‫[مارکوس یا شماره‌ی ۱]
‫عاشقتیم مارکوس!
‫[فی یا شماره‌ی ۳]
‫من گفتم پپرونی نذار احمق!
‫- تو گفتی قارچ نذار. ‫- من انگلیسی حرف میزنم!
‫پسرمم انگلیسی حرف میزنه.
‫ما آمریکایی حرف میزنیم، عوضی.
‫تو خودت یه عوضی آمریکایی هستی.
‫ولم کن!
‫از مغازه‌ی من برید بیرون! برید!
‫[جیمی یا شماره‌ی ۶]
‫[آلفونسو یا شماره‌ی ۴]
‫این بهتره پپرونی باشه.
‫چی داری میگی؟ این‌جا آکادمی آمبرلا هست.
‫باز هم اشتباه می‌کنی.
‫این‌جا آکادمی اسپارو هست.
‫بابا، این عوضیا کی هستن؟
‫عجب.
‫بن.
‫واقعا خودتی؟
‫و اون خل و چلایی که بالا هستن کین؟
‫اونا اسپارو‌ هستن.
‫بچه‌های من.
‫ببخشید. منظورت از "بچه‌هات" چیه؟
‫چنین چیزی ممکن نیست، پیرمرد.
‫البته که ممکنه! فکر می‌کنی ‫خودم از خودم خبر ندارم؟
‫بقیه می‌تونن بن رو ببینن، درسته؟
‫کلاه نازی داری، ساندنس.
‫اونا خودشون رو آکادمی آمبرلا صدا میزنن،
‫گروهی از یاغی‌های حقه‌باز و نابکار...
‫که در پاییز سال ۱۹۶۳ وقتی که من...
‫برای کاری توی دالاس بودم باهام مواجه شدن.
‫حواستون باشه، ادعا می‌کنن که بچه‌های منن.
‫ادعا می‌کنیم؟ پنج، این‌جا چه خبره؟
‫فعلا نمی‌دونم، اما نگران‌کننده هست.
‫- اون داره حقیقت رو میگه؟ ‫- در مورد اون قسمت نابکار بودنمون نه.
‫ما در بهترین حالت فقط یکم شیطونیم.
‫اما ما بچه‌های اون هستیم. این خونه‌ی ماست.
‫آره، آره. ما این‌جا بزرگ شدیم.
‫"آره، ما این‌جا بزرگ شدیم."
‫فکر می‌کنم اگه این‌جا ‫بزرگ شده بودید می‌فهمیدیم.
‫سلام. من لوتر هستم.
‫خیلی خب. هیچ کدوم از ‫شما به این‌جا تعلق ندارید.
‫اوه، باشه.
‫پس ما هم وسائلمون رو جمع می‌کنیم و میریم.
‫تو منو سلاخی کردی، کریس.
‫انتظار مهمون رو نداشتم.
‫این بهترین چیزی بود ‫که تونستم بدون اطلاع...
‫اطلاع... اطلاع قبلی درست کنم.
‫مامان.
‫مامان؟ اون یه رباته مردک منحرف.
‫- اون یه ربات نیست. ‫- هی، این‌جوری صداش نزن.
‫- وگرنه چی میشه؟ ‫- بیا جلوتر خودت می‌فهمی.
‫- لوتر! بچه‌ها، آروم باشید! ‫- فکر می‌کنی من ترسیدم؟
‫- عقب بمون،‌ بن. ‫- این‌جا رو باش، اون حرفم میزنه!
‫چطوره اون مکعب روبیک ‫گنده رو بکنم توی دهنت؟
‫کافیه!
‫نمی‌دونم از کدوم سیرک فرار کردین...
‫یا چطور از سیستم امنیتی ما عبور کردین،
‫اما این‌جا کارمون تموم شده.
‫شما ۳۰ ثانیه برای خروج ‫از خونه‌ی ما وقت دارید.
‫اگه نریم بیرون چی میشه؟
‫اون‌جوری باید با روش سنتی ‫این قضیه رو حل و فصل کنیم.
‫موافقم.
♪ Tonight I gotta cut loose ♪
♪ Footloose ♪
♪ Kick off your Sunday shoes ♪
♪ Please, Louise ♪
♪ Jack, get back ♪
♪ Everybody cut, everybody cut ♪
♪ Everybody cut footloose... ♪
‫شما ۳۰ ثانیه وقت دارید ‫که از خونه‌ی ما خارج بشید.
