‫جدی هستین؟
‫خب، چیکار می‌کنی؟
‫هرچی نباشه، باغبانِ باغ گل من، تویی.
‫حقیقتاً که مرد مکاریه.
‫چقدر کنایه‌آمیز.
‫مهم نیست چقدر سخت تلاش کنم، ‫چه توی خرد و چه توی هنرهای رزمی،
‫فقط کمی می‌تونم بهتر از یک فرد عادی رفتار کنم.
‫در عوض، ظاهری زیباتر از هرکسی بهم داده شده.
‫چیزهایی که من واقعاً خواستارشونم... خیلی خیلی دور از دسترس‌اند.
‫اولش ناراضی بودم، اما الان دیگه برام اهمیتی نداره.
‫نگاه نافذ شیرینم، صدای شیرینم...
‫از ابزار برتری خودم برای منفعت خودم بهره می‌گیرم.
‫ولی می‌دونم، در نهایت فقط یه بچه‌ا‌م که توی مشت امپراتوره.
‫امر، امر شماست.
‫ترتیب کاخ اندرونی‌ـش یا هرچیز دیگه‌ای خواهانشه رو می‌دم.
‫فقط از این راه می‌تونم مسیر خودم رو خودم انتخاب کنم.
‫این یک داستان تماماً تخیلی است. نام تمامی شخصیت‌ها، سازمان‌ها و... .‫ساختگی‌ است. ‫همچنین هیچ ارتباطی با هیچ رویدادی در دنیای واقعی ندارد ‫انقدر نمی‌خوام نه-چان.
‫باشه باشه... اینو بگیر، و این... اوه! اینم بگیر. قسمت سیزدهم خدمت در کاخ اصلی
‫من از رژلب استفاده نمی‌کنم.
‫منظورت چیه؟ نمی‌شه حداقل یه‌ذره واسه ظاهرت زحمت بکشی؟
‫فقط رقاص‌هان که باید خوشگل برن سر کارشون.
‫من سر و کارم با گیاهای داروییه...
‫آخ!
‫تو... توی قصر همچین شغل خوبی به‌دست آوردی!
‫یعنی داری می‌گی نمی‌تونی مناسب جایگاهت لباس بپوشی؟
‫باید هر روز بابتش شاکر باشی.
‫وگرنه، دوست خوبت رو از دست می‌دی.
‫حرفای می‌می نه‌-چان واقعاً قانع‌کننده‌ست.
‫سنش اونقدری بالا رفته که دیگه باید به فکر بازنشستگی به‌عنوان یه رقاص باشه،
‫ولی از محبوبیتش ذره‌ای کم نشده،
‫چون هوشی داره که...
‫بتونه دوست‌هاش رو با ترانه، شوگی و گو سرگرم کنه.
‫مائومائو.
‫وای، چه بقچه‌ی بزرگی.
‫پایرین نه‌-چان. جوکا نه‌-چان.
‫خوشحالم که محل کار خوبی پیدا ‫کردی، برو حسابی پول در بیار.
‫باشه.
‫محل کار جدیدم... یا بهتره بگم، ‫محل کاری که دارم بهش برمی‌گردم،
‫توی قسمتی از قصره که بهش می‌گن کاخ اندرونی.
‫باغی از زن‌هایی که قراره همسر امپراتور بشن.
‫من قرار بود به عنوان یه خدمتکار پایین‌رتبه اینجا کار کنم، اما ... ‫دختره‌ی کک‌مکی که اونجایی، ‫تو همین‌جا پیش من می‌مونی. ‫از راز پشت مرگ شیره‌خواره‌ها سردرآوردم، که باعث جلب توجه شد.
‫به عنوان ندیمه برای گیوکویو-ساما ارتقاء رتبه گرفتم،
‫و به عنوان پیش‌مرگ غذا تا الان توی دردسرهای زیادی افتادم.
‫بعد از اون، یه‌سری اتفاقا افتاد، ‫که باعث شد عذرم رو بخوان.
‫کی فکرش رو می‌کرد دوباره برگردم؟
‫دین ‌و ایمونمو به یه قارچ کرم ابریشم فروختم،
‫ولی حالا که نگاه می‌کنم، شایدم بی‌احتیاطی کردم.
‫معلومه، از بیرون که نگاه کنی، یه خوش‌شانسی محضه.
