‫سر «رجینالد هارگریوس»، میلیاردر ماجراجو و عجیب،
‫تصمیم گرفت تا هرتعداد فرزندی ‫که میتونه پیدا و به فرزندخوندگی بپذیره.
‫شگفت آوره!
‫بابتش چقدر میخوای؟
‫[هفت بچه گیرش اومد]
‫[امروز]
‫[شماره 1: لوثر ]
‫جای گاوصندوقُ نشونم، ‫وگرنه خانوادت میمیرن!
‫گاوصندوق کجاست؟
‫فقط مارو تنها بذار!
‫آخر هفته احتمال بارش هست.
‫[شماره 2: دیگو ]
‫این یارو کیه؟
‫[شماره 4: کلاوس ]
‫هی، تو قوی بمون.
‫من باورت دارم، باشه؟
‫تو زیاد نه.
‫خداحافظ، «کلاوس»
‫زود میبینیمت «کلاوس».
‫قاتی نکنی.
‫تماس ورودی.
‫خانوادت الان امن هستن.
‫پخش زنده یک خبر فوری.
‫لحظاتی پیش،
‫پلیس خبر فوت جسورترین و منزویترین
‫میلیاردر جهان را گزارش داد.
‫[شماره 7: وانیا ]
‫بابا...
‫هی مامان.
‫مامان؟
‫وانیا؟
‫واقعاً اینجایی.
‫- هی الیسون. ‫- هی خواهر.
‫اه، اون اینجا چیکار میکنه؟
‫تو اینجا جایی نداری. ‫نه بعد از کاری که کردی.
‫واقعاً میخوای امروز اینکارو بکنی؟
‫چقدر هم مناسب موقعیت لباس پوشیدی.
‫حداقل من سیاه پوشیدم.
‫میدونی چیه؟... شاید راست میگه.
‫- و شاید من نباید... ‫- اونُ فراموش کن.
‫خوشحالم اینجایی.
‫میتونم برات خلاصه‌ش کنم.
‫تمامشون قفلن.
‫اثری از ورود یا درگیری نیست.
‫هیچ چیز غیرعادی نیست.
‫اه خیلی بزرگ شدی «لوثر».
‫رازش چیه ها؟ پروتئین میزنی؟
‫کربوهیدرات کم؟
‫چی میخوای؟
‫گزارش پزشکی قانونی.
‫اه
‫و چرا دست توئه؟
‫خب، چون من... وارد دفتر طبیب شدم.
‫و چه غافلگیری، مرگ بابا طبیعی بود.
‫فقط یه سکته قلبی ساده.
‫آره، خب؟
‫خب، برای چی اینجایی.
‫پنجره‌هارو نگاه میکنی؟
‫- تو اول از همه سرصحنه بودی؟ ‫- «پوگو» پیداش کرد.
‫آره با پوگو حرف زدم. گفت عینک یه چشمی ‫بابا گم شده بود.
‫و منظورت چیه؟
‫خب یادت میاد آخرین بار ‫بابا کی عینکشُ به چشم نمیزد؟
‫نه. که یعنی یه نفر برداشته.
‫که یعنی وقتی مُرد احتمالاً تنها نبوده.
‫هیچ رازی اینجا نیست. هیچ انتقامی نیست.
‫چیزی برای حل کردن نیست ‫هیچ چیز.
‫فقط یه پیرمرد غمگین تو یه خونه
‫خالی و بزرگ، انداختش کنار.
‫همونطور که سزاوارش بود.
‫بهتره بری.
‫هرچی تو بگی، ‫برادر.
‫به خونه خوش آمدی، خانم «وانیا».
‫پوگو
‫هم.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫آه بله، زندگی نامه شما.
‫میدونی ...
‫اصلاً خوندش؟
‫همم...
‫نه تا جایی که میدونم.
‫از وقتی شماره 5 ناپدید شد چقدر گذشته؟
‫16 سالُ چهار ماهُ 14 روز.
‫پدرت اصرار داشت دنبال کنم.
‫میخوای یه چیز احمقانه بشنوی؟
‫همیشه لامپهارو براش روشن میذاشتم.
