گاهی اوقات صدای ترمز یک ماشینو در برف میشنوم
و فکر میکنم ممکنه اون کسی باشه که میاد
تا به ما اخبار بدو بده.
که برای من خوب نبود که به اون فکر کنم
اون یک اضطراب همیشگی بود
که واقعا فکر میکنم همه اوقات وجود داشت
دنتون کراکر جونیور در همه دوران جوانیش
معروف به موگی در نزد خانواده اش
در رویای خدمت به کشورش بود
در دفاع از آنچه که او آنرا آزادی فردی مینامید
زندگیش را به خطر انداخت
او انقدر خواستار خدمت در ویتنام بود که
والدینش را تحت فشار گذاشت تا اجازه بدهند
تا او پیش از 18 سالگی به ارتش ملحق شود
او مشتاق نبرد بود و زمانی که به گردان یکم
از هوابرد معروف صدو یکم مامور شد،خوشحال شد
"عقابهای جیغ کشان"ی که راه را در روز دی(نبرد نرماندی در جنگ دوم جهانی)گشوده بودند
ولی او زمانی که خود را وابسته به سرفرماندهی گردان
برای تعمیر سلاحها،آماده کردن فهرستها و حفظ پرونده ها یافت
به سرعت نا امید شد.
او به خانه نوشت که آنکارها خسته کننده است
فکر میکنم شاید شما به نا امیدی من زمانیکه میبینید که
حس وحال کمی در بودن در اینجا وجود دارد،پی خواهید برد
مگر در یکصورت،هدف اصلی
نابود کردن ویت کنگ.
مطمئنا فرد هیچ احساسی از موفقیت
زمانیکه دوستان فرد در حال مواجهه با همه خطرات هستند،ندارد
من یک نقشه در پشت در اتاق نشیمن داشتم
و هر وقت که دنتون جونیور جابجا میشد،سوزنهایی رو در اون میگذاشتم
و اون خیلی زیاد جابجا شد
و من اون اسامی رو زمانی میدونستم
همچنین هر منطقه ای رو در قلمرو خودمون رو.
جنگ ویتنام
خب،چجوری تو یک آخر هفته خوب داشتی؟
اره،خب داشتم آقای رئیس جمهور
امیدوارم شما هم همچنین میداشتید
این روزها به چی فکر میکنی؟ لیندون جانسون،رئیس جمهور آمریکا
من با تو حرف نزده ام
در دوره وقفه در بمباران چه اتفاقی رخ داده؟
ژنرالهامون چی میگن؟
میدونی،من فکر میکنم شما برخی از رهبران خارجیو پیدا خواهید کرد که
چنانکه به بمباران ادامه دهید از شما انتقاد خواهند کرد
در حقیقت هیچ منبع اطلاعاتی دیگری
که من دیده ام اشاره ای بر اینکه هانوی حتی حرکت بسمت
مذاکره رو مد نظر قرار داده
بخاطر اینکه ما رو بسمت تمدید وقفه بمباران پیش ببره،وجود نداره
خبر اطلاعاتی..
زمانیکه سال 1966 شروع شد،رئیس جمهور ایالات متحده
تازه داشت اسم مردی که
قدرتمندترین عضو دفتر سیاسی حزب کمونیست در هانوی بود را می اموخت
لی زوان.
دبیرکل حزب کمونیست
مردی بنام لی زوان،ال-ای-دی-یو-ان
که امروز فشار قابل توجهی به هوشی مین
و سایرین برای اطمینان از ادامه جنگ وارد میکنه
جنگی که اون فکر میکنه اونا در اون پیروز میشن یا میتونن ببرن.
همچنانکه آنها به تشدید جنگ ادامه میدادند
جانسون و مک نامارا از اینکه فرماندهان
آمریکایی در ویتنام که طی جنگ دوم جهانی
و جنگ کره به عرصه آمده بودند ناامید شده بودند
آن فرماندهان اوقات سختی در فهمیدن
آنچه که داشت روی زمین رخ میداد ،داشتند.
در ماهها و سالهای آتی،زمانی که حضور آمریکاییها گسترده تر میشد
هانوی هم حضورش را گسترده تر میکرد
سربازان بیشتر و بیشتری به جنوب میفرستاد
سیستمهای دفاع هواییش را مستحکم میکرد
و رزمندگان بیشتری از
روستاهای بیگانه شده ویتنام جنوبی به خدمت میگرفت
دولت جانسون داشت به سختی تلاش میکرد
تا دولت در سایگون را سرپا نگاه دارد و همزمان
کمک کند تا آن دولت به طریقی وفاداری مردم خودش را
کسب کند
جانسون تلاش کرده بود تا یک ائتلاف بین المللی
برای دفاع از ویتنام جنوبی به راه اندازد.
ولی تنها 5 کشور دیگر سربازان جنگی فرستادند
استرالیا و نیوزلند،تایلند؛فیلیپین
و کره جنوبی.
مهمترین متفقین آمریکا یعنی بریتانیا،فرانسه و کانادا
از مشارکت سرباز زدند و به جایش خواستار مذاکرات صلح میشدند
و آمریکاییهای بیشتر و بیشتری
از جمله برخی از معتبرترین کارشناسان
سیاست خارجی کشور
شروع به پرسش در مورد روش جنگی که در حال انجام بود
خواه بتوان در ان پیروز شد
و اینکه آیا ایالات متحده باید کلا در ویتنام حضور داشته باشد،کرده بودند
زمانیکه 1966 آغاز شد،2344 آمریکایی در ویتنام کشته شده بودند
نزدیک 200 هزار نفر آنجا مستقر شدند
و تعداد بیشتری در حال رفتن به آنجا بودند.
آن سربازان بسرعت در میافتند که
جنگی که از انها خواسته شده بود که در آن شرکت کنند
جنگ پدرشان نبوده است
ما میخواهیم که در جنگ بعدی
به همان روشی که در جنگ قبلی مبارزه کرده ایم بجنگیم
ما زندانیان تجربه خودمان هستیم
و بسیاری از اون چیزهایی که ما در جنگ دوم جهانی
یاد گرفتیم که اثر بخشه
در جنگ ویتنام قابل کاربرد نبودند.
ما به سادگی فکر میکردیم که با یک پتک وارد میشیم
و اونا رو از پای در میاریم،پاکسازیشون میکنیم
و اون برای همیشه تموم میشه.
اون نوعی بیش از حد ساده گرفتن
مساله
همراه با اعتماد بنفس بیش از حدمان بود که باعث شد ما
فکر میکنم،مغرور بشیم
و اگه غرورتون رو حفظ کنید برطرف کردن اون جهالت
خیلی خیلی مشکله
قسمت چهارم عزم راسخ (ژانویه 1966(دی ماه)-ژوئن 1967(خرداد ماه)
در اوایل فوریه 1966(بهمن)
رئیس جمهور جانسون اخبار بدتری دریافت کرد
دوست قدیمیش،جی.ویلیام فولبرایت
رئیس مقتدر
شورای روابط خارجی مجلس سنا
برنامه ریزی کرد تا جلسه استماع در مورد جنگ ویتنام برگزار کند
و شبکه های تلویزیونی قصد داشتند تا این جلسه را
از اول تا آخر پوشش بدهند.
فولبرایت که زمانی از جنگ پشتیبانی کرده بود
حالا مخالف آن بود
به لیندون جانسون هشدار داده شد
مشاوران خود او مشورتهای متناقضی به او
در مورد ویتنام بمدت چندین سال ارائه کرده بودند
ولی یک بحث عمومی در مورد چگونگی اداره جنگ توسط او
در مقابل میلیونها آمریکایی او را آکنده از ترس و وحشت میکرد
همچنانکه جلسات استماع در جریان بود
رئیس جمهور تلاش کرد تا توجه مردم را
با اعلام ناگهانی اینکه او داشت به یک کنفرانس نظامی در هونولولو
برای ملاقات اولین بار با دو ژنرالی میرفت
که حالا دولت سایگون را رهبری میکردند،منحرف کند.
این یک ملاقات بی سابقه است
و برای تحکیم عزم ایالات متحده
برای اینکه تا انتها به عقب راندن سلطه کمونیست
در ویتنام جنوبی ادامه دهد.
ژنرال وویین وان تیو رئیس دولت بود
ولی قدرت واقعی در دست رقیب بیرحم تیو
رئیس پیشین نیروی هوایی ویتنام جنوبی
نخست وزیر وین کائو کی بود
به نقل از یک دیپلمات آمریکایی کی یک "موشک بدون هدایت"بود
او بخاطر یونیفرمهای پر زرق و برقش،
زندگی خصوصی مجللش و اظهار نظرهای علنیش معروف بود
او یکبار به یک گزارشگر گفته بود که آنچه که ویتنام واقعا به آن نیاز دارد
پنج هیتلر بود
چجوری ما تونستیم اجازه بدیم و موافقت کنیم تا اون اتفاق بیفته؟
اون یک شارلاتان بود
اون مرد نه تنها هیچ آموزشی نداشت
هیچ تعلیمی نداشت ولی بنظر نمیرسه که
علاقه ای به آموزش دیدن داشته باشه و به جهلش میبالید
رئیس جمهور جانسون
بعد از ملاقات و گفتگو با "کی"
خیلی خوشحال بود
او گفت:خب این شبیه یک پسر آمریکاییه.
چون بخوبی انگلیسی حرف میزد و میدونست چگونه نوشیدنی بنوشه
و چجوری با زنها صحبت کنه
اون یک
اون یکجور
من اونو غریبه ای در کشور خودمون مینامم
رئیس جمهور اغلب اوقاتش را در هونولولو
صرف اصرار به "کی" برای تمرکز بر سیاست آرام سازی
کسب حمایت مردم ویتنام جنوبی
از طریق انجام اصلاحات اقتصادی و اجتماعی کرد که
آمریکاییها خواستار انجام آن برای بیش از یک دهه بوده اند.
جانسون گفت که علاقه ای به عبارات پرطمطراق
درمورد پیشرفت نداشته است.
او خواستار دستاوردهای واقعی بود
آنچه که آنها در تگزاس انرا پوستهای راکون روی دیوار مینامند
خب هیچکس نفهمید که معنی پوست راکون چیه
و مردم ویتنام در هیات نمایندگان از من میپرسیدن
تو فهمیدی اون چیه؟
و من خودم گفتم خب من نمیفهمم.
من باید از بعضی آمریکاییها بپرسم تا برام توضیح بدن
و بعضی از دوستان آمریکایی بعدا برام توضیح دادن
و فقط بعد از اون بود که ویتنامیها معنی اونو فهمیدن.
من اتفاقا این دیدگاه رو دارم که
که مدت زیادی نخواهد گذشت که
مردم آمریکا بعنوان یک ملت
جنگ ما را در ویتنام جنوبی رد خواهند کرد.
که البته خبر خوبی برای هانوی
هست سناتور.
اوه من میدونم که
لکه هنرمندانه ای که شما نظامیها به ما نسبت میدید
اختلافات واضحی با نظر شما داره.
ولی من قصد ندارم که با شما دهن به دهن بشم
و وارد اونجور بحثها بشم ژنرال.
سفر جانسون به هونولولو حواس
مردم آمریکا را پرت نکرد
آنان مجذوب جلسات استماع شده بودند.
و من همچنین فکر میکنم که کشورهای بزرگ
بخصوص این کشور
باندازه ای قوی هست تا در یک مصالحه
بدون از دست دادن موقعیتش در جهان
بدون از دست دادن حیثیتش بعنوان یک کشور بزرگ وارد شود.
در مقابل من فکر میکنم اون یکی
از بزرگترین پیروزیها برای ما و حیثیتمون میشه
اگه ما بتونیم باندازه کافی هوشمند و خوش نیت باشیم
تا به نوعی از توافق
در این منازعه بخصوص دست پیدا کنیم.
فولبرایت دیپلمات معتبر جرج کنان را
برای شهادت دادن دعوت کرد.
بمدت دو دهه،دکترین سد نفوذ(در برابر کمونیسم)او
جلوگیری از توسعه شوروی
به پایه سیاست خارجی آمریکا تبدیل شده بود
و به طریقی تبدیل به توجیهی
برای رهنمون کردن ایالات متحده به ورطه جنگ نیابتیش در ویتنام شده بود.
اولین نکته ای که میخواهم بدان اشاره کنم
این است که اگر ما باندازه ای که امروز درگیر هستیم، در ویتنام ژنرال کنان،دیپلمات سابق
درگیر نمیشدیم
من هیچ دلیلی نمیدیدم
که چرا ما باید بخواهیم انقدر درگیر شویم
و میتوانستم به دلایل متعددی بیندیشم
که چرا ما نباید آنرا بخواهیم.
شما اینجا به سیاست سد نفوذ اشاره کردید
چجوری..چجوری ما میتونیم این سیاستو در ویتنام بکار ببریم؟
ما یهتر عمل میکردیم اگر ما واقعا خودمان را یک کم بیشتر آرامتر
و کمتر وحشت زده از آنچه
در
مطمئنا این کشورهای کوچکتر آسیایی و آفریقایی رخ داده نشان میدادیم
و مثل یک فیل وحشت زده از یک موش
هر زمان که این اتفاقات می افتاد به هوا نمیپریدیم
جانسون وقتی در لحظه آخر بجای پخش
شهادت کنان،شبکه سی بی اس
مجددا سریال(کمدی) مک کوی واقعی،شوی(کمدی) اندی گریفیث
و (سریال کمدی)من لوسی را دوست دارم نمایش داد،خلاص شد.
ولی شبکه ان بی سی دوربینها را روشن نگاه داشت.
این نه تنها وظیفه ماست
بلکه من فکر نمیکنم ما بتوانیم آنرا بطور موفقیت آمیزی انجام دهیم
و من اینطور برداشت میکنم که منظور شما اینه که
این به سادگی یک هدف تحقق پذیر نیست
همانطور که من آنرا در این کشور میفهمم.
ما نمیتوانیم آنرا حتی با نهایت اراده مان بدست بیاوریم
درسته،و من از این میترسم که
تفکر ما در مورد کل این مشکل هنوز تحت تاثیر
گونه ای از توهمات پیرامون شکست ناپذیریمان در بخش خودمان باشد.
درست پیش ازینکه جلسه استماع آغاز شود
رئیس جمهور تصمیم گرفته بود تا به بمباران اهداف در
ویتنام شمالی از سر گیرد.