‫اگه نریم چی میشه؟
‫اون‌جوری باید از روش ‫سنتی این قضیه رو حل کنیم.
‫ببینید، ما با یه ارتش واقعی جنگیدیم.
‫خب؟ لازم نیست به خشونت متوسل بشیم.
‫بیاید همه‌مون آروم بگیریم و حرف بزنیم.
‫بنرینو.
‫زنده خیلی خوشگل‌تر به نظر میرسی.
‫درست نمیگم؟
‫البته جز اون مدل مو.
‫- چی گفتی؟ ‫- بیخیال.
‫این‌قدر با ما بد نباش، آقای بداخلاق.
‫وای. چه جای زخم خوشگلی.
‫خیلی مردونه‌ست.
‫دهنت رو ببند!
‫خودت دهنتو ببند و بیا برادرت رو بغل کن...
‫هی! این چه کاری بود؟
‫- لازم نبود این کارو بکنی! ‫- مطمئنم که لازم بود!
‫- لازم بود. ‫- برو عقب ببینم!
‫- لوتر، هی! ‫- برو عقب!
‫گندش بزنن!
‫لهم کردی، لوتر! لهم کردی!
‫شرمنده.
‫با هم دوست باشید. بذارید رد شم.
‫لعنتی.
‫بیا ببینم سطل آشغال!
‫هی! گوش کن، موهام خیلی هم خوبن.
‫این تو دوره‌ی خودش عالی بود!
‫همش همین؟
‫تو زنده‌ای، این عالیه... ‫یا ممکنه خیلی بد باشه.
‫- هنوز خیلی مطمئن نیستم. ‫- این مثلا کری خوندنته؟
‫بیشتر شبیه یه بحران وجودیه، بن.
‫عالیه، اینم از بحران بعدیت.
‫می‌دونی، با این‌که حالا خیلی عوضی شدی...
‫از تجدید دیدار با تو واقعا خوشحال شدم.
‫بابات کیه؟ من باباتم!
‫بابات... کیه؟
‫من نمی‌خوام باهات مبارزه کنم!
‫آخی! می‌خواستی با هم دوست صمیمی بشیم؟
‫می‌دونی، به عنوان یه شخص ‫نابینا خیلی هم کارت بد نیست.
‫کی گفته من کورم، عوضی؟
‫لازمه من وارد عمل بشم؟
‫نه. اون داره خودشو نشون میده.
‫پاپکورن می‌خوری؟
‫نوبت منه.
‫به کارای هنری علاقه داری؟
‫دیدی؟ ما داریم همو بغل می‌کنیم!
‫این یعنی پیشرفت!
‫راستی،
‫شایعه شده نمی‌تونی تکون بخوری.
‫- منو بزن. ‫- چی؟
‫- زودباش. بزن تو صورتم. ‫- باشه.
‫بزنم!
‫مطمئنم خیلی درد داشت، مگه نه؟
‫اون کوچولو خیلی سریعه.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫هی، شلوارکی. چه خبر؟
‫برو به بقیه کمک کن. من به این یکی میرسم.
‫- خیلی خب. ‫- نکنه تو پیش‌آهنگشونی؟
‫بیشتر به عضو اصلی می‌خورم.
‫کارت چندش بود.
‫یعنی چی؟
‫دیدی؟
‫- بزرگتر همیشه بهتر نیست. ‫- خودتو گول میزنی؟
‫- برای شام غذای تایلندی می‌خورید؟ ‫- من از پدسی‌یو بدم نمیاد.
‫منم می‌خوام. مارکوس، غذای تایلندی می‌خوای؟
‫چرا اصلا ازش می‌پرسی؟ ‫اون از غذای تایلندی متنفره.
‫- چی؟ از کی؟ ‫- باشه. ایتالیایی چطوره؟
‫- قطعا نه. ‫- من غذای ایتالیایی دوست دارم.
‫- کارمون تموم شد؟ ‫- نه.
‫من از یه مبارزه فرار نمی‌کنم.
‫- این جواب اشتباهی بود. ‫- بذار کارشو تموم کنه.
‫پس بیا تمومش کنیم.
‫- تکون نخور! ‫- لوتر!