‫میترسیدم برگرده،
‫و دیروقت باشه و خونه تاریک باشه
‫و نتونه مارو پیدا کنه، و دوباره بذاره بره.
‫منم هرشب یکم خوراک آماده میکردم
‫و تمام چراغها رو روشن میذاشتم.
‫اه، خوراکیهاتُ یادم میاد.
‫یه بار یادمه یکم کره بادوم زمینی
‫و ساندویچ مارشملو خوردم.
‫پدرت همیشه باور داشت
‫شماره 5 هنوز یه جایی اون بیرونه.
‫هیچوقت امیدشو از دست نداد.
‫و ببین به کجا کشیده شد.
‫بچه‌ها آماده هستن قربان ‫میخوان شب بخیر بگن.
‫خب! وقت خوابه بچه‌ها. بریم دیگه.
‫بریم دیگه.
‫زودباش بیا الیسون، پدرت کار داره.
‫اون همیشه کار داره.
‫پولها کجاست بابا؟
‫پولها کجاست؟
‫کلاوس؟ اینجا چیکار داری؟
‫اه! الیسون!
‫واو، خودتی؟
‫- تازه از توانبخشی اومدی؟ ‫- نه نه نه نه نه.
‫نه. دیگه اونجاها نمیرم.
‫فقط اومدم تا به خودم ثابت کنم
‫پیرمرده واقعاً مرده.
‫و مرد! اون مُرده آره!
‫میدونی از کجا میدونم؟ چون تا وقتی زنده بود،
‫به هیچکدوم از ما اجازه ‫نمیداد وارد اتاقش بشیم.
‫اون همیشه اینجا بود، تمام بچگیمون،
‫عذاب بعدیشُ برنامه ریزی میکرد نه؟
‫یادته چطور بهمون نگاه میکرد؟ ‫اون اخمهاش؟
‫خدارو شکر بابای واقعی ما نیست
‫وگرنه اون چشمای مُرده و سردُ ‫به ارث میبردیم!
‫- شماره 3! ‫- از صندلی بلند شو.
‫اه واو، لوثر!
‫واو، تو واقعاً اه...
‫این سالها خودتُ پر کردی ، ها؟
‫- کلاوس. ‫- نمیخواد بگی. داشتم میرفتم.
‫شما میتونین حرفاتونُ بزنین.
‫- بندازش. ‫- منو ببخش؟ ‫[بچلونم]
‫زودباش الان.
‫باشه باشه.
‫فقط یکم ته بندی واسه میراث بود!
‫همش همینه.
‫نمیخواد واسه ما پا جفت کنی.
‫اه
‫خب، کلاوس هنوز کلاوسِ، ‫اگه میخواستی بدونی.
‫میدونی بعد از تمام این سالها، ‫به طرز عجیبی مایه آرامشم شد.
‫دیگو رو ندیدی؟
‫- با اون لباس احمقانش؟ ‫- اه میدونم.
‫به نظرت تو حموم هم اینُ میپوشه؟
‫- ینی زیر دوش؟ ‫- آره.
‫آره معلومه!
‫من اه... مطمئن نبودم بیای.
‫منم همینطور.
‫به نظر عالی هستی.
‫ممنون.
‫پاتریک و کلیر کجان؟
‫پاتریک هشت ماه پیش تقاضای طلاق کرد.
‫البته تو نمیدونی تو رفته بودی.
‫کلیر چطور؟
‫به تکلف گرفتش.
‫لعنتی.
‫خب...
‫همیشه میتونستی اون، میدونی...
‫کار شایعه رو انجام بدیم.
‫آره از اونکارا دیگه نمیکنم.
‫- چه اتفاقی افتاد؟ ‫- همونی که همیشه اتفاق میافته.
‫یه آرزو کردم و براورده شد، و ‫نتونستم پسش بگیرم.
‫ام...
‫فکر کنم بهتره شروع کنیم.
‫خب، فکر کردم بتونیم یه مراسم یادبود بگیریم
‫تو حیاط دم غروب.
‫چند کلمه بگیم، تو جای مورد علاقه بابا.
‫- بابا جای مورد علاقه داشت؟ ‫- میدونی زیر درخت بلوط.
