‫«سیارۀ آبی: حیات در آب» ‫«قسمت هشتم: سواحل»
‫ساحل،‌ مرز بین خشکی و دریا.
‫اینجا سرزنده‌ترین زیستگاه‌ اقیانوسی است.
‫چالش اینجا،‌ زنده ماندن در برابر تغییرات است.
‫تغییراتی اساسی.
‫اینجا دماغه‌ی داگلاس است، ‫در غربی‌ترین نقطه‌ی مجمع‌الجزایر گالاپاگوس.
‫که هیچ‌جوره در برابر موج‌های بزرگ اقیانوس آرام در امان نیست
‫و یکی از ناآرام‌ترین خطوط ساحلی دنیاست.
‫ایگواناهای دریایی گالاپاگوس، ‫تنها مارمولک‌های شناگر هستند.
‫فقط جلبک دریایی می‌خورند ‫اما همین کار هم خیلی خطرناک است.
‫خرچنگ‌های محلی که به مرور زمان صاف شده‌اند،
‫ضربه‌ی امواج را به پایین‌ترین حد می‌رسانند.
‫ایگواناها پنچه‌هایی محکم برای .چسبیدن به صخره‌ها دارند
‫این جلبک دریایی عملاً یک غذای فوری است.
‫فقط چند ثانیه فرصت برای خوردن غذا هست
‫و پس از آن موج بعدی از راه می‌رسد.
‫ماده‌ها فقط در صخره‌هایی که ‫در معرض خطر هستند غذا می‌خورند،
‫اما نرها که بزرگ‌تر هم هستند، برای ‫رسیدن به علف در آب شیرجه می‌زنند
‫آن‌ها تا عمق ده‌متری پایین می‌روند،
‫و در آنجا به دور از امواج ویرانگر،
‫بهترین برگ‌ها را پیدا می‌کنند.
‫به دلیل این که آن‌ها جانورانی خونسرد هستند، ‫باید پس از حدود ده دقیقه، به خشکی برگردند
‫تا از خورشید گرما بگیرند.
‫پیدا کردن غذا، تنها چالش ساکنان ساحل نیست.
‫این سواحل صخره‌ای مکان امنی .برای تخم‌گذاشتن نیست
‫و هر ساله، ایگواناهای دریایی
‫مجبورند برای پیدا کردن مکانی مناسب، به خشکی بروند.
‫ماده‌ها تخم‌هایشان را زیر زمین پنهان می‌کنند
‫و آن‌ها رها می‌کنند تا به دنیا بیایند.
‫و برای این کار، به شنی نرم و مناسب نیاز دارند.
‫در نزدیکی آب، از خطر حفره‌ها در امان بودند.
‫اما اینجا، ماده‌ها در معرض خطر بزرگی هستند.
‫باز گالاپاگوس.
‫مارمولک‌ها تمام تلاش‌شان را می‌کنند.
‫این بازها در طول سال در ساحل ‫می‌مانند، اما آن‌ها استثنا هستند.
‫اکثر پرندگانی که در این مرز رفت و آمد دارند
‫بیشتر وقت‌شان را داخل .یا برفراز اقیانوس آزاد می‌گذرانند
‫با این حال، تمام پرندگان دریایی برای ‫تخم‌گذاشتن مجبورند که به خشکی بیایند.
‫و پس از این که چندین ماه تنها ‫در اقیانوس به دنبال غذا گشتند،
‫باید روابط اجتماعی خود را از نو برقرار کنند.
‫مرغ‌های دله نمایش اجرا می‌کنند
‫و مصالح ساخت لانه را مبادله می‌کنند.
‫آلباتروس‌های موج‌دار می‌رقصند.
‫آلباتروس‌ها باید در جایی امن تخم‌هایشان را ‫بگذارند و این باعث می‌شود تا به ساحل وابسته باشند.
‫اما پدرمادرها مسئولیت یکدیگر را به عهده می‌گیرند.