‫وانیا!
‫بازم تو.
‫لوتر، فرار کن!
‫نه!
‫تو کدوم یکی‌شونی؟ اون شلختهه؟ چاقه؟
‫اون دختر افسردهه؟ بقیه‌ رو یادم رفت.
‫این روانیا کی هستن دیگه،
‫و چرا توی خونه‌ی ما هستن؟
‫جوابش خیلی ساده‌ست. ‫دار و دسته‌ی احمق شما...
‫نشون دادن که چه‌قدر ‫انتخاب‌های اولم ضعیف بوده،
‫و من اونا رو به جای شما ‫به فرزندخوندگی گرفتم.
‫بابا!
‫من پدر تو نیستم، مرد جوون. ‫دیگه نیستم. بیسکوییت می‌خوری؟
‫کلاوس! ما باید بریم. ‫اینا خیلی کارشون خوبه.
‫البته برای شماها میگم. من ‫که دارم عشق و حال می‌کنم.
‫اما احتمالا شماها می‌میرید. بیا.
‫اوه! وای.
‫هی، ببخشید. حالت خوبه؟
‫آره.
‫سلام.
‫من اسلون هستم.
‫سلام، اسلون.
‫اه...
‫- من لوتر هستم. ‫- لوتر ما داریم میریم! بیا!
‫- یه لحظه صبر کن... ‫- زودباش! ما باید بریم!
‫- این چه وضعیه؟ ‫- برو، برو، برو!
‫چمدون!
‫- چی؟ ‫- وقت نداریم!
‫- از این کارش متنفرم! ‫- برو! ببندش!
‫زودباش بیا داخل!
‫اوه، لعنتی.
‫- وای! ‫- چه کار کنیم؟
‫بجنب!
‫چمدون کجاست؟
‫لعنت بهش، این‌جا نیست!
‫وانیا، از اون‌جا بیا بیرون!
‫تموم شد.
‫برو.
‫و برنگرد.
[آکادمی آمبرلا]
‫من چند لحظه این‌جا میشینم.
‫خوب پیش نرفت.
‫نه، بهترین کارمون نبود.
‫اه، له شدم.
‫حالت خوبه؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫تا حالا این‌جوری کسی نابودم نکرده بود.
‫انگار...
‫بفرما.
نابود شدید
‫خیلی خب، فکر می‌کنم لوتر ضربه مغزی شده.
‫لوتر، من چند تا انگشت دارم؟
‫وای خدا. وانیا.
‫خدا رو شکر که زنده‌اید.
‫- حالت خوبه؟ ‫- ظاهرا، بن هم حالش خوبه.
‫آره، و حالا آدم مزخرفی شده.
‫- همه‌شون مزخرفن ‫- مزخرفایی که می‌تونن مبارزه کنن.
‫خیلی خب، نفر بعدی که بگه ‫مزخرف با مشت میام تو گلوش.
‫- مزخرف ‫- مزخرف
‫هی، بابا بهت گفت چرا اونا ‫رو بچه‌های خودش می‌دونه؟
‫معلومه که گفت!
‫آماده‌اید؟
‫بابا اون‌قدر توی تگزاس از ما بدش اومد....
‫که یه گروه کاملا متفاوت از ‫بچه‌ها رو به سرپرستی گرفت...
‫فقط برای این‌که لازم نباشه ما رو بزرگ کنه.
‫- اون پدر نمونه‌ست. ‫- مگه نه؟
‫- پس اون دیگه ما رو نمی‌خواد؟ ‫- اصلا مگه می‌خواسته؟
‫دیدی؟ بهت گفتم که سال ‫۶۳ نباید ازش کمک می‌خواستیم.
‫فکر می‌کنم همه‌ی شما از ‫مسئله‌ی اصلی غافل شدید.
‫اگه بابا ما رو به فرزندخوندگی ‫نگرفته، خط زمانی رو تغییر داده.
‫پس کسی چه می‌دونه الان ‫چه چیز دیگه‌ای متفاوته؟
‫مگه تو نباید بدونی؟
‫شرمنده، آلیسون،
‫اما شاید بیشتر از ۲۰ دقیقه ‫با جراحت شدید مغزی...
‫برای فهمیدنش وقت بخوام.
‫مشکلی نداری؟
‫چرا، خیلی هم مشکل دارم.
