‫فنگ‌شین...
‫می‌خواستم با دختری باشم که از خودش به‌جا گذاشت. ‫این تنها آرزوم بود.
‫طبیعیه که بخوام ازم متنفر باشه.
‫ولی بازم می‌خواستم که نزدیکم باشه.
‫ولی، مرده و حرفش. ‫باید بعداً دوباره امتحان کنم.
‫ولی اون مرتیکه...
‫هیچ‌وقت نمی‌بخشمش. ‫توی طول اون بازی سه‌بار دستش رو گذاشت روی شونه‌ی دخترم.
‫حالا، موندم یعنی چطوری انتقامم رو ازش بگیرم...
‫همم؟
‫بالأخره بیدار شدی؟
‫شنیدم که قصد کردی یکی از خدمتکارامون رو بخری.
‫خبر داری که قراره بیشتر از چندهزار نقره خرج بذاره رو دستت، نه؟
‫می‌دونم بابا. اگه ده‌هزارتا کمه، پس بیست‌تاش کن، سی‌تا یا هرچی.
‫ولی، اگه صدهزارتا بشه، احتمالاً دیگه برام زیادیه.
‫اینطوریاست؟ پس بیا دنبالم.
‫می‌ذارم انتخابتو بکنی.
‫خدایا.
‫اویـــا، مطمئنی می‌خوای سه شاهدخت رو هم وارد داستان کنی؟
‫بهت که گفتم، هرکی رو دوست داری انتخاب کن.
‫البته که، باید هزینه‌شو هم تقبل کنی.
‫عجب داستانی شد.
‫من هم به‌عنوان یه خدمتکار توی کارم غرور دارم.
‫اگه من کسی هستم که چشم‌تون رو گرفته، ‫بدون شک‌و‌تردید می‌پذیرم.
‫ولی...
‫‌می! بهت اجازه ندادم که اون درو باز کنی! ‫داری چه غلطی می‌کنی؟!
‫وـ وایسا!
‫گلی که حتی اگه پژمرده هم بشه زیباییش رو حفظ می‌کنه!
‫اگه اون قرار بود یه پیام باشه...
‫نکنه؟!
‫لالا کن، دلبندم، لالایی.
‫کجا رفته؟ گریه‌ش می‌گیره...
‫توتو کوچولو خیلی معصومه...
‫تنهایی می‌ره...
‫....به یه جای دور.
‫لالا کن، دلبندم، لالایی.
‫الان بگیر بخواب...
‫...و من فردا می‌بینمت.
‫یالا از اینجا برو بیرون!
‫زود باش و برو یه خدمتکار از اونجا انتخاب کن!
‫درسته. باید انتخاب کنم، مگه نه؟
‫اصلاً می‌شنوی چی می‌گم؟!
‫من این زن رو می‌خوام.
‫بیا گو بازی کنیم.
‫اوه، پس این‌طوری می‌خوای پیش بری؟
‫حرکاتت همیشه ناگهانی و غیرمنتظره‌ان.
‫حتماً مائومائو اینش رو از تو به ارث برده.
‫نه-سان، باید از اولش باصداقت می‌بودی.
‫چرا این‌قدر دیر....
‫من آزادی این خدمتکار رو می‌خرم.
‫این زن، که مثل یه گل حنا زیباست.
‫باسن کسی بود که منو تا خانه‌ی یشم ‫همراهی کرد تا از شر اون مرتیکه خلاص شم.
‫خسته‌ شدم.
‫همم؟
‫تچ، پدر و دختر مارمولک.
‫اون همنشین لولان‌ـه.
‫گمونم بعد از ضیافت باغ همین بیرون موندن.
‫پس اون یارو پدرشه،
‫همونی که کلی زور زد تا ‫دخترش رو وارد کاخ اندرونی بکنه.
‫بگذریم حالا...
‫کاش می‌شد این پسره توی عموم به درباری‌های بالارتبه بددهنی نکنه.
‫اگه به گوش کسی برسه، شاید منم به اشتباه بابت همراهی‌کردنش بگیرن.
‫گمونم هنوز بچه‌ست.
‫هوی.
‫جینشی-ساما می‌خواد ببینتت.
‫حتماً خسته شدی.
‫نه، چیزی نیست.
‫اوه!
‫عه‌وا عه‌وا، پوست و استخون شدی که!
‫چیزیم نیست.
‫بیا، شائومائو. حسابی بخور.
‫از جایی که اومده، خیلی غذا آوردن.
‫فکر می‌کردم از جناب رزم‌آرامون متنفری.
‫جینشی-ساما.
‫این‌طور نیست که ازش متنفر باشم.
‫هرچی نباشه، به‌خاطر هدف‌گیری خوبشه که الان اینجا خدمت شمام.