‫وقتی که یکی از آن‌ها مواظب تخم است، ‫دیگری می‌تواند برود و غذا بخورد.
‫برای این کار، لاک‌پشت‌های سبزی که خوراک ‫و محل زندگی‌شان در ساحل برزیل است
‫۲۴۰۰ کیلومتر تا جزیره کوچک اسنشن
‫که درست در وسط اقیانوس اطلس است را شنا می‌کنند.
‫این که چگونه می‌توانند با این دقت
‫به این بلوک صخره‌ای کوچک که فقط ‫۱۱ کیلومتر عرض دارد برسند،‌ یک راز است.
‫اما هر ساله بیش از پنج‌هزار لاکپشت ‫موفق به انجام این کار می‌شوند،
‫سفر به اسنشن و بازگشت از آن‌جا ‫و لانه‌‌سازی ممکن است ۶ ماه طول بکشد.
‫و در کل این زمان، هیچکدام‌شان غذا نمی‌خورند.
‫این کار را در شب هم انجام می‌دهد ‫و سه یا چهار بار به فاصله ۱۵ روز تخم‌گذاری می‌کند.
‫و پس از این کار، دوباره به دریاهای برزیل بازمی‌گردند.
‫در طول عمرش،‌ همیشه به همین جزیره برمی‌گردد.
‫جالب اینجاست که تمام لاکپشت‌های دریایی، سال به سال
‫جزیره کرب هم یکی از آن مکان‌هاست.
‫این هلال کوچک شنی که سه کیلومتر طول دارد
‫و فاصله‌ی کوتاهی تا شمال کویینزلند دارد،
‫ محل مناسبی برای لانه‌سازی
.نیمی از این گونه لاکپشت‌های دریایی بسیار نادر است
‫این لاکپشت‌های تخت که بیش از یک متر طول دارند.
‫اما باید مراقب باشند...
‫زیرا خزندگان غول‌پیکر دیگری هم اینجا هستند.
‫تمساح‌های آب شور.
‫در کل سال، هر شب این لاکپشت‌های تخت
‫تخم‌هایشان را در امتداد ماسه‌ها دفن می‌کنند.
‫نُه هفته که می‌گذرد،
‫اتفاقاتی می‌افتد.
‫این چشم‌ها که در تاریکی می‌درخشند، ‫متعلق به حواصیل‌های شب است.
‫از همه‌جا بی‌خبر، ناگهان صدها پرنده ‫روی تپه‌های شنی ظاهر می‌شوند.
‫پلیکان‌ها صبر می‌کنند.
‫لک‌لک‌های جابیرو قدم می‌زنند.
‫خیلی طول نمی‌کشد و چیزی که ‫منتظرش بودند را می‌بینند.
‫از آنجا که این لاکپشت‌ها در طول سال تخم می‌گذارند،
‫بچه لاکپشت‌ها هر شب از تخم بیرون می‌آیند و تبدیل به ‫لقمه‌‌ای متناسب با اندازه منقار پرندگان می‌شوند.
‫منقار عریض پلیکان‌ او را قادر می‌سازد ‫تا محل تخم‌گذاری لاکپشت‌ها را حفر کند
‫و دست حواصیل‌ها به آن‌ها نرسد.
‫امواج ممکن است صدها متر آن‌طرف‌تر باشد
‫و یک‌سوم بچه‌لاکپشت‌ها جان سالم به در نبرند.
‫و فقط پرندگان نیستند که آن‌ها را شکار می‌کنند.
‫تمساح‌ها، کوسه‌ها و ماهی‌های گرسنه، ‫همگی در آب‌های کم‌عمق منتظرند.
‫در واقع تنها یک درصد از بچه‌‌ها ‫می‌توانند زنده بمانند و بالغ شوند.
‫اینجا ساحل و قاره‌ای دیگر .در یک شب بسیار خاص است
‫اینجا که کاستاریکا هست، یک لاکپشت ‫راهی برای کاهش این خطرات ایجاد کرده است.