وقفه 37 روزه که در شب کریسمس 1965 آغاز شده بود تیتر روزنامه:ایالات متحده سرانجام از تحرکات صلح جویانه بی ثمر و طولانی در ویتنام دست برداشت
هیچ نشانه ای از تمایل هانوی به آمدن تیتر روزنامه:ایالات متحده سرانجام از تحرکات صلح جویانه بی ثمر و طولانی در ویتنام دست برداشت
سر میز مذاکره ارائه نمیداد. تیتر روزنامه:ایالات متحده سرانجام از تحرکات صلح جویانه بی ثمر و طولانی در جنگ ویتنام دست برداشت
چریکهای ویت کنگ در ویتنام جنوبی حالا معتقد شدند
که نزدیک سه چهارم کشور را تحت کنترل دارند
ولی ژنرال ویلیام وستمورلند
فرمانده آمریکایی،فکر میکرد ضروری ترین وظیفه اش
نابودی یگانهای ارتش منظم ویتنام شمالی بود که
هانوی به جنوب میفرستاد
هدف وستمورلند برای دو سال بعدی
رسیدن به آنچه بود که او آنرا "نقطه تقاطع "مینامید
نقطه ای که نیروهای ایالات متحده و ارتش ویتنام جنوبی
سربازان دشمن بیشتر از مقداری که بتوان جایگزین کرد میکشتند.
آن یک جنگ فرسایشی میشد.
ولی آن هنوز نیازمند سربازان آمریکایی بیشتری میبود.
آنها از هر گوشه ای از کشور میامدند.
من زمانیکه پدرم در وست پوینت(دانشگاه نظامی)استاد بود در انجا به دنیا امدم
از ابتدایی ترین خاطراتم
وست پوینت همان جایی بود که من میخواستم برم
نه حتی بخصوص بخاطر اینکه من از حرفه نظامی
اطلاع داشتم یا یک میل قوی به آن داشتم.
اون فقط
وست پوینت به نوعی نقطه اوج جاه طلبیم بود.
مت هریسون پسر یک سرهنگ که در جنگ دوم جهانی خدمت کرده بود
در پایگاههای ارتش در اطراف جهان بزرگ شده بود.
از نظر او و چهار برادر و خواهرش
ارتش همیشه مرکز زندگیشان بود
شما والدینتون رو "قربان" و "خانم" خطاب میکنید
و شما میگید "بله" و نه"آره".
و شما پای تلفن پاسخ میدید"منزل سرهنگ هریسون".
ما هر روز شنبه صبح پا میشدیم و خونه رو گردگیری میکردیم.
پدرم مارش نظامی وست پوینت رو پخش میکرد
و خواهرم و من اطراف اتاق پذیرایی رو گرد گیری میکردیم.
والدین مت اینطور فکر میکردند که
او نمیتواند کار اشتباهی بکند
او تجسم ارزشهایی بود که آنها امید داشتند تا به همه بچه هایشان
القا کنند:وظیفه شناسی،افتخار،و کشور.
نیرومندترین تاثیری که از کلاس و
هم کلاسیهایم گرفتم این بود که اونها افرادی بودند که آرمانگرای محض بودند
و فکر میکنم افرادی که از شهرهای کوچک
از سراسر ایالات متحده آمده بودند اون خصلت رو همگی داشتند.
آن دوره زمانی پیش از سوالهایی
در مورد(ایده) منحصر به فرد بودن آمریکاییان(نسبت به ملل پیشرفته دیگر) بود
ما سوالی در این مورد نداشتیم
ما به آنچه که این کشور نمادش بود اعتقاد داشتیم
و ما به افرادی که این توانایی را داشتند
تا سربازان را به کاری که باید انجام دهند رهنمون شوند،اعتقاد داشتیم
من میخواستم تا همراه گلادیاتورها برم
من میخواستم همراه آدمهای خفن برم
من در بوستون متولد شدم در بخش راکسبری بوستون.
اونجا افرادی بودن که شما رو برای گروههای تبهکار استخدام میکردن
و سعی میکردن تا شما رو به انجام اونکارهایی که
در خدمت منافع عالی جامعه نبود اغوا کنند.
بزارید اینجوری مودبانه تعبیرش کنم.
راجر هریس رویای رفتن به دانشگاه
از طریق بورسیه در رشته فوتبال را داشت ولی به اندازه کافی بزرگ نبود
تا برای تیمش در دبیرستان بازی کند
و بنابراین من در سپاه تفنگداران دریایی ثبت نام کردم
و حس میکردم که اون برد-برده
چون اولا اگر من میمردم پس از اون مادرم میتونست
10 هزار دلار طبق شرایط بیمه نامه بگیره.
فکر میکردم که اون پول زیادیه
که اگه من بمیرم،مادرم ثروتمند خواهد شد.
میدونی،اون ثروتمند میشد.
اگه زنده میموندم،یک قهرمان میشدم،میدونی
و میتونم برگردم و شغلی گیر بیارم.
خام،احمق؟میدونی
جان ماسگریو اهل the Fair-mount neighborhood
of Independence, Missouri بود.
من هفده سالم بود و بهترین دوستم و من
رفتیم و در سپاه تفنگداران دریایی ثبت نام کردیم
من همیشه در رویای یک تفنگدار دریایی شدن بودم
و
خب من میدونستم که نمیرم تا فورا مرد بشم
بلکه من داشتم میرفتم تا یک تفنگدار دریایی بشم و اون کافی بود
من داشتم یک کار بالغانه انجام میدادم
و داشتم کاری انجام میدادم که مهم بود
و یک جنگی در جریان بود و میخواستم بخشی از اون باشم
من در پرکیزی ایالت پنسیلوانیا بزرگ شدم
و هر روز یادبود(برای کشته شدگان در حال خدمت در قوای مسلح آمریکا)
همه اون نسل جنگ دوم جهانی یونیفرمهای
لژیون آمریکایی رو میپوشیدند و اطراف رژه میرفتند.
و من کاغذ رنگیهای قرمز ،سفید و آبی روی دوچرخم میزدم.
و اون بچه ها میتونستن پشت مراسم رژه دوچرخ سواری کنن
بیل ارهارت در نظام ثبت نام میکرد بخشی بخاطر اینکه پدرش
که یک کشیش بود خدمت نکرده بود
ارهارت یک دانش آموز با استعداد بود
و در سال پایانی دبیرستان
از چهار دانشگاه پذیرش داشت.
اگر او در هریک از آنها حضور میافت
خدمت نظام وظیفه اش به تعویق میفتاد
همه اش به این فکر ختم میشد که
من داشتم میرفتم تا به کشورم خدمت کنم و یک قهرمان بشم
و اون یونیفرم خوشگل سپاه تفنگداران دریایی رو داشته باشم
و اون دخترایی که ازم خوششون میومد
و هیچکس دوباره منو کتک نمیزد
ولی در همون زمان
من واقعا در حال خدمت به کشورم میبودم
این بخت واقبال من بود که در خدمت کشورم باشم
کسی نمیخواد تا اون رو بی اهمیت کنه ولی این بخت من بود که
تا ستاره فیلم جان وین خودم باشم
این بخت من بود که آنچه را که نسل جنگ دوم جهانی انجام داده بود
انجام بدم و بنظر میرسید که به اون ببالند
حالا نوبت من بود
از هر جایی که آنها امده بودند
دلایلشان برای پیوستن به ارتش هر چه که باشد
دوره آموزش نظامی، آنها را تغییر داد
حدود 5 هفته اول در(موسسه نظامی)پاریس آیلند
متقاعد شدم که قراره اونجا بمیرم
مربیان آموزش نظامی گفتند که اونا قراره منو بکشن
و اونا قطعا جدی بنظر میرسیدند
من همه عمرم در محله ای که از لحاظ نژادی جدا شده بود بزرگ شدم
بنابراین من هرگز یک شخص سیاهپوست رو ندیده بودم تا زمانیکه به اردوگاه آموزشی رسیدم.
هرگز کنار یک سیاهپوست یا لاتین تبار
یا هرکسی که یهودی بود نایستاده بودم
من فقط...اونا در جایی که من بزرگ شده بودم قاطی نشده بودن.
پس تنها اونجا بود که چشم آدم باز میشد
ولی زمانی که خواستم با هرکسی صحبت کنم،ما همه یکجور بودیم
ما همه از طبقه کارگر و فقیر بودیم
و ما همه بدجوری میخواستیم تفنگدار دریایی بشیم
اون زمانی که فارغ التحصیل شدم
حس میکردم مثل اینکه پادشاه جهانم
من خدا بودم
میتونستم هر کاری بکنم
اونروزی که من تفنگدار دریایی شدم.
میدونی ،سپاه تفنگداران دریایی به شما آموزش میده تا یک رزمنده بشین.
اونا شما رو آموزش میدن تا بجنگین،اونا به شما آموزش میدن تا بکشین.
اونا عادت داشتن تا اینو بگن که اگه شما یک تفنگدار دریایی باشین،شما نمیتونین بمیرین
مگر تا زمانی که سه ویتنامی رو بکشین.
و من گفتم خب من اهل راکسبریم.
اگه انتظار اونا سه ویتنامیه،من 10 تا رو خواهم کشت.
میدونی،دیوانگی بود.
تمایل برای استفاده از قدرت برتر
اونچه که به معنی
قدرت آتش آن،قدرت ویرانگری آن است.
فروافکندن بمبهای بسیار،و شلیک توپ بسیار
به فاصله دور است
شما جانها رو نجات میدید
شما خیلی از اونا رو میکشید،شما تعداد زیادی از نیروهای خودی رو از دست نمیدید. لزلی گلب،از پنتاگون(وزارت دفاع آمریکا)
ایالت ساحلی مرکزی بین دین
سکونتگاه بیش از نیم میلیون نفر بود.
بمدت دهه ها آن تبدیل به پناهگاه امن چریکی شده بود
و در اوایل 1966
نیروهای ویت کنگ با نیروهای منظم ویتنام شمالی تقویت شده بود
و در کل به 8000 نفر رسیده بودند
ژنرال وستمورلند 20 هزار سرباز آمریکایی
ویتنام جنوبی و کره جنوبی
فرستاده بود تا از سراسر این ایالت در تعقیب دشمن
و منابع تدارکاتیشان حمله کنند
آنها در ابتدا مطالبی برای هشدار به روستاییان در مورد سرنوشت وحشتناکی
که در انتظار هرکسی است که به هلیکوپترهایشان آتش بگشاید
و اصرار به اینکه خانه هایشان را ترک کنند
و دادن وعده یک معبر امن برای هر ویت کنگی
که میخواست تسلیم شود اوراقی را فرو ریختند
و از بلندگوهای قوی پخش کردند
بعد آنها تقاضای حملات هوایی و توپخانه ای کردند
و دهکده ها را منهدم کردند.
آن اولین سری عملیاتهای جستجو و انهدام در مقیاس وسیع
در جنگ بود.
این تهاجم 42 روز طول کشید
ارتش گزارش داد که 2389 سرباز دشمن کشته شدند.
وستمورلند خوشنود بود
ولی فرماندهان در صحنه نگران بودند که
با وجود همه قدرت اتشی که آمریکاییان علیه انها بکار گرفتند
اغلب نیروهای منظم ویتنام شمالی هنوز
در حال فرار به عقب به درون ارتفاعات مرکزی بودند.
این عملیات بیش از صد هزار غیرنظامی را
از خانه هایشان آواره کرد.
سلسله عملیاتهای جستجو و انهدام و بمباران مشابهی
17 عملیات تهاجمی در مقیاس وسیع آمریکا به تنهایی در 1966
در کل بیش از
بیش از سه میلیون مردم بیخانمان
در سراسر کشور بجا گذاشت
حدود یک پنجم جمعیت ویتنام جنوبی.
از انجایی که هیچ جبهه ای در ویتنام
مثل جبهه های جنگهای جهانی اول و دوم وجود نداشت
از انجایی که هیچ زمینی هیچوقت دائما فتح یا از دست داده نمیشد
فرماندهی نظامی امریکا در ویتنام یا MACV
بیشتر و بیشتر به یک مقیاس وحشتناک منفرد
از موفقیت مورد نظر متوسل میشد:
شمارش اجساد
حساب کردن تعداد جسدها
مشکل جنگ
همانطور که اغلب هست،سنجشی و متریک است
مشکل جایی است که شما نتونید چیزی که مهمه رو بشمرید
شما آنچه را که میتونید مهم بشمارید انجام میدید.
بنابراین در این مورد خاص آنچه که شما میتونستید بشمرید
اجساد مرده دشمن بود
شما جزئیات رو با شمارش اجساد بدست نمیارید
شما اعداد رو بدست میارید
و اغلب اعداد دروغین هستند
اگه شمارش اجساد نشانه موفقیت شماست
بعد در غیر اینصورت شما دارید افراد شریف،رزمندگان رو مجبور میکنین
دروغگو شوند
اگر شمارش اجساد
میزان موفقیت رو میسنجه
بعد این تمایل وجود داره تا هر جنازه ای
بعنوان سرباز دشمن شمارش بشه.
این تمایل وجود داره تا بخواهید اجساد کشتگان رو انباشته کنید رابرت گارد،از ارتش
و شاید از قدرت آتش کمتر دقیقی استفاده کنید
نسبت به اونچه که شما در غیراینصورت
بخاطر کسب نتیجه ای که
شما مسئول بودید با تلاش کسب کنید استفاده میکردید
فقط در مورد این مشکل از دیدگاه شمالیها فکر کنید
اونا مجبور بودن به جنوب تدارکات برسونن
من دارم در مورد آوردن افراد،تجهیزات،تدارکات
و از این قبیل صحبت میکنم
اونا از صفر شروع کردن و یک جاده رو از اون گذروندن
از میان یک منطقه ای به ابعاد ایالت ماساچوست.
خب این مقدار ناچیزی از املاک نیست که
اونا یک جاده روش بسازن
و بعد ازش حفاظت کنن
هانوی بمدت چند سال اغلب تسلیحات و تدارکاتش را
را به جنوب سوار بر ناوگانی ابتدایی از قایقهای چینی
کرجی ماهیگیری و قایقهای باری قاچاق کرده بود.
ولی زمانیکه نیروی دریایی آمریکا بطور موثری خط ساحلی
جنوبی را محاصره کرد
ویتنام شمالیها مجبور شدند تا تقریبا همه
تدارکاتشان را بر روی زمین
از طریق لائوس و کامبوج جابجا کنند
کشورهای بیطرفی که هانوی بخشی از
میدان نبرد بزرگتر در نظرشان میگرفت.