‫هیچ‌جور دیگه‌ای نمی‌شد بیانش کنی؟
‫حقیقت همینه. دقیقاً نمی‌دونم چه تصوری داشتید،
‫ولی اگه خودش نمی‌خواست هرگز این اتفاق نمیوفتاد
‫داروهایی برای این موضوع هست.
‫همون اول، تموم کردنش خیلی راحت بوده.
‫حتماً به خواست خودش وضع حمل کرده.
‫برعکس، شاید اون کسی بوده که فریب خورده.
‫رزم‌آرا رو می‌گی؟
‫زن‌ها موجودات باهوشی هستن.
‫با پیگیری و ریز بین بودن حدس میزنن که مرد دوسشون داره
‫کار خیلی سختی نیست.
‫به‌عنوان یه خدمتکار اون می‌تونست تاریخ ملاقات‌هاش ‫با اون رو به‌واسطه‌ی فرستادن نامه کنترل کنه.
‫حتماً برای همین بوده که وقتی دیده ‫اوضاع بر وفق مراد نیست زده به سرش.
‫اون‌قدری زیاد، که حاضر بوده به خودش صدمه بزنه.
‫نه تنها اون، بلکه انگشت یه نوزاد رو هم فرستاده.
‫جینشی-ساما، اون مرد هیچ‌وقت خارج از دفترتون باهاتون هم‌صحبت نشده، درسته؟
‫حالا که حرفش شد...
‫اون مرد نمی‌تونه چهره‌ی افراد رو تشخیص بده.
‫نمی‌تونه؟ منظورت از این حرف چیه؟
‫می‌تونه شکل دهان و چشم‌ها رو تشخیص بده،
‫ولی نمی‌تونه این اجزاء رو درکنار هم به شکل کامل ببینه.
‫شنیدم چهره‌ی همه براش به یه شکله.
‫مایه‌ی تأسفه.
‫بله، این چیزیه که پدرخوانده‌م وقتی بهم توضیح می‌داد گفته بود.
‫اون آدم بدبختیه. تمام زندگیش باعث آزار و اذیتش شده.
‫هــــوم...
‫ولی، بنا به دلیلی،
‫اون می‌تونه چهره‌ی من و پدرخوانده‌م رو تشخیص بده.
‫برای همینه که اون وابستگی عجیبش رو به من داره.
‫جینشی-ساما.
‫اگه اون مرتیکه‌ی صورت‌عدسی میومد بهتون می‌گفت؛ ‫«بهم بگو بابا!» چه‌طور واکنش نشون می‌دادید؟
‫وسوسه‌ می‌شدم همون عدسی‌شو خرد کنم.
‫مگه نه؟
‫مدام تأکید داره که پدر منه، ولی توی بهترین حالت اون یه اسب پیره
اون مرد... راز پشت رز پژمرده رو فهمید؟
‫خب... نفهمیده باشه هم مشکلی نیست.
‫ازش خوشم نمیومد، ولی متنفر هم نبودم.
‫بابت اینکه تونستم دختر لوئومن باشم... شاکر بودم.
‫وقتی دیدیش به‌نظر خیلی چندشت شده بود.
‫جینشی-ساما، هنوز خیلی خام‌این ها.
‫وقتی که سعی کردم جلوی اون مراسم رو بگیرم، اون مرد بهم کمک کرد.
‫احتمالاً یه حس‌هایی کرده بود که یه اتفاقی قراره بیفته.
‫اون رزم‌آرا؟ نمی‌دونستم توی اون لحظه از چیزی خبر داشته.
‫اون مثل من سرنخ‌ها رو نمی‌ذاره کنار هم تا چیزی رو پیش‌بینی کنه.
‫وقتی احساس می‌کنه یه جای کار می‌لنگه، به صدای ‫درونش اعتماد می‌کنه و به ندرت هم پیش میاد اشتباه کنه.
‫بخش رو اعصابش اینه که، انقدر تنبله که خودش قدم از قدم بر نمی‌داره.
‫اگه اون مرد دست جنبونده بود،
‫من الان اون داروی احیا‌ءکننده رو تو چنگم داشتم!
‫خودم می‌دونم... این حسادت محضه.
‫انقدر بااستعداده که بابا بدون اینکه پلک بزنه ازش تعریف و تمجید می‌کنه.
‫اون مرد... خودشم نمی دونه چقدر خوش بخته.
‫هومف!
‫هیچوقت متحدتون نمی‌شه، اما تا جای ممکن نباید کاری کنید باهاتون دشمن شه.
‫فهمیدم.
‫چی شده؟
‫هیچی، فقط یادتون باشه...
‫هیچ پدری دوست نداره، دوست نداشته بشه.
‫چند روز بعد از برگشتن به کاخ اندرونی،
‫‌می نه-چان برام یه بسته فرستاد.