‫وقتی که لاکپشت‌های ریدلی برای گذاشتن تخم‌هایشان به اینجا می‌آیند،
‫نه در گروه‌های ده‌تایی و نه صدتایی، .بلکه هزارتایی وارد می‌شوند
‫در شش روز آینده، حدود ۴۰۰ هزار ماده ‫از این ساحل بازدید خواهند کرد.
‫در زمان اوج، در هر ساعت ۵۰۰۰ لاکپشت .به اینجا رفت و آمد می‌کنند
‫جزیره به قدری شلوغ می‌شود که از یکدیگر بالا می‌روند
‫تا یک جای خالی برای حفر لانه پیدا کنند.
‫۴۰ میلیون تخم طی این چند روز گذاشته شده است.
‫بنابراین این لاکپشت‌ها اطمینان ‫پیدا می‌کنند که شش هفته بعد
‫که نوازدان‌شان از تخم‌ها بیرون ‫می‌آیند، مثل یک قطره نیستند.
‫مثل یک سیل هستند!
‫در برخی از شب‌ها، بیش از ۲ میلیون نوزاد
‫تا رسیدن به دریا با یکدیگر مسابقه می‌ذارند.
‫وقتی که تعداد زیادی به یکباره ظاهر شوند،
‫شکارچیان شوکه می‌شوند.
‫و بیشتر این بچه‌ لاکپشت‌ها، سالم به دریا می‌رسند.
‫خروج از دریا به سمت خشکی .برای لاکپشت‌ها خیلی دشوار است
‫برای ماهی‌ها از این هم سخت‌تر است.
‫هرساله، در چندصد کیلومتر از ساحل نیوفاندلند
‫خردماهی‌ها خودشان را به سمت سواحل پرت‌ می‌کنند.
‫حداقل یک میلیون تُن‌ ماهی از آب بیرون می‌پرند...
‫هدیه‌ای واقعی برای عقاب‌های لاشخور و کاکایی‌ها.
‫شاید عجیب بنظر برسد که یک ماهی این کار را بکند،
‫اما این خردماهی‌ها هم مثل لاکپشت‌ها ‫برای تخم‌گذاری از دریا خارج می‌شوند.
‫نرها تلاش‌ می‌کنند تا تخم‌هایی را که
‫ماده‌ها روی شن گذاشته‌اند، بارور کنند.
‫مثل لاکپشت‌های ریدلی، آن‌ها هم ‫تخم‌گذاری دست جمعیشان را با جزر و مد هماهنگ کرده‌اند.
‫چند روز دیگر تموم می‌شود.
‫بیشتر خردماهی‌ها می‌میرند.
‫اما قبل از آن، تخم‌هایشان را روی ساحل گذاشته‌اند.
‫خردماهی‌های دیگر در اقیانوس تخم‌ریزی می‌کنند،
‫پس چرا ماهی‌های نیوفاندلند ‫تخم‌هایشان را در خشکی می‌گذارند؟
‫به‌نظر می‌رسند که تخم‌هایی که روی ساحل ‫گذاشته می‌شوند، از دست شکارچیان در امانند
‫و نسبت‌ به آب‌های سرد دریا، زودتر رشد می‌کنند.
‫اما هرجایی که این اتفاق می‌افتد، ‫دسته‌های عظیم ماهی‌ها
‫غذای پرندگان دریایی‌ای می‌شوند
‫فقدان مکان مناسب باعث نشده
‫که پرندگان دریایی در چنین تراکمی تخم‌گذاری کنند.
‫اینجا در اقیانوس اطلسی شمالی،
‫سواحل خالی زیادی برای برندگان وجود دارد.
‫ظاهراً عامل اصلی که تعیین کننده اندازه ‫و محل کلنی‌های پرندگان است
‫در دسترس بودن غذا در اقیانوس اطراف می‌باشد.
‫شکم‌های گرسنه‌ی زیادی منتظر غذا
‫و درخواستی همیشگی برای ماهی وجود دارد.
‫در روزهای طولانی تابستان، در کلنی‌های مانند فانک
‫گروه‌های زیاد پرندگان در جست و جوی غذا به اقیانوس می‌روند
‫و با دستانی پر برمی‌گردند تا به جوجه‌هایشان غذا بدهند.
‫سفیدغازها تنها طی یک سفر برای پیدا کردن غذا، ‫بیش از ۳۰۰ کیلومتر از کلنی‌شان دور می‌شوند
‫آن‌ها بدغذا نیستند
‫و همه چیزی شکار می‌کنند. ‫از مارماهی‌های کوچک گرفته تا شاه‌ماهی‌ها.
‫اما طوطی‌های دریایی‌ در انتخاب غذاشان مشکل‌پسند هستند.
‫و از آنجا که فقط در فواصل کوتاه می‌توانند پرواز کنند،
‫جایی لانه می‌کنند که غذا فراوان باشد.
‫یکی از این جاها، دریای اختسک است، در خاور دور روسیه.
‫اینجا جزیره‌ی تالان است.
‫در طول زمستان قطبی، پوشیده از یخ می‌شوند.
‫اما با نزدیک شدن فصل بهار، شروع به شکستن می‌کنند
‫و ماهی‌های دریایی که زمستان را در اقیانوس آزادی ‫که در جنوب قرار دارند،‌ گذرانده‌اند،
‫برمی‌گردند.
‫موقعیت منزوی و شیب‌های تند آن
‫تالان را به مکانی عالی برای لانه‌سازی تبدیل کرده است.
‫طوطی‌های دریایی کاکل‌دار اول از همه می‌رسند.
‫این طوطی‌های دریایی که در اقیانوس آرام زندگی می‌کنند
‫از خویشاوندان طوطی‌های دریایی اطلس ‫هستند که کمتر دیده می‌شوند.
‫طوطی‌های دریایی شاخ‌دار هم به زودی اضافه می‌شوند.
‫در کل،‌ ۱۴ گونه متفاوت در فصل‌های بهار به تالان برمی‌گردند.
‫و تنها طی چند هفته، صخره‌هایی که یک زمانی آرام بودند
‫از صدای چهار میلیون پرنده دریایی تخم‌گذار بیدار می‌شوند.
‫اینجا شهری چند طبقه برای پرندگان است.
‫پس از این که به مدت طولانی، ‫زندگی انفرادی در دریا داشتند
‫در این کلنی‌ها جمع می‌شوند
‫که این کار پرندگان را به برقراری رابطه با دیگران
‫که برای فرآیند تولید مثل ضروری است، تحریک می‌کند.
‫با ساخت لانه و تخم‌گذاری با همدیگر،
‫اطمینان پیدا می‌کنن که بیشتر جوجه‌ها ‫همزمان لانه‌ را ترک می‌کنند.
‫درست مثل لاکپشت‌ها، آن‌ها هم این گونه ‫خطر شکارچیان را کم می‌کنند.
‫بزرگ‌ترین عقاب دنیا، عقاب دریایی استلر
‫که اندازه‌اش سه برابر عقاب طلایی است.
‫در طول تابستان، در کلنی‌های شلوغ تالان شکار می‌کند.
‫آن‌ها که همراه با جریان هوا پرواز می‌کنند، ‫بالای صخره‌ها را نظاره می‌کنند
‫و به دنبال کاکایی‌های صخره‌نشینی می‌گردند
‫که از صخره‌ها دور شده است.
‫ناگهان عقاب عظیم‌الجثه، با سرعتی ‫به مانند یک شاهین حمله را شروع می‌کند.
‫وحشت همگانی کاکایی‌های صخره‌نشین، مهاجم را گیج می‌کند.
‫اما عقاب پا پس نمی‌کشد.
‫و یکی را هم می‌گیرد.
‫نوع دیگری از پرندگان دریایی تالان
‫راهی موثر برای دفاع از خودش ‫در برابر شکارچیان بلد است،
‫اما تا یک ساعت قبل از غروب، .سر و کله‌اش پیدا نمی‌شود
‫و ناگهان از همه‌جا بی‌خبر،‌ ‫دسته‌های انبوه پرندگان دریایی از ساحل سرمی‌رسند.
