‫این یک داستان تماماً تخیلی است. نام تمامی شخصیت‌ها، سازمان‌ها و... .‫ساختگی‌ است. ‫همچنین هیچ ارتباطی با هیچ رویدادی در دنیای واقعی ندارد
‫بارداری ارزش‌شون رو تقریباً هیچ می‌کنه.
‫این همون‌جاییه که دنبالش می‌گشتید؟
‫اگه اجازه بدید، رفع زحمت کنم.
‫داری می‌ری؟
‫وارد شدن من به اونجا تمام زحمتی که برای تغییر قیافه کشیدید رو به باد می‌ده.
‫آه...
‫با اجازه.
‫مشکلی نیست. بدون اینکه احساسی بروز بدم از پسش بر اومدم.
‫از امشب‌تون لذت ببرید.
‫یه خواب از گذشته...
‫نه، مال وقتیه که نوزاد بودم.
قسمت هجدهم لــــاکـــان ‫حتماً به‌خاطر اینه که در موردش صحبت کردم. ‫صبح به‌خیر.
‫صبح به‌خیر، بابا.
‫برنامه‌ت برای امروز چیه؟
‫هیچی.
‫اگه سرت شلوغ نیست، می‌تونی یه سری به خانه‌ی یشم بزنی؟
‫چرا که نه.
‫همم؟ سلام، مائومائو. سر کار نیستی؟
‫مرخصی گرفتم.
‫حتی توی روز تعطیلت هم میای عطاری؟
‫فقط گذرم افتاد. دلیل اصلی اومدنم به اینجا نیست.
‫وایسا بینم، پایرین!
‫صبح به‌خیر.
‫قبلاً با نفرت منو مینداخت بیرون،
‫ولی گمونم دیگه توانشو نداره.
‫یا شایدم به‌کل فراموش کرده که چطور حرف بزنه.
‫با بدتر شدن بیماریش، خاطراتش از هم پاشیدن.
‫داروهای بابا علاج دردن، ولی توی این وضعیت، ‫حتی دردش رو به‌طور موقت هم تسکین نمی‌دن.
‫ولی بازم، دارو دادن بهش تنها راه درمانیه که به ذهن‌مون می‌رسه.
‫اون مشتری دوباره برگشته.
‫خدایا، سلیقه‌ی خوبی هم داره.
‫بگو می‌می بیاد.
‫خانه‌ی یشم الان یه تشکیلات اسم در کرده‌ست.
‫ولی ده‌سال و اندی پیش، با کثافت‌کاری مدیریت می‌شد.
‫این روسپی به مشتری‌های همون دوره خدمت می‌کرد،
‫و اون‌قدری بدشانس بود که به بیماری دچار شه.
‫زمانی که بابا به خانه‌ی یشم رسید، بیماریش وارد دوره‌ی نهفتگی شده بود.
‫اگه در مورد بیماری مطلع می‌شد، ‫شاید می‌تونست درمانش کنه،
‫ولی هیچ‌کس به یه خواجه که بی‌خبر از ناکجاآباد پیداش شده اعتمادی نداشت.
‫از اون‌موقع، این زن به‌دور از چشم مشتری‌ها،
‫توی این ساختمون حبس شده.
‫اوج سخاوتمندیه. معمولاً روسپی‌هایی رو که ‫نمی‌تونن کار کنن به راحتی میندازن بیرون.
‫این اتاق خیلی خفه‌ست. شاید بهتره یه‌کم عود بسوزونم.
‫چی شده؟
‫نه‌-سان بهم گفت اون با عینک تک‌چشمی اینجاست،
‫پس تو فعلاً نباید بری بیرون.
‫که این‌طور، فهمیدم.
‫تا وقتی جایی نرم، اون مرد نمیاد اینجا.
‫یه مشتری دیرینه‌ی خانه‌ی یشم، یه آشنای قدیمی...
‫زنیکه‌ی احمق.
‫نه-چان، خوب باهاش کنای میای.
‫جدی؟... ننه که تا وقتی سر کیسه رو شل کنه مشکلی باهاش نداره.
‫به‌خاطر اینکه ننه‌ی ما خیلی راحت می‌ذاره وزن نقره حرف اولو بزنه.
‫داره واسه قایقش برای راه بهشت پس‌انداز می‌کنه، گناهی نداره.
‫انتظار نداشتم توی مکان ملاقات خدماتی مثل منطقه‌ی سرگرمی ارائه بدن.
‫برای این نرفته بودم اونجا.