آمریکاییها آنرا مسیر هوشی مین نامیدند
ویتنام شمالیها انرا مسیر 559
از روی مردان و زنان سپاه 559 ام نامیدند
که انرا از شبکه درهم تنیده ای از مسیرهای پیاده روی باریک
به 19000 کیلومتر جاده سواره رو جنگلی درهم تنیده ای تبدیل میکردند که
از طریق آن افراد و تجهیزات بسمت جنوب میرفتند.
زمانیکه آنان با فرانسویها جنگیده بودند
ویت مین به دهها هزار باربر و
سپس لژیونهای دوچرخه سوار وابسته شده بود.
حالا برای خنثی کردن حضور رو به رشد آمریکاییها
ویتنام شمالیها از حمل و نقل مکانیزه تر
مبتنی بر کامیونهای شش چرخه ساخت روسیه استفاده میکردند
که تحت پوشش تاریکی شب مسافرت میکردند
فرماندهی نظامی امریکا در ویتنام استدلال آورد که اگر مسیر هوشی مین
میتوانست بطریقی بطور کافی مورد آسیب قرار بگیرد
دشمن از تقویت خودش ناتوان میشد
سه میلیون تن مواد منفجره نهایتا بر
بر بخش لائوس این مسیر به تنهایی فروریخته شد
یک میلیون تن بیشتر از میزانی که بر آلمان و ژاپن
در طی کل جنگ جهانی دوم فرو ریخته شد.
برخی معابر حساس کلیدی بسیار مورد اصابت قرار گرفت
کارگران به ان معابر اسامی"دروازه مرگ"
"تپه گوشت بریان" و "تنگه ارواح گمشده" میدادند.
سایر هواپیماها برای آشکار کردن عبور و مرور دشمن
مواد شیمیایی از بین برنده برگ گیاهان
از جمله عامل نارنجی فرو ریختند
که هزاران هکتار از درختان را نابود کرد
و زمین را به آنچه که یک خلبان آمریکایی آنرا
"استخوانی،گرد و غبار کره ماه"نامید،تبدیل کرد.
ما یک سوراخ در جاده درست میکردیم و میگفتیم
ها ها، اونا هرگز نمیتونن این یکیو دور بزنن.
و شما روز بعد میومدید و اون سوراخ اونجا نمیبود.
و گردو خاکی روی درختها میبود،میدونی،50 متر
در هر دو طرف،نشاندهنده ترافیک سنگین در کل شب بود
یک دوست امریکائیم یکبار از من پرسید
شما چجوری در مقابل این حمله خارق العاده مقاومت میکنید؟
بله اون یک حمله شدید بود ولی ما زمین رو در کنترل داشتیم
نیروی هوایی شما فقط اون بالا در آسمان بود
نیروی بسیاری باندازه 230 هزار نفر از نوجوانان که بسیاری از انها داوطلب بودند
کار میکردند تا جاده ها را باز و عبور و مرور را در جریان نگاه دارند
بیش از نیمی از آنها زنان بودند
لی مین کوه که خانه اش را در شمال بهمراه داستانی از
ارنست همینگوی در کوله پشتیش ترک کرده بود
شاهد هفدهمین سالگرد تولدش در آن مسیر بود.
همه ما باید طاقت میوردیم
جنگل شرجی و مرطوب بود
بمبها روز و شب فرو میبارید
ما زنها مجبور بودیم راهی برای بقا میافتیم
ما فکر میکردیم که اون وحشتناک بود.
هزاران نفر در آن مسیر براثر گرسنگی و حوادث
تب و نیش مارها و از توان افتادن صرف
همچنین بر اثر بمباران بیرحمانه مردند.
ما حتی وقت نداشتیم نفس بکشیم
یک گروه چاله های ایجاد شده براثر بمب را میشمرد و اندازه میگرفت
دیگران اونها رو پر میکردند
گاهی اوقات درست پس از اینکه ما اون چاله های بمب رو پر میکردیم
بمبهای آمریکایی دوباره روی اونا می افتادند.
چجوری شما وحشتزده نمیشدید؟
هیچ چیزی باقی نمیموند.
یک بوی گند و ابرهای دود در هوا معلق بود.
برخی سربازان در یگان من اعصاب خودشونو از دست دادند
برخی فرار کردند و به شمال برگشتند
ما یگانهای دیگه ای داشتیم که اونا رو جمع میکردن
آموزششون میدادن
و تشویقشون میکردن که به اون جبهه برگردند
ولی در این نوع جنگ شما هرگز اطلاعی ندارین
شما باید مدام هشیار باشید
چون شما نمیتونید دوستانو از دشمنان تشخیص بدین
برای لحظه ای استراحت میکنین و جایزتون ممکنه یک نارنجک
یا تگرگی از گلوله ها باشه.
من نمیتونستم اخبار تماشا کنم.
والدینم جلوی تلویزیون مینشستند
و من تو آشپزخونه قایم میشدم
البته شما به کسی نمیگفتین ولی اون بار خیلی زیادی بود
من واقعا نمیخواستم بدونم
موگی کراکر اکثر دوران کودکیش را با مطالعه
در مورد جنگ گذراند
ولی هیچ چیزی او را برای آنچه که در ایالت کوانگ دوک
در مرز کامبوج تجربه میکرد ،آماده نکرده بود.
او عمدا در وظایفش
در سرفرماندهی گردان انقدر بد عمل کرد
که نهایتا به آنچه که
بیشتر از هر چیز طالب آن بود مجددا ماموریت یافت،..یک یگان رزمی.
بی خبری در اون روزها خیلی سخت بود
حداقل 8 تا 10 روز معمولا بین نامه ها فاصله داشت
خب با دونستن اینکه اون در عملیاته،شما دقیقا نمیدونین
میدونید،چه چیزی داره اتفاق میفته.
فرمانده گردان موگی
سرهنگ دوم هنری امرسون
معروف به "تفنگچی"
بی باک،سنگدل و بیرحم بود
چند ماه پیش از اینکه موگی آنجا برسد
او پیشنهاد یک جعبه نوشیدنی برای اولین نفر از افرادش که
برایش سر بریده یک سرباز دشمن را بیاورد،داده بود.
آنها این کار را کردند
بمدت 9 روز در اوایل 1966(اردیبهشت ماه)
موگی و یگانش با چیزی جز عوارض زمین نمیجنگیدند
آنها در میان هزار تویی از علف فیل
و بوته های خار
بامبو بلند تر از قد سه نفر
و جنگلهای سه سایبانه که انقدر انبوه بود
که گاهی اوقات یک ساعت وقت میبرد تا 30 متر جابجا شد.
بارانهای موسمی شروع شده بود
نور خورشید به ندرت به کف جنگل میرسید
زالوهای سیاه باندازه طول انگشت
زخمهایی ایجاد میکرد که بسرعت عفونی میشد.
زمانیکه سرهنگ امرسون دریافت که چهار گروهان
ویتنام شمالی آماده کمین زدن میشدند
تصمیم گرفت تا به کمین زنندگان کمین بزند
در 11 می(اردیبهشت ماه) او به افرادش
با پشتیبانی حملات هوایی و توپخانه ای گسترده دستور حمله داد
پیش از اینکه نبرد خاتمه یابد
حدود 2000 گلوله توپ مواضع دشمن را درهم کوبیده بود.
همه جا را خون گرفته بود،روی زمین خون جمع شده بود
روی برگها و علفها و بامبو پخش شده بود
شماری از اجساد
متلاشی شده یا منفجر شده روی زمین،مخفی شده در بیشه ها
نیمه دفن شده در قبرهای بیرونزده قرار داشتند
ضربه های لرزش زمین
چشمان برخی از آنها را از کاسه سرشان بیرون آورده بود
در اواسط نبرد
جوخه موگی در حالیکه در امتداد مسیر باریکی حرکت میکرد
دو مسلسل دشمن بر روی آنها آتش گشود.
نزدیکترین دوستش بطور مرگباری مجروح شد
موگی در جلوی او خم شد و با بیسیم درخواست آتش سرکوب کننده کرد
و بعد همزمان با ادامه تیراندازی آن دو تیربار
او دوست در حال مرگش را از میدان نبرد خارج کرد.
برای شجاعتش
به او مدال تقدیر ارتش پاداش داده شد.
موگی در نامه هایش به خانه به خانواده اش
هیچ چیزی در مورد آنچه دیده یا انجام داده است نگفت.
یک روز زمانیکه من در اداره پست داشتم چیزی پست میکردم
من از کارمند پرسیدم:اگه پسرت مجروح بشه
اونا چجوری بهت اطلاع میدن؟
خیلی برام سخت بود تا اون کلمات رو بگم
ولی من فقط حس کردم که من مجبورم بدونم.
من فقط حس میکردم که انقدر در هوا معلقم،در اضطراب.
و اون مرد گفت:حالا این رو نپرس.
در موردش فکر نکن
من گفتم :من باید بدونم
و اون گفت:نگران نباش،اونا بهت خواهند گفت.
تابلو نوشته:از کشتن اجتناب کنید
من معترضین به جنگ رو اصلا دوست نداشتم
من به نوعی فکر میکردم که اونا بچه های لوس و از طبقه ممتاز جامعه هستند
که ممکنه معترض باشند چون اونا نمیخواستن که به جنگ برن.
بنابراین اونا جنگ رو برای افرادی گذاشتن
که احتمالا دو سال دبیرستانو تموم کنن
تا بجای اونا به سربازی برن.
جنگ تا سال 1966
شروع به تاثیر گذاشتن روی طبقه متوسط گذاشت
چون فراخوان برای سربازی باید گسترده میشد.
اونا نمیتونستن افراد کافی رو بصورت داوطلب بیارن
یا افراد رو برای خدمت سربازی از طبقه کارگر بیارن.
اونا شروع به سرباز گیری از دانشگاه کردند.
و اون زمانیه که جنبش ضد جنگ از یک
جنبش اخلاقی به یک جنبش برای نفع شخصی تغییر مسیر داد
که توسط افرادی که نمیخواستن به جنگ برن
و نامزد هایشان نمیخواستن اونا به جنگ برن به پیش برده میشد.
بیل زیمرمن دانشجوی فارغ التحصیل
دانشگاه شیکاگو در می 1966 بود.
او که فرزند پناهجویان اروپای شرقی بود
برای حقوق شهروندی در می سی سی پی فعالیت میکرد
و از 1963 مخالف درگیری آمریکا در ویتنام
شده بود.
خدمت سربازی یک مشغله فکری
برای مردان جوان نسل زیمرمن شده بود.
از همه شهروندان مذکر ایالات متحده از سال 1942
خواسته میشد تا در سن 18 سالگی برای نظام وظیفه ثبت نام کنند
ولی از نزدیک به 27 میلیون مرد آمریکایی
که طی جنگ ویتنام به آن سن رسیدند
بیش از نیمی از انها از خدمت نظامی
از طریق معافیتها و به تعویق انداختن اجتناب کردند.
نزدیک به 500 هزار آمریکایی برای
مشمولیت در وضعیت مغایر با وجدان
در زمینه های اخلاقی یا مذهبی اقدام کردند
شش برابر میزان جنگ دوم جهانی.
در کل به 170 هزار نفر اجازه داده شد تا خدمت جایگزین در
بیمارستانها،پناهگاههای بیخانمانها و مدارس انجام دهند.
برخی بعنوان پزشکیار آموزش دیدند و به ویتنام فرستاده شدند.
حداقل دو نفر از آنها کشته شدند
هر دو مدال افتخار کنگره را دریافت کردند.
یک میلیون مرد جوان در نیروهای احتیاط یا گارد ملی
با این انتظار که هرگز به نبرد فرستاده نشوند ،خدمت کردند.
نیروهای احتیاط و نگهبانان تقریبا همیشه سفید پوست بودند
معمولا آموزش بهتری دیده بودند،روابط بهتری داشتند
و حقوق بهتری نسبت به سربازان وظیفه میگرفتند.
رئیس جمهور فکر میکرد که بهم زدن زندگیهایشان
مخالفت با جنگ را افزایش میداد.
نظامیها میگفتند اگر شما پول داشته باشید لازم نیست (به خدمت)بروید.
نتیجه بی عدالتی بسیار زیاد ارتش
نسبت به اقلیتها و قشر محروم جامعه بود.
برای مدت زمانی،آمریکائیان آفریقایی تبار
با وجودیکه انها تنها 12 درصد جمعیت را تشکیل میدادند
متحمل تعداد تلفات بی تناسب(با نسبت جمعیتشان)شدند.
خشم شروع به افزایش کرد
ما باید انقدر جامعه مان را
قوی بسازیم
که اگر آنها آمدند تا یک نفر را بگیرند
مجبور باشند تا با همه ما در بیفتند.
این همون کاریه که ما باید بکنیم
این همون کاریه که ما باید بکنیم.
ما مجبوریم تا انقدر قدرت درون جامعه مان ایجاد کنیم تابلو نوشته:سفید پوستان فقیر و کاکاسیاه ها در ویتنام میمیرند،ثروتمندان ثروتمندتر میشوند.
تا جایی که زمانیکه لیندون جانسون میگه:پسر بیا اینجا به جنگ من تابلو نوشته:سفید پوستان فقیر و کاکاسیاه ها در ویتنام میمیرند،ثروتمندان ثروتمندتر میشوند.
ما بگیم:عمرا،ما نخواهیم رفت.
من قرار نیست تا به کسی کمک کنم
چیزیو بگیرم که برادران سیاهم ندارن
اگه قرار باشه تا بمیرم،من حالا خواهم مرد
درست اینجا در حال جنگ با شما،اگه قرار باشه بمیرم.
شما دشمن هستید،دشمن من سفید پوستان هستند نه ویت کنگها.
یا چینیها یا ژاپنیها
زمانیکه من آزادی میخوام شما مخالف من هستید
زمانیکه من عدالت میخوام شما مخالف من هستید
زمانیکه من برابری میخوام شما مخالف من هستید
و شما از من میخواید جایی برم و بجنگم روزنامه:کلی 5 سال در مساله خدمت سربازی جریمه شد.
ولی شما حتی در اینجا در خانه جلوی من نمی ایستید
در ابتدا ده هزار سرباز وظیفه هر ماه فرا خوانده میشدند
ولی در 1966 تقاضای رو به رشد برای سربازان تازه نفس در ویتنام
آن عدد را به 30 هزار نفر در ماه رساند.