‫آن‌ها در روز به دور از اینجا، مشغول خوردن غذا بودند
‫جایی که یخ‌ها شروع به شکستن کرده بود.
‫ماهی‌گیرک‌های کوچک تاج‌دار ‫که فقط کمی از سارها بزرگ‌ترند
هر ساله در جمعیتی میلیونی به تالان برمی‌گردند
‫تا در میان تخته‌سنگ‌ها لانه کنند.
‫یک ساعت پیش از غروب،
‫تپه‌ها پر از دسته‌های بزرگ ‫ماهی‌گیرک کوچک تاجدار می‌شوند.
‫آن‌ها نگرانند. هیچکس نمی‌خواهد ‫اولین نفری باشد که به زمین می‌نشیند.
‫ماهی‌گیرک‌ها وقتی در ساحل ‫کنار یکدیگر باشند، خیلی اجتماعی می‌شوند.
‫یکی از مزیت‌های لانه‌سازی با چنین تراکم‌هایی
‫این است که فرصتی برای به اشتراک‌گذاری اطلاعات ‫درمورد جاهایی که غذا فراوان است، به وجود می‌آید.
‫ولی شاید مهم‌ترین نکته این است که ‫هرچه تعداد بیشتر باشد، امنیت هم بیشتر است.
‫کلاغ‌ها و شاهین‌های بحری
‫هر روز صبح برفزار دامنه‌های سنگ‌ریزه‌ای می‌چرخند.
‫ماهی‌گیرک‌ها با همدیگر پرواز می‌کنند ‫تا شکارچیان را گیج کنند.
‫در نهایت، استقامت‌شان نتیجه می‌دهد.
‫پرندگانی که با بزرگ‌ترین چالش
‫در راه رسیدن به ساحل و لانه‌هایشان ‫روبرو می‌شوند، قطعاً پنگوئن‌ها هستند.
‫از آنجا که نمی‌توانند پرواز کنند،‌ چاره دیگری ‫جز رویارویی با امواج سهمگین ندارند.
‫بیشتر پنگوئن‌ها در اقیانوس جنوبی زندگی می‌کنند
‫و مجبورند که با امواج خشن رو در رو شوند.
‫شرایط هوا هرچه باشد،
‫پنگوئن‌های بچه‌دار،‌ مجبورند برای ‫غذا دادن به جوجه‌هایشان برگردند.
‫این یک شیر دریایی جنوبی است.
‫او می‌داند که پنگوئن‌ها همیشه .از همان ساحل قدیمی می‌آیند
‫آن‌ها که با امواج خروشان مواجه شده‌اند،
‫باید بین صخره‌ها بپرند تا به لانه‌هایشان برسند.
‫با وجود داشتن جثه‌ای بزرگ و بدنی مناسب برای شنا،
‫شیر دریایی پنگوئن‌ها را تا ۴۰-۵۰ متر در صخره‌ها تعقیب می‌کند.
‫حالا که پنگوئنش را گرفته است، او را به اعماق آب می‌برد،
‫و در آنجا بدن کوچک پنگوئن را ‫وحشیانه می‌کوبد و پوستش را می‌کند.
‫دریاهای اطراف جزایر فالکلند ‫جزو پرخروش‌ترین آب‌های دنیا هستند.
‫با این وجود، این اقیانوس منجمد جنوبی،
‫خانه‌ی میلیون‌ها پرنده‌‌ی دریایی است ‫که تنها مقداری از پرستورها بزرگ‌ترند،
‫مرغ‌های باران.
‫به قدری کوچک هستند،‌ که در برابر ‫آب‌ و هوای نامساعد آسیب‌ناپذیر هستند.
‫یک طوفان قوی می‌تواند آن‌ها را برای چندین روز
‫از لانه‌هایشان دور نگه دارد.