‫یکمی در این مورد که پدرمو تنها ‫بذارم و خودم جای دیگه کار کنم، دودل بودم،
‫ولی این‌بار قانونا اونقدرا سختگیرانه نیست،
‫و دیگه هم یه گمشده حساب نمی‌شم.
‫بابا هم گفت هرکاری دوست دارم بکنم، اما...
‫یعنی منظورش از این حرف چی بود؟
‫من برگشتم.
‫بارتو سنگین کردن، نه؟
‫چیکار کنم؟ هاون و هاون‌کوب و دفترم هم حتماً لازمم می‌شه.
‫اگه بیشتر از این بخوام ببرم، باید لباس‌ کمتری بردارم.
‫مائومائو، احتمالاً اونا رو نتونی با خودت ببری.
‫ها؟
‫تو حکیم نیستی.
‫اگه همچین چیزایی رو همراه خودت ببری، ‫باعث می‌شه به‌نظر بیاد نقشه داری سم درست کنی.
‫قیافه‌تو اونطوری نکن، تصمیم خودت بود که بری.
‫الان دیگه نمی‌تونی ازش عقب بکشی.
‫واقعاً؟
‫شاید کم‌کم بتونی ازشون اجازه‌ بگیری چیزای بیشتری با خودت ببری.
‫زود باش آماده‌ی خواب شو. فردا روز اولته.
‫باشه...
‫چی شده... خیلی وقته اینکارو نکرده بودی.
‫فکر کردم دیگه بچه نیستی.
‫خب، سرده.
‫دوباره تنها می‌شیم.
‫نه‌خیرم، ایندفعه هربار بخوام می‌تونم برگردم.
‫درسته. هروقت خواستی برگرد خونه.
‫مادری ندارم.
‫اما یه بابای مهربون، یه ننه‌ی فضول...
‫و خواهرهای بزرگ‌تر سرزنده‌ای دارم که کنارم‌ان.
‫هروقت که بخوام می‌تونم بیام خونه.
‫ممنون که منتظر موندید، جینشی-ساما.
‫لطفاً مراقب دختر کوچولوی ما باشید.
‫براتون حسابی بهش رسیدیم و آراسته‌ش کردیم.
‫اوه، باشه.
‫مراقب باش.
‫من رفتم.
‫چه خوشگله.
‫اون دختره... تا حالا توی خانه‌ی یشم دیده بودیش؟
‫جینشی-ساما، این تقصیر شماست ها.
‫همم؟
‫کلی توجهات ناخواسته بهم جلب شد.
‫اون به‌خاطر اینه که...
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫خسته نباشید. اجازه‌ی ورود می‌دید؟
‫بله!
‫داروساز. تا وقتی اینجایی، برگرد به همون حالت صورتِ کک‌و‌مکیت.
‫عـــه؟
‫اطاعت می‌شه.
‫هوی، شنیدم که مسئول کاخ اندرونی...
‫یه رقاص از خانه‌ی یشم خریده.
‫خانه‌ی یشم؟ همون جاییه که سه‌تا شاهدخت مشهور هستن؟
‫خانه‌ی یشم؟
‫چیکار داره می‌کنه این بابا؟
‫و اینجا کجاست؟
‫خونه‌ی منه.
‫هـــا؟! چــرا؟!
‫اینجا محل کار جدیدته.
‫گائوشون-ساما، فکر می‌کردم که قراره برگردیم به کاخ اندرونی...
‫قبلاً یه‌بار اخراجت کردیم، پس نمی‌تونیم ‫همین‌طوری به جایگاه قبلیت برگردونیمت.
‫الان دیگه قراره توی کاخ اصلی کار کنی.
‫کاخ اصلی...
‫آره. کاخ اندرونی به‌عنوان محوطه‌ی داخلی در نظر گرفته می‌شه.
‫کاخ اصلی بیرون از اون محوطه قرار داره.
‫افسرهای دولتی زیادی اینجا هستن. بعداً دور و اطراف رو بهت نشون می‌دم.
‫خوش اومدید. حتماً هوا سرد بوده.
‫من خدمتکارشون سوئیرن هستم. تو باید شائومائو باشی.
‫بـ ـ بله.
‫شائومائو؟
‫دوتا ساختمان مجزا داریم،
‫یکی که دفتر کاره و اون‌یکی اقامتگاه شخصیه.
‫از اینجا به بعد، اتاق ارباب جوان محسوب می‌شه، ولی...
‫«ارباب جوان»؟
‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫این اتاق تقریباً هم‌اندازه‌ی همون اتاقیه که توی کاخ یشم داشتم.