حالا هزاران دانشجوی دانشگاهها
دیگر نمیتوانستند انتظار تعویق خدمت را داشته باشند
و اگه رتبه شما به زیر حد معینی میرسید
شما از دانشگاه اخراج میشدید.
و بدترین چیزی که میشد برای شما اتفاق بیفته اینه که شما در ویتنام
کشته بشید
بنابراین ما در دانشگاه شیکاگو دست به اعتراض زدیم
همون دانشگاهی که با این جنگ از طریق
موافقت با حمایت کردن از اینکه رتبه پایینها رو به سربازی بفرسته،همدستی میکرد. تابلو نوشته:رتبه بندی نکنید
ما برای اولین بار به این فکر کردیم ،میدونی
ما واقعا داریم یک تاثیری میگذاریم
ولی اکثریت امرکاییها،پیر و جوان،از جنگ حمایت میکردند.
انجمن امریکاییهای جوان برای آزادی
ایجاد شده توسط نویسنده محافظه کار ویلیام اف.باکلی
ضد تظاهراتهایی را در محوطه دانشگاههای سراسر کشور برگزار کرد
برادرم، هفتمین بچه خانواده مان
به مقاومت محلی پیوست
آمریکاییها طی یک عملیات جستجو و پاکسازی اومدن
و اونو کشتند
دیگر برادرم زمانی که خواب بود کمین خورد
به قلبش تیر خورد.
شوهر خواهرم توسط خبر چینها مورد خیانت قرار گرفت
اونا گردنشو شکستن و کشتنش.
اونا به خونمون تیراندازی کردن
و خواهرمو کشتن.
مادرم همه وقت گریه میکرد
با این وجود او جوانترین برادرمو تشویق میکرد تا به انقلاب بپیونده.
من به این باور رسیده بودم که کمونیستها افرادی بودن که
خانواده رو نابود میکنن،مذهب رو نابود میکنن
و مردمی هستند که هیچ وفاداری به کشورمون ندارن
بجز وفاداری به کمونیسم بین الملل.
مادرم اونا رو به این صورت
توصیف میکرد که معنیش اینه که اینها افرادی هستن که
سر بوفالو آبی و صورت یک اسب رو دارن
به معنی اینکه اونا پست تر از انسان و وحشی بودن.
ولی من از طرف دیگه فکر میکردم که در بین اونا افرادی مثل
خواهرم تانگ و خیلی از فامیلهام هم هستند.
من نمیتونستم کاملا این دو تصور رو با هم وفق بدم.
ولی از بین این دو تصویر فکر میکنم اون تصویر دیگه خیلی قویتره
چون از اونا خیلی میترسیدم.
فکر میکردم که این مردم باید واقعا واقعا افراد وحشتناکی باشن.
این تصویر ذهنی هست
که زمانیکه شروع به تحقیق در مورد جنبش کمونیستی کردم داشتم.
زوانگ وان مای دختر یکی از مقامات
در دولت ویتنام جنوبی بود و حالا با یک آمریکایی
دیوید الیوت ازدواج کرده بود.
او در 1964 برای کار
برای شرکت RAND به سایگون رفته بود.
اتاق فکری که از سوی رابرت مک نامارا
ماموریت یافته بود تا یک مطالعه بر روی اسرای دشمن
برای یافتن اینکه ویت کنگ چگونه افرادی هستند
و چه چیزی آنها را اینگونه میکند،انجام دهد.
من اولین مصاحبه ام رو بخاطر میارم
من خودم بودمو خودم.
من خیلی جوون بودم و داشتم به این زندان کاملا وحشتناک
میرفتم تا با این افسران کادری عالی رتبه مصاحبه کنم که اسیر شده بودند.
من با این تفکر وارد شدم که من قراره با این دیو ملاقات کنم میدونی
این یارو با سر بوفالو آبی
و صورت اسب.
اون وارد شد و اون از دیدن من خیلی جا خورد.
درست به همان میزانی که من از دیدن اون غافلگیر شدم
اینجا مردی بود که همه زندگیشو وقف جنگیدن
برای چیزی کرده بود که اونو تنها هدفی
برای آزادی کشورش از سلطه اجنبی
برای یکپارچه کردنش تحت تنها یک دولت مینامید.
بنابراین او واقعا بطور کامل به اون اعتقاد داشت
تا جایی که او کل زندگیش را برای این هدف فدا کند.
خب من از اونجا رفتم، من خیلی تحت تاثیر اون قرار گرفتم.
زمانیکه گزارش شرکت RAND به
معاونین ارشد مک نامارا در پنتاگون(وزارت دفاع) ارائه شد
که ویت کنگ را بعنوان دشمن کاملا متعهدی معرفی میکرد که
تنها میشد با هزینه گزافی شکست داده شود
یک مقام ارشد گفت:اگر آنچه که شما میگویید صحیح باشد
ما داریم در سمت اشتباه میجنگیم
سمتی که دارد این جنگ را میبازد.
این افسانه همه گیر از ارتش آمریکایی که با زور راهشو باز میکنه
با سیاست ،با استراتژی،با تاکتیکهایی برای ارعاب و قتل
و مردم بی گناه ویتنام جنوبیو قربانی میکنه
این تصویر
این برای مردان و زنان جوانی که
اونجا خدمت کردند منصفانه نیست.
این مطمئنا توصیف دقیقی
از اونچه ارتش ما بود،نیست.
دولت جانسون از ابتدا فهمید که
این جنگ را نمیشد بدون
متقاعد کردن کشاورزان فقیری که در نواحی روستایی زندگی میکردند،پیروز شد.
اینکه دولت سایگون و نه ویت کنگ
بیشترین توجهشان به مرکز باشد.
بسیاری از آمریکاییها علاوه بر ارتش
به سازمانهایی که در روستاهای
ویتنام کار میکردند،کمک میکردند.
آنها چاهها را حفر میکردند و آسیابهای بادی میساختند
مدارس را باز میکردند,برنج اصلاح شده را معرفی میکردند
مراقبت پزشکی ارائه میکردند
و به بسیاری از نواحی روستایی برق میرساندند.
فرماندهی نظامی امریکا در ویتنام تحت فشار مک نامارا
در حال تقلا برای یافتن راههایی برای سنجش پیشرفت
روند آرام سازی در 44 ایالت
220 ناحیه و 13000 دهکده ویتنام جنوبی بود
و نهایتا با سیستم ارزیابی دهکده آمد.
بزودی حدود 220 مشاور ناحیه
برای ایجاد حدود نود هزار صفحه
از داده ماهانه مورد نیاز شد،کوهی از اطلاعات که چنان عظیم بود
که هیچ کس نمیتوانست از آن سر در بیاورد.
همه چیز میتونه کمی بشه.
بنابراین شما میتونین دقیقا بگین:این روستا چقدر آرام سازی شده؟
"اون 37/5 درصد آرامسازی شده"
خب اون معنیش چیه؟
یک آمریکایی به شما میگفت
میدونی ما هرگز یک حادثه در این روستا
یا این ایالت حالا هر چی نداشته ایم
میزان بروز حادثه داره پایین میره و بنابراین ما داریم میبریم.
ولی ما اشاره میکردیم که مناطق مشکل دار مشخص
در ایالاتیکه ما داشتیم در اونها کار میکردیم
ما به سادگی میگفتیم که اون آرام سازی نشده
مگر اینکه شما بخواید اون رو از جانب طرف دیگر(ویت کنگ) آرام سازی شده تلقی کنید.
با وجود وسعتی که آرام سازی موفق میشد
مدارس ساخته میشدن،چاهها تمیز میشدن.
بعد در یک شب زیبا
400 سرباز ویتنام شمالی اینجا،به داخل روستا میومدن
کدخدا رو اعدام میکردن 12 نفر جوون رو میربودند
میدونی،برای خدمت در قوای مسلح انقلابی
و مردم به دولت نگاه میکردن و میگفتن
شما به ما قول دادید که از ما حمایت میکنید ولی شما سر قولتون نموندین
من اون اوایل اونجا بودم.
من همراه یک یگان واقعا خوبی بودم که به سنتهای نظامی معتقد بودند
اونا به افتخار باور داشتن
اونا حتی اعتقاد داشتن که با دشمنتون زمانیکه اسیر جنگی میبود
انسانی رفتار کنید
ستوان مایک هینی از بسکینگ ریج نیوجرسی
سردسته یک جوخه در لشکر سواره نظام یکم بود
او دیرهنگام در 1965 رسید
و به یک بخش پرجمعیت از
ویتنام مرکزی منصوب شد
جایی که او خودش را در محاصره
نفوذیهای ویتنام شمالی
و روستائیانی که وفاداریشان مبهم بود،یافت.
ما هرگز واقعا نفهمیدیم
چجوری بفهمیم دشمن کی بود.
بعنوان یک پسر جوان معمول نجیب آمریکایی
شما نمیتونستین فقط تفنگتون رو بالا بیارین و به یک فردی شلیک کنین
و سعی کنین بکشینش
مگر اینکه شما کاملا مطمئن باشین که اون یک دشمنه.
و اگه اون مسلح نبود
یا هیچ جوری برای شما تهدیدی نبود،ما به اون شلیک نمیکردیم
ما از یک روستایی میگذشتیم که
اونجا هیچ آدمی نبود که بتونیم بعنوان
سرباز دشمن تشخیصش بدیم و ما یک مخفیگاه برنج بزرگ پیدا میکردیم
خب دستورالعملهای موجود میگفت که اونرو منفجرش کنیم،بسوزونیمش
نابودش کن. مسمومش کن هرچی .
ما واقعا نمیخواستیم اونکارو بکنیم چون اون
شما مجبور نبودین تا یک دانشمند موشکی باشید تا اطرافو نگاه کنین
و این ادما رو ببینی که به اون(برنج)وابسته ن.
این غذاشونه.
گاهی اوقات بما گفته میشد تا خانه های کاهی رو بسوزونیم.
و افراد با اکراه
سعی میکردن تا سقف رو با فندک اتیش بزنن.
و همینکه اون شعله خاموش میشد
اونا نمیخواستن تا دوباره سعی کنن
دلمون واقعا نمیخواست تا سعی کنیم
غذا و خانه های غیرنظامیها رو نابود کنیم
اون بما حس آزار دهنده ای در مورد اینکه
"این جنگ برای چیه؟" میداد.
اغلب نبردها در ویتنام
از نوعی بود که مایک هینی آنرا قرار بود ببیند
در مقیاس کوچک،از نزدیک و آغاز شده با دشمن گریزان.
ارتش آنرا "برخورد"نامید.
گرانتس دوست داشت بگه:جنگ جهنمه ولی برخورد یک مادره
وظیفه یک جوخه پیاده نظام معمولا تلاش برای ترساندن
پیاده نظام و از پا در اوردن اونه.
در حقیقت تاکتیکها این بود که ما بعنوان طعمه عمل میکردیم
و تا حدی ما اونو میدونستیم.
میدونی،پیاده به جنگل برید و آتش روشن کنید.
هینی شش ماه پس از ماموریتش
به انچه که او و افرادش فکر میکردند
یک ماموریت ساده است گمارده شدند:
از یک شیب تپه ای نه چندان دور از پایگاهشان در "آن کی"
بالا بروید و یگان کوچک خمپاره انداز دشمن را از خط الراس تپه برانید و دور کنید
همون لحظه ای که شروع به کار کردیم،حس بدی در ما ایجاد شد
ما تعدادی رد پوتین در گل
در مرز این منطقه فرود
و یک مسیر خوب،یک مسیر راحت که بسمت بالای خط الراس تپه میرفت پیدا کردیم.
یادم میاد که با یکی از سر دسته های جوخه ام در مورد این حرف میزدم
و ما هر دو اونجا نشسته بودیم میگفتی:خوب،کثافت،این مزخرفه
و یکهویی اولین نفر در جلوی جوخه
اولین نفر در ستون گروهبان میز
بدون گفتن چیزی فقط تفنگ ام-16 شو بالای شونش گرفت
و یک خشاب رو شلیک کرد
و اون به اطراف میچرخید و میگفت:ویت کنگ در مسیرمون.
ویت کنگ در مسیرمون
پیش ازینکه فرصت اینو داشته باشم تا بفهمم قضیه رو،اون افتاد.
درست به قفسه سینش تیر خورد.
بوم!
و یکهویی
اونچه که یک کمین خیلی خوب سازمان یافته بود،یکهو آشکار شد.
و اون انقدر صداش بلند بود و انقدر غیرمنتظره بود
من برای چند لحظه مبهوت شدم،میدونی
چه کوفتی داره اتفاق میفته؟
کاربر بیسیم هینی،سرباز تری کارپنتر
با فرمانده گروهان تماس گرفت.
هینی گفت:ما در مخمصه بدی افتاده ایم
در اون لحظه گلوله ای به سر کارپنتر اصابت کرد
میدونستم تری مرده.
میدونستم گروهبان میز مرده.
من از اولین خدمه تیربار خواستم تا بیان
و شروع به شلیک آتش تیربار کنن.
اونا خیلی سریع کشته شدن
اونا در حقیقت شانسی برای تیر اندازی زیادی نداشتن.
در اون لحظه هیچکسی
در یگان جلوییم باقی نمونده بود.
همه اونا بجز من کشته شده بودن
همه.
همه کشته شده بودن
یا بطور مرگباری در اون لحظه مجروح شده بودن.
شب فرا رسید
آنچه که از گروهان هینی باقی مانده بود آماده
حمله ای شدند که انها فکر میکردند در سپیده دم فرا میرسد.
من اونجا روی زمین دراز کشیده بودم
من درست پهلوی جنازه سرباز دشمن دراز کشیده بودم.
به نوعی صورتم و پاش مقابل هم بود.
و من به عقب به اون نگاه میکردم
چون نمیتونستم هیچ زخمی روی بدن اون ببینم.
و میدونی،به چیزای عجیب فکر میکنی،
این یارو قراره منو بکشه.
اون داره نقش بازی میکنه
اون منتظر حملشونه
بعد میخواد بپره و منو بکشه
و من تقریبا بهش تیراندازی کردم.
فقط برای اطمینان ازینکه اون مرده.
بعد دشمن شروع به پرتاب گلوله های خمپاره
در بین افراد هینی کرد.
من حس کردم مثل اینکه کسی با چماق
به ساق پام زد،ساق پای راستم،با نهایت توانش.
من از اون ضربه تیر خوردن انقدر گیج شده بودم
و من با درد وحشتناکی نفس عمیق میکشیدم.