‫همیشه اونجا مینشست. ‫هیچکدوم نرفتین اونجا؟
‫نوشیدنی هم میدادن؟
‫چایی؟ بیسکوییت؟ ‫ساندویچ خیار همیشه مشتری داره.
‫چی؟ نه. اونو خاموش کن. ‫میدونی بابا سیگارو ممنوع کرد.
‫- اون دامنه منه؟ ‫- چی؟
‫اه آره، تو اتاقت پیدا کردم.
‫یکم قدیمیه ولی این زیر هوا میرسه.
‫گوش کنین، هنوز چیزهای مهمی ‫هست که باید حرف بزنیم باشه؟
‫- مثل چی؟ ‫- مثلاً چطور مُرد.
‫و شروع شد
‫نمیفهمم. فکر کردم بخاطر حمله قلبی بوده.
‫آره طبیب اینو گفت.
‫- خب اونا بهتر نمیدونن؟ ‫- از نظر تئوری.
‫تئوری؟
‫فقط دارم میگم، حداقل یه اتفاقی افتاده.
‫بار آخری که با بابا حرف زدم ‫به نظر عجیب میومد.
‫اه، غافلگیر شدم.
‫چطور عجیب؟
‫انگار ترسیده بود. بهم میگفت ‫مراقب باشم به کی اعتماد میکنم.
‫لوثر، اون یه پیرمرد خیالباف بود
‫که آخر کار داشت وسایلشو هم گم میکرد.
‫نه. حتماً میدونسته قراره اتفاقی بیافته.
‫ببین، میدونم دوست ندارین انجامش بدین،
‫ولی میخوام با بابا حرف بزنین.
‫من که نمیتونم بابارو از گور ‫صدا بزنم و بگم "بابا، میشه فقط...
‫با هیتلر تنیس بازی نکنی یه دقیقه ‫و یه زنگ بزنی؟"
‫از کی؟ این کار توئه.
‫من خب تمرکز درست ندارم.
‫- حالت بده ‫- آره! آره!
‫ینی چرا شما نیستین، ‫این مزخرفاتو گوش میکنین؟
‫خب سرحال شو، این مهمه.
‫بعد مشکل عینک
‫گم شده هم هست ‫- کی به یه عینک تک چشمی اهمیت میده؟
‫دقیقاً
‫ارزشی نداره.
‫پس هرکی برداشته فکر کنم شخصی بوده.
‫کسی که بهش نزدیک بوده. ‫کسی که ازش کینه داشته.
‫- میخوای چی بگی؟ ‫- اه مشخص نیست کلاوس؟
‫فکر میکنه یکی از ما بابارو کشتیم.
‫خدایی؟
‫چطور همچین فکری میکنی؟
‫کارت حرف نداره لوثر. ‫عالی بودی.
‫- منظورم این نیست. ‫- دیوونه ای مرد، دیوونه.
‫- دیوونه ‫- حرفم تموم نشده.
‫باشه ببخشید میرم یه لحظه مامانو بکشم.
‫- الان برمیگردم. ‫- منظور من این نیست.
‫نمیخواست...
‫الیسون. خدایا...
‫خوب پیش رفت.
‫و پنج، چهار، سه، دو...
‫من «جیم هلرمن» هستم، از اخبار شبکه دو
‫به صورت زنده بیرون بانک مرکزی غربی گزارش میدم.
‫یه گروه به شدت مسلح سه ساعت پیش ‫به بانک حمله کردند و
‫تعداد نامشخصی گروگان گرفتند.
‫هی، ببرشون پشت پیشخون!
‫منو تو موقعیتی گذاشتی که
‫باید کاریُ بکنم که نمیخوام بکنم. همم؟
‫لعنت!
‫هی، برگرد پیش بقیه.
‫من یه شایعه شنیدم.
‫چی؟ چی گفتی؟
‫یه شایعه شنیدم که به ‫پای دوستت شلیک میکنی.
‫هی رفیق.
‫چه مرگته؟
‫صدای شلیک از داخل بانک اومد.
‫مشخص نیست گروگانها آسیبی دیدن یا نه.