‫اگه اینجا یه اجاق و یه چاه این نزدیکی‌ها داشت...
‫ولی بازم، این اتاق برای یه دخترِ ندیمه خیلی خوش‌ساخته.
‫شائومائو؟
‫بله.
‫قصد ندارم مجبورت کنم وظایف خدمتکاری انجام بدی.
‫هـــا؟
‫بهت که گفتم، قراره توی کاخ اصلی کار کنی.
‫تو قراره توی آزمون بانوان درباری شرکت کنی.
‫آ-آزمون بانوان درباری؟!
‫لباس نخی؟ چه سخاوتمندانه.
‫صبح‌تون بخیر، سوئیرن-ساما.
‫عه‌وا، صبح بخیر، شائومائو. چه خوبه که صبح‌ها زود بیدار می‌شی.
‫کمک‌تون می‌کنم.
‫مشکلی نیست، کارم تقریباً تموم شده.
‫می‌شه فقط توی پذیرایی کمک کنی؟
‫چشم. می‌گم، بقیه‌ی خدمتکارها کجا هستن؟
‫نداریم.
‫بخش اداری مشکلی نداره، ولی نمی‌تونستم ‫اجازه بدم کسی کارهای بخش شخصی رو انجام بده.
‫در مورد غذای ارباب جوان که اصلاً شدنی نیست.
‫پس، همه‌ی کارها رو خودتون تنهایی انجام می‌دید؟
‫هرازگاهی چندتا دختر جدید داشتیم،
‫بگذریم، اتفاقاتی افتاد و دوومی نداشتن.
‫نکنه دارو قاطی غذاش کردن؟
‫یا سعی کردن چیزی کش برن؟
‫حرفم اینه، آخه کی دوست داره که ‫لباس یه غریبه رو توی کمد لباس‌هاش پیدا کنه؟
‫عـــه؟
‫چقدر عذاب‌آور.
‫بله. بسیار.
‫خب، ارباب جوان. لطفاً بیدار شید.
‫وقت صبحانه‌ست.
‫حیف این‌همه جذابیت...
‫الان می‌فهمم چرا فقط گائوشون-ساما و سوئیرن-ساما وارد این اتاق می‌شن.
‫اگه بخوای، می‌تونم یه اتاق جدید بهت بدم.
‫چی شد بحثشو پیش کشید؟
‫من که نفهمیدم، ولی یعنی این فرصتمه که یه اجاق و چاه گیرم بیاد؟!
‫اگه می‌خواد متوجه منظورش شم، باید حرفشو واضح بزنه.
‫می‌تونم اجاق رو یه‌کاریش کنم، پس برای شروع...
‫در این‌صورت، یه طویله با یه چاه بغل‌دستش چطوره؟
‫طویله.
‫بله، یه طویله.
‫طویله مویله نداریم.
‫خب، می‌تونیم بریم؟
‫بله، بی‌زحمت.
‫جینشی-ساما رو تنها گذاشتیم.
‫چون همیشه توی کاخ اندرونی می‌پلکید، ‫خیال می‌کردم یه آدم عاطل و باطله.
‫ولی درحقیقت خیلی هم پرمشغله‌ست.
‫توی ضلع شرقی این منطقه، افسرهای نظامی زیادی رفت‌وآمد دارن،
‫پس لطفاً تا جای ممکن از اون سمت دوری کنید.
‫متوجه شدم.
‫کاخی که اطرافشو بهم نشون داد، خیلی بزرگ بود.
‫حتی انگشت‌های دست‌وپام سرجمع، برای شمردنِ...
‫ همه‌ی ساختمون‌ها و بخش‌های نام‌برده‌شده کفایت نمی‌کردن.
‫یعنی می‌تونم اسم همه‌شون رو یاد بگیرم؟
‫توانایی یادگیری من درخصوص چیزهایی که ‫علاقه‌ای بهشون ندارم، پایین‌تر از حد معموله.
‫اینجا بخش مدیریت آبه.
‫بخشی که مسئولیت رودخونه‌ها، آب‌بندها، ‫و طرح‌های بهره‌برداری از آب رو به عهده داره.
‫که این‌طور.
‫جدی توی کاخ اندرونی مواد دارویی بیشتری پیدا می‌شد.
‫حتماً‌ پدرم وقتی اونجا مشغول به کار بوده، کاشتتشون.