نمیتونستم حرف بزنم
درست پس ازینکه اون کمین اتفاق افتاد
و من میدونستم گروهی از افرادو از دست داده ام
من به خدا دعا میکردم و میگفتم
اگه تو باید افراد بیشتری رو از جوخه من بگیری،منو بگیر.
افراد دیگه منو نگیر.
همون لحظه که اینو گفتم،از خودم ترسیدم و گفتم
ای وای بر من،میتونم دعامو پس بگیرم؟
ولی خیلی دیر شده بود.
من اون گفته بودم.
و همونطور که معلوم شد
هیچ فرد دیگری در جوخه من پس از اون دعا نمرد.
توپخانه آمریکا نهایتا روی دشمن متمرکز شد
بازماندگان گروهان هینی به سختی پایین تپه
به منطقه امن آمدند.
او به بیمارستانی منتقل شد
من روی تختم دراز کشیده بودم و گریه میکردم
و این پرستار اونجا اومد
او خم شد و گفت:ستوان
افراد شما همه اون محلو ترک کردن
شما نباید گریه کنید
و در اون موقع گروهبان دومم
فرد سیاهپوست عظیم الجثه ای از دیترویت که من خیلی دوسش دارم
گروهبان سم هانت پیشم اومد و کنارم نشست
و دستمو گرفت
و به اون پرستار گفت
خانم این ستوانی که اینجاست
نباید از انجام هیچ کاری دست برداره
من شاهد مرگ آمریکاییها بودم
حتی با وجودیکه زبونشون رو بلد نبودم لی کونگ هوان(ویت کنگ)
میدیدم اونا گریه میکنن و همدیگه رو بغل میکنن
وقتی کسی کشته میشد،دیگران کنار همدیگه میومدن
اونا جنازه رو میبردن
و اشک میریختن
من شاهد چنین صحنه هایی بودم و فکر میکردم
آمریکاییها
مثل ما ویتنامیها
همچنین حس عمیقی از انسانیت دارند
اونا به همدیگه اهمیت میدادن
اون منو واداشت تو فکر فرو برم
این دانشجویان حالا عصبانی هستند
و این کلام رد و بدل میشد
تا در معبد اصلی بوداییها در سایگون پس از تاریکی جمع شوند
پس از همه این سالها
ویتنامیها اموخته اند تا با بحران ها و جنگ زندگی کنند
ولی انها هنوز نیاموخته اند تا بعنوان یک ملت زندگی کنند
حالا دین قراره ما چیکار کنیم؟
آیا ما داریم به جایی میرسیم که برای ما خواستن از مردم
برای اینکه به مردن در اونجا ادامه بدن سخت میشه؟
هر دو یا سه ماه قرار اینجوری بشه؟
من به هیچ عنوانی هنوز اینجوری فکر نمیکنم
من فکر میکنم این هنوز یک مشکل اقلیتیه. دین راسک،وزیر امور خارجه
ولی گفتگوی سیاسی قرار نیست قادر باشه تا به جایی برسه
اگه اونا عناصر نظم رو حفظ نکنن.
در 15 می 1966(اردیبهشت ماه)
دولت ویتنام جنوبی،کشوری که
بسیاری از آمریکاییها جانشان را برایش به خطر می انداختند
مجددا ظاهرا در آستانه فروپاشی بود.
"کی" که بانفوذتر از نخست وزیر بود با حمله شدیدی
از جانب فعالان بودایی مواجه شده بود که خواستار
حکومت دموکراتیک و مذاکره برای پایان جنگ از 1963
شده بود
زمانیکه"کی"ناگهان یک ژنرال رقیب
یک فرمانده بودایی محبوب را اخراج کرد
تظاهر کنندگان به خیابانهای هوی و دانانگ ریختند
آنها آن بندر را تعطیل کردند
که از طریق آن تدارکات امریکایی میرسید.
برخی از سربازان ویتنامی وفادار به آن ژنرال معزول
نبرد علیه کمونیستها را ترک کردند
و روانه شهر شدند
جمعیت خشمگین جیپهای آمریکایی را سوزاند
نوشته های "صلح" و آمریکایی به خانه برو
همه جا به چشم میخورد
رئیس جمهور جانسون انقدر نگران بود
که از مشاورانش خواست تا در صورت سقوط دولت "کی"
آماده یک وضعیت طرح جایگزین باشند
او گفت:در صورت لزوم ایالات متحده باید آماده
خروج از ویتنام و شاید
علیه کمونیسم بطور جایگزین در تایلند مقاومت کند.
"کی"به سربازان ویتنام جنوبی دستور داد
تا دانانگ را محاصره و تسخیر کنند
جایی که آنها با هم قطاران قبلیشان به تبادل آتش میپرداختند.
زمانیکه قوای "کی" به معبد بوداییها در دانانگ یورش برد
هواپیماهای جنگیش سربازان مخالف را
که بازار مرکزی را اشغال کرده بودند به گلوله بستند.
شورش در هم کوبیده شد
واشنگتن خلاص شد
به نظر میرسید که "کی"مجددا بر اوضاع مسلط شده است
ولی یک ستوان تفنگداران دریایی امریکایی از مقر فرماندهیش
روی نوک تپه ای خارج از شهر،با ناباوری شاهد
دو نبردی بود که همزمان جریان داشت:
در غرب هم قطاران تفنگدار دریاییش درحال نبرد با ویت کنگ بودند
د رشرق،ارتش ویتنام جنوبی
بنظر میرسید که با خودش در حال جنگ است
16 می 1966
مادر و پدر عزیزم
عملیات ما اینجا در مرز کامبوج
تبدیل به یک موفقیت کامل شده است.
شکی نیست که شما در مورد آن در اخبار خواهید شنید.
ما مدام با عملیاتهای بیشتر و بیشتری علیه خودمان مواجه میشویم
طوری که هیچ چیز کاملا قطعی نیست
آیا من دوباره بزودی خارج میشوم،نمیدانم
ولی روی نامه های مداوم حساب نکنید
به رندی بگین که من منتظرم تا سگ جدیدشو ببینم
من ممکنه یک مرخصی 15 روزه به توکیو بگیرم
تا از پا در نیام.
اون یک روز دوست داشتنی بهاری بود
و من اون نامه ای رو باز کردم که اون مطلبو میگفت
و من واقعا داغون شدم
چون تا آن زمان ویتنام در آشوب محض بود
یک تحول مداوم
از قدرت مردم درحکومت ویتنام جنوبی وجود داشت
و اعتراضات کاهنان بوداییها و دیگران وجود داشت
بطوریکه
تظاهرات ضد آمریکایی وجود داشت
من فقط فکر میکردم:چرا،چرا ما اونجا هستیم؟
فکر میکنم اون نامه زمانیکه برادرم
نوعی از ناامیدی را نشان داد
احتمالا اولین باریه که اون آشکارا اونرو
برای کل خانواده بیان میکرد
اون انعکاسی از زمانی بود که او بمن گفته بود
"من نمیخوام برگردم"
موگی برای یک دوست قدیمی دبیرستان
حتی صراحت بیشتری نشان داد
داف عزیز
از زمان آخرین نامه ام که ماهها قبله
تعدادی از وقایع هیجان انگیز ولی بشدت ناخوشایند
اتفاق افتاده است،بدترین آنها به زمین دوخته شدن
توسط دو مسلسل سبک چینیه
که 900 گلوله در دقیقه شلیک میکند
و باعث شد بهترین دوستم کم وبیش کنارم کشته بشود
روزی ممکنه به تو کل قضیه رو بگم
اگر تا آن زمان اعصابم کاملا از دست نرفته باشد.
در حقیقت این آخری تنها افکار پوچه
که با امید کاذب،آنها من رو از خط مقدم خارج کنند
من برای مدتی بطور حیرت آوری مذهبی بودم
دعاهای جور واجور و متفرقه ای میکردم که عمدتا در مورد
تلاش برای زنده ماندن بود
ولی من دوباره تا زمانیکه شلیکها شروع شود ملحد میشوم
من واقعا باور دارم
که ما باید جلوی گسترش کمونیسم رو بگیریم
من همچنین باور داشتم که ما در طرف فرشته ها بودیم.
درست مثل زمانیکه فرانسه از ما طی انقلابمون
انقلابمون حمایت کرده بود،ما از ویتنام جنوبیها
طی انقلابشون حمایت میکردیم
متیو هریسون در میان 300 فارغ التحصیل
کلاس 1966 بود که داوطلب رفتن به ویتنام شد.
تکاوران!
- آخرین یورش! -آخرین یورش!
ولی اول او به فلوریدا رفت تا تکاور شود
و نه هفته ضروری ترین تمرینات را
که ارتش باید ارائه میکرد تاب آورد.
بابای هوابرد میخواد ی سفر کوچیک داشته باشه
فرد مسئول سرگرد چارلز ای.بکویث بود
چارلی مهاجم
قهرمان محاصره پلی می در سال قبل.
او به هر گروه از تازه واردین میگفت:اگر یک مرد احمق لعنتی باشد
مادرش یک تلگرام دریافت خواهد کرد و در ان گفته میشود:
پسرت کشته شد چون اون احمقه.
بیایید آرزو کنیم در تلگرام شما تنها این را بخواند:پسرت کشته شد.
با آموزشهایی که ما قراره به شما اینجا بدیم
ممکن است مادرتان اصلا تلگرامی دریافت نکند
بنابراین توجه کنید.
برای گذراندن آن
هریسون و همقطاران آموزشیش باید روزها
بدون خواب دوام میاوردند،از آب و غذا محروم میشدند
مجبور میشدند از کوهها بالا بروند تا زمانی که پاهایشان خون بیاید
و در میان مردابهایی گشت بزنند که مامن مارهای زهردار آبزی copperheads
و cottonmouths بود
باید یاد میگرفتند چگونه تله های انفجاری شناسایی کنند
و از کهنه سربازانی که لباس مبدل ویت کنگ را پوشیده بودند جلو میزدند
بکویث به کارآموزانش بارها و بارها میگفت:انتظار غیر منتظره
را داشته باشید
همچنین میگفت:"زندگی غیرمنصفانه است"
هریسون زمانی که تکاور شد مشتاق بود
تا به ویتنام برود و مهارتهای بقا و رهبری
که او بمدت 5 سال آموخته بود
به کار بندد
به یاد میارم که با هم کلاسیهام بحث میکردم که
چقدر خدمت در ارتش وحشتناک میشد
اگر هر کسی که فقط یکسال از ما جلوتر بود در میدان نبرد خدمت کرده باشد
و ما این فرصت را نداشته باشیم تا آنرا انجام دهیم.
من میترسیدم که ما قراره تا جنگ رو چنان بسرعت ببریم
و من فرصت نداشته باشم تا آنرا تجربه کنم
3 ژوئن 1966(خرداد ماه)،نوزدهمین سال تولد موگی کراکر بود
گروهانش هنوز درگیر سلسله عملیاتهای دیگری
با هدف یافتن و کشتن سربازان ویتنام شمالی بود که
به درون ارتفاعات مرکزی از لائوس نفوذ کرده بودند
با رسیدن شب موگی و جوخه اش دستور یافتند
تا به سمت قله تپه ای حرکت کنند
که بر یک پاسگاه محاصره شده ارتش ویتنام جنوبی اشراف داشت
بخاطر اینکه توپخانه بتواند بالا آورده شود
و برای گلوله باران دشمن در صبح مستقر شود.
آنها به آرامی حرکت میکردند و با احتیاط از شیب تپه بالا میرفتند
موگی اولین نفر ستون بود
یک مسلسل از میان تاریکی آتش گشود
دنتون کراکر جونیور هرگز موفق نشد تا به نوک تپه برسد
اون یک روز دوست داشتنی در بیرون تو باغچمون بود
کندی دختر کوچیکمون به جشن تولد رفت
و بچه دیگمون فکر میکنم در خونه بود
ولی کمی بعد از نهار من روی ایوان خونه رفتم
دو مرد یونیفرم پوش دیدم که به سمت خونمون میامدند
و میدونستم اتفاق وحشتناکی رخ داده
و از پله ها پایین اومدم
و فقط یکی از اونها رو گرفتم و گفتم
بمن چیزی نگو،بمن اونو نگو
نه پسر زیبای من.
و اون فقط گفت:بله
من روی نیمکتی در اتاق پذیرایی نشسته بودم
یکهو صدای مادرم رو شنیدم که برای پدرم جیغ میکشید
مثل فیلمها اون کشیش بهمراه یک سرباز به بالای پله ها اومد
و مادرم داشت میگفت اوه نه
و پدرمو صدا میزد
واکنشم این بود که از روی نیمکت بالا پریدم
به سمت در پشتی دویدم
و دست داداش کوچیکمو گرفتم
و فقط شروع به راه رفتن کردم
گفتم:تو باید با من بیایی
گفتم میخوام چیزیو بهت نشون بدم
هیچ فکر نمیکردم که کجا دارم میرم
فقط به خودم گفتم نه
این قرار نیست اتفاق بیفته
و چیزی منو اطراف میچرخوند
و من به پشت خونمون از کوچه رفتم
و پدرم اونجا وایستاده بود
و من به بغلش افتادم و گفتم
نذار اون حقیقت داشته باشه بابا
حقیقت داره؟
و اون گفت بله
من یجوری فهمیدم که قضایا برای همیشه تغییر کرده بود
اینکه مامانم بعنوان مامانم و بابام بعنوان بابام
هرگز قرار نیست دوباره کاملا همونجوری باشن
من فقط بخاطر میارم که روی نیمکت نشسته بودم
و بازوانم رو دور اونا حلقه کرده بودم و گفتم
ما همدیگرو دوست خواهیم داشت و همه چیز درست خواهد شد
ولی نمیدونم چقدر اون اتفاق افتاده(درست شدن امور)
میدونی؟
ما همه خسته هستیم
کارول روزی بمدت خیلی کوتاهی
پس از اینکه پسرم کشته شد
احتمالا همون روز به من گفت:چجوری میتونی به خدا معتقد باشی؟
و من گفتم:چون من موگیو داشتم.
و فکر میکنم که زندگیش یک موهبت واقعی بود.
داشتن اون مزیت بزرگی بود
دوستی بمن نوشت
بچه های ما واقعا تنها قرضی به ما هستند
که فکر میکنم حقیقت داشته باشه
ده روز بعد یک سروان ارتش جسد موگی را
به مرده شوی خانه دیک استون همراهی کرد.