‫بچه‌ها، مشکلی نیست.
‫ما هنوز چمدون کمیسیون رو داریم،
‫پس در بدترین حالت توی زمان ‫برمی‌گردیم و درستش می‌کنیم.
‫- عالیه. ‫- خیلی خب.
‫۲ تا مشکل در این مورد هست.
‫- اولا... ‫- شروع شد.
‫- سفر در زمان خیلی پیچیده‌ست، بچه‌ها. ‫- آره، می‌فهمیم. کارت خیلی سخته.
‫دیگه چی؟
‫و دوما...
‫من دیگه چمدون رو ندارم.
‫پنج، چمدون کدوم گوریه؟
‫ما داریم چه کار می‌کنیم؟
‫- فکر می‌کنیم. ‫- چرا همه به ما زل زدن؟
‫چون ما شبیه روستایی‌هایی ‫هستیم که توی یه دعوا کتک خوردن.
‫- اونو بده من. هی. ‫- آی!
‫- می‌دونید چیه؟ من باید برم کلر رو پیدا کنم. ‫- بس کن.
‫- من بعدا میام پیش شما. ‫- هی، الیسون، نه.
‫اول بیا بریم به یه جای امن ‫و زخم‌هامون رو تمیز کنیم،
‫و بعد میریم پیداش کنیم.
‫پسر، از اونا متنفرم.
‫اونا رو ببین شبیه ‫احمقای از خود...
‫تو می‌تونی. تو می‌تونی.
‫از خود...
‫از خودراضی هستن.
‫روش کار کن. بالاخره یه وقتی موفق میشی.
‫اما جدی چه کار داریم می‌کنیم؟
‫چون نمی‌تونیم وسط این ‫پارک وایسیم و خونریزی کنیم.
‫نمی‌دونم، اما بهتره قبل این‌که اونا برای ‫راند دوم برگردن خودمون رو آماده کنیم.
‫چرا فکر می‌کنی اونا میان سراغ ما؟
‫چون اگه من جاشون بودم این کارو می‌کردم.
‫- آره، ما بدون اجازه وارد خونه‌شون شدیم... ‫- خونه‌ی خودمون.
‫همه‌ی عتیقه‌ها و وسائلشون رو داغون کردیم.
‫آره. فکر نکنم ابرخرخونای... ‫ضد جرم بیخیال این بشن.
‫بیاید به یه جای دور افتاده فکر کنیم...
‫که بتونیم مخفی شیم و توجهی رو جلب نکنیم.
‫آخه کجا هست که ما توش جلب توجه نکنیم؟
‫خیلی خب، این چه وضعشه.
‫خیلی خب.
‫لازم نبود همه‌ی ما به هم بچسبیم...
‫راستی این‌جا ۲ تا ورودی داره.
‫اوه، هتل ابسیدین. دلم برات ‫تنگ شده بود، خفن پیر.
‫اونو جذب خودتون کنید.
‫اونو با تنفس جذب خودتون کنید.
‫چون این توی دوران خودش ‫میزبان رهبرای دنیا بود.
‫روزولت، گاندی،
‫استالین، گورباچف، کاسترو،
‫پادشاه اولاف نروژ،
‫یکی از کیم جونگ‌ها، ‫تیتو، دالای لاما، الویس،
‫و طبق ادعای خودشون، نه ‫یک کارداشیان بلکه ۲ تاشون.
‫- این... کجا میری؟ ‫- میرم یه تماس بگیرم.
‫این روزا این‌جا یه هتل ارزون قیمته...
‫برای ماهایی که نمی‌خوایم طبق ‫قوانین و هنجارهای جامعه قضاوت بشیم.
‫منظورت یه جا برای قایم شدنه؟
‫دقیقا! این‌جا عالیه!
‫و بهترین قسمتش این‌جاست ‫که این هتل مراقب ماست،
‫بدون پرسیدن سوالی.
‫هیچ وقت سوالی نمی‌پرسه. خوبه؟
‫بیاید.
‫- من شاید سوالاتی داشته باشم. ‫- منم همین‌طور.
‫این‌جا عجیبه.
‫سلام، شما با پاتریک تماس ‫گرفتید، بعد از صدای بوق پیغام بذارید.
‫پاتریک. سلام، من الیسون هستم.