‫اون بالا!
‫روی پشت بوم تحرکاتی هست. ‫احتمالاً نیروهای پلیسن.
‫به نظر یکی از سارقین مسلح ‫از بانک افتاد بیرون.
‫تفنگ مال دخیاست. ‫مردای واقعی چاقو پرت میکنن.
‫من تو شرایط گروگانگیری زیادی مث این بودم،
‫و خیلی زود متشنج میشن.
‫برگرد جونور.
‫- هی مراقب باش رفیق. ‫- برگردین!
‫- نمیخوام آسیب ببینی ‫- وگرنه؟
‫اه! چه گیره زن خفنی!
‫گرچه چند دقیقه ست اتفاقی نیافتاده،
‫همچنان زنده و مستقیم اینجا هستیم ‫تا مطمئن بشیم از این
‫گروگان گیری بانک مرکزی غربی ‫همه چیزُ پخش میکنیم.
‫واقعاً باید اینکارو بکنم؟
‫زودباش «بن» ‫تو گاوصندوق بیشتر هستن.
‫برای این نیومده بودم.
‫حالا گروگانهارو میبینیم ‫اونها آزادن.
‫ترسیدن مشخصه، ولی به ‫نظر آسیبی ندیدن.
‫الان بریم خونه؟
‫کسایی دارن میان بیرون. ‫گرگانگیرهای مسلح نیستن.
‫اینها بچه‌های مدرسه‌ای هستند ‫با ماسک روی صورتشون.
‫سلاحاتونُ بندازین زمین! ‫- من جیمی هلرمن از شبکه 2.
‫- چطور رفتین تو بانک؟ ‫- داخل چه اتفاقی افتاد؟
‫چرا نمیتونم با بقیه بازی کنم؟
‫قبلاً درموردش حرف زدیم شماره 7.
‫متأسفانه هیچ قابلیت خاصی نداری.
‫اه
‫دنیای ما داره تغییر میکنه.
‫تغییر کرده.
‫کسانی در میان ما هستند
‫با تواناییهایی فراتر از تصور.
‫من شش فرزند قبول کردم.
‫من مراسم افتتاحیه
‫آکادمی آمبرلا رو معرفی میکنم.
‫آقای «هارگریوس»! ‫آقای «هارگریوس» اخبار شبکه 9.
‫چه اتفاقی برای والدینشون افتاد؟
‫به اونها مبالغ مناسبی پرداخت شد.
‫شما نگران رفاه بچه ها هستید؟
‫البته
‫همونطور که نگران سرنوشت دنیا هستم.
‫گوش کن پیرمرد.
‫میدونی. اگه من به قتل رسیده بودم و یکی از پسرام..
‫پسرهای فرزندخونده... اتفاقاً بتونه
‫با مُرده صحبت کنه، ممکنه درمورد،
‫نمیدونم، نمیدونم،
‫سخنرانی فکر کنم!
‫از اون سخنرهای عصبانی روحی انجام میدادم.
‫به همه میگفتم کی کشته، و آرامش ابدی پیدا میکردم.
‫آرامش ابدیُ احتمالاً زیادی بزرگش کردن.
‫زودباش رجی.
‫هروقت خواستی.
‫افکارمو پاک کنم.
‫زودباش! زودباش! بجنب!
‫تو همیشه یه عوضی لجباز بودی!
‫تورو نمیدونم. ولی من نوشیدنی میخوام.
‫اه!
‫اه سه؟ باشه!
‫اه بابایی؟
‫اه
‫- این چیه؟ ‫- نزدیکش نشو!
‫آره نه بابا.
‫به نظر یه جور ناهنجاری زمانیه.
‫یا اون یا سیاهچاله مینیاتوریه. ‫یکی از این دوتا.
‫- چه فرق بزرگی میکنه «پاول بانیان» ‫- برین کنار!
‫چیکار می...
‫- اون واسه چی بود؟ ‫- چمیدونم.
‫شما فکر بهترین دارین؟
‫واو واو واو.
‫- همه برین پشت سرم ‫- آره پشت ما.
‫من میگم فرار کنیم!