کشیش خانواده پبشنهاد کرده بود
که موگی در ساراتوگا اسپرینگز دفن شود
بخاطر اینکه والدینش بتوانند به آسانی سر مزارش بروند
ولی آنها بجایش قبرستان ملی آرلینگتون را انتخاب کردند
مادرش بخاطر میاورد که:گوشه ای از قلب من میدانست
که اگر او نزدیک ما دفن شود
میخواستم تا با چنگ زمین را بکنم تا گرمی او را دوباره بدست بیاورم
من میشنوم که دوستام میگن
"من به دردسر افتاده ام" و "من گیج شده ام"
و "من نا امید شده ام"
و همه ما میتونیم این مردمو درک کنیم
گاهی اوقات من تقریبا فقط با شنیدن حرفاشون
زخم معده میگیرم
و همه ما آرزو داریم تا این جنگ به پایان برسد
ما همه آرزو میکنیم آن سربازان به خانه برگردند
در سراسر این جهان هیچ انسانی وجود ندارد
که بیشتر از رئیس جمهور ایالات متحده شما
آرزو داشته باشد این اتفاقات بیفتد
اینکه صلح به جهان بیاید
ارتش ادعا کرد که حدود
57 هزار سرباز دشمن را در شش ماهه اول 1966 کشته است
ولی دولت در خفا نگران بود
"نقطه تقاطع" ژنرال وستمورلند
زمانیکه سربازان دشمن بیشتری نسبت به
آنچه که بتوان جایگزین کرد کشته شوند،به نظر میرسید نزدیکتر نیست.
از همان ابتدا روسای ستاد مشترک به رئیس جمهور اصرار کرده بودند
تا تهاجمی تر باشد
تا اجازه دهد سربازان دشمن را در درون خاک لائوس و کامبوج تعقیب کنند
و فهرست اهداف را برای بمباران ویتنام شمالی گسترش دهد.
جانسون هنوز اجازه نمیداد تا سربازان نیروی زمینی
از مرزها عبورکنند از ترس اینکه چین یا
حتی اتحاد شوروی به جنگ کشیده شوند.
و او در مورد بمباران شدیدتر از ترس مورد هدف
قرار دادن غیرنظامیان بیشتر ،بسیار محتاط بود.
ولی علیرغم نگرانیش
رئیس جمهور حالا با تشدید عملیاتهای بمباران
موسوم به عملیات تندر غران موافقت کرد.
او حملات بر تاسیسات نفتی
در سراسر ویتنام شمالی
از جمله برخی تاسیسات مجاور شهرهای
هایفونگ و هانوی تصویب کرد.
فرماندهانش به او اطمینان دادند
که این یک ضربه مرگبار بر دشمن خواهد بود
که مطمئنا ویتنام شمالیها را مجبور میکند
تا پای میز مذاکره بیایند.
دهها هزار سورتی پرواز انجام شد.
بسیاری از بمبها به اهداف مورد نظر اصابت کردند
ولی بسیاری به اهداف اصابت نکردند
و بجایش روی مناطق مسکونی مجاور افتادند.
درست همانچیزی که رئیس جمهور از آن وحشت داشته بود.
آیا امور از لحاظ منطقی در جنوب خوب پیش میره،نه؟
بله،اینطور فکر میکنم.
چون ما فکر میکنیم ما در حال وارد کردن تلفات سنگین به اونا هستیم
ولی اون منو زمانیکه میبینم آنچه که ما مشغول انجام اون در آنجا هستیم
با خدا میدونه چند تا هواپیما و هلیکوپتر
و قدرت آتش و دنبال کردن چند تا گدا گشنه ،منو کاملا میترسونه.
این اون چیزیه که داره در جنوب رخ میده.
و خطر بزرگ اینه که
که اونا این وضعیتو تا تقریبا ابد تحمل کنن.
تنها چیزی که جلوی این وضعیت را خواهد گرفت آقای رئیس جمهور
درهم شکستن روحیه اوناست.
هیچ شکی وجود نداره مگر اینکه سربازان در جنوب
ویت کنگ و ویتنام شمالیها
بدونن ما داریم شمال رو بمباران میکنیم.
و ما آزادی عمل داریم
و وقتی اونا ببینن که دارن اینچنین
به میزان زیادی در جنوب کشته میشن
و اونا ببینن که تدارکات کمتر محتمل است تا از شمال
به جنوب برسد،من فکر میکنم اون به روحیشون
یک کم بیشتر آسیب خواهد زد
و از نظر من اون تنها راه برای پیروزیه
چون ما قرار نیست اونا رو به اون اندازه بکشیم
تا برای شمال ادامه جنگ رو غیر ممکن کنه.
ولی ما قراره به اون اندازه از اونا برو کشیم تا روحیه مردم
اونجا رو نابود کنیم
در صورتیکه اونا فکر کنن که این قراره تا ابد ادامه داشته باشه.
خیلی خوب
همین جوری ادامه بده باب.
مردم کشته شدند
خونه هاشون خراب شد
مدرسه من به یک منطقه روستایی تخلیه شد
زندگیهامون زیرو رو شد
من 14 سالم بود
من نترسیده بودم
عصبانی بودم
گاهی اوقات بمبها در بازارها و مدارس منفجر میشدن
خیلی از بچه ها رو میکشت
خیلی از مردم در ویتنام شمالی کشته شدند
از جمله اعضای خانوادم.
بنابراین تنها راه برای کسب صلح و امنیت در پشت جبهه
ادامه نبرد در جبهه بود
مردم در مورد آسیب جانبی صحبت میکنن ولی اون به معنی چیزیه
شما نمیخواین تا آسیب جانبی ایجاد بکنین
شما میخواین اون آسیبیو ایجاد کنین که میخواین ایجاد کنین
انجام اینکار یکجور روش پیروزیه.
حتی با وجودیکه من به تنهایی در یک سلول بودم
و دیگران با خودشون بودند ما تنها نبودیم
ما بهمراه یکدیگر در این زندان قدیمی فرانسه
نصف دنیا اونورتر از ایالات متحده بودیم.
من بتدریج فهمیدم که این میتونه خیلی زیاد طول بکشه
زمان زیاد برای من مثلا شاید یکی دو سال بود.
من هرگز تصور نمیکردم که اون هشت سال ونیم طول بکشه
تا تابستان 1966،ستوان اورت آلوارز
اولین خلبان آمریکایی که برفراز ویتنام شمالی
سرنگون شده بود،بمدت نزدیک دو سال اسیر بود
و به او بیش از صد هوانورد سرنگون شده دیگر
داخل و اطراف هانوی ملحق شده بودند
حتی با وجودیکه ویتنام شمالیها همگی آنها را
"متجاوزان"،"جنایتکاران" و "دزدان هوایی"
بجای اسرای جنگی که شایسته رفتار انسانی بودند در نظر میگرفت،
با آلوارز و دیگران در ابتدا نسبتا خوب
برخورد شده بود
ولی آن رفتار زیاد طول نکشیده بود
ارتباط با یکدیگر بزودی برای این مردان ممنوع شد
مجبور بودند تا برای زندانبانانشان تعظیم کنند
و بگویند که کشورشان آنها را فراموش کرده است.
آنها تحت انزوا،کتک خوردن
و ساعتهای پیاپی شکنجه قرار گرفتند
همه به منظور مجبور کردن آنها به اقرار به گناهشان
و ضبط بیاناتشان در مورد تقبیح جنگ.
زمانیکه در سلول باز میشد،وقتی که اونا میگفتن
هی تو ،نوبت توعه،میدونی،همه دنیا مقابلت تیره و تار میشد
و تو میدونستی که ممکنه برنگردی
اون دستبندها،طنابها،کتک زدنها،اونا استخونها رو میشکستن
اونا...اونا همه کاری میکردند
بازوهام بر اثر دست بندها
که کل جریان خون رو بند میوردن، سیاه شدند
و اونا نمیذاشتن من بمیرم
اونا فقط درد رو حفظ میکردن
اون زمانی بود که من فهمیدم که من یک ابرانسان نیستم
اولین باری که در هم شکستم و به اونا چیزی دادم،خیلی احساس حقارت کردم
احساس کردم خیلی کوچیک شدم
برخی از افرادی که مجبور شدند تا گفته هایشان ضبط شود
حداکثر تلاششان را کردند تا خبر احساسات واقعیشان را به خانه بفرستند
فرمانده جرمای دنتون ،با چشمک زدن
رمز مورس"شکنجه" را هیجی کرد.
در 6 جولای(تیر ماه) ،درست یک هفته پس از اینکه بمبهای آمریکا
اولین بار بر روی هانوی و هایفونگ سقوط کرد
زندانبانان آلوارز و 51 زندانی دیگر را جمع کردند
و زمانیکه دوربینها فیلم میگرفت
آنها را از میان پایین شهر هانوی
از مقابل شهروندان عصبانی شهر پیاده راه بردند
میتونستم بشنوم که جمعیت برانگیخته میشدند.
و زمانیکه از جلوی اون یارو که بلندگو داشت رد شدم
اون بمن نگاه کرد و برای جمعیت فریاد کشید:
آلوارز،آلوارز،آشغال،آشغال!
مردم شروع کردند به فشار اوردن،چیزهایی رو پرت میکردن
بطری،کفش
ولی محافظین تا اون زمان اوقات سختی
داشتن تا جلوی مردمو بگیرن.
ویتنام شمالیها امید داشته بودند تا حمایت بین المللی
برای محاکمه اسرا بعنوان جنایتکاران جنگی بدست بیاورند.
آن نتیجه معکوس داشت
مردم همه جا،حتی بسیاری که مخالف جنگ بودند
با این مردان بی پناه که تلو تلو خوران راه میرفتند همدردی میکردند
برنامه ها برای محاکمات علنی موقوف شد.
بمباران ادامه پیدا کرد و هواپیماهای آمریکایی بیشتری سرنگون شد.
ویتنام شمالیها به اسیر کردن هوانوردان آمریکایی میبالیدند.
حتی از بچه ها انتظار داشتند تا سهمشان را ادا کنند.
دستها بالا!دستها بالا!
تو "دستها بالا" رو بخوبی تلفظ نمیکنی.دوباره
دستها بالا
بمباران اطراف هانوی و هایفانگ
که باعث شد بسیاری از مردم ما برای دوره
زمانی طولانی اسیر جنگی شوند
از زیرزمین کاخ سفید منشا میگرفت
خود رئیس جمهور اهداف را انتخاب میکرد
و تصمیم میگرفت که ما قراره حالا حمله کنیم
و بعد قرار بود تا ما برای مدتی کاری نکنیم
برای مدت زیادی از نیروی هوایی سوء استفاده شد
عملیات تندر غران اغلب
تاسیسات ذخیره نفت ویتنام شمالی را منهدم کرد
ولی ویتنام شمالیها اغلب
نفتشان را به مخازن زیرزمینی انتقال دادند
و میزان بیشتری هر روزه از چین و اتحاد شوروی میرسید.
بمباران به هر حال افزایش یافت
در سراسر شمال
پناهگاههای هوایی ساده کافی
از لوله بتونی دفن شده در 165 سانتی زیر زمین
برای جا دادن تقریبا 18 میلیون نفر فراهم شد
تقریبا به اندازه کل جمعیت.
گفته شد که بیش از یک میلیون نفر روز و شب
برای جبران خساراتی که بمبهای امریکایی به بار آورده بودند کار میکردند.
زمانیکه پلهای کلیدی نابود شد
آنها طی شب پلهای موقت جور کردند
تا عبور و مرور مختل نشود
گروه کارگران در امتداد جاده ها بهمراه توده های شن و سنگ
و الوار منتظر می ماندند تا چاله های بمب را پر کنند.
آنها با شعار "دشمن ویران میکند،ما ترمیم میکنیم"کار میکردند.
دشمن ویران میکند،ما مجددا ترمیم میکنیم.
عملیات تندر غران،احمقانه ترین سلسله عملیاتهایی بود
که تابحال نوع بشر انجام داده است
کاری که انسان طبیعی انجام میده
اینه که باین فکر کنه که دشمنتون مثل شما فکر میکنه.
یک داستان قدیمی،که اعتبار نداره
اینه که زمانیکه مک نامارا میخواست بدونه
هوشی مین به چی داره فکر میکنه،با خودش مصاحبه میکرد.
مشکلی که بعدا بوجود میاد اینه که
شما مدام سعی میکنین تا پیامهاییو بفرستین که
برمبنای قضاوتتون از عقلانیت،منطقیه
ولی در طرف دیگه هیچ ربطی
با تعریف منطقی بودن نداره
بنابراین اون چیزی که برای ما غیرمنطقیه
کاملا برای طرف دیگه منطقیه
اگه شما تصمیم گرفته اید که قراره شما ویتنامیها رو بار دیگر متحد کنید
اهمیتی نداره چه هزینه ای داره،اهمیتی نداره چقدر تلفات داره
هانوی همه توانش را بکار بست تا آسیبی
که بمبهای آمریکایی برای شهروندان ایجاد میکرد را منتشر کند.
اغلب آمریکاییها این گزارشها را بعنوان تبلیغات کمونیستی رد میکردند
ولی زمانیکه هریسون سالیزبوری از روزنامه نیویورک تایمز
به ویتنام شمالی مسافرت کرد و در روز کریسمس 1966 گزارشی
از آنچه دیده بود تهیه کرد
تردیدهای عمومی در مورد اخلاقی بودن جنگ افزایش یافت.
تعداد زیادی از نظامیانی که ما با انها صحبت کردیم
مثل ما نگرانیهایی درمورد چگونگی نبرد در حال انجام داشتند
و اینکه میشد در اون پیروز شد یا نه.
ولی وقتی که در یک موضع رسمی قرار میگرفتند
این چیزی بود که ما اونو بخوبی میدانستیم.
مثلا"ما میتوانیم در این جنگ به پیروزی برسیم و ما به نحو درستی در حال جنگ هستیم"
"ما فقط نیاز به سربازان بیشتر،بمباران بیشتری داریم"
برای نمونه بخاطر میارم بعد از اینکه از ویتنام برگشتم
رفتم تا مک نامارا رو ببینم
اون داشت میگفت:خوب،برنامه بمباران استراتژیک ما چگونه
بر روند جنگ تاثیر میگذاره؟
من گفتم:اون برامون هیچ سودی نداره
حقیقتا اون بی فایدس.
اون گفت:منظورت چیه؟
من گفتم:آقای وزیر،این رویکرد با پتک زدن جواب نمیده.
این مردم میدونن زمانی
ما از کشتن اونا خسته خواهیم شد
و اونا فکر میکنن میتونن از ما بیشتر دووم بیارن.