‫می‌دونم خیلی وقته تماس نگرفتم، فقط...
‫خب...
‫بگذریم...
‫من بعدا به کلر زنگ میزنم.
‫لطفا بهش بگو...
‫که مامانش دلش برای اون تنگ شده.
‫خیلی زیاد.
‫چت! داوش خودمی!
‫خیلی از دیدنت خوشحالم. لطفا ‫همون سوئیت همیشگیمو بده.
‫من تا حالا تو رو ندیدم.
‫دیدین؟ گفته بودم. راز نگهدارن.
‫لطفا سگم رو نترسونید.
‫- ما چند تا اتاق می‌خواستیم. ‫- خیلی خوبه.
‫و چطور پرداختش رو انجام میدین؟
‫- اه. ‫- اوه.
‫خیلی خب. جیباتون‌ رو خالی کنید.
‫زودباشید. یه چیزی بدید.
‫اوه.
‫خیلی خب.
‫اوه.
‫این قبوله؟
‫۲ تا اتاق.
‫مبارکه.
‫- عالیه. ‫- خیلی خب.
‫خب، بیاید مثل سریال بریدی ‫بانچ به زور خودمونو توش جا کنیم.
‫۲ ساعت دیگه همو توی بار ‫می‌بینیم که یه نقشه بریزیم.
‫من یه نقشه دارم.
‫ما به اسپاروها حمله می‌کنیم، و ‫خونه‌ی خودمون رو پس می‌گیریم،
‫و بعد یکمی بابا رو گوشمالی ‫میدیم تا اعتراف کنه ما بهتریم...
‫و بعد ما رو بیشتر دوست داره. تمام!
‫ما داریم وقت تلف می‌کنیم!
‫آروم باش. خیلی روش حساس نشو.
‫اون احمقا تا یه مدت دستشون بنده.
‫مطمئنم اونا هم مثل ما خسته‌ان.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫نابود کردن ما خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫ما سال‌هاست که با یه دشمن ‫درست و حسابی مواجه نشدیم.
‫این می‌تونه برای ما خوب باشه.
‫برای کسب و کارمون خوب باشه.
‫اما فقط اگه در حرکت ‫بعدیمون هوشمندانه عمل کنیم.
‫تو با این آدما وقت گذروندی. ارزیابیت چیه؟
‫آدمای جالبی نیستن. یه مشت غارنشین. ‫زیاد آه و ناله می‌کردن و کم حموم می‌رفتن.
‫بدتر از عدم ثبات‌شون، ‫بی‌اعتمادی‌شون به همدیگه هست.
‫به هم وفادار نیستن. ‫می‌تونیم از این استفاده کنیم.
‫خوبه. یه گزارش کامل به کریستوفر بده.
‫با این‌حال،
‫اگه من جای شما بودم آکادمی ‫آمبرلا رو دست کم نمی‌گرفتم.
‫بله، مهارت‌شون مثل بهداشت‌شون داغونه،
‫با این‌حال اونا در سال ‫۱۹۶۳ دنیا رو نجات دادن.
‫اگه این کار رو نکرده بودن،
‫هیچ کدوم از شما این‌جا نبودین.
‫تو این هتل این‌جوری نیست.
‫اوه!
‫دیدین؟ این‌جا بهشته.
‫دیوارای بلند، فضای باز.
‫بوی خوب.
‫این دیگه چیه؟
‫- دستشویی کجاست؟ ‫- انتهای راهرو، یا...
‫می‌تونید از دستشویی طبیعی استفاده کنید.
‫تو حال بهم زنی.
‫اما خودمو تطبیق میدم.
‫بیاید وسائلمون رو بچینیم و جاگیر بشیم.
‫وسائلمون رو بچینیم؟ کدوم ‫وسائل؟ ما دیگه صاحب هیچی نیستیم.
‫آره،‌ لوتر. این خیلی خیالمون ‫رو راحت می‌کنه، مگه نه؟
‫مگه کمونیستی؟
‫نه! اگه من تخت دو طبقه ‫و حمام عمومی می‌خواستم،
‫توی همون دیوونه ‫خونه‌ی تگزاس می‌موندم.
‫حداقل ژله‌ی مجانی داشتن.
‫- و لایلا. ‫- ژله!
‫هی، دیگو.
‫من ۲۰ روز گذشته رو صرف نجات دنیا کردم.