‫کسی دیگه اینجا
‫شماره 5 کوچیکُ میبینه یا فقط منم؟
‫[شماره 5: شماره پنج ]
‫گندش بزنن.
‫تاریخ چیه؟ تاریخ دقیق.
‫24م
‫- چی؟ ‫- مارچ
‫خوبه
‫خب میخوای درمورد این اتفاق حرف بزنیم؟
‫17 سال گذشته.
‫خیلی بیشتر از این گذشته.
‫دلم واسه اون تنگ نشده بود.
‫کجا بودی؟
‫آینده، به گند کشیده شده.
‫من گفته بودم.
‫باید به پیرمرده گوش میکردم.
‫میدونی، پریدن تو مکان یه چیزه.
‫پریدن تو زمان مث تاس انداختنه.
‫لباس قشنگیه.
‫اه خب، تشکر!
‫چطور برگشتی؟
‫آخرش مجبور شدم ضمیر ناخودآگاهمُ به
‫به سمت نسخه کوانتومی معلق از خودم
‫طرح ریزی کنم که در هر لحظۀ ‫احتمالیِ زمانی وجود داره.
‫با عقل جوردر نمیاد.
‫خب اگه باهوشتر بودی.
‫- چند وقت اونجا بودی؟ ‫- 45 سال، کم و بیش.
‫چی داری میگی؟ ینی 58 سالته؟
‫نه، ضمیر ناخودآگاهم 58 سالشه.
‫به نظر بدنم دوباره 13 سالشه.
‫وایسا، این اصلاً چطور ممکنه؟
‫«دلورس» مدام میگفت معادلات نمیخوره.
‫ولی الان داره میخنده.
‫دلورس؟
‫همم
‫- انگار به مراسم نرسیدم ‫- از کجا میدونی؟
‫کدوم بخش از آینده رو نفهمیدی؟
‫سکته قلبی ها؟
‫- آره ‫- نه
‫همم
‫خوبه که چیزی تغییر نکرده.
‫اه همین؟ فقط همینو داری بگی؟
‫دیگه چی باید بگم؟ چرخ روزگاره.
‫خب...
‫جالب بود.
‫لعنتی
‫خوبه بابا منو فراموش نکرد.
‫کتابتو خوندم.
‫تو کتابخونه پیداش کردم ‫هنوز سرپا بود.
‫به نظرم خیلی خوب بود، ‫تمام جوانب لحاظ شد.
‫آره، خیلی جسورانه،
‫با توجه به رازهای خانودگی.
‫مطمئنم خوب پیش رفت.
‫از من متنفرن.
‫اه، چیزهای بدتر از اینم ممکنه اتفاق بیافته.
‫منظورت اتفاقیه که واسه «بن» افتاد؟
‫بد بود؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫بابا مرد، یادته؟
‫اه اره معلومه.
‫مامان خوبه؟
‫آره آره، خوبه.
‫فقط باید استراحت کنه ‫میدونی، شارژ بشه.
‫هروقت آماده بودی پسر عزیز.
‫اگه یکم باد میومد بهتر میشد.
‫کسی میخواد صحبت کنه؟
‫خیلی خب.
‫با این وجود،
‫سر رجینالد هارگریوس منو به این شکل درآورد.
‫فقط به این خاطر، تا ابد مدیون ایشون هستم.
‫اون استاد من...
‫و دوست من بود،
‫و خیلی دلم براش تنگ میشه.
‫او یه میراث پیچیده از خود...
‫اون یه هیولا بود.
‫اون آدمی بد و بدترین پدر بود.
‫- دنیا بدون اون جای بهتریه. ‫- دیگو.
‫اسم من شمارۀ 2.
‫میدونی چرا؟
‫چون پدرما حوصله نداشت بهمون ‫اسم واقعی بده.
‫از مامان خواست.
‫کسی غذا میخوره؟
‫نه خوبیم مامان.
‫اه باشه
‫ببینید میخواین احترام بذارین؟
‫اشکالی نداره.
‫ولی درمورد مردی که بود صادق باشین.
‫بهتره دیگه حرف نزنی.
‫میدونی، اصلاً تو باید با من ‫هم نظر باشی شماره 1.