‫شائومائو، وقتی یه بانوی درباری بشی، ‫محل کارت کاخ اصلی می‌شه.
‫بله.
‫بانوی درباری، ها؟
‫عه‌وا، شائومائو، چه به‌موقع.
‫می‌تونی این زغال‌چوب رو ببری دفتر؟
‫بله.
‫با اجازه.
‫پس اینجا دفتر جینشی-ساماست.
‫در اون حد مجلل نیست، ولی همه‌ی اسباب و اثاثیه‌ش درجه یکه.
‫مگه تا چه حد به بالا وصله، این ارباب جوانمون؟
‫برانداز کردن دختر جدید؟ حس بدی دارم.
‫بانوان درباری کاخ اصلی مثل دفتردار می‌مونن.
‫از تحصیلات، پیشینه خانوادگی و ویژگی‌های خوبی برخوردارن.
‫با مقامات اجق‌وجق خانم توی کاخ اندرونی زمین تا آسمون فرق دارن.
‫که این اعتمادبه‌سقفشون رو توجیه می‌کنه...
‫هوم؟
‫و به همین خاطر، برای نظافت زحمت اضافی ‫به خودشون نمی‌دن، چون‌ اصلاً کار اون‌ها نیست.
‫هی تو، فکر کردی کی هستی؟
‫گوش‌ـت با منه؟!
‫چرا باید یکی مثل تو مستقیماً‌ زیردست جینشی-ساما کار کنه؟!
‫گمونم با ساکت موندن صرفاً جری‌ترشون می‌کنم.
‫منظورتون اینه که همه‌تون بهم حسودی می‌کنید؟
‫حرف دهنتو بفهم!
‫کلماتم رو درست انتخاب نکردم.
‫کاریه که شده.
‫نکنه فکر کردید توجه ویژه‌ای به من می‌شه؟
‫مسلماً همچین چیزی محال ممکنه.
‫چرا باید ایشون، که نمونه‌ی بارز یه حوری بهشتی‌ان، ‫عاشق دختر زشتی مثل من شن؟
‫شخص اصیل‌زاده‌ای مثل ایشون توی ذهن شما همچین سلیقه‌ی داغونی دارن؟
‫وقتی یه‌عالمه صدف آبالون و گوشت خوک لذیذ جلوشون دارن،
‫چه دلیلی داره لب به استخون جوجه‌ی بدون‌گوشت بزنن؟
‫خب، اگر هم اینجور باشه، یعنی حتماً تمایلات جالبی دارن.
‫من که خودم زیاد سر درنمیارم، ‫ولی واقعاً ایشون «سلایق منحصربه‌فرد»ـی دارن؟
‫که این‌طور، پس یه‌جور «سلیقه‌ی منحصربه‌فرد»-
‫ا ـ امکان نداره همچین چیزی باشه!
‫د ـ درسته!
‫پس، برای چی تو رو استخدام کرده؟
‫علتش اینه.
‫چند روز پیش داروهای سوختگی روی خودم امتحان کردم،
‫برای همین الان حسابی ناجوره.
‫می‌سوزه!
‫اون حوری بهشتی، قلب بهشتی‌ای هم داره.
‫جلوی پای کسی مثل من راهی برای امرار معاش می‌ذاره.
‫بیاید بریم.
‫وسلام.
‫«تمایلات جالب...»
‫تو رو همیشه همین‌طوری اذیت می‌کنن؟
‫ضمناً، چرا دست چپتو بلند کردی
‫خب دیگه، با اجازه می‌رم سراغ کار نظافت بعدیم.
‫درس می‌خونی؟
‫جیم شدن، جیم شدن.
‫هوی!
‫جیم شدن، جیم شدن، جیم شدن!
‫شائومائو.
‫لطفاً کمی آروم‌تر.
‫و این‌گونه، روز آزمون‌ فرا رسید.
‫چرا آزمون رو خراب کردی؟
‫چرا فکر کردی خراب نمی‌کنم؟
‫مائومائو، خدمتگزار شخصی جینشی شد.
‫چیکار باید بکنیم؟
‫واقعاً چیکار باید بکنیم؟
‫آخ!
‫هیچ دلیلی نداره پاتو از این نقطه فراتر بذاری.
‫نمی‌شد این رو قبل اینکه بزنی بگی؟
‫رایحه‌ی چوب صندل، که با یه بوی به‌شدت تلخ قاطی شده
‫ارتش، ها؟