‫داروساز، می‌تونم یه‌لحظه وقتتو بگیرم؟
‫بله.
‫این رو با سوئیرن تقسیم کن. سوغاتی از طرف یه خل‌وضعه.
‫از طرف یه خل‌وضع؟ خیلی ممنونم.
‫آره.
‫خب دیگه، من برمی‌گردم سر کارم.
‫ای داد بیداد.
‫امشب شام گیاهی داریم،
‫پس شائومائو، به‌هیچ‌وجه گوشت یا ماهی نخور، باشه؟
‫یکم استراحت کن، ولی نذار خوابت عمیق بشه.
‫بله، گیاهی!
‫گندش بزنن، خیال می‌کردم با کار کردن می‌تونم از فکرش بیرون بیام.
‫درضمن.
‫دیگه نبینم توی انبار گیاه‌های عجیب‌وغریب قایم کنی.
‫لعنتی. خیلی تیزه.
‫اگه جایی برای گذاشتنش پیدا نمی‌کنی،
‫چطوره از جینشی-ساما بخوای بهت اجازه‌ی استفاده از یکی از اتاق‌های خالی رو بده؟
‫خیر، نمی‌تونم از خونه‌ی یه اشراف‌زاده به‌عنوان گنجه‌ی دارو استفاده کنم.
‫شائومائو، در ظاهر به‌نظر بی‌تفاوت میای،
‫ولی وقتی صحبت از مطلع بودن از جایگاهت به میان بیاد، خیلی حساسی.
‫من یه رعیتم. همین که الان اینجام، خودش یه معجزه‌ی کوچیکه.
‫شاید.
‫ولی یادت باشه، صرفاً اشراف‌زاده بودن...
‫...ذات یه‌نفر رو از بدو تولد از دیگران تمییز نمی‌ده.
‫فقط خدا می‌دونه زندگی یه‌نفر می‌تونه دستخوش چه فراز و نشیب‌هایی بشه.
‫اگر معیارت برای سوا کردن مخلوقات از هم صرفاً ‫جایگاه‌شون باشه، ممکنه فرصت‌های زیادی رو از دست بدی.
‫واقعاً؟
‫بله، واقعاً.
‫خب دیگه، برگردیم سر کار. یه زحمت کوچیک برات دارم.
‫با اجازه!
‫اومدم یه‌سری دارو بگیرم!
‫باشه، یه‌لحظه صبر کن.
‫اینجا کجا و داروخونه‌ی توی کاخ اندرونی که اون حکیم قلابی اداره می‌کرد کجا!
‫اینجا به ارتش نزدیکه، پس حتماً افراد مجروح زیادی رو میارن اینجا.
‫آه، این بو که یه طعم تلخ توی دهنم به جا می‌ذاره...
‫موندم توی گنجه‌های داروشون چیا نگه می‌دارن؟
‫می‌میرم برای زیر و رو کردن نقطه به نقطه‌ی اینجا...
‫نه، نمی‌شه. باید خونسردیم رو حفظ کنم!
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫اون...
‫منتظرم داروهام رو تحویل بدن.
‫سوئیری!
‫اومدی!
‫برای تهیه‌ی مجدد داروی پاسدارخانه اومدم.
‫بله.
‫پاسدارخانه؟
‫احوال شما؟ من روبه‌راهم شکر خدا. ‫الان که فکرشو می‌کنم، آخرین‌باری که دیدمش نزدیک ضلع نظامی بود.
‫حتماً چون اونجا کار می‌کنه، بوی گیاهان دارویی رو می‌ده.
‫نمی‌دونم چرا حس می‌کنم ازم بدش میاد.
‫چیز دیگه‌ای نیاز ندارید؟
‫خیر، فقط همین رو می‌خواستم.
‫یه بانوی دربار نباید این‌کارو بکنه...
‫حـ ـ حرفمو نشنیده بگیر! دارو می‌خواستی، نه؟!
‫چه نوع دارویی‌ـه.
‫لیس!
‫آرد سیب‌زمینی؟
‫این داروی جینشی-ساماست، درسته؟
‫فکرشو که می‌کنم، جینشی-ساما خیلی مرموزه.
‫علاوه بر کاری که هر چند هفته یه‌بار بهش محول می‌شه،
‫روز قبلش هم مدت طولانی رو توی حموم می‌گذرونه،
‫و قبل از راهی شدن عود می‌سوزونه...
‫شام گیاهی هم هست.