و او گفت:چرا اون افراد به من این چیزا رو نمیگن؟ سم ویلسون،ارتشی
من گفتم:آقای وزیر،شما نپرسیدید. سم ویلسون،ارتشی
فکر میکنم هر پدر و پسری
در دوره ای از زندگیهاشون با هم کشمکش دارن.
و فکر نمیکنم بابام و من از اون مستثنی باشیم.
نکته جالب برای من اینه که
فضای صحبت در مورد ویتنام هرگز ایجاد نشد.
و اون بوضوح تصمیمی بود که بر عهده پدرم بود.
کریگ مک نامارا،پسر وزیر دفاع
دانش آموز مدرسه سنت پل
در کنکورد نیوهمپشایر بود
که در انجا یک سخنرانی عمومی در مورد جنگ قرار بود برگزار شود.
تماسم با پدرم رو از یک باجه تلفن بخاطر میارم که گفتم
بابا ما قراره این تجربه رو داشته باشیم
و اگه هرگونه موضوعات حمایتی داری
که فکر میکنی من باید مطرح کنم لطفا بزار بدونم.
اون موضوعات حمایتی مطرح نشد.
فکر میکنم پدرم واقعا میخواست از روی محبت از من
با نهایت توانش درمقابل تجربه ویتنام حفاظت کنه.
خب ما میدونیم تو نمیتونی اون کارو بکنی
اخبار نشت پیدا میکنه و اون به اونصورت رخ نمیده.
احتمالا اون در اون زمان فهمید که
موضوعات حمایتی وجود نداشتن.
امروز میتونم بهتون بگم که پیشرفت نظامی
در 12 ماه گذشته بسیار فراتر از انتظاراتمون بوده است.
ویت کنگ قادر نبوده تا تهاجمی را انجام دهند
که اونا برنامه داشته بودند
تا به وسیله ان کشور را در میانه باریکش به دو نیم تقسیم کنند
این فشار نظامی
که نیروها علیه یکدیگر اعمال کردند
مانع از آنها شده است تا آن عملیات تهاجمی را انجام دهند
و تلفات بسیار سنگینی بر آنان وارد کرده است.
مهم نیست که شما آنرا به حساب چی میگذارید
ما از آنچه که فکر میکردیم در این زمان باشیم بهتر بوده ایم.
مطمئنا من وقتی رسیدم،فکر میکردم
در یک ماجراجویی در حال پیروزی درگیر شده ام
منظورم اینه که آمریکا نمیبازه
ما هرگز شکست نمیخوریم
من به نوعی اطلاع چندانی در مورد جنگ 1812(جنگ بریتانیا با آمریکا) نداشتم بیل ارهارت، از تفنگداران دریایی
که تقریبا بدون برنده تموم شد
یا جنگ داخلی که در اون نیمی از آمریکا شکست خورد
و جنگ کره که ما نیمه اول رو بردیم
و نیمه دوم رو باختیم.
ولی من فکر میکردم که آمریکا هرگز نمیبازه
تفنگداران دریایی اولین سربازان رزمی آمریکایی بودند
که در ویتنام میجنگیدند.
و از آنها انتظار میرفت تا طولانی تر از
همتایان ارتشیشان بجنگند...13 ماه بجای 12 ماه.
سربازان تفنگدار دریایی بیل ارهارت
جان ماسگریو و راجر هریس همه در اوایل 1967
به دانانگ رسیدند
اولین چیزی که به بینیم تهاجم کرد بوهای غریب بود.
و مردمی را میدیدم که در کنار
جاده دستشویی میکردند
و حیواناتی میدیدم که هرگز قبلا ندیده بودم
اون بوفالوهای بزرگ آبی.
میدونی،اون مثل بودن در مریخ بود
چون اون کاملا برام نا آشنا بود.
ولی من صادقانه بگم،بعنوان یک پسر جوون ابله اهل میسوری
فکر میکردم:"به همه این خارجیها نگاه کن"
و یک لحظه هم به ذهنم نرسید که
تنها خارجی در اون ناحیه من بودم.
حسمون این بود که ما داریم به اونجا میریم تا مردمو نجات بدیم
و اون کمونیستها داشتن این کشورو میگرفتن
و اونا به کمک نیاز داشتن
ولی بعد ازینکه به اونجا رسیدیم فهمیدیم که
واقعا مثل اون نبود،میدونی
بسیاری از ویتنامیها به کامیونهامون تف مینداختند
و بما میگفتن به آمریکا برگردید.
و بعد میدونی،ما شروع به پرسش از خودمون کردیم
میدونی،چرا ما اینجا هستیم؟
این مردم ما رو اینجا نمیخوان.
راجر هریس به گروهان جی،از گردان دوم
از هنگ نهم لشکر سوم تفنگداران دریایی در فوبای
خارج از هوی مامور شد.
جان ماسگریو اول همراه
لشکر یکم تفنگداران دریایی در پایگاه هوایی دانانگ مستقر شد.
و بیل ارهارت به هنگ یکم
از لشکر یکم تفنگداران دریایی نزدیک شهر هوآن ملحق شد.
به سرباز ارهارت یک شغل پشت میزی داده شد.
اخبار کوچک را
برای خلاصه اطلاعات روزانه تلفیق میکرد.
سه روز پس ازینکه او به هویان رسید
گروهی از بازداشتیهای غیر نظامی به مجتمع آورده شدند
این دو خودروی نظامی آبی خاکی به دروازه پشتی اومد.
تفنگداران دریایی که روش نشسته بودن شروع به هل دادن اونا به پایین کردند.
دستاشون بسته بود،پاهاشون بسته بود
اونا هیچ جوری نمیتونستن جلوی افتادنشونو بگیرن.
شما به معنی واقعی کلمه میتونستین صدای شکستن استخونها،در رفتن شانه ها رو بشنوین
و من سرجوخه سول رو گرفتم
و اون با خونسردی کامل،با خفه ترین صدا
که تابحال شنیده بودم گفت:
ارهارت،تو بهتره دهنتو بسته نگه داری و چشماتو باز
تا زمانی که بفهمی دوروبر اینجا چه خبره.
اون رهیابها،اونا اونجا هر روز
تو دشتهای شنی روی مین میرن.
اونا دارن کشته میشن،اونا دارن ناقص العضو میشن.
و این افراد میدونن اون مینها کجا هستن.
اگه تو با این افراد در مقابل اون رهیابها خوب برخورد کنی
و اون رهیابها
سر و تهتو یکی میکنن
و خنده کنان میرن
خب در اون لحظه با گذشت سه روز در ویتنام
داشتم فکر میکردم که وای
تو این جهنم دره چه خبره؟
فکر میکنم اون داره خوش نامی
و رهبری ایالات متحده رو از بین میبره
بعلاوه من اعتقاد دارم که این جنگ از لحاظ نظامی قابل بردن نیست.
معتقدم که از هزاران مرد جوان آمریکایی
خواسته میشود بمیرند تا وجهه لیندون جانسون حفظ شود.
او باید تاکنون فهمیده باشد که این جنگ غیر قابل پیروزی است
ولی اون نمیدونه چجوری تسلیم بشه.
بنابراین من معتقدم که ان مردان نه تنها کارشان توجیه نمیشود
بلکه اگر آنان به این موضوع از طریق
اجتناب از مشارکت در چنین جنگ ظالمانه ای توجه کنند،مورد قدردانی قرار میگیرند.
دکتر بنجامین اسپاک مشهورترین متخصص اطفال
دوره خودش
میلیونها تن از والدین آمریکایی از کتاب پرفروشش
"مراقبت از نوزاد و کودک" استفاده کرده بودند.
او در اوایل 1967،مقدمه ای بر یک مقاله
در مجله چپگرای Ramparts(خاکریزها)
با موضوع تاثیر بمبهای ناپالم آمریکایی بر کودکان ویتنام جنوبی نوشت
دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور در میان کسانی بود که آنرا خوانده بودند
او بمدت ماهها بخاطر جنگ دچار غم و اندوه شدید شده بود
ولی او اکراه داشته بود تا آشکارا با لیندون جانسون
که کارهای بسیاری در مورد حقوق شهروندی انجام داده بود دوستیش را برهم بزند.
حالا او دیگر نمیتوانست ساکت باقی بماند
من امشب به این عبادتگاه باشکوه آمده ام
چون وجدان من برایم چاره دیگری نگذاشته است
زمانی فرا میرسد که سکوت خیانت است
آن زمان برایمان در رابطه با ویتنام فرا رسیده است
لوتر کینگ یازده روز بعد به
دکتر اسپاک و شاید نیم میلیون معترض دیگر
در یک تظاهرات گسترده در پارک مرکزی پیوست
که توسط متحد جدید
جنبش ملی برای پایان جنگ در ویتنام سازماندهی شده بود تابلو نوشته:جنگ برای پرندگان است
اون بزرگترین جمعیتی بود که هر کدام از ما تا آنوقت
در زندگیمان درش شرکت داشتیم
و زمانیکه جلوی راهپیمایی به مقر سازمان ملل رسید
قسمت عقب راهپیمایی هنوز پارک مرکزیو ترک نکرده بود.
این تعداد افرادیه که ما بودیم
همه مردم شرکت کننده در اون راهپیمایی دانشجو نبودند
و در نتیجه ما همگی حس میکردیم که حالا یک فرصتی داریم
میدونی یک راهی وجود داشت که ما میتوانستیم پایان جنگ را ببینیم.
جنگ ویتنام برای پایان دادن به همه صلح
بمباران را متوقف کنید
بگذارید ما افتخار ملیمان را حفظ کنیم
بمباران را متوقف کنید و جنگ را متوقف کنید
بگذارید ما زندگی آمریکاییها و ویتنامیها را نجات بدیم
بگذارید که ما یک قدم فوری
به سمت میز برای صلح برداریم
بمباران را متوقف کنید
جنبش ضد جنگ از نظر تعداد
و درگیری در حال رشد بود.
"ما دیگر نفعی در اعتراض محض به جنگ نداریم"
یک سازمان دهنده اینرا گفت و گفت"ما بشدت میخواهیم جلوی آنرا بگیریم"
در همین اثنا،برخی در دولت جانسون متقاعد شدند که
جنبش ضد جنگ یک توطئه کمونیستی
با هدایت مسکو هست.
اف بی آی(اداره پلیس فدرال)و سیا(سازمان اطلاعات آمریکا) که
ممنوعیت انجام عملیات توسط آنها در خاک ایالات متحده مشمول مرور زمان شده بود
شروع به نفوذ در جنبش،استراق سمع رهبرانش
حتی تحریک به خشونت به منظور تضعیف جاذبه شان کردند.
تابلو نوشته:خودتان را بسوزانید نه پرچممان را
در اون زمان مردمیکه از جنگ حمایت میکردند
علاقه داشتند بگویند"کشورمه درست یا غلط"
"آمریکا را دوستش داشته باش یا ترکش کن"
یا "بهتره بمیریم تا تحت سلطه سرخها در بیایم"
اون احساسات برای ما بی معنی بود.
ما نمیخوایم در کشوری زندگی کنیم
که ما قراره چه درست چه غلط ازش حمایت کنیم
ما میخوایم در کشوری زندگی کنیم
که درست عمل میکنه و اشتباه عمل نمیکنه
و اگه کشورمون اون کارو انجام نمیده،اون باید اصلاح بشه
بنابراین ما یک نظر خیلی متفاوت نسبت به میهن پرستی داریم
بنابراین ما دوره ای رو شروع کردیم که در اون دو گروه از آمریکاییها
هر دو فکر میکردند که اونا داشتن میهن پرستانه عمل میکردند
و همراه هم به جنگ رفتند
بیش از 200 هزار هوادار کمونیست
در اون پارک امروز صبح،سعی داشتند تا این پرچمو بسوزونن
ولی اونا موفق نشدند
من اینجوری بیانش میکردم
یک افسانه هیولایی در خارج وجود داره
افسانه ای که هانوی اونو خلق میکنه و به اون باور داره
و اون اینه که ایالات متحده چنان متفرق و چند دسته است
که اگه اونا فقط روی اون تاکید کنند،آنها در واشنگتن
و در ایالات متحده آن پیروزی که مردان در حال نبردمان
مانع از کسبش توسط ویتنامیها در میدان جنگ میشوند را کسب کنند.
همانطور که من قبلا گفته ام
در ارزیابی استراتژی دشمن،برای من روشن است که
او باور دارد که پاشنه آشیل ما(نقطه ضعف) عزم و اراده ماست.
دو هفته پس از اعتراضات منهتن،
ژنرال وست مورلند در جلسه مشترک کنگره(مجلس سنا و نمایندگان) سخنرانی کرد
اولین ژنرالی که تا آنروز از میدان نبرد به کشور
توسط رئیس جمهورش فراخوانده میشد تا آن کار را انجام دهد.
ما در میهن توسط عزم،اعتماد به نفس،صبر
تصمیم راسخ و حمایت مداوم
بر کمونیستهای متجاوز در ویتنام پیروز خواهیم شد.
پشت صحنه
نه وستمورلند و نه دولتی که او به آن خدمت میکرد
مطمئن نبودند که ایالات متحده پیروز خواهد شد
وستمورلند به رئیس جمهور گزارش داد که
بر مبنای آخرین آمارها
به "نقطه تقاطع"نهایتا در بهار آن سال
به استثنای بخش نظامی درست در جنوب منطقه غیر نظامی شده رسیده میشد
ولی او هشدار داد که ایالات متحده در حال انجام کار کمی بهتر
از حفظ بقای خویش است
اگر به او 200 هزار سرباز اضافی داده میشد
و به او اجازه داده میشد تا وارد لائوس و کامبوج شود
او میتوانست مسیر هوشی مین را قطع کند
و جنگ را طی دو سال پایان دهد
جانسون پرسید:ولی زمانیکه ما لشکرها رو اضافه کنیم
آیا دشمن نمیتواند چند لشکر اضافه کند؟
کجا همه اش تمام میشود؟
وستمورلند پاسخی نداشت
بجایش او و روسای ستاد مشترک از رئیس جمهور خواستند
تا به آنها اجازه دهد مناطقی را درست زیر مرز چین بمباران کنند
و بنادر ویتنام شمالی را برای
جلوگیری از تجدید تدارکات توسط متحد شوروی هانوی از طریق دریا، مین گذاری کنند.