‫اونم ۲ بار.
‫نمیشه فقط پنج دقیقه قبل ‫فهمیدن چیزای جدید استراحت کنم؟
‫خیلی ممنون.
‫بابا گفته بود که من هیچ وقت ‫نمی‌تونم به اردوگاه تابستونی برم.
‫این‌جا عالیه.
‫خیلی خب، من حوصله‌ام سر ‫رفته. کسی نوشیدنی می‌خواد؟
‫پنج؟
‫اگه شیر پسته داشته باشی می‌خورم.
‫این‌جا خیلی کوچیک نیست.
‫قطعا زشته.
‫خوشحالم که بالاخره یه نفر رو ‫پیدا کردی که باهات خوب رفتار کنه.
‫اون خود واقعیم رو شناخت.
‫و من حاضر نیستم اینو بیخیال شم.
‫منم در مورد ری همین حس رو دارم.
‫بهتره ولشون نکنیم تا ‫وسط جنگ ابرقهرمانا بمیرن.
‫تو باید بری خونه.
‫دخترت رو بغل کنی.
‫اگه حق با دیگو باشه و ‫اسپاروها حمله کنن چی؟
‫ما با کل کمیسیون جنگیدیم.
‫می‌تونیم از پس هفت تا ‫عوضی توی لباس مدرسه بر بیایم.
‫اونا فقط ما رو غافلگیر کردن.
‫آره.
‫تو باید به فرودگاه بری.
‫برگردی به زندگی واقعیت.
‫من اگه می‌تونستم می‌رفتم.
‫ممنونم.
‫تو خواهر خوبی هستی.
‫اشتباه احمقانه‌ای بود.
‫مامان، دستای من خیسن.
‫خوشحالم که این کارو می‌کنیم.
‫هر اتفاقی بین ۲ خانواده‌ی ما بیفته، ‫باید با تصمیم شماره‌ی یک‌ها باشه.
‫راستش من شماره‌ی هفتم.
‫خب، پس یه نفر گند زده.
‫برادرای من فکر می‌کنن ‫شماها قراره بیاین سراغمون.
‫من جنگ نمی‌خوام.
‫ما به اندازه‌ی کافی ضرر کردیم.
‫پس از همون اولش نباید توی ‫خونه‌ی ما بهمون حمله می‌کردین.
‫ببین،
‫این قضیه شخصی نیست،
‫اما ما تنها ابرقهرمانای ‫این‌جا هستیم.
‫ما این‌جا رو تحت کنترل کامل داریم.
‫اما اگه آدمای شما با ما در بیفتن،
‫باعث میشه مردم یه ‫فکرایی به سرشون بزنه.
‫ما نمی‌خوایم باهاتون در بیفتیم. این...
‫همین‌جوری باید قولت رو قبول کنم؟
‫برای کل خانواده‌ات؟
‫تو حتی شماره یک اونا نیستی.
‫ببخشید، اما نمی‌تونم ‫چنین ریسکی بکنم.
‫پس اگه اومدی این‌جا به من التماس ‫کنی که حرکت بعدی رو انجام ندم...
‫من اومدم این‌جا که حرکت ‫بعدی خودمو بهت بگم.
‫فردا صبح وقتی طرفدارات پیداشون شد...
‫من میام توی باغچه‌ی جلوی خونه‌تون...
‫و من تو رو به مبارزه‌ی تن به تن می‌طلبم.
‫چرا؟
‫چون تیم تو خوبه.
‫شاید از تیم منم بهتر باشه.
‫اما فکر نکنم تو از من بهتر باشی، مارکوس.
‫من ۲ بار دنیا رو به آخر رسوندم.
‫و تو؟
‫تو فقط یه تیکه گوشت توی لباس کشی هستی.
‫و مطمئنم که نمی‌خوای کل دنیا وقتی اینو...
‫بهت ثابت می‌کنم تماشا کنه.
‫واقعا چی می‌خوای، وانیا؟
‫تو یه چیزی داری که من می‌خوام.
‫اون داره باهاشون معامله می‌کنه.
‫من بهش رسیدگی می‌کنم.
‫باید جویدن رو امتحان کنی. ‫شاید بتونی مزه‌ی غذا رو حس کنی.
‫چند روزه غذا نخوردم.