‫مثل یه مراسم تزکیه می‌مونه.
‫خواجه‌ها اجازه دارن مراسم آئینی اجرا کنن؟
‫یه اشراف‌زاده این‌کارو بکنه، منطقی‌ـه.
‫ولی اگه مقامش انقدر بالاست، چرا خواجه‌ست؟
‫جینشی-ساما هم با تصمیم خودسرانه‌ی ملکه‌‌ی مادر پیشین خواجه شده؟
‫مثل پدرم؟
‫پدرخوانده‌ی دختره یه خواجه‌ست که سابقاً طبیب بوده.
‫پس چون تحت تعلیم یه طبیب بوده، معلوماتش انقدر بالاست، ولی...
‫خواجه؟
‫بله.
‫ما تابه‌حال میون خواجه‌ها همچین طبیب حاذقی داشتیم؟
‫عذر می‌خوام.
‫می‌تونیم بحث اون روزمون رو از جایی که موند ادامه بدیم؟
‫پس واقعاً... حقه‌های کثیفی سوار کردین.
‫بهم برخورد! نمی‌خوام این حرف رو از دهن یه دزد بشنوم.
‫من ده سال آزگار سعی داشتم اون پیرزن رو متقاعد کنم،
‫و تو درست جلوی چشمام اون رو دزدیدی.
‫پس می‌خوای پاداشت رو پس بگیری؟
‫نه، بابتش هرچقدر بخوای بهت می‌دم.
‫دوست ندارم اشتباهات گذشته‌م رو تکرار کنم.
‫و اگه رد کنم؟
خب دیگه اون‌موقع کاری از من بر نمیاد، میاد؟
‫تعداد آدم‌هایی که می‌تونن از کسی با مقام عالیِ شما سرپیچی کنن، انگشت‌شمارن.
‫پس بگو، هویت واقعی منو می‌دونه.
‫من فقط نگران اینم که دخـــتــرم چه فکری می‌کنه...
‫اوه...لعنتی... پس قضیه از این قراره.
‫نمی‌خوام تأیید کنم،
‫ولی لاکان پدر خونی مائومائوـه.
‫می‌شه فقط به دخترم اطلاع بدین گاهی اوقات بهش سر می زنم؟
‫با اجازه.
‫داروساز.
‫بله.
‫یه مقام رسمیه که می‌خواد همین زودی ها ببینتت.
‫کی هستن؟
‫همون مرد عجیبیه که در موردش بهت می‌گفتم. اسمش لاکا‌‌ن‌ــ
‫یه‌طوری ردش می‌کنم.
‫ممنونم. خب برمی‌گردم سر کارم.
‫اولین بار بود همچین قیافه‌ای ازش می‌دیدم.
‫و دیگه هم نمی‌خوام ببینم.
‫آه... پس فهمیده.
‫این بو...
‫باغچه‌ی گیاهای دارویی.
‫اینجا! اینجا هم هست! اینجا هم هست!
‫بازم تو؟
‫اوه نه. این دیگه خیلی مشکوکه.
‫نگران نباشید. هنوز چیزی برنداشتم.
‫از اون دستای خاکیت معلومه که...
‫در شُرف برداشتن بودی، درسته؟
‫قصد ندارم تنبیه‌ت کنم.
‫به هر حال این یه باغچه‌ی غیرمجازه.
‫ولی حکیم‌ها هم از اینجا خبر دارن.
‫پس توصیه می‌کنم زیاد نیای اینجا.
‫شما مسئول اینجایین؟
‫کی می‌دونه؟ یه‌طورایی اجازه دارم هرچی دوست دارم اینجا بکارم.
‫داره علف‌های هرز رو می‌کنه.
‫اگه اشتباه نکنم اسمش سوئیرِی بود...
‫نه که خودم حق حرف زدن داشته باشم، ‫ولی به نظر آدمی نمیاد که بشه تحریکش کرد.
‫چی می‌کارین؟
‫یه دارو برای زنده کردن آدم.
‫اون...؟
‫یه دارو که بتونه یه مرده رو زنده کنه....
‫اگه همچین چیزی وجود داشت، ‫من بیشتر از هرچیزی می‌خوامش.
‫شوخی کردم.
‫شوخی...؟
‫تو... شنیدم داروسازی. کارت چقدر خوبه؟
‫نمی‌دونم.
‫چند وقت دیگه، اینجا یکم نیلوفرپیچ می‌کارم.
‫خب فعلاً.
‫پیش‌نمایش قسمت بعد