‫داخلش... یه نامه بود که گفته بود کی کی رو خرید،
‫به اضافه‌ی یه شال زیبا.
‫گوش کن، مائومائو.
‫وقتی که من خریداری شدم، تو باید برام برقصی.
‫راستش، دلم می‌خواست ‌می نه-چان رو راهی کنم.
‫مهربون تر از هرکسیه... اون خدمتکار
‫جای تعجب‌ داره که هنوزم همه‌شو یادمه.
‫اوی.
آه‌ـ
داری چیکار می‌کنی؟
‫جینشی-ساما؟ شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫یه گزارش گرفتم یه دختر عجیب دیگه داره از دیوارهای خارجی می‌ره بالا.
‫چاره‌ای جز اینکه بیام نداشتم.
‫فکر کردم قایمکی اومدم که...
‫ولی خب معلومه گیر می‌افتم.
‫انقدر دردسر درست نکن.
‫اصلاً چرا باید خودتون میومدین جینشی-ساما؟ ‫می‌تونستن یه نفر دیگه رو بفرستن.
‫یه نگهبان خیردیده چهره‌ت رو تشخیص داد و مستقیم اومد پیش خودم.
‫شاید خیال کنی سرت به کار خودته، ولی همه ‫اینطور فکر نمی‌کنن. لطفاً یادت بمونه.
‫چشم.
‫خب، حالا نوبت توـه، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫توی منطقه‌ی سرگرمی، وقتی خدمتکاری ‫که فروخته شده رو راهی می‌کنن،
‫رسمه که بقیه‌ی دخترا می‌رقصن.
‫چیه؟
‫خب... برام تعجب‌آور بود که بلد باشی برقصی.
‫به عنوان کمترین میزان آموزش، رقص رو یاد گرفتم.
‫یه شایعاتی هست که می‌گن اون یارو ‫عجیب‌غریبه داره یه خدمتکار رو می‌خره.
‫آره خب.
‫حتی گفته که یه مدت نیست.
‫حداقل برای ده روز مرخصی گرفته.
‫عجب مرد دردسرسازیه.
‫خواهرم گفت یه ضیافت برگزار کردن...
‫اونم نه برای سه روز و سه شب...
‫بلکه برای هفت روز و هفت شب کامل.
‫هیچ‌کس روحشم خبر نداره برای اون چقدر هزینه کرده،
‫اما از روی تعداد چراغ‌هایی که آویزون کردن،
‫طبیعتاً می‌شه فهمید هر کسی رو نخریده.
‫اما... خدمتکار واقعی‌ای که خریداری شده بود هیچوقت توی عموم دیده نشد.
‫شایعات خانه‌ی یشم همچنان داره بیشتر و بیشتر می‌شه.
‫درست همونطور که ننه ترتیب داده بود.
‫جدای این حرف‌ها، رزم‌آرا دقیقاً کی رو خرید؟
آره... یعنی کی رو خریده؟
‫تو خبر داری.
‫هرچقدر هم که زیبا باشه، به پای شما که نمی‌رسه جینشی-سامــــا.
‫این جواب سوال من نیست.
‫ولی تو همچنان انکار نمی‌کنی.
‫زنی که اون مرد خرید، عمر زیادی نداره.
‫وقتی توی مهمونخونه بودم، هیچکسی برام ‫در مورد زنی که منو به دنیا آورد، نگفت.
‫حتماً ننه دهن همه رو بسته بود.
‫اما... توی ذات اینطور حرف‌هاست که هرطور شده درز کنن.
‫اینکه دلیل یک‌بار ورشکست شدن خانه‌ی یشم... خودِ من بودم.
‫ارتباطم با زنی که از ترس از دست دادن غرور خودش، همیشه منو می‌روند.
‫اون کابوس... واقعاً اتفاق افتاده بود.
‫اون زن... هیچ خاطره‌ای از مادر بودن نداره.
‫الان تنها چیزی که براش باقی مونده، یه انگشت کوچیک خم‌شده‌ست.
‫برای من دیگه... مهم نیست.
‫چون من خوشبختم که دختر لوئومن‌ــم.
‫جینشی-ساما.
‫چی شده؟
‫شما می‌تونین سر یه انگشت رو ببرین، بعدش دوباره در میاد.
‫مائومائو!
‫جینشی-ساما اومدن به دیدنت.
‫چشـــم.
‫بااجازه.
حالت بهتر شده؟
‫بله. همه‌ توی کاخ یشم حسابی هوامو دارن.
‫خب، چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫نه هیچی... فقط یه حرف جالبی... پیچیده.
‫ازت یه خواهشی دارم.
‫آه... روز از نو.
‫خب... مایلین من براتون چیکار کنم؟
‫داستان مائومائو تازه شروع شده.
‫بعد از این... درگیر چه چیزهایی می‌شه؟