‫بهت هشدار میدم.
‫بعد از کارهایی که با تو کرد؟
‫اون تورو میلیونها مایل از اینجا دور کرد.
‫دیگو حرف نزن.
‫تا این حد چشم دیدن تورو نداشت!
‫پسرها، همین الان تمومش کنین!
‫زودباش گنده بک!
‫بس کنین!
‫بزنش! بزنش!
‫ولم کن!
‫وقت اینو ندارم.
‫بیا اینجا گنده بک!
‫اه...
‫اینم از مجسمه «بن».
‫دیگو نه!
‫هیچوقت نمیدونی کی بس کنی مگه نه؟
‫تو هم اندازه کافی حرف واسه گفتن داری؟
‫اون پدر من هم بود.
‫مامان.
‫بریم داخل.
‫بیا خب؟ بیا.
‫شرط میبندم داری لذت میبری، همم؟
‫تیم در بهترین حالتشه.
‫درست مثل قدیما.
‫بهترین مراسم ختم.
‫نیچه یه زمانی گفت،
‫"انسان مثل یک طناب
‫بین حیوان و ابرانسان کشیده میشه.
‫یک طناب روی یک درّه.
‫یک عبوری خطرناک،
‫نگاه به عقب خطرناک، ‫یک لرزش و مکثی خطرناک."
‫برای رسیدن به سعادت شخصی ‫تلاش و کوشش لازم است،
‫و کوشش باید کرد،
‫چرا که به خودیِ خود اتفاق نمیافتد...
‫باید بخاطر داشته باشید
‫هیچ شخصی قویتر از اجتماع وجود نداره.
‫منصفانه نیست، 5 تقلب کرد!
‫اون سازگار شد.
‫آن بندی که شمارو بهم متصل میکنه
‫و شمارو به تنهایی قدرتمندتر میکند.
‫اونها شمارو دربرابر سختیها
‫و رنجهایی که دنیا مقابلتان ‫قرار میدهد نفوذناپذیر میکند.
‫و باور کنید،
‫زندگی سخت خواهد بود.
‫دردناک خواهد بود.
‫به هرچیزی خواهیم رسید
‫وقتی مسئولیتها رو با هم بپذیریم.
‫این چیزیه که اعتماد میسازه.
‫درکنار هم، دربرابر حکومت شیطان خواهید ایستاد.
‫وقتتو تلف نکن.
‫دیگو راست میگفت، نباید میومدم.
‫این خونه توئه و خواهد بود.
‫برات تاکسی بگیرم؟
‫یکی گرفتم، ولی ممنون.
‫اومد
‫امیدوارم بدونی
‫پدرت خیلی زیاد دوستت داشت.
‫به روش خودش.
‫آره خب مشکل یجورایی همینه مگه نه؟
‫مراقب خودت باش.
‫شما هم همینطور خانم «وانیا».
‫وانیا کجاست؟
‫اه، رفتش.
‫- حیف شد ‫- آره
‫کل این ساختمون، 42 اتاق خواب و 19 دستشویی،
‫ولی یه قطره قهوه هم نداره.
‫بابا از کافئین متنفر بود.
‫خب، از بچه‌ها هم متنفر بود ‫ولی یه عالمه از مارو داشت.
‫ماشینُ میبرم.
‫کجا میری؟
‫تا یه فنجون قهوه بخورم.
‫اصلاً رانندگی بلدی؟
‫من هرکاریُ بلدم.
‫حس میکنم باید جلوشُ بگیریم،
‫ولی راستش میخوام ببینم چی میشه.
‫خیلی خب، بعداً میبینمتون بچه‌ها، ‫تا ده سال دیگه؟
‫وقتی پوگو بمیره؟
‫- اگه تو اول بمیری نه. ‫- آره منم دوستت دارم آبجی.
‫تو فیلم بعدیت موفق باشی.
‫امیدوارم از ازدواجت بهتر باشه، ها؟
‫- ما داریم میریم؟ ‫- نه من میرم خودم تنها.
‫اه عالی شد! میرم وسایلمو بردارم.
‫هی دیگو.