در همین ضمن،رابرت مک نامارا معمار اصلی
استراتژی آمریکا در ویتنام
اعتمادش را بیش از پیش به
موفقیت نهائیش و
در خواستهای مکرر برای افراد بیشتر و بمباران بیشتر
از سوی ارتشی که او ناظرش بود را از دست میداد.
رابرت مک نامارا غول واشتگتن دی.سی بود
او تجسم هوش و اعتماد به نفس بود
اگر مساله ای وجود میداشت،باید پاسخی وجود میداشت
و آن نقص کشنده اش بود
نکته غافلگیر کننده اینه که
این مرد که هرگز به نظر نمیرسید به هیچ چیزی که گفته باشه شک داشته باشه
در حقیقت شروع به تردید عمیقی در مورد آنچه که در ویتنام
انجام میداد، کرد.
ولی ما در مورد آن چیزی نمیدانستیم
در یک یادداشت خصوصی به رئیس جمهور
مک نامارا به جانسون گفت که
این تصویر از بزرگترین ابر قدرت جهان
که در هفته 1000 غیرنظامی را میکشد یا بشدت مجروح میکند
در حالی که سعی دارد تا به زور این کشور کوچک عقب مانده را
در مورد مساله ای که استحقاقش بشدت مورد اختلاف است،مطیع کند
زیبا نیست.
او به رئیس جمهور اصرار کرد تا تعداد سربازان را محدود کند نه اینکه افزایش دهد
و پایان بی قید و شرط همه بمبارانها را
در شمال عرض جغرافیایی 20 درجه را اعلام کند.
مک نامارا نوشت :"این جنگ در ویتنام در حال کسب چنان نیروی جنبشی است
که باید متوقف شود
افزایش چشمگیر در مستقر شدن سربازان ایالات متحده
و حملات به شمال لزومی ندارد
و راه حل نیستند
دشمن میتواند آنانرا تحلیل ببرد یا با آنها مقابله کند
که ما را بیشتر در باتلاق فرو میبرد.
و حتی خطر جدی تر تشدید جنگ را داشته باشد".
جانسون در پایان تلاش کرد تا راه حل میانه ای را بیابد
او فهرست اهداف بمباران را گسترش داد
ولی او از مین گذاری بنادر اجتناب کرد
و او موافقت کرد تا برای وستمورلند
تنها 47 هزار سرباز دیگر بفرستد
که کل نیروهای ایالات متحده در آن کشور را
به بیش از نیم میلیون نفر میرساند
در 17 ژوئن 1967(خرداد ماه)،رابرت مک نامارا تماس تلفنی
با دستیار نظامیش،سرهنگ دوم رابرت گارد گرفت
تلفنم زنگ خورد و اون چراغ کوچک نشان داد
وزیر پشت خطه
و من گوشیو بلند کردم و گفتم:بله،آقای وزیر؟
و آقای مک نامارا گفت:
باب من یک بررسی کامل بر روی پیش زمینه
درگیریمان در ویتنام میخوام و گوشی رو قطع کرد.
لزلی گلب،عضو 30 ساله
ستاد امور امنیتی بین المللی
که برای نظارت بر تجزیه و تحلیل فوق سری
اینکه چگونه تصمیمات کلیدی گرفته شده است،گمارده شد، کل پرونده ها را
از زمان حکومت ترومن بررسی کرد
مک نامارا دسترسی کامل به صندوق خانه اش
در دفترش را داد که مثل یک اتاق میموند.
ولی همه اوراق خصوصیش اونجا بود
و من یادداشتهاییو انتخاب میکردم
خیلی از اونها رو کمک کردم نوشته بشه.
ولی اوراق دیگه ای اونجا بود که من هرگز ندیده بودم
در این یادداشتها شما میدیدید که رابرت مک نامارا با رئیس جمهور ختم بمباران را مورد توجه قرار بدهید، منتظر پاسخ ما بمانید
به تنهایی تردیدهایش را مطرح میکرد.
اون منو مبهوت کرد
وضعیت بسیار ناراحت کننده است
من فکر کرده بودم که ما عمدتا در یک جنگ چریکی میجنگیدیم.
من نمیدونستم که ما قراره تا با افرادی مثل خودمون بجنگیم
که من یک بدل اونجا دارم
که یک جوخه تفنگدار رو رهبری میکرد،کسی که میدونست چیکار میکنه
کسی که کاملا برای کشتن من همونطوری که من برای کشتن اون بودم،آماده است.
در آن ژوئن(خرداد ماه)،ستوان یکم متیو هریسون
نهایتا دستوراتش را برای ملحق شدن به هوابرد 173 ام دریافت کرد
یک یگان نخبه که در صورت نیاز به آنها،آماده یورش به هرجایی بود.
آنها به خودشان لقب تیپ آتشین وستمورلند داده بودند.
رسیدن هریسون به بین هوا تجدید دیدار دستجات مختلف بود
او و هفت نفر دیگر از کلاس وست پوینت 1966
همگی خودشان را درحال خدمت در گردان دوم یافتند
از جمله دو تن از دوستان بسیار صمیمیش:
دونالد جاد و ریچارد هود
بعنوان ستوانهای جوان 22 ساله
ما واقعا آرمانخواه بودیم و واقعا پسران پیشاهنگ بودیم
من واقعا فکر میکردم مثل اینکه من بطور منحصر بفردی شایستگی اینرا داشتم
تا سربازان آمریکایی رو رهبری کنم
و اینکه هیچ چیزی اهمیت بیشتری از اینکه
آنچه من قرار بود انجام دهم ندارد.
ولی وقتی که من به یگان 173 ام ملحق شدم
فکر میکنم اولین روزی که اونجا بودم،برخی افراد به من
آنچه شبیه چند تا زردآلو روی تسمه چرمی بود نشون دادن
معلوم شد که اونا گوشهای خشک شده بودن
من از لحاظ نظری معنی در جنگ بودن رو فهمیدم
ولی البته هیچ کس نمیتونست واقعا اونو درک کنه
تا زمانیکه در جنگ شرکت میکرد
هریسون در گروهان چارلی رهبر یک جوخه بود.
همکلاسان وست پوینش در گروهان آلفا خدمت میکردند
طی چند روز
آنها به درون قلب ارتفاعات مرکزی نزدیک داکتو
هلی برن شدند،جایی که نیروهای منظم ویتنام شمالی
گفته میشد که در حال تهدید یک اردوگاه نیروهای مخصوص بودند
آنها همگی از طریق هوایی به مناطق فرودی برده شدند
که در دامنه پرشیب پوشیده از جنگل
کوهی قرار داشت که آمریکائیان آنرا تپه 1338
بخاطر ارتفاعش به متر مینامیدند،دستورات آنها تعقیب و کشتن دشمن بود
آنها دو روز
مسیر خوب استتار شده دشمن را دنبال کردند
مدام مراقب تله های انفجاری یا کمین بودند
در عصر گاه 21 ژوئن
گروهان چارلی هریسون،برای شب توقف کرد
در حالیکه دوستانش در گروهان آلفا اردوگاهی کمتر از
سه کیلومتری آنها در جنوب برپا کردند
در امتداد همان مسیر جنگلی لغزنده
هیچ کس نمیدانست که کل یک گردان ویتنام شمالی
تقریبا 500 نفر
در سمت دیگر خط الراس اردو زده بودند
درست چند صد متر آنطرف تر
در ساعت 6:58 صبح روز بعد
یک گشت از گروهان آلفا به جوخه ای از
ویتنام شمالیها برخورد.
آمریکاییها عقب نشستند
و تلاش کردند اطراف خود خط دفاعی ایجاد کنند
طی چند دقیقه،آنها تحت حمله
شدید آتش خودکار کلاشینکف قرار گرفتند
دشمن پیاپی حمله میکرد
هر لحظه نزدیکتر میشد
گروهان آلفا از طریق بیسیم درخواست پشتیبانی هوایی و توپخانه ای کردند
ولی جنگل 3 سایبانه جلوی دید هدف یاب را سد میکرد.
ما آلفا 6 هستیم
پاراگون 6 تمام.
ما یک نیروی بسیار بزرگی
داریم که دارن در این دره کوچک
به سمت غرب اینجایی که هستیم حرکت میکنن.
ما حملات هوایی لازم داریم
چیزی(بمبها)رو در اطراف همه این تپه بریزید
ولی خط الراس رو مستثنی کنید.تمام
من پاراگون 6 هستم
تو گفتی که نیروهای زیادی دارن به سمت شما از غرب میان،تمام
ما تحرکات زیاد و آتشباری بر روی سمت چپمون داریم
ما برخی از قهرمانهای واقعیو رو داریم و من بشدت به اونا میبالم.
ولی هشیار باشین که این افراد همگی کلاه بره های سیاه دارن
اونا همگی کلاشینکف(AK-47) دارن
و اونا خیلی زیاد مهمات دارن
اونا دو برابر ما مهمات دارن
ما هر چه زودتر اونجا خواهیم بود،تمام
خیلی ممنون
فقط هر کاری میتونین بکنین
نزدیک ظهر،یگان هریسون دستور یافت تا افراد به دام افتاده
گروهان آلفا را نجات دهد
اون یک زمین کوهستانی بود
ما دو جسد رو همراه با
مقداری تجهیزات مهندسی حمل میکردیم
و ما نمیتونستیم اون چند صد متر تا
جایی که بیشتر اون نبرد رخ داده بود رو پایین بریم
مسیر پرشیب و لغزنده بود
سربازان ویتنام شمالی
حالا در امتداد هر دو طرف مسیر سنگر گرفته بودند
مانع از رسیدن هریسون و افرادش به گروهان آلفا میشدند.
در هنگام گرگ ومیش شب،تیراندازی متوقف شد
و آنها در نوک یک ستیغ سنگر گرفتند
و حداکثر توانشان را بکار گرفتند تا بخوابند
خب ما اونجا در شب 22 ژوئن دراز کشیدیم
و میتونستیم جیغ و داد زخمیها رو از پایین اون تپه
وقتی ویتنام شمالیها اطراف اونا میرفتن و بهشون شلیک میکردن، بشنویم
تا سپیده دم،دشمن ناپدید شده بود
هریسون و جوخه اش پایین تپه خزیدند
و به انچه که از گروهان آلفا بجا مانده بود رسیدند
از 137 نفر،76 نفر در امتداد مسیر مرده افتاده بودند.
43 نفر از فاصله نزدیک به سرشان تیر خورده بود.
گوشهای برخی قطع شده بود،چشمها بیرون اورده شده بود
انگشتان حلقه ناپدید بود.
23 نفر دیگر زخمی شدند.
هریسون هم کلاسیهایش دونالد جاد و ریچارد هود را
در میان کشتگان یافت
این معرفی من به جنگ بود.
این خوشامد گویی من به ویتنام بود
ما بقیه روز رو صرف گذاشتن اون اجساد
در کیسه های جسد و بردنشون از اونجا کردیم
کشته شدن همیشگی بود
و اون چیزی بود که من از نظر تئوری میدونستم
ولی بخصوص حالا زمانیکه دو هم کلاسیم رو
در کیسه جسد میگذاشتم،درکش میکردم
اشخاصی که من بمدت چهار سال باهاشون دانشکده رفته بودم
و دوستای خوبی بودن و کسایی بودن که تنها هفته قبل
ما با هم نوشیدنی خورده بودیم و همدیگه رو دست انداخته بودیم
و این افراد حالا از دست رفته بودند
گروهان چارلی تنها
نه یا ده جنازه ویتنام شمالی را یافت
هریسون و افرادش دستور یافتند تا
دامنه های تپه های اطراف را برای جنازه بیشتر دشمن بگردند
که فرماندهان فکر میکردند توسط توپخانه آمریکا کشته شده بودند.
فرماندهی نظامی امریکا در ویتنام نیاز به شمارش اجسادش داشت.
ما هرگز اونا رو پیدا نکردیم و من امروز معتقدم
که ما اونا رو پیدا نکردیم چون اونا اونجا نبودن
فکر میکنم ما فقط متحمل یک تلفات وحشتناک در 22 ژوئن شدیم
تایید اینکه یک گروهان تفنگدار در یگان 173 ام
توسط ویتنام شمالیها محو شده بودند،چیزی نبود که
رهبرانمون آمادگیشو داشته باشن.
بنابراین ما مجبور بودیم تا بخودمون و عامه مردم
این ایده رو بفروشیم که ما تلفاتی
بر ویتنام شمالی تحمیل کرده بودیم که به همون شدتی بود
که اونا به ما تحمیل کرده بودن
یک افسر به یک گزارشگر گفت که گروهان تفنگدار درهم کوبیده شده
475 سرباز دشمن را کشته بود
زمانی که افسر دیگری به ژنرال وستمورلند پیشنهاد کرد که
این تعداد به نظر زیادتر از آنی است که باور شود
او پاسخ داد:خیلی دیره
اون خبر از قبل پخش شده
طی چند روز پس از اون نبرد
وستمورلند اومد تا در مورد
آنچه که ما در مورد خودمان بعنوان تیپ او فکر میکنیم،صحبت بکنه.
و اون روی کاپوت یک جیپ با چهره خسته پرید
هر سانت فرماندهی نبرد رو از نظر گذروند
و به ما سخنان روحیه بخشی گفت و به ما گفت که چقدر او بخود میبالید
و چه کار با شکوهی ما انجام داده ایم
ولی تا اون زمان من بیش از فقط یک شک و تردید
داشتم،اینکه اون داستان پریانه ،اینکه وستمورلند در اشتباه بود
و من نمیدونستم آیا او میدونست در اشتباهه
یا اینکه به آنچه که به او گفته میشد باور داشت
و میخواست باور کنه
ولی این اولین باری بود که من داشتم این حقیقتو میفهمیدم
که رهبری یا نمیدونست
یا داشت دروغ میگفت
من یک گفتگوی خیلی سختیو بیاد میارم که
با دختری که حقیقتا بهترین دوستم شده بود داشتم
و گفتگو به ویتنام کشیده شد
و من بیاد میارم که اون به من نگاه کرد و گفت
پدرم میگه تو نمیتونی به حرف مردمی گوش کنی
کسیو در جنگ از دست دادن
چون اونا دارن ازش حمایت میکنن
تا مرگ اون شخصو توجیه کنن
من حس کردم مثل اینکه اون به شکمم مشت زده
ولی در اون لحظه میدونستنم ،تفرقه هایی رو به گسترشه
و این قرار نبود مسیر راحتی برای رفتن باشه
اون مردم داشتن عقایدی در مورد
مرگ برادرم پیدا میکردن
که یک جورایی از نظر من ربطی به مرگش نداشت