‫اما بدن این پرندگان با این مشکل تطبیق پیدا کرده است.
‫آن‌ها نوع خاصی از تخم را می‌گذارند.
‫تخم بیشتر پرنده‌ها اگر حتی چند ساعت هم ‫در معرض سرما قرار بگیرند،
‫جوجه نمی‌شوند.
‫اما این تخم‌ها فرق دارند.
‫حتی اگر به مدت چند روز روی آن‌ها ‫خوابیده نشود، آسیبی نمی‌بینند
‫در همان زمان، پدر و مادرشان می‌خواهند ‫از طوفان عبور کنند و به خانه برسند.
‫پرکلفت‌ها هم راه‌حل مناسبی برای ‫دوری از بیشتر شکارچیان یاد گرفته‌‌اند.
‫آن‌ها فقط زمانی به ساحل برمی‌گردند .که هوا تاریک شده است
‫این‌ها پرکلفت‌های نوک‌باریک هستند.
‫آن‌ها لانه‌هایی زیرزمینی مثل کندو را ‫در دامنه‌های تپه‌‌ جزایر فالکلند حفر می‌کنند.
‫در روز این مکان‌ها خلوت است،
‫اما به محض این که شب می‌شود
‫و شکارچیان پرنده کار دشواری ‫برای شکارشان دارند،
‫پرکلفت‌ها برمی‌گردند.
‫به محض این که فرود می‌آیند،‌ ندا می‌دهند.
‫البته مشکل اصلی این است که ‫لانه‌شان را میان بقیه‌ی لانه‌ها پیدا کنند.
‫او منتظر شنیدن ندای جفتش است.
‫و بالاخره پیدا می‌کند.
‫اینجا ساحل آلاسکاست.
‫بهار است و طوفان‌های زمستانی ‫درحال فروکش کردن هستند.
‫در این دریا دوباره شکوفایی پلانکتونی رخ داده است.
‫و نهنگ‌های گوژپشت برای ‫خوردن غذا به سواحل برگشته‌اند.
‫برای چنین حیوانات بزرگی،
‫آمدن‌ به این آب‌های کم‌عمق، خطری بزرگ است
‫و هر ساله تعداد زیادی از آن‌ها ‫بهای کارشان را می‌پردازند.
‫پایان وحشتناکی برای یک نهنگ سالخورده است.
‫ولی این گوشت‌ها به هدر نمی‌روند.
‫یک خرس سیاه با حواسی جمع از جنگل‌ها بیرون می‌آید.
‫بازدیدکنندگان ساحلی که برای تولید مثل نمی‌آیند،
‫معمولاً برای خوردن لاشه‌ها می‌آیند.
‫گروه زیادی از حیوانات یاد گرفته‌اند ‫که چگونه از مقدار زیاد غذایی
‫که روزانه در سواحل سراسر جهان ‫ریخته می‌شود، استفاده ببرند.
‫اما درست مثل همه‌ی ویژگی‌های ساحل،
‫میزان لاشه‌ها و آب‌آورد‌ها مشخص نیست.
‫و نمی‌توان فقط به آن اعتنا کرد.
‫این لاشه حتی دسته‌ای از ‫گرگ‌های خجالتی را هم به خود جذب کرده است،
‫البته گرگ‌ها فقط می‌توانند ‫از بوی نهنگ درحال فاسد شدن لذت ببرد.
‫چندین ماه پیش بود که لاشخورها بالاخره تمام گوشت ‫این هدیه‌ی بزرگ و غیرمنتظره را تمام کردند.
‫نهنگ‌های داخل آب زایمان می‌کنند
‫و آن‌ها می‌توانند برای همیشه آنجا بمانند.
...گونه‌ی دیگری از پستانداران آبی
‫که می‌توان گفت با خرس‌ها فامیل دور هستند،
‫باید هر ساله به خانه‌ی اجدادی خود در خشکی برگردند.
‫اینجا در قطب شمال
‫یک گونه از آن‌ها زندگی می‌کنند، گراز‌های دریایی.