‫مشکلت چیه؟
‫- تو خوشحال به نظر میای. ‫- من خیلی خوشحالم.
‫من استراحت کردم و رفتم ‫حموم. دیگه چی لازم دارم؟
‫برادرایی که مثل حیوون ‫طویله‌ای غذا نمی‌خورن؟
‫من داشتم به مشکل خط ‫زمانی‌مون فکر می‌کردم...
‫و خوشحالم که گزارش بدم که بر ‫اساس دیدگاه تخصصی و حرفه‌ایم...
‫ما وضع‌مون خوبه.
‫- عالی شد! ‫- عجب!
‫- چه خوب. ‫- آره.
‫- پس همه چیز کاملا رو به راهه؟ ‫- کم و بیش.
‫فقط یه چیز کوچیکی هست.
‫چیزی نیست که نتونیم مدیریتش کنیم.
‫جون بکن بگو دیگه!
‫باشه، دیگو. قضیه اینه.
‫بابا ما رو وقتی نوزاد بودیم به فرزندخوندگی ‫نگرفت. اما اون نوزادها هنوز این‌جا وجود دارن.
‫ما فقط توی جاهای متفاوت و ‫با آدمای متفاوت بزرگ شدیم.
‫خب؟
‫خب الان اونا کجا هستن؟
‫احتمال این هست که هر کدوممون یه ‫نسخه کاملا همسان خودمون رو داشته باشیم...
‫که تو دنیا زندگی‌های متفاوتی دارن.
‫- همزادهامون! ‫- این یه کلمه‌ی ساختگیه.
‫نه، نه! من توی تگزاس در مورد این فهمیدم.
‫بهشون در مورد اختلال کژپنداری بگو، پنج.
‫صبر کن ببینم! فکر کردم ‫گفتی که این مشکل‌ساز نمیشه.
‫باشه، آره. از نظر فنی وقتی برای مدت ‫طولانی کنار همزادت باشی خل میشی.
‫- پس اگه اون یکی نسخه‌ی خودتون رو دیدین... ‫- بکشیمش.
‫- باهاشون رفیق شیم. ‫- ازشون اجتناب کنید.
‫- چه مرگته تو؟ ‫- بیخیال.
‫اگه تو بودی با لوتر رفیق نمیشدی؟
‫صبر کن ببینم. چطور قراره مطمئن ‫شیم که به خودمون بر نمی‌خوریم؟
‫به سادگی. ما یه تبلیغ متنوع ‫نژادی از ابرقهرمانا هستیم،
‫که در سراسر دنیا به دنیا ‫اومدیم و بابا ما رو به این‌جا آورد،
‫که دیگه این‌کارو نکرده.
‫احتمالا اصلا اون همزادها ‫توی منطقه‌ی زمانی ما نیستن.
‫درسته.
‫- آره. ‫- میشه موشو رو بدی؟
‫ولی مطمئن نیستم.
‫به نظرت توهین‌آمیز نیست که بابا ما رو ‫به فرزندخوندگی نگرفته؟
‫- به من برخورد. ‫- صبر کن.
‫- من هیچ وقت اینو نگفتم، کلاوس. ‫- من زود برمی‌گردم.
‫از کجا بدونیم که چی عوض شده؟
اوه لعنتی
‫تو واقعا برگشتی.
‫گریس.
‫تو یه چمدون دیدی؟
‫چه کار می‌کنی؟
‫عبادت می‌کنم.
‫یا تمام مقدسات.
‫آره.
‫این مقدسه.
‫این زیبا نیست؟
‫گریس، این چیه؟
‫یه معجزه.
‫من نمی‌فهمم که چی میگه. تو می‌فهمی؟
‫فقط سر و صدا می‌کنه.
‫نه، مارکوس.
‫این یه پیام از طرف خداست.
‫گوش کن.
‫من می‌شنومش.
‫حواست به رفتارت باشه.
‫حرفم اینه که ما موفق ‫شدیم. ما دنیا رو نجات دادیم.
‫ما جلوی آخرالزمان رو گرفتیم.
‫و به موقع برای شام برگشتیم خونه.
‫پس هر چیزی که بابا تغییر داده،
‫توی هر خط زمانی‌ای که الان هستیم...
‫می‌تونیم از پسش بر بیایم.
‫ما برنده شدیم.
‫آره.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب.