‫اینطور نیست؟
‫آره، میدونم همینطوره.
‫آره، راست میگی، بخشی ازش ‫مربوط به جسیکاست.
‫- اما بخش اصلیش نه. ‫- درمورد چیه؟
‫آره، خیله‌خب.
‫بازم باید اون نقاشی رو ببینیم، ‫که یعنی باید باز به جسیکا زنگ بزنی، پس...
‫سارا، هی، منم سم. هی. سلام.
‫خوبم. خوبم، آره. تو چطوری؟
‫- آره، خوبم، واقعاً خوب. ‫- آروم.
‫خب... گوش کن، من و برادرم، داشتیم فکر می‌کردیم...
‫که شاید بخوایم برگردیم و یه نگاهی دوباره ‫به اون نقاشی بندازیم.
‫فکر کنم به خریدنش علاقه پیدا کردیم.
‫صبر کن. چی؟ به کی فروختینش؟
‫سارا، یه آدرس می‌خوام، همین الان.
‫- سم، چه اتفاقی افتاده؟ ‫- بهت گفتم نباید می‌اومدی.
‫- آهای. کسی خونه‌ست؟ ‫- گفتی «اولین» ممکنه در خطر باشه.
‫- چجور خطری؟ ‫- نمی‌تونم بشکنمش.
‫باید بازش کنم.
‫شما چیکاره‌این، دزدین؟
‫ای‌کاش انقدر ساده بود. ‫باید تو ماشین منتظر باشی.
‫- برات بهتره. ‫- فکر کن یه درصد. اولین دوستمه.
‫- اولین؟ ‫- اولین.
‫اولین؟
‫اولین؟ من سارا بلیک هستم.
‫- خوبین؟ ‫- سارا، نکن. سارا.
‫اوه، خدای من. اوه، خدای من!
‫اوه، خدای من.
‫هی. خوبی؟
‫نه راستش. به پلیس‌ها دروغ گفتم که تنها رفتم خونه اولین
‫و اون جوری پیداش کردم.
‫- ممنون. ‫- ازم تشکر نکن. اگه بهم نگید...
‫چه اتفاقی داره می‌افته، بهشون زنگ میزنم. ‫کی داره این آدما رو می‌کشه؟
‫- یه چیز. ‫- چی؟
‫شخص نیست، یه چیزیه که داره اون آدما رو می‌کشه.
‫سارا، دیدی که اون نقاشی تکون میخوره.
‫نه. نه، داشتم توهم میزدم.
‫- غیرممکنه. ‫- آره، خب، به دنیای ما خوش اومدی.
‫سارا، میدونم احمقانه به نظر میاد...
‫اما فکر می‌کنیم اون نقاشی تسخیر شده.
‫شوخی می‌کنی.
‫شوخی نمی‌کنی.
‫- خدایا. آدمایی که باهاشون میرم بیرون. ‫- سارا درموردش فکر کن.
‫اولین، تلسکاها، جفتشون نقاشی رو داشتن.
‫و قبلش آدمای دیگه‌ای هم بودن. ‫این نقاشی هر جا میره، مردم می‌میرن.
‫و ما فقط سعی داریم جلوش رو بگیریم.
‫حقیقت همینه.
‫خب، گمونم بهتره نشونم بدی. ‫باهاتون میام.
‫چی؟ نه. سارا، نه. ‫بهتره بری خونه.
‫و نمی‌خوام که صدمه ببینی.
‫ببین، شما ممکنه دیوونه باشین، اما اگه ‫حق با شما باشه چی؟
‫خب، من و بابام این نقاشی رو فروختیم. ‫ممکنه باعث کشته شدن این آدما شده باشیم.
‫نمی‌گم نترسیدم، چون ترسیدم...
‫اما نمی‌خوام فرار کنم و قایم بشم.
‫با این دختر ازدواج کن.
‫آه، اینجا صحنه جرم نیست؟
‫خب، همین الانشم به پلیس دروغ گفتی. ‫یه تخلف دیگه چشه مگه؟
‫نگران نیستید که قراره، میدونین، ما رو بکشه؟
‫نه. انگار کارشو شب انجام میده. ‫فکر کنم توی روشنایی روز چیزیمون نمیشه.
‫سم، اینو ببین.
‫تیغ اصلاح، آه... بسته‌ست. ‫اما تو اون یکی بازه.
‫- چی؟ ‫- اگه این روح داره چیزی رو...
‫در نقاشی تغییر میده، ‫شاید به دلیلی داره انجامش میده.
‫هی، هی. اینو ببین. ‫نقاشی توی نقاشی.
‫مثل یه آرامگاه مجلل به نظر میاد.
‫مرچنت.
‫این سومین قبرستونیه که چک کردیم.
‫فکر کنم این روح داره دستمون میندازه.
‫خب این کاری که می‌کنید شغلتونه؟
‫نه دقیقا. پولی نمی‌گیریم.
‫خب، تبریک میگم.
‫اونجا.
‫خیله‌خب. اینی که اونجاست ‫ترسناک‌ترین چیزیه که تا حالا دیدم.
‫اون موقع یجور رسم بوده.
‫وقتی یه بچه می‌مرد، ‫گاهی اسباب‌بازی مورد علاقه بچه رو...
‫توی یه جعبه شیشه‌ای میذاشتن. ‫بعد میذاشتن کنار سنگ قبر یا آرامگاهش.
‫- متوجه چیز عجیبی نشدی اینجا؟ ‫- آه، از کجا شروع کنم؟
‫نه، منطورم این نیست. ‫به خاکسترها نگاه کنید.
‫- آره، فقط چهارتاست. ‫- آره، مادر و سه بچه.
‫مال بابای عزیز اینجا نیست.
‫پس کجاست؟
‫خب برادرت دقیقاً چیکار می‌کنه؟
‫داره گواهی‌های فوت شهر رو چک می‌کنه. ‫تا بفهمه چه بلایی سر جنازه آیسایا اومده.
‫چطوری وارد اونجا شد؟
‫معمولاٌ دروغ و بهانه آوردن.
‫یه... آم...
‫یه مژه روی...
‫روی سمت راست... نه، میدونی چیه؟
‫- عیبی نداره من بردارم؟ ‫- نه.
‫خیله‌خب.
‫خیله‌خب، برش داشتم.
‫یه آرزو کن.
‫- سم، میشه یه چیزی ازت بپرسم؟ ‫- آره، حتماً.
‫نمی‌خوام پررو باشم، ‫اما یه دختر می‌تونه برای همیشه اینجا منتظر باشه.
‫چیزی بین ما هست؟ یا دارم توهم میزنم؟
‫توهم نمیزنی.
‫اما بعدش یه «اما» وجود داره.
‫اما فکر نمی‌کنم فکر خوبی باشه.
‫میتونم بپرسم چرا؟
‫چون ازت خوشم میاد.
‫صبر کن. متوجه نمیشم.
‫ببین، توضیح دادنش سخته.
‫فقط وقتی آدما اطرافم هستن...
‫نمیدونم، صدمه می‌بینن.
‫- منظورت چیه؟ ‫- یعنی، از لحاظ فیزیکی صدمه می‌بینن.
‫با کاری که من و برادرم انجام میدم،
‫سارا...
‫من یه نامزد داشتم.
‫و اون مرد. مادرم هم همینطور.
‫نمی‌دونم، انگار...
‫انگار نفرینی چیزی شدم.
‫انگار مرگ دنبالم می‌کنه.
‫خیلی ازش نمی‌ترسم. اما اگه ‫اجازه بدم به کسی حسی داشته باشم...
‫می‌ترسی اونا همه صدمه ببینن.
‫- خیلی عالیه. و خیلی قدیمی. ‫- ببخشید؟
‫ببین. من دختر بزرگی‌ام، سم. ‫این کارت نیست که...
‫برام تصمیم می‌گیره. ‫همیشه احتمال صدمه دیدن وجود داره.
‫درمورد یه قلب شکسته و یه سطل بستنی حرف نمیزنم.
‫- دارم درمورد مرگ و زندگی حرف میزنم. ‫- همین فردا ممکنه یه اتوبوس بزنه بهم.
‫زندگی همینه.
‫ببین. میدونم از دست دادن کسی که ‫دوسش داری وحشتناکه.
‫کلاً خودت رو می‌بازی. باور کن، میدونم.
‫اما وقتی درد رو میذاری کنار، ‫بقیه چیزها رو هم باهاش میذاری کنار.
‫سارا، متوجه نیستی. ‫دردی که باهاش روبرو شدم...
‫نمی‌تونم دیگه باهاش روبرو شم. نمی‌تونم.
‫مزاحمتون شدم؟
‫- نه. ‫- نه اصلاً.
‫- هاه. ظاهراً. ‫- خب چی گیرت اومد؟
‫موفق شدم. آشناهای بازمانده خانواده مرچنت...
‫خیلی بابت آیسایا شرمسار بودن، ‫برای همین نمی‌خواستن با خانواده دفن شه.
‫دادنش به شهر. ‫شهر هم یه مراسم پیش پا افتاده براش گرفت.
‫مراسم اقتصادی. معلوم شد سوزونده نشده، ‫توی یه جعبه چوب کاج دفن شده.
‫- پس استخوون برای سوزوندن وجود داره. ‫- استخوون برای سوزوندن وجود داره.
‫حالا بگو کجا.
‫فکر کنم یه چیزی پیدا کردم.
‫واقعاً آدم رو مخی بودی، آیسایا.
‫شرت کنده شد.
‫موتور رو روشن نگه دار.