‫گرازهای دریایی تقریباً تمام عمرشان را داخل آب می‌گذرانند.
‫ولی هرساله فقط به مدت چند هفته،
‫مجبورند به ساحل برگردند.
‫آن‌ها به دنبال سواحل خلوت مثل این جزیره روند ‫در اقیانوس آرام شمالی هستند.
‫مکان‌های مناسبی مثل اینجا که ‫عاری از خرس‌ها است، به قدری نادر هستند
‫که گاهی‌ حدود ۱۴ هزار حیوان ‫خودشان را در یک ساحل جا می‌دهند.
‫دفعه اولی که از دریا خارج می‌شوند،‌ .رنگ‌شان سفید است
‫از آنجایی که گرازهای دریایی حیواناتی خون گرم هستند ‫و در اقیانوس خیلی سردی زندگی می‌کنند،
‫گرما را با نگه داشتن خون در مرکز بدنشان حفظ می‌کنند.
‫اما در خشکی که گرما هست،
‫می‌توانند رگ‌های خونی بیرونی‌شان را گشاد کنند
‫و این باعث می‌شود که پوست‌شان ‫از سفید به صورتی تبدیل شود.
‫اکنون می‌توانند با مالیدن خود به سنگ‌ها
‫لایه بیرونی پوست‌شان را بیندازند.
‫اما مهم‌تر از همه این است که گراز‌های دریایی
‫از مصرف انرژی برای حفظ دمای بدن خود ‫در اقیانوس بسیار سرد، راحت می‌شوند.
‫شاید حفظ گرمای بدن
‫دلیل این باشد که خیلی از پستانداران دریایی ‫مجبورند که هر ساله به خشکی برگردند.
‫سردترین دریاهای جهان
‫در قاره جنوبگان است.
‫در بهار، نیمی از فُک‌های فیلی جنوبی جهان
‫به جزیره جورجیای جنوبی برمی‌گردند.
‫فُک‌های فیلی یک لایه‌ی چربی ضخیم و عایق شکل دارند
‫که آن‌ها را گرم نگه می‌دارد.
‫برای آن‌ها،‌ تولید مثل تنها دلیل ترک دریا است.
‫با دمای منفی ۲۰ درجه
‫و بادهایی با سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت،
‫ساحل جای راحتی نمی‌تواند باشد.
‫اما گرما در آب سریع‌تر از هوا پخش می‌شود،
‫بنابراین حتی در این شرایط
‫که بچه‌ها در ابتدا آن لایه‌ی ضخیم چربی را ندارند،
‫در خشکی خیلی گرم‌تر هستند.
‫با مستقر شدن نرها در ساحل، .ماده‌ها هم به دنبال‌شان می‌آیند
‫تنها طی ده روز،
‫ساحل خالی، پر از فُک‌های فیلی می‌شود.
‫بلافاصله بعد از آن، ماده‌ها بچه‌هایی را که
‫سال قبل حمل‌شان می‌کردند را به دنیا می‌آورند.
‫تنها در سه هفته، از پوستی لاغر اندام
‫به توپ‌های بزرگ چربی تغییر می‌کنند.
‫هرچه نر قوی‌تر و صدای غرشش بلندتر باشد، ‫شانس بیشتری برای پیروزی دارد.
‫وقتی که نرها از نظر قدرت برابر باشند،
‫این نبردهای خونین حداقل ‫۲۰ دقیقه به طول می‌انجامد.
‫در نهایت، بازنده عقب‌نشینی می‌کند
‫و به آبی که از خون خودش ‫صورتی شده، برمی‌گردد.
‫این نبردها قطعاً به ماده‌ها برای ‫انتخاب قوی‌ترین فُک‌ها کمک می‌کند،
‫اما این کار باعث می‌شود ‫که توله‌هایشان در خطر بیفتند.
‫هرسال، ‌در متراکم‌ترین نقاط کلنی،
‫یک پنجم توله‌ها تا حد مرگ له می‌شوند.