‫میدونی، هربار که چشمامو میبندم،
‫یه دایناسور میبینم که میخواد ‫گند بزنه به صورتم.
‫خیلی وحشتناکه!
‫خوبه.
‫نه! نه
‫دراز بکش.
‫ببخشید، دستم بند شد.
‫خب، چی میخواین؟
‫- یه نوشیدنی شکلاتی بدین. ‫- اهم، البته.
‫برای بچه هم شیری چیزی بیارم؟
‫بچه قهوه میخواد. سیاه.
‫بچه نازیه.
‫باشه
‫یادم نمیاد اینجا اینقدر درب و داغون باشه.
‫وقتی بچه بودم میومدم اینجا.
‫قبلاً با خواهر و برادرام ‫قایم موشک بازی میکردم
‫و اینقدر دونات میخوردیم ‫تا بالا بیاریم.
‫دوران سادتری بود، نه؟
‫اه
‫فکر کنم
‫بیا
‫از اونم حساب کردم.
‫تشکر.
‫حتماً شهرهارو خوب میشناسی.
‫امیدوارم، 20 ساله رانندگی میکنم.
‫خوبه. آدرس لازم دارم.
‫همم، سریع بود.
‫فکر کردم قبل از اینکه ‫پیدام کنن وقت بیشتری دارم.
‫خیلی خب.
‫بهتره همگی حرفه ای باشیم، آره؟
‫بلند شو و با ما بیا. ‫میخوان حرف بزنن.
‫حرفی برای گفتن ندارم.
‫نیازی نیست اینطوری بشه.
‫فکر میکنی میخوام به یه بچه شلیک کنم؟ ‫با وجدان راحت برم خونه؟
‫خب من خیلی نگران اون نمیشدم.
‫قرار نیست بری خونه.
‫هی عوضیا!
‫تا حالا یادت میاد
‫بابا عینک تک چشمیشُ نزده باشه؟
‫یوهو دیگو؟
‫اصلاً دلم نمیخواد مزاحم هرگونه ‫لحظه تولد دوبارت بشم.
‫ولی بیا مرد، گشنه ایم!
‫آرزو میکنم.
‫تخم مرغ.
‫نه!
‫واسه تخم مرغ دیروقته!
‫کیک، ها؟
‫کیک دوست داری نه؟
‫اه معلومه دوست داری.
‫همه کیک دوست دارن.
‫شلیک گلوله در بلاک 400
‫در خیابون میلتون در رستوران گیدی.
‫دیگو ممنون که اومدی پیش ما،
‫تصمیم گرفتیم شیرینی حلقه ای بخوریم.
‫میخوام برسونمت دم ایستگاه اتوبوس ‫باید برگردم سر کار.
‫چیه، استخون بشکنی و جمجمه خرد کنی؟
‫جون نجات بدم جیگر.
‫خب انگار بازم کیک یخی باید بخوریم.
‫[شماره 6: بن ]
‫[فوت کرده]
‫آره همون تخم مرغ و بیکن خوبه،
‫میخوام کمتر گوشت خوک بخورم.
‫خدای من!
‫باید پنجره‌هاتُ قفل کنی.
‫من طبقه دوم میشینم.
‫متجاوزها بلدن بالا بیان.
‫خیلی عجیبی.
‫اون خونه؟
‫چیزی نیست.
‫چرا اینجایی؟
‫تصمیم گرفتم فقط میشه ‫به تو اعتماد کرد.
‫چرا من؟
‫چون تو عادی هستی.
‫چون گوش میکنی.
‫باشه.
‫وقتی پرواز کردم و تو آینده گیر افتادم،
‫میدونی چی پیدا کردم؟
‫- نه ‫- هیچی.
‫اصلاً هیچی.
‫تا جایی که فهمیدم، من ‫تنها انسان زنده بودم.
‫هیچوقت نفهمیدم نسل بشرُ کی کشته ولی...
‫یه چیز دیگه پیدا کردم.
‫تاریخی که اتفاق افتاد.
‫دنیا هشت روز دیگه نابود میشه.
‫و اصلاً نمیدونم چطور جلوشُ بگیرم.
‫میرم یکم قهوه درست کنم.