‫فکر می‌کردم نقاشی دیگه خطری نداشته باشه.
‫بهتره احتیاط کنیم بعداً پشیمون نشیم. ‫می‌خوایم این آشغال رو دفن کنیم.
‫- میخوام باهاتون بیام. ‫- مطمئنی؟
‫- آره. ‫- هی، هی.
‫من اینجا می‌مونم، تو برو تو کارش.
‫سم. جدی میگم.
‫آه، سم، تو توی مسائل ارواح واردی.
‫نقاشی باید این شکلی باشه؟
‫دختر کوچیکه کجاست؟
‫و تیغ سلمونی.
‫دین! هی. تویی؟
‫سمی، خوبی؟
‫- بگو که تو در رو بستی. ‫- کار من نبود. کار دختره ست.
‫دختره؟ کدوم دختر؟
‫اون از نقاشی اومده بیرون. ‫ممکنه همش کار اون بوده باشه.
‫باباهه به اون نگاه نمی‌کرد؟
‫- شاید می‌خواسته بهمون هشدار بده. ‫- بیا بعداً حرف بزنیم، خب؟ ما رو بیار بیرون.
‫سعی دارم قفل رو باز کنم. در باز نمیشه.
‫- پس بشکنش. ‫- خیله‌خب نابغه. بذار میله درشکنم رو بیارم.
‫- دین، داره میاد. ‫- طاقت بیار...
‫تا وقتی یه راهی پیدا کنم. ‫نمک یا آهن پیدا کن.
‫زود باش.
‫این خونه نمک نداره. ‫این دیوونه‌های بی سدیم. آهن پیدا می‌کنی؟
‫- نه. برای چی؟ ‫- آهن شیطان رو دفع می‌کنه.
‫اما بای خالص باشه. زود باش.
‫آه، دین. یه لحظه وقت بده. ‫هیچ جا نرو.
‫صندلی رو نگاه کن. پایه‌هاشون رو.
‫سم.
‫این خیلی اشتباهه.
‫آهن؟
‫آره.
‫- سمی، خوبی؟ ‫- آره، فعلاً.
‫- چطوری باید از بین ببریمش؟ ‫- نمی‌دونم. اون سوزونده شده.
‫- چیزی برای سوزوندن نیست. ‫- پس چطوری هنوز هست؟
‫باید چیز دیگه‌ای باشه.
‫عالیه، سارا، اما چیش الان مهمه؟
‫خب اون موقع‌ها سعی می‌کردن ‫عروسک‌ها رو شبیه بچه‌ها درست کنن.
‫دین. سارا میگه اون عروسک ممکنه ‫موهای دختره رو داشته باشه.
‫بقایای انسانی. درست مثل استخوون.
‫آرامگاه.
‫سم! زود باش، هل بده! زود باش.
‫زود باش، دین.
‫زود باش، زود باش.
‫سم، خوبی؟
‫بد نیستم.
‫این توی اسناد شهر نگهداری می‌شد.
‫دختر فرزندخوانده مرچنت، ملانی.
‫می‌دونید چرا برای فرزندخواندگی انتخاب شده؟ ‫خانواده واقعیش توی تختخواب کشته شدن.
‫دختره اونا رو کشته؟
‫کی بهش مشکوک میشه؟ دختر کوچیک بامزه.
‫برای همین بعدش آیسایا و خانواده‌ش رو کشته. ‫اون پیرمرد سرزنش شده.
‫روحش از اون موقع سعی داشته به مردم هشدار بده.
‫- این یکی کجا میره؟ ‫- ببریدش بیرون و بسوزونیدش.
‫جدی میگم، بچه‌ها. ممنون.
‫خب چرا باید دختره این کارو بکنه؟
‫اینکه بقیه رو بکشه؟ خودشو بکشه؟
‫بعضیا با عذاب به دنیا اومدن. ‫برای همین وقتی می‌میرن...
‫- روحشون همونطور تاریکه. ‫- شاید. برام مهم نیست.
‫تموم شده. ازش عبور می‌کنیم.
‫گمونم یعنی دارید میرید.
‫میرم تو ماشین منتظر باشم. ‫می‌بینمت، سارا.
‫من اونی‌ام که عروسک رو سوزوند...
‫و روح رو نابود کردم، ‫اما اصلاً ازم تشکر نکنید.
‫میلیون‌ها چیز هست که میخوام بگم...
‫اما نمی‌تونم اصلاً به هیچ‌کدومشون فکر کنم.
‫آره، منم دلم برات تنگ میشه.
‫- میدونی، یه درسی توی این ماجراها بود. ‫- چه درسی؟
‫صحیح و سالم این مرحله رو رد کردیم.
‫صدمه ندیدم.
‫آره، خوشحالم.
‫پس شاید نفرین نشده باشی. شاید...
‫شاید برگردی و منو ببینی.
‫حتماً.
‫آفرین پسر.