‫برای همین شاید بهتر باشد
‫که جفت خود را لب ساحل ‫و نزدیک آب انتخاب کنند.
‫نرهایی که ویژگی سلطه‌گری کمتری ‫دارند، در آب پنهان می‌شوند.
‫آن‌ها منتظر ماده‌هایی که ‫به دریا رفت و آمد دارند می‌مانند
‫برای توله‌ها این کلنی‌ها مثل یک مدرسه می‌ماند.
‫صمیمیتی که در این ساحل شکل می‌گیرد، ‫می‌تواند تا آخر عمرشان ضروری باشد.
‫شیرهای دریایی خیلی اجتماعی هستند.
‫و هنگامی که بزرگ‌ترها و کوچک‌ترها ‫با یکدیگر به جست و جوی غذا می‌پردازند،
‫احتمال دارد در مورد جاهایی که ‫غذا بیشتر است، به یکدیگر اطلاعات بدهند.
‫شرایط برای توله‌ها بهتر از این نمیشد.
‫با پایین رفتن آب در اثر جزر و مد، ‫استخرهای امنی به جا گذاشته می‌شود.
‫مکانی فوق‌العاده برای یادگیری شنا.
‫با بالا آمدن آب، برای کودکان موقعیتی آسان را فراهم می‌کند
‫که اولین تلاش برای شنایشان را بین امواج، امتحان کنند.
‫این یک نهنگ قاتل است.
‫این توله‌های جوان تا کنون چنین چیزی ندیده‌اند.
‫اما نهنگ‌های بسیار باتجربه‌اند.
‫هرسال، همین گروه به ساحل می‌آیند
‫درست همان زمانی که توله‌ها شروع به شنا می‌کنند.
‫نهنگ‌ها باید توله‌ها را غافلگیر کنند،
‫بنابراین دیگر همدیگر را صدا نمی‌زنند و ساکت می‌مانند.
‫سرعت مهم‌ترین اصل است.
‫نهنگ‌ها توله‌هایی که ‫بیرون از آب‌ هستند را نمی‌گیرند،
‫اما گاهی اوقات به دلیل شتابی که ‫داشتند، تا لب ساحل کشیده می‌شوند
‫و اینجاست که خطر واقعی گیر افتادن نمایان می‌شود.
‫نهنگ باید انقدر خودش را به ساحل ‫بکوبد تا از آن جدا شود.
‫بیشتر توله‌ها درحالی که هنوز زنده‌اند، ‫به اعماق آب برده می‌شوند.
‫و ظاهراً آنجا نهنگ‌ها با آن‌ها بازی می‌کنند.
‫گاهی اوقات یک نهنگ بالغ، کوچک‌ترها را ‫در این بازی همراهی می‌کند.
‫شاید به‌خاطر این باشد که ‫می‌خواهند یاد بگیرند چگونه شکار کنند
‫و از خطر رسیدن به ساحل دور بمانند.
‫دلیل هرچه باشد، توله فُک که هنوز زنده است
‫به مدت بیش از نیم ساعت، ‫به این طرف و آن طرف پرتاب می‌شود.
‫حتی وقتی که توله مرده،
‫نهنگ‌ها به بازی خود ادامه می‌دهند.
‫ما فقط می‌توانیم دلایل ‫این رفتار عجیب را حدس بزنیم،
‫اما فصل شکار برای نهنگ‌ها کوتاه است.
‫طولی نمی‌کشد که توله‌ها ‫یاد می‌گیرند از آب دور بمانند
‫و درصد موفقیت نهنگ‌ها ‫کمتر و کمتر می‌شود.
‫پس از فقط دو هفته، راه می‌افتند.
‫فصل شکار تمام شده است.
‫گاهی اوقات زندگی در ساحل این گونه است.
‫اوضاع همیشه درحال عوض شدن است.
‫اینجا، در پر جنب و جوش‌ترین زیستگاه‌های طبیعی اقیانوس ‫اوضاع برای مدت طولانی باقی نخواهند ماند.